- Cześć, Olivia. - Pa, Nathan.
Biegasz?
- Lepiej mi się myśli. - Dobrze czasami uciec.
Pobiegamy razem? Tylko zasznuruję buty.
- Koleżanki często nocują u Cole’a? - Koleżanki?
Czasami. Nie chce, by ktoś go przyłapał.
- Czemu? - Tata by go zabił.
To rozumiem, ale czemu jest takim…
Chłopakiem?
Jak ty, a tego nie robisz.
Zawsze wiele uchodziło mu na sucho.
Zwłaszcza z dziewczynami. Ale nie zawsze tak było.
- Wcześnie wstałaś. - Ty też.
Obowiązki.
Był świetnym rozgrywającym, ale zimą rozwalił sobie nogę.
Nie może grać.
Futbol był jego życiem.
Zmienił się.
Trucht na rozgrzewkę?
MOJE ŻYCIE Z WALTERAMI
Cześć, Benny.
- Jeszcze nie ma 7! - Co robisz?
- Chcę do łazienki. Cole tam jest. - A ja idę po nim.
- Widzisz? - Grafik do łazienki?
Tylko na poranki.
Wszyscy się szykują i robi się niezły chaos.
Isaac najchętniej piękniłby się tam bez końca.
- Mogę się wcisnąć? - Widzieliście moją kurtkę?
- W szafie. - Na wieszaku? Co tam robi?
Moja Jenga!
- Bo porozrzucałeś ciuchy. - Spokojnie, Benny.
Następnym razem nie dotykaj moich rzeczy!
- Jasne. - Jordan, daj spokój.
- Wyrzucę twoją deskę za okno. - Chłopaki!
Lee! Chłopaki!
Też muszę się wykąpać!
- Sorki. - Na dole jest druga.
Dzięki.
Co?
Nie!
- W porządku? - Zawołaj Katherine.
- Nie sądzę. - Czemu?
Założyliśmy się, że nie pójdziesz do szkoły
z powodu rozjaśnionych włosów.
Mam cię!
- To nie jest śmieszne! - Nabraliśmy cię!
Idź sobie!
KAWIARNIA LARK
- Ile masz dziś spotkań? - Kilka.
Napiszesz po pierwszym?
- Tak. Miłego dnia. - Dzięki.
- Kocham cię. Dobry. - Dzień dobry.
- Hej. - Cześć, mamo.
- Dla ciebie. - Super, dzięki.
Wszystko dobrze?
- Co? - Chodzi o wesele.
Rodzice Hayley nie dołożą się, bo jesteśmy za młodzi.
Mamy zaczekać trzy lata.
To takie straszne?
Mamo.
- Czy… - Kochanie.
Chciałabym pomóc, ale nie mamy takich pieniędzy.
Nie teraz.
Ale pomyślę o tym.
Coś wymyślimy.
Dzięki.
LICEUM W SILVER FALLS
1
W porządku?
Ja ledwo dostałem tróję.
Trener ciśnie mnie, bym się uczył.
- Ty masz to chociaż z głowy. - Jasne.
- Nie chciałem… No wiesz. - Spoko.
Super.
- Cześć, Jackie. - Hej.
- To twoja szafka? - Tak.
Moja jest tam. Jakby co.
- Co czytasz? - Drużynę Pierścienia.
Znasz?
Nie czytałam, ale widziałam filmy.
Książki są dużo lepsze.
- Pożyczysz mi? - Jasne.
Do później.
Dylan też coś organizuje. Nie wiem, czy to cię interesuje.
- Ale zdążymy na obie. - Pogadamy o tym potem.
- Co? - Nie do wiary.
Daj spokój. O co ci…
Kto robi tyle notatek?
Ja.
Kujony takie jak ty.
- Nie jestem kujonem. - Jesteś.
Nie.
- Nieważne. - Tylko żartuję.
- Nie bawi mnie to. - Jackie!
- Cześć. - Dzień dobry.
- Masz dziś okienko? - Tak.
Świetnie.
Jest wakat na wolontariusza w samorządzie.
Pokój 1620 o 14.
Potrzebujesz podpisu przewodniczącego, ale to żaden problem.
Dziękuję.
Dotrzymałam obietnicy?
I podobno zgłosiłaś się do lekkoatletyki.
Mówiłam, że się ułoży. Daj znać, jak ci poszło.
Cole, spotkanie.
- Nie, dziękuję. - To nie była prośba.
Masz się umówić.
O co chodziło?
Samorząd i lekkoatletyka?
- Kiedy ty będziesz spać? - Jak przyjmą mnie do Princeton.
Co robisz?
Odprowadzam cię.
Dobra…
- Cześć. - Hej.
Do później, Nowy Jork.
Panie.
Rany, nie wierzę!
- Co? - Jackie!
- Bożyszcze lasek z tobą flirtuje. - Nie kumam tego.
Pełno tu przystojnych gości. Czemu myśli, że może mieć każdą?
Ciężko to zdefiniować, ale efekt Cole’a istnieje.
To jakiś absurd.
- To czemu tak się na niego patrzysz? - Wcale nie.
To właśnie efekt Cole’a.
Nie przejmuj się. Każda była w nim zadurzona.
- Nie każda. - Nie zadurzyłam się.
Jest fajny i tyle. Ledwie go znam.
Możesz zaprzeczać, ale ja wiem swoje.
Musisz powiadomić o głosowaniu dotyczącym tegorocznej zbiórki.
Czemu?
Wiadomo, że to decyzja samorządu.
Wcale nie. Szanujemy opinię uczniów.
A gdyby im zależało, to byliby w samorządzie.
- Prawda? - Jasne.
Może w tym roku zorganizujemy coś ciekawszego.
- Koszulki… - Cześć…
- To spotkanie samorządu? - Czego chcesz?
Chcę dołączyć. Szukacie wolontariuszki.
Już nie.
Jak to nie?
Janie odeszła, bo ją zjechałaś.
Nie wiem, o co jej chodziło, ale znajdziemy kogoś innego.
- Nie potrzeba nam… - Jestem dokładna.
Mam dryg do organizacji i roboty papierkowej.
Miałabyś więcej czasu, gdyby ktoś nam pomagał.
Asystentka od nudnej roboty?
Wszystko, co robiła Janie. No wiesz…
Dobra.
Dobra?
Witaj w samorządzie.
Co ona założyła?
Czapkę z daszkiem.
- Rozmawiałem z mamą. - Tak?
Ma dużo pracy w klinice. Znasz ją.
Połowę obsługuje gratis, a rachunki się zbierają.
Wiem.
Ojciec nic nie mówił, ale chyba nie jest za dobrze.
- Serio? - Może nie tragicznie.
Poradzą sobie, ale nie mają za dużo pieniędzy.
- Jasne. - Coś wymyślimy.
Zatrudnię się w barze albo pogadam z Cole’em.
- Szukają kogoś w warsztacie. - Możemy po prostu poczekać.
Nie.
Naprawię to.
Dobrze?
- Asystentka? - Wybacz, zależało ci.
Tak. Jakoś zniosę Erin.
Za rok będę już przewodniczącą.
Muszę dostać się do Princeton.
- Muszę. - Jasne.
Nie ty jedna chcesz stąd uciec.
- Celuję w nauki polityczne w Georgetown. - Nieźle.
Chcę być dziennikarzem politycznym.
Pracować w Waszyngtonie, patrzeć władzy na ręce.
Nie wiedziałam.
Ludzie o moich korzeniach nie mają zbyt wielkich wpływów.
- Chcę to zmienić. - Świetnie.
Ale ciężko się tam dostać.
- Do Princeton też. - Spróbujemy razem.
Będziesz mnie motywować.
Jasne.
Mam pytanie.
O co chodzi z czapką?
Długa historia.
WARSZTAT
Będzie gotowy jutro. Dziękuję za zaufanie.
Masz chwilę?
Auto twojej mamy będzie na jutro.
Nie, chciałem pogadać.
Jasne. Śmiało.
Zastanawiałem się,
czy zatrudniłbyś mnie na pełny etat.
Na lato?
Nie, raczej na stałe.
Zostały ci dwa lata liceum. A studia?
- Nie pójdę. - Co?
- Czemu? - To nie dla mnie.
Chodź na zewnątrz.
Co się dzieje?
- Jedno potknięcie i już… - Potknięcie?
Nie mogę już grać w futbol, nie dostanę stypendium.
Przecież jesteś bystry.
No nie wiem. Trochę się opuściłem.
- Daj spokój. - Nigdy nie miałem dobrych ocen.
Potrzebowałbym stypendium. Rodziców nie stać na czesne.
- Nie wiesz. - Przy tylu dzieciach?
Will miał świetne oceny i co zrobił?
Poszedł na lokalną uczelnię.
Bez futbolu to się nie uda.
- Chcesz pracować tu? - Co w tym złego?
Jestem w tym dobry, lubię cię, a alternatywą jest praca z tatą.
- To takie złe? - Nie, ale…
Chcę pójść własną drogą.
Skoro nie mogę opuścić miasta,
opuszczę chociaż dom.
Jesteś świetnym pracownikiem.
- Zawsze możesz tu pracować. - Dzięki, Tony.
Ale przemyśl to jeszcze.
Rozważ lokalną uczelnię.
Dobrze?
Zastanów się.
Co dla ciebie?
Macie coś niepieczonego?
Nie, ale jest ciasto bez glutenu i wegański batonik.
- Wezmę batonika. - Dobrze.
- I matcha chai latte. - Jasne.
- Jesteś Jackie? - Tak.
Hayley, narzeczona Willa. Opowiadał mi o tobie.
Miło cię poznać.
Cześć. Aż tak to widać?
Że jesteś z Nowego Jorku? Owszem.
Jak ci się tu żyje?
Jest… w porządku.
Dobrze cię rozumiem.
To spora zmiana, ale przywykniesz.
I wiesz już, gdzie napić się matchy.
Dzięki.
Gdzie jest klinika weterynaryjna?
- Witam. - Cześć.
- Mogę ci pomóc? - Jamal?
Cześć. Co tu robisz?
Przyszłam sprawdzić, co u Bo.
Dobrze. Rano wrócił do domu.
Rozumiem. Dzięki.
To czapka George’a?
Chyba tak.
Wzięłam ją z szafy.
Boże, co to…
Ale super.
Nie zrobiłam tego celowo.
Ktoś dodał do szamponu rozjaśniacz do włosów.
Jackie.
Powiedz, co się stało.
Kto to zrobił?
Według Isaaca to był zakład.
Boże.
Przykro mi.
Twoje auto będzie gotowe dopiero jutro.
Mogę cię podwieźć.
Zostało mi kilku klientów.
Tata mnie odbierze. Może zabierzesz Jackie?
Jeśli ci to pasuje.
- Jasne. - Super.
Jackie.
Wyjaśnimy tamtą sprawę.
Jasne. Dzięki.
Co to za sprawa?
Co?
Którą macie wyjaśnić.
Chodzi o to, co się stało.
Rozjaśniacz w szamponie.
Widziałeś moje włosy.
Obiło mi się o uszy.
Isaac był przekonany, że nie wyjdziesz z łazienki.
Dobry pomysł z czapką.
Co dokładnie powiedziałaś mamie?
- Prawdę. - Czyli?
Że ktoś dodał rozjaśniacz do szamponu.
Żartujesz?
- Nie. - Nakablowałaś.
Co?
Rany.
Dokąd jedziemy?
Co robisz?
Jeszcze nie wracamy.
Jak to?
Nigdy na siebie nie kablujemy,
bo wiecznie mielibyśmy szlaban.
Kiedy dowiedzą się, że na nich nakablowałaś…
Daj im ochłonąć.
Idziesz?
Cole!
Daj spokój.
Czekaj!
- Dla ciebie. - Dzięki.
- Nie jest źle. - Oddaj!
Mało zabawne.
Daj spokój. Ciesz się życiem.
Daj!
Mam!
Oddaj!
Pięknie tu.
Ale?
Po prostu…
jest zupełnie inaczej.
Rozumiesz?
Strasznie tęsknię za Nowym Jorkiem.
Nie byłem tam.
Nigdzie nie byłem.
Ale wyobrażam sobie.
- Nigdzie nie byłeś? - Nie.
Raz byłem na Florydzie.
I ostatniego lata byłem na północy stanu,
ale to wszystko.
Marzę o tym.
O podróżach.
- Dokąd? - Szczerze?
Wszędzie, byle nie tu.
Uwielbiam to miejsce,
ale chcę zobaczyć świat. Zrobić coś nowego.
Miałem studiować w Alabamie.
Ale…
teraz to już…
Co?
Wracajmy.
Musimy zdążyć na obiad.
Pomogę ci.
Coś zostało? Umieram z głodu.
Masz dzwonić, jeśli się spóźnisz.
- Od tego masz telefon. - Gdzie byliście?
Przy wodopoju.
- Czas nam zleciał. - Chciałam…
Zaczekaj, Jackie.
Wiesz coś o dzisiejszym zakładzie Isaaca?
Nic a nic.
- Słucham? - Serio?
To był żart.
Sprawdźcie kamerę Jordana.
- Serio? - Musiałeś mnie wplątać.
- Nie wiem, co powiedzieć. - Ufarbuję je.
- Mogę ci pomóc? - Nie.
Przynieś kamerę, Jordan.
Mamo!
- Hej. - Nie możesz spać?
Miałam koszmar.
- A ty? - Lubię spokój.
- Do szkoły? - Nie.
Jasne.
Chodziłaś w Nowym Jorku do teatrów?
Często.
- Lubisz teatr? - Tak.
Ale rzadko mam okazję.
Jeśli już coś wystawiają, to w liceum, a ja biorę udział.
Spodobałby ci się festiwal „Szekspir w parku”.
Zawsze jest świetnie.
- Chętnie bym go zobaczył. - Może kiedyś.
Może.
Dobranoc.
- Idziesz pobiegać? - Tak.
- Piękna pogoda. - Owszem.
Rozmawialiśmy z dzieciakami i to się już nie powtórzy.
- Obiecuję ci. - Dzięki.
Jasne.
Możemy razem pomyśleć nad odwetem.
Na razie.
Dzień dobry.
Dajcie spokój.
Wszyscy są na mnie źli?
Aktywowałaś proces nuklearnego kablowania.
Na Alexa też są źli. Przejdzie im.
- Jak się masz, Jackie? - W porządku.
- Włosy jak nowe. - Dzięki.
Obiecuję, koniec takich żartów.
I kropka.
- Prawda? - Tak.
- Widziałaś nagranie? - Tak.
Isaac odda ci za farbę ze swojego kieszonkowego.
On i Cole mają cię przeprosić.
Przepraszam, Jackie.
Nie szkodzi.
Skoro mamy w domu dwie dziewczyny, łazienka na dole będzie dla nich.
- To łazienka Benny’ego. - Dla niego też.
Wpadła i od razu ma pokój oraz łazienkę?
- Co proszę? - Nieważne, Katherine.
Jackie.
- Trzymasz z nią! - Lee!
Alex!
- Co jest grane? - Nie wiem.
W porządku?
Lee ma rację.
To nie mój dom, nie moja rodzina.
Nie przejmuj się. Lee ma swoje problemy.
Olej go.
Chodź, coś ci pokażę.
No chodź.
Czuj się jak u siebie.
- Co to za miejsce? - Strych.
Przychodzę tu, gdy dom mnie przerasta.
- Alex. - Tak?
Dzięki, że się za mną wstawiłeś.
- Znowu. - Żaden problem.
Irytują mnie te durne żarty.
- Ciebie też ignorują? - I co z tego?
Masz.
To nie część trylogii, ale powinnaś zacząć od niej.
Co to?
Już tego nie robimy, ale co urodziny zapisywaliśmy swój wzrost.
Dodajmy cię.
Nie.
- To przesada. - Powinnaś tu być.
No dobra.
Wybierz kolor.
- Nie patrz. - Niebieski.
Dobra. Przesuń się trochę.
Dobrze.
Masz tyle, ile ja rok temu.
Wybacz.
Gotowe.
Dobra.
Skoro zostałaś oficjalnym członkiem strychu,
pokażę ci, czemu jest tak świetny.
Daj książkę. Dzięki.
- Co robisz? - Idealnie. Co robię?
- Rany! - To nie jest śmieszne.
- Robię to. - Nie!
Alex!
- Twoja kolej. - Oszalałeś?
Jasne.
Po prostu skocz tu, a nie tam.
- Nie. - Tak!
Nie bój się. To bezpieczne.
Dasz radę.
- Dobra. - Tak!
Przejdź na środek.
Świetnie. Nie patrz w dół.
Jeszcze trochę.
Zatrzymaj się.
- Nie patrz w dół! - Wiem.
Weź głęboki oddech. Powiem: „Raz, dwa, trzy, już”.
Na „już” skocz na plecy.
- Jasne. - Gotowa?
- Tak. - Raz.
Dwa. Trzy. Już!
- Było super. - Mówiłem!
- Jeszcze raz? - Tak!
- Zaczekaj. - Co?
Już.
Co robicie?
Pokazuję jej strych.
- Skoczyłam. - Brawo.
Przejadę się.
- Dołączysz? - Nie.
- Powinieneś przeprosić. - No tak.
Przepraszam.
Ciesz się życiem, pamiętasz?
A ty pamiętasz moje włosy?
- Miastowe ciągle się farbują. - Ja lubię swój kolor.
Jackie.
Do później.
- Co to? - Książka.
Jedziesz?
Innym razem.
Alex, czekaj!
Masz, Cole.
Nie chcę.
Znowu?
Co?
Napisy: Krzysztof Zając