Co to jest?
Abigail Walter używała tej furmanki, by opychać cydr poszukiwaczom złota.
Jej wnuk, Bernard Walter, szmuglował nią alkohol.
Rzekomo.
Ale mówiono na niego „Podpity Bernie”.
Teraz rezerwujemy ją na okazje specjalne.
Jak mecz futbolu?
To przecież homecoming. Muflony kontra Jastrzębie.
Ponad stuletnia rywalizacja. Na wschodzie tego nie macie?
Nie mieliśmy drużyny futbolowej.
Ani chłopaków.
To fajne wydarzenie.
Furmanka jest rytuałem przejścia dla rodziny Walterów.
Dochód idzie na cele charytatywne.
Wciąż nie wiem, po co nam niańka do sprzedaży cydru.
Przydam się, gdy dojdzie do wycieku lub zaczniecie zjeżdżać po ulicy.
Pomóż mi, Butch Cassidy.
Świetnie. Jeśli jesteś kryta,
skup się i wyjdź na wolne pole.
Jasne? Spokojnie. Start!
Dziewiętnastka miał świetny dzień aż do wejścia Isaaca Garcii.
Uwolnij się! Zrób zmyłkę!
Przejęcie!
- Ona ma dziewięć lat. - Grajmy.
Dobra gra, ale czas na mycie.
Nie taką minę ćwiczyliśmy.
Debiutuję w ofensywie. A jeśli nawalę i przegramy?
Tata ma rację. „Musisz umieć przegrywać, by wygrać”.
O to chodzi w grze juniorów.
Uczysz się przegrywać i stawać na nogi, by wygrywać.
Nikt nie zaczyna od Super Bowl.
Ale jeśli się zestresujesz,
w co nie wierzę, to będę na trybunach,
jedząc popcorn i kibicując ci.
W pierwszym rzędzie.
Przyrzekam.
Cole. Łap!
To największa plaga od 1998 roku.
Gdyby ojciec dostosował się do klimatu,
nie byłoby konieczności wypalania 20% zbiorów.
Kupisz pestycydy?
Ile?
Musimy to rozważyć. Trzeba działać.
Kończę.
- Co to jest wypalanie? - Zabijanie szkodników ogniem.
To ostateczność.
Oby nowy środek zabił szkodniki, zanim dostaną się do korzeni.
Lee, zanieś Willowi tę skrzynię jabłek.
- Dzień dobry. - Cześć.
To dla mnie?
- Dzięki. - Jasne.
Co cię tak goni?
Kot Eda Omaka myszkował w kurniku i zebrał kilka dziobnięć od…
Gdzie moje kluczyki?
Gdzieś były… Są!
Dzięki.
- Musimy lecieć. - Chodź.
Idziemy.
MUFLONY WYGRYWAJĄ W STANIE!
MOJE ŻYCIE Z WALTERAMI
- Na koszt firmy. - Dzięki.
Smacznego.
Dzięki.
Croissanty na wynos. Dzięki.
Pamiętaj, że jutro pracujemy dłużej.
Dla Mato to wielka rzecz. Będziemy otwarci do późna.
- Jasne. - Dzięki.
- Cześć. - Cześć.
- Ale chaos. Na czym stanęło? - Zrównoważone rolnictwo.
Promotor załatwił mi wykłady o ekologicznym zwalczaniu szkodników.
- Serio? - Wspaniale!
- Biorą tylko 15 studentów. - Coś dla ciebie.
- Tak. - No i?
Program i tak jest już drogi. Nie stać mnie na więcej.
- Co sądzi o tym Will? - Nie wie.
Kwestia pieniędzy zawsze prowadzi do wesela,
a tu nie chodzi o to.
- Muszę odebrać. - Jasne. Jutro brunch?
Nie inaczej. Richard!
Jackie ma się dobrze.
- Cześć. - Cześć, Olivia.
Fenomenalny strój, J.
- Dzięki. - Nie.
To ja dziękuję, że nie wsypałaś mnie i Cole’a.
Nie chodzi z Erin oficjalnie, ale…
Nie obchodzi mnie, co i z kim robi Cole Walter.
Wiedziałam, że zrozumiesz.
Kobiety muszą się teraz wspierać.
I pewnie chciałabyś wiedzieć o pilnym spotkaniu.
Zaczyna się… teraz.
To strefa wolna od osądów. Nie ma głupich pomysłów.
Musimy obmyślić plan zbiórki
na remont audytorium do zorganizowania w dobę,
bo koszulki do sprzedaży wciąż nie dotarły.
- Ile mamy zebrać? - 3500 dolarów.
A cicha aukcja?
Możemy poprosić o wpłaty lokalne firmy.
W Nowym Jorku ludzie dają więcej, niż te towary są warte.
To nie Nowy Jork, Pipko Pończoszanko.
Nie mamy czasu ani ludzi, by zorganizować to do jutra.
Cicha aukcja bardzo angażuje społeczność.
Mogę namówić tatę, by jego firma wzięła udział.
Świetnie. Kto jest za?
Dobra.
WCIĄŻ CIĘ KOCHAMY, COLE!
- Kazałem Ruby pominąć moją. - Daj spokój.
Cały skład ma dekorowane szafki z okazji homecoming,
a więc i ty.
Tata zadowolony, że grasz pierwsze skrzypce?
Uważa, że potrzeba nam cudu, by wygrać bez Cole’a Waltera.
Bez jaj.
A jeśli Allen popełnił błąd?
Wie, że wylaliby go, gdyby zastąpił mnie miernotą.
Sandberg organizuje potem imprezę.
- Boże. - Jakby nie było, piwo czeka.
I barek rodziców.
- Wpadnij. - Dobra.
Możesz nie być w drużynie,
ale w stadzie tak.
Zwykle nie niepokoję się tak wcześnie,
ale Cole chyba sobie odpuścił.
- Obija się. - Pogadam z nim. Dzięki.
- Cześć. - Hej.
Jest na to jakiś tajny sposób?
Czasami wystarczy to.
Magia!
Nikhil Choudhry, język angielski. Zastępca pani Allison.
Tara Jacobs, doradczyni zawodowa. Gdybyś chciał kupić doradę,
daj znać.
Zapamiętam.
Super. Dzięki.
Miłego dnia.
„Kupić doradę”?
Tony oferuje pięć wymian oleju,
a Monty’s dają miesiąc darmowej pizzy.
Nie liczyłam na takie wsparcie.
Ludzie są tu bardziej przyjaźni.
Zróbmy przerwę. Rozerwijmy się!
Jeśli zabraknie nam choć dolara, Erin nie da mi spokoju.
Lepiej rozerwać się teraz.
Dzięki za wiarę.
Pracuję jutro na kościelnym grillu, żeby tu być, więc proszę was.
Skylar. Pocałunek, ślub, zabójstwo.
Pa, powodzenia.
- Cześć, Cole. - Pani Jacobs.
- Chciałam z tobą pomówić. - Idę do pracy.
Tylko chwilę. Chodzi o twoje oceny.
Nie minęły dwa miesiące, a ty zawalasz większość przedmiotów.
Ciężko mi nadążyć.
Niezła próba. Znam cię od pierwszej klasy.
Grając w futbol, radziłeś sobie.
Jak noga?
Bezużyteczna.
Wiem, że twoja przyszłość bardzo się zmieniła,
ale nie zniknęła.
Są inne uczelnie i stypendia.
Jeśli będziesz chciał pogadać o tej przyszłości,
wpadnij.
Jasne. Dzięki.
Twoja kolej, Jackie.
Pocałunek, ślub, zabójstwo. Cole, Alex, Isaac.
Czemu musisz taka być?
Bo rodzice zabraniają mi randek, a wy marzeń.
Zagramy ponownie, gdy spędzisz dzień z Alexem.
Tylko się przyjaźnimy.
W końcu miłość to przyjaźń na sterydach.
- Mam twój worek na cycki! - Oddaj to!
Benny!
Jak poszło?
I co?
Była jedna osoba.
- Przykro mi. - Nie nadaję się do nieruchomości.
Może poszukam czegoś na pół etatu.
Rób coś, co cię uszczęśliwi.
Chciałbym wiedzieć, co to jest.
Cześć.
Cześć, Skylar.
Mogę ją wyprać i pożyczyć ci swoją.
Byłoby super. Dzięki.
Grasz?
Trochę.
Serio?
Pokaż.
Dobra.
Coś nowego.
- Tyle. - Super.
Ciągle nad tym pracuję.
Na razie to tylko brzdąkanie.
Leonard Cohen tworzył „Hallelujah” pięć lat.
Radzisz sobie świetnie.
Dzięki.
Dzięki za koszulkę.
Jasne.
Wyrosłaś na piękną kobietę.
Dzięki.
Nie pamiętasz mnie, prawda?
Jedziemy jutro do kina?
Albo rozbijemy biwak nad Cherry Creek?
Brzmi świetnie,
ale zgłosiłem się do stoiska kółka teatralnego.
Innym razem?
Od kiedy lubisz homecoming?
Zależy mi na remoncie audytorium.
Wymyślę coś, gdyby ktoś cię szukał.
Nie namawiasz mnie na pójście?
Nie.
Dobrze, że cię złapałem.
No proszę, Will Walter.
- Coś z autem? - Nie, sprawuje się.
Masz chwilę?
Krótką. Umówiłem się z żoną, a cierpliwości to ona nie ma.
Szukasz kogoś do pracy?
Nie mam drygu Cole’a, ale szybko się uczę.
- Sprzedajesz domy. - Nie ma kupców.
Chętnie bym cię zatrudnił,
ale nie stać mnie na etat dla wszystkich Walterów.
Słucham?
Jak to?
Cole też prosił o pełny etat.
Radziłem mu, by studiował nawet bez stypendium.
Wróćmy do tego za kilka miesięcy.
Na razie.
- Tato! - Cześć.
Mama pokaże mi, skąd biorą się bobasy!
Co? Nie! Prosięta, nie bobasy.
Locha pani Jeong rodzi. Spóźnimy się na imprezę.
Z porodami nie ma pośpiechu.
- Nie jest za młody? - Co?
Nie można być za młodym na poród prosiaczków.
Można. Spaczyłaś mi szynkę świąteczną.
To przejdź na weganizm. Zrobię ci moje burgery z komosy.
- Podziękuję. - Właśnie.
- Cześć. - Hej, kochanie.
- Jest Cole? - W łóżku.
- Dzięki. - Przyda ci się łom.
Jasne.
Wstałeś?
Nie!
Dobry!
- Spadaj! - Pobudka!
Co mam zrobić, byś dał mi spokój?
Sprzedawać cydr.
Jasne!
Proszę. Mam pokaz w Lockwood.
- Akurat dzisiaj? - Tak.
Alex nie naprawi kranu, a na pewno się zablokuje,
bo pochodzi z XVIII wieku.
To duży chłop, poradzi sobie.
Nie proszę cię, byś szedł na mecz.
W całym tym dniu chodzi o mecz.
No dobra.
Czyli nie obejrzysz Super Bowl, jeśli zagrają w nim Broncos?
Pomyślę o tym, gdy tak będzie.
Gadałem z Tonym.
Nie idziesz na studia? Bez jaj.
Nie mów rodzicom. Pomogę z tą durną furmanką.
CYDR WALTERÓW
Bardzo przepraszam.
Mamy małe problemy techniczne.
Zapraszamy później.
Co z Willem?
Pisałem, ale bez odzewu.
Witajcie na imprezie homecoming i zbiórce charytatywnej!
Idziemy zobaczyć?
- Zostawimy furmankę? - Przetrwała gorsze rzeczy.
Jest wiele sposobów na okazanie szkolnego ducha.
I co myślisz?
Nie znam się na futbolu.
Tata i ja byliśmy fanami Knicksów, ale atmosfera jest niezaprzeczalna.
A jeśli Muflony przegrają?
Zapanuje tydzień żałoby, a potem cykl zacznie się od nowa.
Nie chciałaś być cheerleaderką?
Tak myślałem.
Jak się macie, Muflony?
To wydarzenie byłoby niemożliwe bez Klubu Absolwenta Silver Falls.
Powitajmy jego prezesa i rozgrywającego Muflonów z rocznika 1992,
Mato Summerhilla!
Dzięki.
Dzięki za ciepłe powitanie.
Chcę podziękować wszystkim
za wsparcie naszej drużyny.
Przypominam także o tegorocznym celu zbiórki,
czyli remoncie wysłużonego audytorium.
Bądźcie dziś hojni. Do boju, Muflony!
Nie wiesz tego ode mnie, ale nasz cydr jest świetny z rumem.
Dzięki.
Jednak przyszedłeś?
- Sumienie mnie tknęło. - Jakbyś je miał.
Chętnie ustąpię.
Ale pomoc by się przydała.
Naprawił furmankę.
Prawda?
Tak.
- Co się stało z kranem? - Pokażę ci.
Czasem cydr osiądzie…
Brawa dla nowego rozgrywającego. Numer 44, Dylan Newsome!
Przy jego talencie i poświęceniu
Lockwood nie ma szans.
Do boju!
Do boju, Muflony!
Z prochu powstałeś, w proch się obrócisz,
jak prawdziwy Muflon rywali młócisz!
Z prochu powstałeś, w proch się obrócisz, jak prawdziwy Muflon przeciwników młócisz.
- Proszę. - Dzięki.
„Gdybyś chciał kupić doradę”. Że co?
- Sama bym się nie chciała. - Przestań. To twój typ.
I singiel. Przesuń w prawo.
Jeśli on przesunie w lewo,
będę widzieć go codziennie ze świadomością, że mnie odrzucił.
- Zrobić to za ciebie? - Nie!
- Można randkować ze współpracownikiem? - Przed chwilą wciskałaś mu rybę.
Co ty tam wiesz.
- Jesteście razem od wieków. - Tak.
Wciąż nie powiedziałaś o wykładach?
Chce iść do pracy na pół etatu, by zarobić na wesele.
A pieniądze wiszą w szafie.
W formie sukni ślubnej.
Zwróć ją.
Odłożyliście ślub.
Ktoś spragniony?
Jak mawia babcia: „Pij cydr raz dziennie, by mieć włosy jak marzenie”.
- Nie mówi tak. - Kogo to obchodzi?
Mnie, ale ty masz szczerość gdzieś.
Pokaż, jak to się robi, braciszku.
Przepraszam!
Co powiesz na odświeżający,
zdrowy i naturalny cydr, który jest w rodzinie od pokoleń?
Nie cydr, tylko przepis.
Cydr jest świeży.
Nie, dzięki.
Gładko poszło.
Zobacz, jak to się robi.
Przepraszam. Brat zapomniał wspomnieć,
że podczas wojny secesyjnej z furmanki nawadniano żołnierzy Unii.
To nie tylko cydr, ale i kawał historii.
Wezmę dwa.
Dzięki.
Dwa cydry dla pani.
Jak idzie?
Kogoś trzeba douczyć o wojnie secesyjnej.
Rany. Aż tak dobrze?
- Świetnie. - Oddychaj.
Poproszę cydr.
- Dzięki za litość. - Do usług.
Sprawdzę, jak idzie aukcja.
Proszę świętować odpowiedzialnie.
Nie będzie świętowania. Straciliśmy najlepszego rozgrywającego.
Straszna szkoda. Liczyliśmy, że zrobisz karierę.
To wiele dla mnie znaczy.
Robię przerwę.
LICYTACJE
W tym tempie nie zbierzemy funduszy do meczu.
Nie chciałabym odbierać naszym aktorom szansy na występy w pięknej auli.
W porządku?
Tak.
Jeśli ludzie nie zaczną licytować, Erin dopilnuje, by wyrzucić mnie
z komitetu ds. zbiórek.
Nie ma takiej władzy.
A gdyby miała, są inne komitety.
Ale Princeton wymaga ciągłości.
Mogę pożyczyć piłkę? Dzięki.
Panie Summerhill!
Długa!
Stać was na więcej!
Porządne brawa dla prawdziwej legendy, pana Mato „Bryzy” Summerhilla!
- Brawo, tato! - Wciąż to ma.
Mam już waszą uwagę,
więc wspomnę o aukcjach.
Czas je nieco rozkręcić.
Czeki latały na prawo i lewo, gdy zbieraliśmy na murawę.
Chcę, byście wsparli projekt remontu audytorium,
tak jak wsparliście sport.
Dziękujemy.
Widzę pana, panie Beattie.
Kupon do warsztatu przyda się, gdy caddy znów zaszwankuje.
Wie pan, o czym mowa.
Pani Dworkin, widziałem pani wzrok na widok 90-minutowego masażu!
Co się dzieje?
To romantyczny gest.
Czas na licytację niespodziankę.
Mnie.
Umyć auto albo skosić trawnik?
Nauczyć rzucać waszego młodego?
Macie szczęście. Za odpowiednią cenę możecie mnie mieć na całe popołudnie.
W końcu jestem wolna. Co mnie ominęło?
Cole licytuje sam siebie.
Mam dychę. Kto da 20?
- Dokąd to? - Do bankomatu!
50 dolarów!
Mam 50 dolarów. Kto da 75?
- 75 dolarów. - Sto!
Mamo!
- Kto da 125 dolarów? - 250!
Mój ziomuś.
Spotkałbym się z tobą za darmo, ale dzięki za twoją hojność.
Za waszą hojność. Po raz pierwszy, po raz drugi…
Pięćset dolarów za przystojniaka.
Dobra, mamy 500.
Po raz pierwszy, po raz drugi,
sprzedane pani Ednie Mutschnick.
- A za rok… - Hej!
Gdzie byłeś?
Kto ci nadepnął na odcisk?
Jasne.
Jak mam konkurować z „efektem Cole’a”?
Z czym?
Nieodpartym urokiem Cole’a Waltera.
Myślisz, że jego życie jest takie piękne?
Bądź sobą.
Jasne.
Będę sobą gdzieś indziej.
- Dziękuję. - Proszę.
Miło, że spędzisz całe popołudnie z Edną,
by pomóc kółku teatralnemu.
Niech choć jedno z nas spełnia marzenia.
Za późno na wylicytowanie pomocy przy składaniu furmanki?
No nie wiem. Edna nie odpuści tak łatwo.
Żartuję. Przyjdę.
Przyrzekam.
Skylar ma dla nas miejsce w Monty’s. Konam z głodu.
Zjadłbym pizzę.
Pójdziesz z nami?
- Będzie raźniej. - Super.
Tara?
Pan Choudhry. Jak to możliwe?
Mieszkamy w tym samym mieście. Uczymy w tej samej szkole.
Racja.
Przepraszam, jeśli to mało profesjonalne.
- Czy chciałabyś… - Tak!
Z chęcią.
- Dosiądziesz się? - Jasne.
Byłeś już w tej kawiarni?
Co za tłumy.
A gdyby dłuższe godziny zostały?
Może powinny.
Zły pomysł?
Nie.
Mato byłby zachwycony, ale kto ma na to czas?
Ja.
Kochanie.
Zastanów się. Będzie piwo, wino, muzyka na żywo.
Kilka dni w tygodniu.
- Zaoszczędzimy na wesele. - Zwróciłam suknię.
Potrzebowałam na szkołę i chciałam uniknąć tej rozmowy.
Co myślisz?
- Co wcinasz? - Kaki od pani Jeong.
- Zapłaciła ci w owocach? - Ciężko im. Jak wszystkim.
Włączając nas.
Miałam im odmówić?
Nie wiem. Muszą coś wymyślić. Jak my.
- Podaj pomarańczową. - Jasne.
Dzięki.
Idziemy na pizzę. Dołączysz?
Ja, Grace, Skylar i Cole.
Muszę wcześnie wstać,
ale możemy dokończyć jutro składanie.
Ominę trening.
Cole obiecał pomóc, ale dzięki za chęci.
I za homecoming, jakiego nie zapomnę.
- Do później? - Jasne.
Do później. Świetnie.
PIZZERIA MONTY’S
Jaki kapelusz?
Cześć.
Co tam?
- W porządku? - Jasne.
Pójdziemy do mnie?
Mam już… plany.
„Plany”.
Dylan!
Tak, chodźmy stąd.
To słodkie.
Powinnam ci powiedzieć.
O sukni.
To wszystko nieważne.
Czemu czułaś, że nie możesz mi powiedzieć?
Masz sporo na głowie. Ja też.
Być może.
Zapomniałem, co jest najważniejsze.
Nie stać nas na stół do jadalni,
nie mówiąc o weselu.
Chciałbym dać ci to, czego pragniesz.
Mam już to, czego pragnę.
Opowiedz jeszcze raz o tym pomyśle na Nocny Lark.
Nocny Lark? Idealnie.
Jak ty.
To tylko książka.
7 WIADOMOŚCI 7 NIEODEBRANYCH POŁĄCZEŃ
NOWY JORK: CZEKAM PRZY FURMANCE
PARKER: ZARAZ MECZ. GDZIE JESTEŚ?
MAMA: ZADZWOŃ
Chyba przyda ci się pomoc.
- Mogłeś iść na trening. - To żaden problem.
Chciałem.
Wolisz czekać na Cole’a?
Nie jest wzorem niezawodności.
Cofaj.
Powoli!
Jeszcze trochę.
Nie gadaj do mnie jak do konia, bo wrócisz z buta!
Stój!
- Cześć. - Jak mecz?
Ciężko.
Jak to u dziewięciolatków.
Wypadła w porządku, ale Cole nie przyszedł.
Co?
Ćwiczyli przez kilka tygodni.
Wiem. Dzwoniłam, ale nie odbierał.
- Przybiło ją to. - Nic dziwnego.
Nie wiem, co w niego wstąpiło.
Gdzie chłopcy?
W stodole. Przyjechał Stan.
Przywiózł pestycyd. Układają go.
Miło z jego strony. Podziękujmy mu.
Miałeś rację.
- Nie mogę pracować za darmo. - Byłem zrzędliwy.
Po prostu jesteś najlepszą weterynarką w mieście
i zasługujesz na uczciwą zapłatę, najlepiej w gotówce.
Jest bardzo źle?
Dość…
Dochodzi do tego sprzęt, paliwo, konserwacja, ranczo.
Jest nas 11 plus Jackie. To 12 osób do wykarmienia.
Nie wiem, co zrobimy.
- Wyjaśnię ci to. - Nie. Obiecałeś, a nie przyszedłeś.
Kłamca!
Napisy: Krzysztof Zając