OSTROŻNIE POKÓJ JACKIE
Zgniotłoby cię na miazgę.
Nie ma tak łatwo.
- W końcu się rozpakowujesz? - Tak.
- Fajne. - Ostrożnie.
PIĄTEK, URODZINY LUCY
- Co to? - Dzięki.
Zaraz zejdę.
Serio? To twoje śniadanie?
Pizza z szynką i pieczarkami. Wszystko, co dobre.
- Dobry. - Cześć, Jackie.
Herbata jest w szafce obok kawy.
Po szkole mam kółko teatralne, a potem idziemy do pizzerii.
- Wrócę po obiedzie. - Jasne.
Pracuję u Tony’ego, więc też mnie nie będzie.
- Serio? - Jest masa roboty.
- Parker, ostrożnie! - Nie chciałam.
- Rany. Przykro mi. - Nic się nie stało.
Za kwadrans wychodzimy. Szykujcie się.
- Tak mi przykro. - Przestań.
- Ogarnę to. - Dzięki, pójdę do niej.
MOJE ŻYCIE Z WALTERAMI
Prowadzisz, prawda?
- Tak, zabieram dziewczyny. - Super.
Gdzie twoja koszulka?
Trener ma nową w biurze.
Brat załatwił nam browce.
- Są w aucie. - Nie mogę się doczekać.
Jesteś dziś jakaś nieobecna.
- Wszystko w porządku? - Tak.
Boli mnie głowa.
Nie mogę patrzeć na jego kolejne zadurzenia.
To nie patrz.
Szkoła wydaje krocie na futbol.
Do końca sezonu zostały dwa mecze. Potem wszystkie dekoracje znikną.
Prawie wszystkie.
- Byle do lunchu. - O to chodzi!
Przepraszam. Dziękuję.
Nie musiałaś przychodzić. Daję radę.
Jutro zaczynamy, Kiley jest w szkole,
a ty wciąż nie umiesz robić kawy.
- Po pierwszym wieczorze się uspokoi. - Nie wątpię.
- Kto to? - Zespoły na przesłuchania.
- Kochanie… - Ogarniesz to?
Nie…
Cześć.
- Hej. - Cześć, Nathan.
Mam w szafce twoją koszulkę.
Co jest?
Co robisz w niedzielę? W pizzerii jest wieczór z quizami.
- Może chciałbyś… - Nie mogę.
Ale jutro idę do Lark. Może zobaczymy się tam?
Liczyłem, że skoczymy gdzieś sami.
- Zapraszasz mnie na randkę? - To nie musi być randka.
Mieszkasz z Jackie.
- Randka byłaby nieco… - Dziwna?
No właśnie. Ale miło, że polubiłeś moją playlistę.
- Skąd wiesz? - Pokazuje mi polubienia.
Rany.
- Czekaj. - W porządku?
- Tak. - Na pewno?
Cukier mi spadł. To nic takiego.
Serio.
Brawo, Jackie!
- Zostajesz liderką drużyny. - Ja nią jestem.
Będziesz, jeśli pobijesz czas Jackie.
To drugoroczna!
- Może pięć kółek cię uspokoi. - To nie fair!
- Chyba jednak dziesięć. - Nie możesz…
Jeszcze słowo, a dostaniesz szlaban.
Przestań. Jesteśmy w szkole.
Pięć okrążeń. Postaraj się.
- Nie wiedziałam, że jesteście… - Rodziną? Rzadko o tym mówi.
Potrzebuję tylko podpisu rodzi… opiekunów
na kolejny wyjazd.
Jedziesz beze mnie?
Wybacz, nie zaproszono cię.
Dylan wygląda dziś smakowicie,
ja równie seksownie. Niech darwinizm robi swoje.
Muszę poflirtować z kimś nowym.
Jackie zawęża grono dostępnych chłopaków.
- Myślisz, że jest ładna? - Wystarczy, że jest nowa.
Chłopcy uwielbiają nowinki, ale w końcu się nudzą.
I do tego ta karta sierotki.
Fartnęło jej się ze śmiercią rodziców.
Chyba byli bogaci.
- Tak. - Zgarnęła fortunę.
Właśnie.
Czekaj, Nowy Jork.
- Spieszę się. - Zaczekaj.
Nie mogę biegać.
- W porządku? - Tak. A u ciebie?
Jasne.
Ukrywasz coś przede mną?
Po prostu mam…
ciężki dzień.
Chcesz się wyrwać?
Z tobą?
A z kim innym?
Dylan ma domek nad jeziorem.
- Musiałabyś pójść na wagary… - Nie mogę.
Ja się wybieram, a tobie przydałaby się ucieczka.
- Muszę iść na zajęcia. - To jedno popołudnie.
Nadrobisz.
Wyluzuj. Odpręż się.
Gadała o tobie na matmie.
No dobrze. Jedźmy.
Podasz mi koc?
- I torby. - Świetnie.
Ale super.
Albo i nie.
Mogłam spytać, kto będzie.
- Będzie spoko. - Danny!
Cześć, Erin.
Nie wiedziałam, że to będzie dzień z Jackie.
Co za fart.
- Czemu się tak przylepiła? - Nie wiem.
Imprezka jest tam!
Proszę o uwagę. Zaczynamy zajęcia z angielskiego.
Nie ma Jackie?
Jest chora.
Chyba ma grypę.
Ciężką.
Jasne.
Kontynuujemy podróż po amerykańskiej poezji.
- Co z nią? - Emily Dickinson.
- Nie wiem. - Istna królowa komedii.
Żartuję, będziecie płakać.
Poezja!
Szoty?
Daj spokój, nie dla niej.
Nie podniecaj się za bardzo. Biegam lepiej od ciebie.
Nie podniecam się. Miałam dziś szczęście.
Potrzebowałam pobiegać.
- Szybko cię pobiję. - Nie wątpię.
Kto się kąpie na waleta?
Woda ma z pięć stopni.
Ktoś musi mnie ogrzać.
I rozpalić ognisko, byś się nie wychłodził.
- Zgoda, ale ty pierwszy. - Spoko.
To nie NFL.
Zająłem twoje miejsce, więc…
Spoko, nie jestem już w zespole.
Właśnie.
Danny ma rację. Trzeba rozpalić.
Mieliśmy się kąpać!
Kto jeszcze? Woda jest cieplutka!
No proszę. Wkurzonego drwala jeszcze nie było.
Czy ty zażartowałaś?
Tak?
Być może.
- Wstawiłaś się? - Ja?
Nie, jestem grzeczną dziewczynką.
Nie piję, nie wagaruję.
Nie potrzebuję pomocy, mam najlepsze oceny,
jestem liderką drużyny, wszyscy mnie uwielbiają.
Jasne.
Chodź. Pomożesz mi z ogniskiem.
Dobrze.
Załóż.
Ogrzeje cię.
Jak miło.
Pewnie tak.
Wszystko z nim dobrze?
Znasz go.
Czasami jest dobrze,
czasami mniej.
Ale zawsze wraca. Niczym bumerang.
I moda na rurki.
Tak.
Tata cierpiał na bezsenność.
To nie bezsenność.
Po prostu tylko w nocy mogę spokojnie analizować filmy.
Analizujesz je?
Tak, grę aktorów. Szukam własnego celu.
Wszyscy chcą grać główną rolę.
Mnie to się nie uda.
Nie w świecie takich ludzi.
Zaufaj mi.
Wiem, jak to jest żyć w cieniu drugiej osoby.
Lucy była naprawdę świetna.
Zupełnie inna ode mnie.
Wszystko przychodziło jej łatwo.
Ale odeszła.
Gdybyś chciała pogadać…
Nie dziś.
Jasne. Ale oferta aktualna.
No dobra. Olivia, prawda czy wyzwanie?
- To już ta pora? - Jasne!
Jak na nocowance 12-latek?
Nie z nami.
Oby ten drink był mocny. Przyda ci się.
NIE BYŁO CIĘ NA ANGIELSKIM. WSZYSTKO DOBRZE?
Pan Choudhry widział, że kłamiesz.
Witam. Palnąłem.
Jackie była dzisiaj dziwna.
Miło, że ją kryłeś, ale wiesz w ogóle, gdzie jest?
Albo z kim?
Ruby. Prawda czy wyzwanie?
Prawda.
- Zawsze. - Co sądzisz o Paige?
No dobra.
Co tu się stało?
W naszej zajebistej wersji
można ominąć kolejkę, całując osobę po lewej
i zamieniając się miejscami. Jest ciekawiej.
Jest w porządku, Richard. Radzi sobie świetnie.
Jako jedna z trzech drugoklasistek chodzi na dodatkowy angielski.
Akurat widzę jej nauczyciela.
Powie ci, jak świetnie sobie radzi.
Panie Choudhry,
czym popisała się dziś na zajęciach Jackie?
Nie było jej.
Podobno jest chora. Alex nie mówił zbyt jasno.
Musi być naprawdę chora. Zadzwonię do Katherine.
To na pewno nic takiego.
Jasne. Pa, Richard.
To nie pomogło.
- Wybacz. - Nie szkodzi.
Może kolacja by pomogła?
Ale z deserem.
Każda trzecia randka musi mieć…
deser.
No dobra.
Ale było warto.
Jestem pod wrażeniem.
Dobra. Moja kolej. Wybieram…
Cole’a.
Co wybierasz?
Prawdę.
Co sądzisz o tym, że Dylan przejął po tobie numer?
Starczy mi tej gry.
- Spadam. - Nic dziwnego.
Ostatnio ciągle tylko uciekasz.
Uwaga.
- Nie zrobisz tego. - Nie?
Zaczekaj!
Dobrze ci idzie.
Długo jeździsz. W porządku?
Po prostu muszę ćwiczyć.
Hej, Murphy.
Uwielbiam jeździć.
Dobrze się wtedy myśli i przyswaja wszystko, co się dzieje.
To dla ciebie.
- Nie, dzięki. - Może się przyda.
Dobra.
Cole.
Myślałem, że się tym nie przejmiesz,
ale chyba zachowałem się jak dupek.
Serio? „Chyba”?
Powodzenia w finałach.
Dasz radę prowadzić?
Możecie zabrać się z nami. Odbierzesz auto jutro.
Prawdziwi sportowcy nie piją.
Ale dzięki za troskę. To słodkie.
- Bezpiecznej drogi. - Wzajemnie.
Pod fotelem jest woda.
Wiesz, że to tylko liczba, nie?
- Nie określa cię. - Było, minęło.
Będzie dobrze!
- Cześć, Katherine! - Gdzie byliście?
Co za strój. Jestem ciekawa wyjaśnienia.
Byliśmy na imprezie.
Zmusiłem ją.
- Ja tylko prowadziłem. - Dobranoc.
Dobranoc.
- Gdzie byliście? - Już pytałam.
I przekazałaś im, że mają szlaban na weekend?
Nigdy nie miałam szlabanu.
- Tylko mi się należy. - I nigdy nie byłam pijana.
Wystarczy. Chodźmy na górę.
- Nie. - Jezu.
Ty nie.
Hej. Udany wieczór?
Tak, dzięki.
- Nie piłaś? - Jasne, że nie.
Super. Chciałam ci coś pokazać.
Spójrz na te ćwiczenia.
Łączą bieg tempowy z interwałami.
Spróbujmy tego.
- To mistrzynie stanu. - Właśnie.
Brzmi świetnie.
Wiedziałam, że się ucieszysz. Trening jutro o godzinie 6.
Ale super.
Rozumiesz, przez co ona przeszła?
Jak jej ciężko?
Mamy jej to ułatwić.
Postaraj się bardziej.
- Jasne? - Tak.
Postaram się. Dobranoc.
Cole.
Pijesz do późna. Olewasz szkołę.
Nie poznaję cię.
To się musi skończyć.
- Jeśli myślisz o studiach… - Może nie myślę.
Co?
Nie jestem geniuszem.
Futbol też straciłem. Nie mam już asów w rękawie.
- Nieprawda. - Już to zrozumiałem.
Wy nie?
- Cole. - Kochanie.
Popracuję przy aucie. To chociaż potrafię.
Wróć na chwilę.
Bo co? Dasz mi drugi szlaban?
Jutro podziękujesz.
Kryłem cię w szkole i odrobiłem za ciebie lekcje.
- Dzięki. - Żaden problem.
Nie.
Dziękuję za wszystko.
Za to, że jesteś sobą.
Nikim innym być nie umiem.
Nie jesteś…
Nie chcę, byś pocałowała mnie,
bo jesteś pijana.
Prześpij się.
Rany. Jak się czujesz?
Może być.
Zwykle tłuste jedzenie pomaga.
Masz ochotę na bekon lub jajko sadzone?
Jasne.
Na studiach twoja mama leczyła się tostami z serem i piklami.
Serio?
I herbatą z masą miodu.
Nie zdarzało się to często.
Tylko raz, dwa albo… dziesięć w semestrze.
Może któregoś weekendu pojedziemy z Parker do miasta?
- Pójdziemy do galerii. - Z chęcią.
- Dobry. - Dobry.
Super, naleśniki.
- Dobrze spałeś? - Jak niemowlę.
- Dzień dobry. - Dobry.
- Cole jeszcze śpi? - Nie widziałam go.
Będę krzyczał.
Cole! Zejdź na dół!
Teraz!
- Skąd ten pośpiech? - Dobry.
Śpiąca Królewno,
to dla ciebie. I dla ciebie.
Co to?
Lista zadań, jakie macie dziś wykonać.
Co? Chcieliście siedzieć i oglądać telewizję?
- Dzwońcie. - Pa.
Wsuwaj. To będzie długi dzień.
Co?
Nie krzycz. Już nie mogę wnosić kija do domu.
Chciałam przeprosić cię za wczoraj.
Nie chciałaś.
Nigdy nie miałam młodszej siostry
i pewnie popełnię jeszcze wiele błędów,
ale zanim się obejrzysz będziemy razem uderzać w krążek.
Na trawie używa się piłek.
Świetnie. Lekcja pierwsza.
Jackie.
Też przepraszam.
- Po prostu przywykłam… - Leci!
Musisz kopać akurat tutaj?
…do tego.
Bez jaj.
Zaufaj mi. Rozumiem.
- Hej. - Cześć.
Co robisz?
- Pakuję rzeczy do malowania. - Super.
Co do wczoraj…
- Niemal… - Wiem.
- Naprawdę przepraszam. - Nie musisz.
Nie chciałem, byś…
Co?
Byś żałowała.
Albo coś.
Ale chciałem tego.
Cześć, Jackie!
Wiem, że masz szlaban,
ale Katherine pozwoliła mi spytać o bardzo pilny projekt.
No idź.
Nie ma żadnego projektu, ale są plotki o imprezie u Dylana.
Dlatego cię nie było? Upiłaś się?
Graliście w ostrą wersję „Prawda czy wyzwanie”?
Opowiadaj!
Graliśmy, ale nie było fajnie. Raczej dziwnie.
Czemu?
- Cole niemal mnie pocałował. - Niemal?
Długa historia.
- Myślałam, że wolisz Alexa. - Sama nie wiem.
Nawaliłam. Upiłam się i chciałam go pocałować.
- A przed chwilą… - Dosłownie?
Nie gadamy jeden dzień, a u ciebie tyle się dzieje!
To jak to jest? Wolisz Alexa czy Cole’a?
Jedyne, na czym mi zależy, to Princeton.
Szalona strona Jackie jest już śpiewką przeszłości.
Też chciałabym poszaleć.
Albo choć poświrować.
- Może niemal cię pocałować? - Nie masz do mnie startu.
Daj znać, zanim podejmiesz jakieś ważne decyzje.
Jasne.
Dzięki za szkolne poradnictwo. Jest iście nieocenione. Pa!
Boże, serio?
Co za bałagan.
Może zostanę w domu?
I przegapisz imprezę? Czemu?
Ty nie jedziesz.
Bo mam szlaban.
Masz pomagać Willowi.
Wiem.
Do zobaczenia.
Idziesz, Alex?
Leć.
Cole! Szykuje się ulewa, więc pozamykaj wszystko.
Schowajcie rowery.
Jedziemy.
- Nie wiedziałam, co wziąć. - I postawiłaś na Nikhila?
To nic takiego.
Wczoraj byliśmy na kolacji, a rano zaprosiłam go tutaj.
- Naprawdę go lubię. - Opowiadaj.
- Tak? - Jasne.
Dziękuję.
- Cześć. - Hej.
Wszyscy świetnie się bawią. Bądź z siebie dumny.
Studia jednak się przydały.
Zawsze warto robić coś, co cię uszczęśliwia.
Dzięki.
Dobry wieczór.
- Wiecie, że lubię gadać… - Bez końca.
Panie i panowie, mój syn, komik.
Dzisiaj nie chodzi o mnie,
więc powiem zwięźle.
Kawiarnia jest moja,
ale to Will i Hayley zorganizowali dzisiejszy wieczór.
Wypijmy za Willa, Hayley i Nocny Lark.
- Gratulacje. - Dzięki.
To ma być gorąca czekolada?
Tak, pikantna.
Ale i tak dałam dużo mniej chili.
Nie wiem, jaką czekoladę mają w Nowym Jorku…
- Jeśli nie dasz rady… - Nie.
Dam radę. Po prostu…
spodziewałem się czegoś innego.
Co?
Prawda czy wyzwanie?
Nie mam nastroju.
Prawda czy wyzwanie?
Prawda.
Jesteś tu szczęśliwa?
Nie wiem.
Jeszcze nie.
W Nowym Jorku nie zrobiłabym tego, co zrobiłam wczoraj.
Nie wiem, czy to oznacza,
że zmieniam się na lepsze czy na gorsze.
Prawda czy wyzwanie?
Prawda.
Jesteś szczęśliwy?
Szczerze?
Czasami…
czuję się…
rozbity.
No dobra.
Chciałbym pomówić z kierownikiem. Obsługa jest haniebna.
Masz na sobie fartuch kawiarni.
- No tak. - I to samo mówiłeś w pizzerii.
Nowa knajpa, nowy materiał.
Dobra. To może…
Jeszcze pomyślę, ale zwali cię z nóg.
Nie wątpię.
- Czemu nigdy nie chodziliście? - Ja i Kiley?
- No weź. - Znam ją od przedszkola.
- Co z tego? - To… Kiley.
- Synu. - Gratulacje, tato.
Nie chcę zajmować wam czasu.
- Proszę. - Co to?
Przejrzałem utarg, pogadałem z ludźmi.
To hit. Będziemy to kontynuować.
- Dzięki. - Tak.
Odpocznijcie i wydajcie kasę, bo od czwartku
Nocny Lark będzie się odbywał cztery razy w tygodniu.
- Świetnie! - Gratulacje!
- Dzięki. - Stary!
Dzięki.
- Dzięki, że wpadłeś. - Dzięki za zaufanie Willowi.
Trochę się wahałem, ale jeśli tłumy się utrzymają,
kupię sobie domek w Aspen.
To byłoby coś.
Co u ciebie? Od wieków nie jedliśmy śniadania.
To moja wina. Mamy masę roboty na ranczu.
Interes…
kwitnie.
Myślimy o poszerzeniu działalności.
Świetnie. Nieźle jak na parę byłych atletów w średnim wieku.
Nie za głośno.
Gratulacje. Naprawdę się cieszę.
Trzymaj się.
W porządku?
Nawet huragan by ich nie obudził.
Wiesz w ogóle, co robisz?
Mój akumulator własnej roboty wygrał konkurs naukowy,
więc lepiej się nie wtrącaj.
Nie sądziłem, że znasz się na elektryce.
Mama zawsze mówiła,
że wszystko da się naprawić.
Byłem z Lee w sadzie. Szkodniki dostały się do korzeni.
Nowy spray zadziała dopiero na wiosnę.
Przez zimę stracimy połowę drzew.
Jasne.
A to nie wszystko.
Pieniądze się kończą.
Byłem u Darrella w banku, by poprosić o pożyczkę.
Odrzucił wniosek.
Zastanawiałam się, kiedy mi o tym powiesz.
Mamy wspólne konto.
Nie chciałem cię martwić.
Rozumiem,
ale powinieneś czuć, że możemy o tym pogadać.
To ranczo…
było dla mojego ojca wszystkim.
A ja to wszystko niszczę.
Nieprawda. Robisz wszystko, co możesz,
mimo okoliczności, na które nie masz wpływu.
Rozumiem.
Jest naprawdę ciężko.
Spójrz na to, co mamy.
Dzieciaki.
Siebie.
Czasem nie wierzę w swoje szczęście.
- Przetrwamy to razem. - Dobrze.
Wszyscy.
Prąd wysiadł wszędzie.
Zdarza się.
Dzięki Bogu. Myślałam, że to moja wina.
Nie.
Wczoraj… były urodziny Lucy.
Przykro mi.
Dlatego wzięłam jej imbryk.
Miałyśmy taką tradycję.
To głupie, ale…
kupowałyśmy sobie imbryki na urodziny i Gwiazdkę.
Nie wiem, od czego się zaczęło. Chyba przez Alicję w Krainie Czarów.
Kupowałyśmy je w sklepach z antykami.
Niektóre były ohydne.
Ale ten…
był jej ulubiony.
- Jaka była? - Bystra.
Wyluzowana, zabawna, piękna.
Odważna.
- Wszyscy ją kochali. - Jak ciebie.
Skończyłaby 19 lat.
Za kilka lat będę starsza.
Ale to tylko liczba.
Nie?
Tak.
- Sprawdzę, co u dzieci. - Odpalę agregat.
Czemu Cole tego nie zrobił?
Gdzie Jackie i Cole?
Tutaj!
Napisy: Krzysztof Zając