Cebula, seler, bułka tarta. Do tego żurawina.
- Pomożesz mi z jamsami, Parker? - Jasne.
- Ja chcę. - Ty robisz klopsy.
- Każdy ma jedno danie. - Dogadacie się, jak je kupię.
- Dobry. - Cześć.
- Są naleśniki. - Dla mnie tylko kawa.
- Mogę? - Tak. Biegaliście rano?
Pięć kilometrów. Mimo bólu głowy.
- Znowu? - Jak zawsze, gdy jest zimno.
- Musisz coś zjeść. - Dobrze.
- To się nada. - Do marynowania indyków?
Ważą po siedem kilo. Nie ma wyboru.
Załóż cieplejszą kurtkę, Isaac.
- Ma dzisiaj sypać śnieg. - Styl jest ważniejszy niż wygoda.
Skóra wysyła sygnał „twardy, wyluzowany gość”.
Odmrożenia mówią to samo.
- Tata się odzywał? O której zadzwoni? - Jutro o 11.
Chcesz coś przyrządzić?
Każdy robi jedno danie na Święto Dziękczynienia.
- Jedno. - Poza mną.
- Co robisz? - Ustawiam alarm.
Ja robię dwa indyki.
Macie jakieś tradycje? Kupię, co trzeba.
Jasne.
- Wolę nie. - Jasne.
Może jednak zaproszenie Richarda nie było dobrym pomysłem.
To był świetny pomysł.
- Potrzebuje tego. - W porządku.
Zbierajmy się.
MOJE ŻYCIE Z WALTERAMI
LICEUM W SILVER FALLS
PAN CHOUDHRY
A teraz lektura na święta.
Powieść Thomasa Wolfe’a, The Lost Boy.
- Tak? - Jakieś zadanie dodatkowe?
Praca na maksymalnie 500 słów
łącząca motyw książki z historią z waszego życia.
Udanych ferii.
Słabo, że mamy lekturę, ale chociaż krótką.
To będą pracowite cztery dni.
Tak?
Praca domowa, projekt z historii, zbiórka żywności…
- Jackie! - Co?
- Co się dzieje? - Nic. A co?
- Unikasz mnie od… - Nie.
Jasne, że nie.
Po prostu byłam zajęta. Ty też.
- Gardzi mną. - Wcale nie.
Mogłem zrobić to wtedy.
- Pocałować ją? - Tak.
Przecież była pijana.
- Zachowałbym się jak dupek. - Dobrze, że tak nie było.
- Ale sądzi, że mi się nie podoba. - Boże, Alex.
- Rozumiesz? Co mam zrobić? - Skończ z tą obsesją.
Doprowadzasz się do szału. I mnie.
Gadasz o tym od tygodni.
Czas leczy rany? Nie takie.
Potrzebujesz drugiej szansy.
Jak?
Nie jestem dobry w piknikach i kupowaniu kwiatów.
I dobrze. Dziewczyny wyczuwają takie sztampy.
Wymyśl coś, co będzie dla niej ważne.
Jako jedyna zabierasz książki.
Nie zamierzasz odpoczywać?
Nie mam ochoty na Święto Dziękczynienia.
- Jasne. - Udaję, że go nie ma.
Przykro mi.
Nie potrafię udawać świątecznego nastroju.
- Bez… - Cole.
- Podwieźć cię do domu? - Idę do Lark na zbiórkę żywności.
Jak chcesz.
Ciekawe, że największe ciacho w szkole
wciąż z tobą gada, mimo że go obrzygałaś.
- Dzięki za przypomnienie. - Co?
O tym też staram się zapomnieć.
ŚWIĘTO DZIĘKBRANIA DARMOWE WYDARZENIE DLA KAŻDEGO
KAWIARNIA LARK
Dwa jabłkowe i dyniowe, jedno orzechowe.
Wesołych świąt.
- Dyniowe jest przepyszne. - Przestań, bo nic nie zostanie.
Klęczałbym, ale już się oświadczyłem.
- Martha Stewart się chowa. - Dzięki.
Ale dokładki i tak ci nie dam.
- Poproszę podwójną mokkę. - Dobrze.
- Gorącą. Zimno dziś. - Wiem.
- Pamiętaj o… - Bitej śmietanie. Wiem.
Znajdzie się coś dla mnie?
Zamykają tawernę, a muszę przygotować obiad.
Przygotujemy coś. Dla ilu osób?
- Tylko dla mnie. - Nie ma potrzeby.
- Będziemy otwarci. - Tak?
Tak?
No to będę. Dziękuję.
- W Święto Dziękczynienia? - Mato tak napisał.
Poprosił, byśmy otworzyli dla tych, którzy nikogo nie mają.
I zgodziłeś się bez pytania mnie?
- Nie mogłem odmówić. - No tak. Ale nie mamy ludzi.
- Kylie ma wolne. - Zastąpię ją.
Mama by mnie zabiła.
- Przyjdę i pomogę. - Dam sobie radę.
Uwielbiasz święta z Walterami.
Kiedy ty na nich jesteś.
Tylko ten jeden raz. Obiecuję.
Dobrze.
Smakowało?
13, 14, 15, 16. Dobra.
Ktoś chce kawy? Wyłączam ekspres.
- Nie. - Ja też.
Zostało 11 paczek.
Nie rozumiem. Wczoraj wszyscy potwierdzili.
Przestraszyli się zimna albo są nieodpowiedzialni.
Ludzie nie będą mieli świątecznego posiłku.
Co zrobić.
Dostarczę je jutro sama.
- Masz rower do jazdy po śniegu? - Nie martw się.
- Coś wymyślę. - Jasne.
Chyba że… pomogę ci.
Jestem przewodniczącą. To mój obowiązek.
No i mam auto.
- Brukselki z rodzynkami? - Tak.
I pancettą?
- No nie wiem. - To moje danie.
A nacięcie?
- Skup się na swoim. Coś suche. - Nadzienie jest idealne!
Świetnie. A apetyt?
Super.
- Pachnie pięknie. - Idealnie.
W sobotę zdejmę szwy.
Jasne. Życz Marcie udanych świąt.
- Co wy robicie? - Co?
- To nie zawody. - Wiem.
Jak to nie?
Powiedział gość, który kupuje tylko lody waniliowe.
- Mamo? - Tak?
Jadę z Nathanem do Summerhill.
Dobrze. Tylko nie na długo.
Spędźmy ten dzień razem.
- Też jedziesz? - Dokąd?
Tata Skylera daje wykład o historii Święta Dziękczynienia.
- Nie mogę. Doręczam paczki z jedzeniem. - Macie wrócić do godziny 14.
Nie wiem, ile to potrwa.
Nie czekajcie. Zjem coś, jak wrócę.
- Co tu robisz? - Zobaczyłem ulotkę.
Zaprosiłem ich.
Chodzi o naszą historię i zrozumienie relacji
z Matką Ziemią i żywymi istotami. To dotyczy wszystkich.
- Miło cię widzieć. Usiądź. - Cieszę się, że jestem.
- Nic nie wziąłeś? - Nie.
Dobra.
Witajcie. Dzięki za przyjście.
Jak zwykle o tej porze roku chciałbym powiedzieć kilka słów.
Większość z was słyszała to już wiele razy,
więc nie przedłużam.
Zebraliśmy się, by opłakiwać śmierć przodków
i zniszczenie naszej pięknej ziemi.
Sprzeciwiamy się mitologii pierwszego „Święta Dziękczynienia”.
Zamiast świętować tę rzeź,
wspominamy i oddajemy cześć tym, którzy cierpieli podczas Dziękbrania.
Słuchaj. Co cię łączy z Cole’em?
Pomagasz, by mnie przesłuchiwać?
Nie.
Po prostu wtedy w domku…
Absolutnie nic. A ciebie co z nim łączy?
Wybacz, nie musisz mówić.
Nie szkodzi. Nie jesteśmy razem, ale też nie osobno. Rozumiesz?
Znamy się od zawsze. To skomplikowane.
Musi być?
Jesteś…
Nie moja sprawa.
Co?
Co chciałaś powiedzieć?
Przypominasz mi siostrę.
- Siostrę? - Tak.
Jesteś fajna, bystra i piękna.
Nie powinnaś godzić się na bycie jedną z wielu dla Cole’a.
Cole nie lubi związków.
To jego problem. Co jest złego w związku?
Wielu chłopaków w Nowym Jorku biłoby się o ciebie.
- Richard. - Cześć.
- Jesteś wcześniej. - To nie problem?
Oczywiście, że nie.
Wejdź.
- Tak się ubrałeś? - Taty to nie obchodzi.
Dobra. Zaczynam.
OCZEKIWANIE…
- Z drogi! - Kochanie.
Parker, na zewnątrz.
- Zawsze… - Nie.
Dzięki wielkie.
- Wybacz. - Żaden problem.
Dzięki za zaproszenie.
To było nieco niespodziewane. Cieszę się, że jesteś.
Wybacz, że nie byłem zbyt gościnny, gdy przyjechaliście na pogrzeb.
Nie szkodzi. Byliśmy w szoku.
Tak. Jak się ma Jackie?
- Twój widok ją ucieszy. - Gdzie ona jest?
Rozwozi świąteczne posiłki.
W ten ziąb?
Ma kurtkę.
- Dzięki. - Proszę.
Otworzę drzwi.
- Wesołych świąt. - Wzajemnie.
Jeszcze trzy domy
i możemy zebrać wspólne laury za sukces zbiórki.
Nie chodzi o laury.
Mama nie lubi tego święta.
A twój tata?
Zmarł, gdy miałam dziesięć lat.
Przykro mi.
Teraz święta są do dupy.
Też to czujesz, co?
Gówniana sprawa.
Pierwszy rok jest pełny „już nigdy”.
Już nigdy nie usłyszą ulubionej piosenki.
Nie obejrzą meczu, nie pojadą na wycieczkę.
Już nigdy…
- Nie uczczą tego święta. - Tak.
Znam to uczucie.
I wiem, że jest ci trzy razy ciężej.
- Zdać ci relację? - Jasne.
Bridgewater stracił piłkę,
więc Broncos mają trudną sytuację, ale zobaczymy.
A jeśli tata nie ogarnie defensywy,
mama załatwi tego Richarda.
Stawiam na mamę.
- Co robisz? - Nic.
Naprawiasz imbryk Jackie.
To miłe, wrażliwe i wspaniałomyślne.
- Uderzyłeś się? - To głupota.
- Oleję to. - To nie jest głupota.
Daj go jej. Dziewczyny lubią, gdy chłopak się stara.
Gdzieś tak czytałem.
Lecę. Działaj dalej.
Nie będzie go.
Może się po prostu spóźniać.
- Przegapimy drugą połowę. - Kogo obchodzi futbol?
Jest Święto Dziękczynienia, a tata obiecał nam rozmowę.
KONIEC SPOTKANIA.
Co jest?
- Lubisz kimchi? - Tak. A ty ceviche?
- Mamo, lubię ceviche? - Jak poszło?
- Mamo! - Nie jadłeś tego.
Ale lubisz sushi, więc to też by ci smakowało.
Co jest?
- Szklanki babci? Nie używaliśmy ich od… - Ostatniej specjalnej okazji.
- Lee pije wino! - Co ty robisz?
- Na specjalne okazje możemy. - Nieprawda.
- Niby kiedy tak było? - Napij się tego.
W porządku. A co do alkoholu,
podobno Jackie wagarowała, upiła się i pojechała na imprezę nad jeziorem.
- Często jej się to zdarza? - Jackie się upiła?
Wszyscy poniżej 35 lat niech wyjdą z kuchni.
No już. Wszyscy.
- Nie mówimy im o wszystkim. - Wybacz.
Zrobiła to, dostała szlaban.
Martwię się, gdy robi coś tak dla siebie nietypowego.
To nastolatka.
Połowa ich zachowań jest nietypowa, a wiem to dzięki siedmiu synom.
Została ostatnia.
Mogę…
- Tak? - Jackie!
Cześć. Chciałam spytać, o której wrócisz do domu.
Jeszcze sporo nam zostało. Nie zdążę na obiad.
Wykluczone, kochanie.
To miała być niespodzianka, ale przyjechał wuj Richard.
Naprawdę? Niedługo przyjadę!
Pa.
Muszę wracać. Dostarczmy tę paczkę.
Ale przecież skończyłyśmy. Dla kogo ona jest?
Pomyliłyśmy się?
Jest moja.
Mama siedzi w szkole i ocenia prace.
Zawsze robi to w święta, bo w końcu są do dupy.
Jedź do nas.
- Nie. - Mówię poważnie.
- Mają masę dzieciaków. - Nie mogę.
- Z powodu Cole’a? - Nie.
To znaczy…
sama nie wiem.
Nie krępuj się.
Też nie mam świątecznego nastroju. Dotrzymasz mi towarzystwa.
- Na pewno mogę? - Jasne.
Jesteś.
Niespodzianka!
- Tęskniłem. - Ja też.
Jackie powiedziała, że mogę wpaść.
Jasne, będzie raźniej.
Cześć, Erin. Miło, że do nas dołączyłaś.
- Pa. - Dzięki za gościnę.
Miło było się spotkać.
Dajcie mi chwilę.
To było świetne. Zależało mi, by o tym posłuchać.
Nie chodzi o to.
Już wcześniej dzieciaki wpadały, by zgrywać świadome
lub zrobić kilka fotek na Insta.
Rozumiem.
Ale jestem wdzięczny, że mogłem was dziś wysłuchać.
Zgadamy się?
- Jasne. - Super.
W tym roku ich nie przypaliliśmy.
- Hej. - Cześć.
- Wesołych świąt. - Wzajemnie.
- Dzięki. - Na górze cynamonowe.
- Na dole orzechowe. - Pycha.
- Wina? - Chętnie.
Może pokażę ci, jak kroić indyka?
A Cole i Danny potrafią?
Powierzyłbyś im taki nóż?
Chodź.
Dobrze ci tutaj?
Panuje tu niezły harmider.
Musiałam przywyknąć. Jak do wielu innych rzeczy.
Chciałem z tobą pogadać.
Dobrze.
Rozmawiałem z prawnikiem o adopcji.
Mojej?
Nie, pozostałych dzieciaków.
Byłem w szoku i żałobie, gdy odczytali testament rodziców.
Chciałem uhonorować wolę siostry, więc przystałem na twój przyjazd tu.
Ale zraniło mnie, że wybrali Katherine.
Zrozumiałem jednak, że napisali to 15 lat temu.
Walterowie mieli dopiero trójkę dzieci.
Byłaś dzieckiem, a ja wiecznie imprezowałem.
Rozumiem, czemu twoja mama nie pomyślała o mnie.
Jesteś dziewczyną z miasta. Lubisz muzea i balet.
- Tutaj tego nie ma. - Nie.
Chcę, byś wróciła.
Do dawnego liceum, celując w Princeton.
Ze mną, swoją jedyną rodziną.
Nie musisz decydować teraz.
Przemyśl to.
I wiedz, że jestem na to gotowy.
Mniejszy kąt. Dobrze.
Spróbuj go otworzyć.
Świetnie.
Dobra.
Panie pierwsze. Uwaga, indyk.
Jesteś taka drobna!
- A co myślałaś? - Że to ładowarka.
Usiądźmy.
Zanim zaczniemy,
niech każdy powie, za co jest wdzięczny w tym roku.
Zacznij, Cole.
Jestem wdzięczny, że Broncos nie ponieśli klęski.
Jestem wdzięczny za ferie i szansę, by obejrzeć kilka filmów.
Jestem wdzięczny za to, że nie musiałem gotować.
Wy też powinniście być.
Jestem wdzięczny, że mogłem dowiedzieć się o dniu żałoby.
Nie mam ochoty.
Jestem wdzięczny,
że panny kochają mnie za urok i wygląd.
I obaj jesteśmy wdzięczni za tę rodzinę, prawda, Lee?
A my was uwielbiamy.
Jestem wdzięczna, że mogę tu być. Dzięki.
Proszę.
Jestem wdzięczna za tyle rzeczy.
Za was, ale głównie za Willa.
- Muszę lecieć. - Jasne.
Spakuję trochę farszu żurawinowo-migdałowego.
- Will go uwielbia. - Teraz twoja kolej, mamo.
Tyle tego jest. Jedzcie, zanim wystygnie.
- Smacznego. - Wsuwamy.
Coś świetnego, nie, Jacks?
- Co? - Manhattanhenge.
- Jak Stonehenge. - Tak.
Zdarza się dwa razy w roku,
gdy słońce zachodzi w jednej linii z ulicami.
Promienie padają na dwa wieżowce i rozchodzą się we wszystkie strony.
Jej mama to uwielbiała.
Bardzo.
Duże miasta są przereklamowane. Tutaj Jackie to widzi.
Może za rok zobaczymy Manhattanhenge razem.
- Jeśli postanowisz wpaść. - Szkoda, że nie wraca.
Nie bądź dupkiem.
To nie na Jackie jesteś zły.
- Nigdzie się nie wybiera. - Może jednak się wybieram.
- Na pewno? - Wracasz?
Co się dzieje?
Rozważam adopcję.
- Co? - Przyjechałeś ją zabrać?
Nie, zaprosiłaś mnie.
Opiekę wyznaczono w testamencie.
Ale jestem jej jedyną rodziną. To może przeważyć.
Wyjechałabyś?
Przemyślałeś to, Richard?
Pracujesz na pełny etat.
Mniej podróżuję. Powinna być z rodziną.
- My nią jesteśmy. - Rozumiesz.
Przyznasz, że twój styl życia nie sprzyja wywiadówkom
i codziennym posiłkom.
Z szacunkiem, ale nie znasz mnie aż tak.
Chcemy po prostu, by Jackie poczuła stabilizację.
To bardzo ważne.
Też tego chcę.
A ty?
Racja.
Wiesz, czego chcesz?
Wiem tylko,
że to, czego chcę, jest niemożliwe.
Nie zawsze to więzy krwi decydują, kto jest naszą rodziną.
Byłam adoptowana.
Miałam wspaniałych rodziców, ale byłam ciekawa biologicznych.
Po studiach ruszyłam w drogę, by odnaleźć swoją matkę.
Zgadnij z kim.
Z mamą.
Angelica była ze mną.
Towarzyszyła mi w nadziejach i lękach, które stale we mnie rosły.
Gdy dotarłyśmy do Kolorado, zaczekała w motelu,
gdy ja poszłam do knajpy na spotkanie z matką.
Nie pojawiła się.
Byłam zrozpaczona.
Pewien kelner wciąż dolewał mi kawy.
Chyba było mu mnie szkoda, bo przyniósł mi wielki kawał ciasta.
Nie było mi cię szkoda.
Po prostu była przepiękna.
- Tak się poznaliście? - Tak.
Szukałam więzów krwi, ale znalazłam nową rodzinę.
I dziękuję za to losowi.
KAWIARNIA LARK
Stolik dziewiąty. Dzięki.
Na potem.
Dzięki.
No dobra. Trzy.
- Dzięki. - Proszę.
Wiele się wydarzyło.
Co zrobisz?
Nowy Jork to dla mnie niewiadoma, ale nie wiem, czy tu jest mój dom.
Na świecie jest wiele gównianych rodzin,
ale Walterowie taką nie są.
Tak!
Nie rezygnowałabym z nich.
- Jedziesz? - Tak.
- Fajnie, że Jackie cię zaprosiła. - Bo nigdy się nie myli?
Bo cieszę się, że nie byłaś sama.
Jasne.
Wybacz, to był ciężki dzień.
Wrócisz ze mną?
Innym razem.
- Odprowadzę cię. - Nie musisz.
Jasne.
- Idź na początek. - Zaczęliście beze mnie.
Nie chciałabym tego na stałe,
ale było naprawdę fajnie.
Widzisz?
Karmienie innych jest równie miłe jak bycie karmionym.
Ale jedzenie też lubię.
- Kawiarnia Lark. - Cześć, tu Mato.
- Cześć. - Jak poszło?
Bardzo dobrze. Mieliśmy 15 klientów.
Będziesz zadowolony z utargu.
- Świetnie. - Tak.
Miło, że mieszkańcy Silver Falls
poczuli się mile widziani w dzień, który potrafi być samotny.
Świetnie. Muszę kończyć. Masz tam Willa?
Tak.
Podziękuj mu.
Gratuluję wspaniałego pomysłu, by otworzyć dziś kawiarnię.
Jestem wam dłużny.
Jasne. Przekażę mu to.
I co?
Zadowolony?
Bardzo zadowolony
z twojego genialnego pomysłu.
- Nie powinienem kłamać. - Czemu to zrobiłeś?
- Nie rozumiem… - Inaczej byś się nie zgodziła.
Pierwszy raz od dawna praca naprawdę mnie cieszy.
Mam wiele takich pomysłów, ale tobie one się nie podobają.
Przykro mi, że tak czujesz,
ale to nie usprawiedliwia kłamania.
- Mogłeś to wyjaśnić. - Chciałem.
- Niby kiedy? - Hayley!
Mogłem postarać się bardziej.
Owszem.
- Czekaj. - Nie chcę o tym gadać.
- Daj spokój. - Zostaw mnie.
Zaczekaj.
Zrobiłam ci miętę.
Chcesz czegoś jeszcze?
- Przepraszam, jeśli zepsułam święta. - Daj spokój.
Musi być ci naprawdę ciężko.
I co roku mamy jakąś małą dramę.
Podsłuchałam waszą rozmowę o tym, że utrzymanie mnie kosztuje.
Nie chcę być ciężarem.
Nie jesteś, kochanie.
Obiecuję.
Chcemy cię.
- Na pewno? - Tak.
I bardzo chcemy, byś została…
ale zaakceptujemy każdą decyzję.
Tu!
Kurde.
Hej!
- Ktoś do was dzwoni. - Tata.
Nie będzie czekał wiecznie.
Jak się macie? Bardzo tęsknię.
Przepraszam za wczoraj.
Internet nawalił.
Mieliście udane święta?
Kroiłem indyka.
Gratulacje, synu.
Czemu wyczuwam podstępny atak?
No nie wiem.
Może dlatego, że mądraliński brat Angeliki
jest bezwzględny i ma armię prawników.
Może ma dobre intencje.
Może.
Oby została.
Tak.
Pięknie tu.
Choć ta cisza mnie niepokoi.
Prawda?
Czasami tęsknię za syrenami i wrzeszczącymi sąsiadami.
Przemyślisz to?
Już to zrobiłam.
Zostanę z Walterami.
Przynajmniej na razie.
Wybacz.
Tęsknię za tobą oraz Nowym Jorkiem
i chętnie bym z tobą zamieszkała.
Część mnie tego pragnie.
Ale jeszcze większa część nie wie, kim jestem w Nowym Jorku bez rodziny.
Ani czy chcę się dowiedzieć.
Rozumiem.
Dziękuję, że chcesz o mnie walczyć.
Zawsze możesz na mnie liczyć.
I będę sprawdzał, co u ciebie. Tara się mnie nie pozbędzie.
Umowa?
Tak.
Chodź.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Nie zmień się w kowbojkę.
Proszę.
- Hej. - Cześć.
Podobno zostajesz.
- Przykro mi. - To ja przepraszam.
To nie było nic osobistego.
Czasami jest tu ciężko o uwagę.
Rozumiem.
- W porządku? - Tak.
Nie musisz pukać, Lee.
Cześć. Chcesz pogadać o lekturze?
Nie.
Cieszę się, że zostajesz
i mam dla ciebie niespodziankę.
Zaczekaj. Zostało mi dziesięć stron.
Nie mogę.
Pojedziemy tam.
- Tutaj? - Tak.
I powiedz „łoł”.
Dobrze.
Masz wrodzony talent.
W samą porę.
Zobacz.
Nasze własne Manhattanhenge.
To nie dwa wieżowce, ale…
Boże!
Alex.
Nie musisz porzucać całego dawnego życia.
Chciałem ci to pokazać.
Było świetnie. Dziękuję.
Dzięki za odwagę, by ze mną pojechać.
Żartujesz?
Było super.
Napisy: Krzysztof Zając