LICEUM W SILVER FALLS
Będę ich musiała oglądać na ognisku w weekend?
Oby nie. Są tacy od Święta Dziękczynienia.
Przygotujemy się u mnie? Zabierzemy się razem.
A Cole? Nie jesteście znów razem?
Zobaczę go tam.
- Zrobisz mi włosy lokówką. - Dobra.
- Cześć. - Co tam?
Mam coś dla ciebie. Zgrałem trochę muzyki.
Różne zespoły i składanki.
Jedna piosenka jest dla ciebie.
Muzyka od muzyka? Co za zaszczyt.
- Coś takiego. - Chętnie posłucham. Dzięki.
- Gramy potem w planszówki? - Jasne.
A w sobotę piwny ping-pong.
Brakuje nam trzeciego. Marcus nas wystawił.
- Znowu? - No!
- Mam coś we włosach? - Nie, nic.
Spadam.
Znajdę kogoś!
- Piwny ping-pong? - Ogniskowa tradycja. Zobaczysz.
Nie mogę uwierzyć, że nie byłaś na ognisku.
Wielkie ognisko na Manhattanie raczej by nie wypaliło.
Racja.
Tutaj są popularne.
I chcę ci pokazać pewną formację skalną.
Dzięki akustyce czujesz się, jakbyś była daleko od innych.
I jest bardzo ciemno.
Widać wszystkie gwiazdy.
Tylko my i one.
Tylko my?
Jak miło. Dziadki planują spontaniczną randkę.
- Zamknij się. - Lubię planować.
Ważne, że nas to uszczęśliwia.
- Jesteśmy szczęśliwi. - Bardzo.
Dość spontaniczne?
Mniejsza.
- No tak. - Erin.
- Czekaj! - Tu jesteś.
Wróćmy do nas i gwiazd.
MOJE ŻYCIE Z WALTERAMI
Opowiedzcie o tym ognisku.
- Są tu popularne, tak? - Bardzo.
- Tak. - Jedziesz z Alexem?
Tak.
Myślisz, że… No wiesz!
Co? Nie! Skąd ten pomysł?
- Każdy tam bzyka. - Tak.
Taki klimat.
Ale nie my. Za wcześnie na to.
- Co? - Jesteś pewna?
Jesteście blisko.
Nie krępujecie się przy ludziach. Co będzie, gdy zostaniecie sami?
Alex musi z tym wyluzować.
- Nie podoba ci się to? - Nie o to chodzi.
Trochę tego za dużo.
- Przy ludziach. - Zdecydowanie.
Nie zachowywał się tak podczas świąt ani w domu.
- Z Paige też taki nie był. - Właśnie.
- Zmienił się. - Co?
Alex był z Paige?
Była jego pierwszą.
Dziewczyną!
- Czemu mi nie powiedział? - Pewnie przez Cole’a.
- Co z nim? - Spiknęli się.
Teraz Alex jest z tobą i chce coś udowodnić.
Nie rozumiem.
- Cole i Alex pokłócili się o Paige. - Co?
- Grace, może jednak… - Nie było żadnej bójki.
Po prostu Cole ukradł Paige Alexowi.
Co zrobił?
- Proszę o ciszę. - Przepraszamy.
Jeśli cię to pociesza, jesteś o wiele mniej problematyczna.
To prawda.
- Uczyłaś się historii? - Jeszcze nie.
Obleję jak nic. Te wszystkie traktaty…
Chcę cię o coś poprosić.
- W bibliotece… - Hej!
Cześć! Mamy trzecią.
- Super. Dzięki, Jackie. - Jasne.
Uczyłaś się już historii na jutro?
Chryste.
Olejcie ich.
Planszówki?
Takie z was dziadki?
Wracaj do swojego fanklubu.
Boisz się, że wygram?
Śmiało.
Cole.
Planszówki są nudne. Bez urazy.
Żaden problem.
- Jednak problem. - Cole.
- Idziesz? - Nie.
Gram.
Dzięki za spotkanie.
Co się dzieje?
Nie wiem, co dalej z Willem.
- Wciąż jest dziwnie. - To znaczy?
Nie możemy się porozumieć.
Will ciągle haruje,
a ja muszę pisać pracę, więc rzadko się widujemy.
A kiedy w końcu znajdziemy czas, kłócimy się.
Jeszcze nigdy dogadanie się…
nie trwało aż tyle.
Boję się, że w końcu będzie to niemożliwe.
U was? Daj spokój.
Poradzicie sobie.
- Tak myślisz? - Jasne.
- Każdy związek miewa kryzysy. - No tak.
Potrzebujecie nieco równowagi.
Jak ja z Nikiem.
- Mamy jasne zasady. - Jakie?
Gdy kończymy pracę,
nie gadamy już o nastolatkach, ocenach i liceum.
Jasne.
- To pomaga? - Tak.
- Układa wam się. - Owszem.
Aż mnie to zaskakuje.
- Naprawdę się cieszę. - Dzięki.
Może wyjdziemy gdzieś razem?
Chcieliśmy wyskoczyć do tej modnej knajpy w Lockwood.
- Zabierzmy się razem. - Nie będziemy wam wadzić.
Przestań, będzie fajnie.
Wy odnowicie więź, my wyrwiemy się z mieszkania.
- Przestań! - Wybacz.
Co myślisz?
- Niech będzie. - Tak!
To fantastyczny pomysł.
- Zarezerwuję stolik. - Dobrze.
Powiedz mi coś, bo wciąż o tym gadasz. Seks jest aż tak dobry?
Mogłam nie pytać.
- Chodźmy. - Dobra.
Kupię osadę.
Kolejną.
- Przecież to droga Kiley. - Co z tego?
Nie wybudujesz osady bez połączenia z drogą.
- Według zasad… - To je złamię.
To Dziki Zachód.
Boisz się niebezpieczeństwa?
Nie, to oszustwo.
- Boisz się przestrzegać zasad? - Ale z ciebie świętoszka.
A z ciebie tchórz, Kolorado. Nie jestem świętoszką.
Jasne. Ale gramy uczciwie, nie?
Jakby ktoś miał cię za wzór uczciwości.
Widzisz to? Flirtuje z nią?
Cole sypia z każdą.
Z kim?
Nie wiem.
Myślałam, że traktujecie to na luzie.
Nie.
To znaczy…
sama nie wiem.
Nieważne.
- Cześć. - Co tu robisz?
Wpadłam do przystojniaka na barze.
Podobno ma branie.
- Coś wymyślimy. - Mam kolację.
Wybacz, mamy masę pracy, a potem jest inwentaryzacja.
Mówiłeś.
To tylko dla ciebie. Ile można jeść barowe jedzenie?
Bóg mi cię zesłał. Mam dość smażonej cukinii.
- Na zawsze. - Kumam.
W pad thaiu nie ma cukinii.
- Sprawdzałam. - Super.
Jeszcze jedno.
- Masz plany na sobotę? - Pracuję.
No tak.
A co?
Nik i Tara zaprosili nas na podwójną randkę.
Dość niespodziewanie, ale po ostatnich tygodniach
pomyślałam… No wiesz.
- Wieczorem? - Tak.
Chodzą na randki i mają zakaz gadania o szkole.
Knajpa jest w Lockwood. Wystroimy się.
- A ich seks jest świetny. - Co?
Przydałoby się nam to.
Żadnych rozkojarzeń. Dobra zabawa ze znajomymi.
Brakuje nam tego.
Dobrze.
- Tak? - Jasne.
Nie pracuję cały czas.
I jak mógłbym odmówić mojej seksownej narzeczonej?
Prawda?
- No to jesteśmy umówieni. - Jasne.
Proszę.
Masz ducha rywalizacji.
Muszę czytać. Do rzeczy.
Fajnie było cię pokonać. Mogliśmy zagrać w te głupoty wcześniej.
Nie pokonałeś mnie.
Nie uważałeś tego za głupoty, chwaląc się złożami rudy.
I w końcu przestrzeganie zasad nie oznacza,
że lubię rywalizację.
Wierzę w dobro i zło.
Ja też w to wierzę.
Paige by się z tym zgodziła?
Co masz na myśli?
Twój sekret się wydał.
Ukradłeś Paige Alexowi. Nie zgrywaj ważniaka.
Nie wiesz, o czym mówisz.
Nikogo nie ukradłem i to ty zgrywasz ważniaczkę.
Słucham?
Masz się za jakąś świętą, oskarżasz mnie o dwulicowość,
a sama siedziałaś ze mną przy kominku, by po chwili całować się z Alexem.
Zapomniałem. Jesteście szczęśliwi.
Może flirtuję, ale chociaż jestem szczery.
To ty udajesz kogoś, kim nie jesteś.
Chcecie mnie zabić? Nie przywykłem do waszych śniadań.
Muszę skoczyć na siłownię.
Po całym dniu pracy na farmie siłownia jest niepotrzebna.
To nie dla mnie.
Zbieram się.
- Dzięki za śniadanie. - Jasne.
Mato.
Zaczekaj.
Wcześniej cię okłamałem. Nie radzimy sobie świetnie.
Mamy długi.
- Ile miesięcy zalegasz? - Osiem.
- Jak do tego dopuściłem? - To nie twoja wina.
Wiele rancz przechodzi to samo.
- Stan wspominał, ale… - Tyle. To nie twoja wina.
Takie jest życie.
Gadałem z Darylem z banku.
Starałem się nawet o robotę na nocną zmianę.
- Co? - W mleczarni lub młynie.
- Nie możesz. - Nie mam wyboru.
Mógłbyś…
- Przepraszam. - Nieważne.
Pożyczyłbym, bez zastanowienia.
Ale właśnie pomogłem Stanowi i młodym.
- Nic już nie mam. - Jasne.
- Mogłem nie pytać. - Ale jakoś pomogę.
Przemyślę to.
- Coś wymyślimy. - Damy radę.
Chodź.
- Dzięki. - Kocham cię, brachu.
- Cześć. - Co tam?
Słuchałeś ostatnio czegoś fajnego?
Nie miałem czasu.
Na spokojnie.
Minął dopiero dzień. Jesteś zajęty.
Jasna sprawa.
Do później.
Jedziesz na ognisko?
Jasne.
Miałeś być wyluzowany, Nathan!
WARSZTAT U TONY’EGO
Chciałeś pogadać? Zabieram się do roboty.
Tak.
Od kilku tygodni jesteś jakiś rozkojarzony.
Spóźniasz się. Chodź.
Popełniasz proste błędy.
- Rany, Tony. Mam kłopoty? - Chodź.
Zapomniałeś złożyć dach i szopy zniszczyły auto pana Tana.
Wybacz. Myślałem, że to zrobiłem.
- Zadzwonię i to wyjaśnię. - Już z nim gadałem.
Był wyrozumiały, ale musimy to naprawić.
Odliczę ci za to z pensji.
Spójrz na mnie.
Nie musisz mi mówić, co się dzieje, ale weź się w garść.
Jasne?
- Jasne? - Tak.
Dobrze. Leć do pracy.
Silniki czekają.
„Miłość widzi duszą, nie oczyma”.
Nie.
„Miłość widzi duszą, nie oczyma”.
- Wybacz za spóźnienie. - Nie szkodzi.
Dzięki za pomoc z podaniem. Marzę o letnim programie w Juilliard.
Żaden problem.
Po przeprowadzce nie wiedziałam wielu rzeczy.
Jak uprzątnąć oborę,
jak wymigać się od uprzątnięcia obory.
Tym razem to ja mogę pomóc.
Wykorzystam swoje wielkomiejskie umiejętności.
- Jedźcie z kimś innym. - Daj spokój.
Zacząłem dogadywać się ze Skylarem.
Napisałem mu piosenkę, a on milczy.
- Dzisiaj się wydurniłem i… - No dobra!
Tak jest! Dobra nuta.
Serio?
Poproszę tatę. Nie zwróci uwagi na browary.
Nie macie znajomych?
Po co, skoro mamy takiego brachola?
- Tylko raz. - Znasz zasady, do tyłu.
Kiedyś będę najstarszy i nawet mi nie podskoczycie.
- Nie będziesz. To tak nie wygląda. - Zamknij się.
Jesteście gotowi?
- Tak. - Gotowi.
Jedziemy!
Cześć.
Myślicie, że słuchał piosenki?
Zapytam go.
- Powinienem? - Wyluzuj.
Jeśli tak ci się podoba, spraw, by podszedł do siebie.
- Nie? - Masz rację.
- Co robisz? - Sprawiam, że podejdzie.
- Cześć. - Cześć.
Możemy dołączyć?
Pójdziemy pogadać?
- Wiem o tobie, Paige i Cole’u. - Co?
- Od kogo? - Powinnam od ciebie.
Powiedz mi coś. Całowanie przy innych, cały związek…
Robisz to, bo mnie lubisz, czy rewanżujesz się Cole’owi?
Trochę mnie z nim poniosło
i powinienem powiedzieć ci o Paige.
- Czemu tego nie zrobiłeś? - Wstydziłem się.
Jeżdżę na ogniska i gram w piwnego ping-ponga,
a ty jesteś z Upper West Side. Jestem fanem powieści fantasy.
- Jesteś dla mnie za dobra. - Wiesz, że o to nie dbam.
Wiem, ale…
czasami ciężko mi w to uwierzyć.
To nie wymówka.
Obiecuję.
To, co do ciebie czuję, nie ma związku z Cole’em i Paige.
- Jasne? - Tak.
- Kto zagra? - Ja!
Masz cela?
I to jakiego.
Mówiłem.
- Zagrasz… - Kiley! Będziesz ze mną?
Jasne.
- Zeskoczyła z łóżka. - Nieprawda!
- Jaszczurka poleciała. - Z kanapy.
- Pierwszy raz przeklęła. - Nigdy nie przeklinam.
Kochanie.
- W porządku? - Tak.
Tylko wyślę ostatnią…
- Załatwione. - Świetnie.
Szpiegujesz mnie?
Dean? Pracujesz tu?
- No cóż… - Czekaj!
Wiedziałem, że kojarzę tę knajpę.
To Dean. Chodziliśmy razem na zajęcia z biznesu.
To Nik, Tara i Hayley, moja narzeczona.
- Narzeczona? - Tak.
- Miło was poznać. - Wzajemnie.
- Jedzenie smakuje? - Jest boskie.
Przepyszne.
Dzięki. Ciężko pracujemy.
- To twoja knajpa? - Tak.
Serio?
Dean zawsze opowiadał o restauracji, którą planuje otworzyć.
Nawet o żyrandolach.
Masz chwilę?
- Jasne. - Usiądź.
- Jestem u siebie. - Tak.
Imponujące miejsce.
Teraz, ale nie obyło się bez wyzwań.
Jakich?
Wszystko miało być organiczne, z wolnego wybiegu, sezonowe.
Ciężko było znaleźć dostawców.
Dwa tygodnie przed otwarciem odszedł szef kuchni.
- O nie. - Tak!
Sprowadziłem Pablo z Mediolanu.
- Przedstawię go wam. - Co?
Wino sprowadzamy z ekologicznej winnicy we Włoszech.
Odprawa trwa wieki, a cło jest wyższe, niż zakładałem…
- Nudzę was. - Nie, w życiu.
Wybacz.
Jasne. Dajcie mi chwilę.
- Smacznego. - Dziękujemy.
Hayley i ja też działamy w branży.
Tymczasowo.
Serio?
Nigdy nie wspominałeś.
Bo to nowa sprawa. I nieco przytłaczająca.
Ale masz tu pięknie.
Gdybyśmy osiągnęli choć połowę tego, byłoby warto.
Możemy zajrzeć za kulisy.
O ile narzeczona pozwoli cię na chwilę ukraść.
Jasne. Bawcie się dobrze.
- Na pewno? - Tak.
- Świetnie. - Cudownie.
- Zaraz wracam. - Dobrze.
Zaraz wrócę.
- Hej. - Cześć.
Chciałem pogadać o ostatniej grze.
Przepraszam za Cole’a.
Wszystko zepsuł.
To nie on mi wadził.
- Nie? - Tylko ty.
Mieliśmy spędzić czas razem, a ty znów przyszedłeś z Jackie.
Nie lubisz jej?
Boże. Nie chodzi o nią.
Tęsknię za spędzaniem czasu we dwójkę.
Poświęcasz jej tyle czasu, że na mnie nie starcza.
- Wybacz, nie wiedziałem. - Wiem.
Przykro mi. Okazało się, że Grace wymiata.
Nie lubię tej gry.
A mnie?
Na początku flirtowałeś, potem przestałeś.
Napisałeś piosenkę.
- Tak. - Daj spokój.
Nie jesteśmy razem. Wiesz, że to przesada.
Nie wiem.
Zamierzałeś mnie ignorować?
Wspomniałbyś, gdybym nie spytał?
Jasne.
Wiesz co?
Nie ma nic żałosnego w tym, że cię lubię i ci to wyznałem.
Przerasta cię to? W porządku.
Ale nie wpędzisz mnie w wyrzuty z powodu szczerości.
Ile słyszałaś?
- Co nieco. - Mam rację.
Prawda?
Może.
Miło, że komuś tak na tobie zależy.
Nie rezygnowałabym z tego.
Teraz gramy ja i Jackie.
Powodzenia w tej rundzie. Ale kolejnej nie wygrasz.
- Serio? - Mówię o ping-pongu.
- Ze zwykłej zazdrości… - Myślisz, że jestem zazdrosny?
Jasne.
Wiesz co?
Wracaj do Erin, Paige lub Olivii, a mnie i Jackie daj spokój.
Do Olivii?
Nie sądzę.
Nic nie muszę robić, bo…
wystarczy, że zaczekam, a same do mnie przyjdą.
Alex! Co ty robisz?
Coś, co powinienem zrobić dawno temu.
Nie chodzi o Paige?
Chyba jednak chodzi.
- W porządku? - Tak.
- Dobra. - Zaczekaj.
- Erin. - Przestań.
Cały czas martwiłam się o Jackie,
bo zdajesz się tak ją lubić.
- Przecież jest z Alexem. - Ja to wiem, a ty?
Akceptowałam flirt i skoki w bok.
Mieliśmy porozumienie.
Ale z Olivią?
Moją przyjaciółką!
To koniec. Na dobre.
- Erin. - Ani słowa.
Mam dość was obojga.
Najgorzej!
Wstawaj.
- Chodź. - Dzięki.
Padam z głodu. Nic nie zjadłem.
Świetne miejsce, co?
Idealny klimat.
Nie wierzę, że Deanowi się udało.
Świetny lokal, co?
Tak.
W porządku?
- Naprawdę pytasz? - Tak.
No dobrze.
Nie, nie jest w porządku.
Jestem naprawdę wściekła.
- Chyba nie chodzi o… - O pracę?
Mieliśmy spędzić wieczór bez niej, a gadałeś tylko o tym.
Nie tylko.
Nie moja wina, że wpadliśmy na Deana.
- Miałem go olać? - Jasne, że nie.
Ale zniknąłeś na dwie godziny.
Wciąż do tego wracamy.
Lubię pracę w Lark. Jestem w tym dobry.
W porządku, ale ta praca pochłania wszystko inne.
- Masz obsesję na jej punkcie. - Nie.
Robię to dla naszej przyszłości. Co w tym złego?
Co jest złego w tym, że pragnę lepszego życia?
Nie jest to życie, jakiego chcę.
To znaczy?
Wstydzisz się mnie? Kawiarnia to za mało?
Przestań. Proszę cię.
- Poszłam na Berkeley, by… - Jasne, jestem za głupi.
Dobra.
Poszłam na Berkeley, by być taką osobą.
By wiecznie pracować, nie mieć czasu dla znajomych
i olewać imprezy.
Ale wróciłam tutaj i zrozumiałam, że nie każdy tak żyje.
- Nie ma potrzeby. - Nie traktuj mnie jak pracoholika.
Chcę do czegoś dojść.
A zamiast wsparcia czy dumy mam poczucie, że cię brzydzę.
Wcale nie.
Po prostu…
mamy 25 lat.
Zachowujmy się tak.
Chcę pojechać autem na wycieczkę.
Przetańczyć całą noc, nauczyć się francuskiego.
Nie chcę tego pomijać.
Nie czuję, że warto.
Według mnie warto.
W porządku.
Sądziłam, że to mały kryzys, z którym sobie poradzimy, ale…
to coś więcej.
To znaczy?
Chcemy czegoś innego.
- Widzisz to, prawda? - Chcę ciebie.
Gdy byłeś dziś z Deanem,
wyglądałeś na najszczęśliwszego od kilku miesięcy.
Nie mogę ci tego odbierać.
Ale nie zrezygnuję też z siebie.
To nie wyjdzie nam na dobre.
Ale…
to nie miało być tak.
Może problemem…
nie były pieniądze, praca czy wesele.
Tylko my.
Ognisko się udało?
- Co się stało? - Powinnaś zobaczyć drugiego.
Chwila. Co stało się Cole’owi?
Halo!
- To mój bliźniak. - Nie jestem kapusiem.
Serio?
- Wyduście coś. - Dzieciaki, dajcie nam chwilę.
W porządku? Kochanie.
Dzwonił Mato.
- Znalazł rozwiązanie. - Świetnie.
Czemu zdajesz się myśleć inaczej?
- Nie oferuje pożyczki. - Jasne.
Znajomy deweloper chce kupić ziemię.
Wybacz, to twoja łazienka.
Wolałem uniknąć kolejnego spięcia.
Nie szkodzi. Zaraz pójdę.
- Co do tego… - Przestań.
Nie czyść tylko jednej strony.
Pokaż.
Nie ruszaj się.
Czemu cię uderzył?
Dam sobie radę.
Ja mu pomogę. Dzięki, Jackie.
Kochanie.
To naprawdę delikatne miejsce.
Trzeba je opatrzyć.
Inaczej się nie zagoi i zostanie blizna.
A takie blizny…
nie tak łatwo ukryć.
Ani naprawić.
Rozumiesz?
Nie wiem, czy to takie proste.
PIOSENKA DLA SKYLARA
Jedno spojrzenie i serce stanęło
Na zawsze twe
To moje życie zmieniło
Kolejne strony zapiszę
NIEBIESKI JASTRZĄB ONLINE
Zielona Pustułko. Mówi Niebieski Jastrząb, odbiór.
Gramy?
Mówi Zielona Pustułka. Gramy.
Żyłem nieświadomie Podczas gdy ty niebo rozświetlałeś
Już naprawdę późno.
Połóżcie się.
- Nie męcz go, grając całą noc. - Nie będę.
Już to słyszałam.
Co stało ci się w rękę?
Jesteś tym drugim.
Pomówimy o tym rano. Prześpij się.
Boże.
Historie, które spisuję
By opisać mój stan
Cześć, mamo.
Gdy razem byliśmy
A niebo rozświetliło się
Głębia twych oczu Zawsze zaskakuje mnie
I przypomina
Że żyłem nieświadomie
Podczas gdy ty niebo rozświetlałeś
Z półek zdejmują
Historie, które spisuję
By opisać swój stan
I zapamiętać ten czas
Gdy razem byliśmy A niebo rozświetliło się
Napisy: Krzysztof Zając