Topi ini mesti sesuai dengan awak.
Nah, cubalah.
Saya tak nak pergi.
Pergilah.
Pesta rakyat ini sebahagian daripada kehidupan di Silver Falls.
Gaya kenalah sesuai.
Saya tak rasa Alex peduli sama ada pakaian saya sesuai.
Ada perkara yang lebih penting bagi dia.
- Contohnya? - Contohnya, bertanding.
Dan sebab dia masih marahkan saya.
Masih marah? Sejak malam anugerah itu?
Itu kisah lama.
Lebih teruk lagi, semuanya disebabkan Cole.
Orang cakap benda buruk apabila mabuk.
Tak, mereka jadi jujur.
Cole kata saya tak patut pindah ke sini.
Mungkin ia sama macam
apabila budak lelaki tarik rambut awak. Kerana dia suka awak.
Harap bukan begitu.
Apa pun, saya bersama Alex.
Setidaknya, saya rasa begitu.
Cakaplah dengan dia.
Saya dah cuba.
Cuba lagi.
Okey, saya ada satu idea.
Lihat, ini sesuai dengan awak.
Cubalah. Mari kita lihat.
Ini tak sesuai untuk saya. Mungkin awak patut pakai.
Pesta rakyat ini satu-satunya waktu ibu bapa saya izinkan saya balik lambat,
jadi saya perlu pilih baju yang sesuai.
Kalau begitu,
bagaimana dengan…
ini?
Ini milik Lucy. Mesti dia pun nak awak pakai.
Ya Tuhan. Awak pasti?
Terima kasih.
Okey, saya akan pakai ini jika awak pakai ini.
- Hai, ibu. - Hai, sayang.
- Dah makan ubat? - Ibu tak perlu tanya setiap hari.
Ibu tahu, cuma… Okey.
Betul, maafkan ibu.
Ibu, kami nak pergi pesta.
Hai, Dr. Walter. Selamat tinggal.
Panggil saya Katherine, Skylar.
Okey, Dr. Katherine.
- Awak dah cas telefon? - Ya.
Okey. Terima kasih tolong jaga dia.
- Ibu. - Maaf.
Terima kasih.
Sayang.
Dia mesti okey.
Ini baru sampai.
Ahli neurologi mesti kaya-raya.
Ya, itu cuma untuk 20 minit.
Mungkin saya perlu telefon kawan Mato.
Pemaju itu.
Tengok apa dia cakap.
Kalium berperanan penting dalam mencapai prestasi terbaik atlet.
Menurut buku kimia saya.
Tak lapar.
Okey. Dengar sini.
Saya nak awak tahu saya buat begitu pada majlis anugerah itu
untuk ibu awak, bukan Cole.
Saya tak nak malam anugerah dia rosak.
Itu sebabnya. Tiada sebab lain.
Bukan kerana awak pilih Cole?
Tak, sumpah. Saya pilih ibu awak.
Tapi bukan itu saja.
Awak tak beritahu saya tugasan itu untuk dia.
Saya fikir ia untuk awak.
En. Choudhry minta saya beri kepada dia.
Apa saya boleh buat?
Awak patut jujur dengan saya.
Bolehkah?
Awak dan Cole asyik bergaduh.
Saya cuma…
Saya tak nak awak fikir yang bukan-bukan.
Awak fikir saya teruk sangat sampai awak tak boleh jujur?
Saya tak cakap apa-apa.
Tapi, memang sukar berada di tengah-tengah pergaduhan awak dan Cole.
- Awak kena lupakannya. - Tak semudah itu.
Kenapa?
Okey, walau apa pun,
saya ada di sini dan saya pilih awak.
KAFE LARK
SURAT BERDAFTAR DOKUMEN PENTING - WILL WALTER
Hei.
Kakinya disapu ubat pagi tadi.
Makanannya ada elektrolit. Ia dah bersedia.
Awak pakaikan but jalannya dalam perjalanan ke sini?
Saya dah biasa buatlah.
Awak tak patut jadi penjaga kuda saya. Awak tak serius.
Saya buat semua perkara dalam senarai awak.
Okey? Cakaplah, "Terima kasih Cole kerana bekerja sepanjang pagi."
Ia pakai but dalam perjalanan ke sini.
Patutlah ada bau tahi.
Wah. Calamity Jane betul-betul bergaya hari ini.
Sesuai dengan awak.
Cole.
Jangan.
Okey.
Apa lagi masalahnya?
Macamlah awak tak tahu.
Kata-kata awak kepada saya?
Semasa malam anugerah ibu awak.
Saya tak ingat malam itu.
Semua orang gunakannya sebagai alasan, tapi saya tak percaya.
Walaupun awak mabuk, janganlah cakap ikut suka awak.
Seterusnya, kita ada nombor lapan, Alex Walter.
Hei.
Dia ada di ruang tamu.
Hei.
Maaf. Awak tahu saya selalu menangis menonton filem sedih.
Dr. Strangelove?
Tak sangka ia sangat menyedihkan.
Awak buat apa di sini?
Saya nak hantar ini kepada awak. Kebetulan saya lalu sini, jadi…
- Sampai sini? - Saya nak berjalan.
Awak nak…
Maksud saya, jika…
Maaf. Awak nak ikut saya?
Kita perlu bincang tentang sewa apartmen.
Ya.
Mungkin saya perlukan udara segar.
Apa?
Saya nak tukar baju.
Okey.
Hebatnya.
Saya rasa saya tahan nafas tadi.
Saya pun sama.
Yakah?
Ya. Saya risau saya terlalu lambat
dan saya tak biasa diperhatikan orang.
Saya langsung tak perasan.
Awak nampak profesional.
Saya pun gembira hari ini.
Saya ada temu duga untuk latihan amali musim panas
dengan alumni Princeton.
Hebatnya.
Kerja itu di Lockwood,
tapi mereka ada pejabat di Denver, Chicago, New York, Houston.
Tapi temu duga itu esok, semasa pertandingan awak.
Tak apa.
Saya tahu betapa pentingnya Princeton untuk awak.
Saya bangga dengan awak.
Saya tak larat nak tulis apa-apa lagi.
- Saya pun sama. Nak berhenti? - Nak sambung esok pagi?
Ya, saya nak siapkan sebelum konsert.
Awak pergi konsert itu? Hebatnya, mesti seronok.
Kegemaran awak.
Latte berganda, vanila dan madu tambahan.
Hai, Olivia. Kami nak balik.
Erin.
Jangan begini. Lima minit saja.
Jika awak masih benci saya, saya takkan ganggu awak.
Saya dah cuba segalanya. Saya dah buntu.
Dua perkataan, Olivia. Kod gadis.
Jangan tidur dengan kekasih kawan baik awak.
Awak perlukan lebih daripada latte percuma untuk berbaik dengannya.
Itu lebih daripada dua perkataan.
Lebih baik jadi bodoh daripada pengkhianat.
- Hei, saya nak! - Biar betul?
Ia macam ditampung oleh pita penutup dan skru berkarat.
- Jangan risau. - Nathan!
Apa?
Saya dah sedia.
Oh Tuhan. Awak okey?
- Awak terhantuk? - Tak.
Saya okey.
- Bahaya sangat. - Kenapa?
- Sebab saya menghidap epilepsi? - Tak, ia memang berbahaya.
Untuk sesiapa.
Saya mengaku saya malu awak nampak saya begitu tadi.
Jangan rasa begitu.
Dah 500 kali saya dengar lagu kita.
Saya boleh menyanyi "All of Me" lebih baik daripada John Legend.
Itu bukan lagu kita.
Yalah.
Lagu kita ialah "Let My Love Open the Door".
- Apa? - Ya.
Ya, daripada kembara jalan raya.
Apa?
Ke Telluride.
Ingat?
Betullah. Awak ingat liriknya "Biar Marlo buka pintu".
Itu bukan salah saya. Pete Townsend tak sebut betul-betul.
Dia ada loghat.
Ia lebih masuk akal jika Marlo yang buka pintu,
bukannya cinta.
- Tapi okey, Pete. - Okey, Pete.
- Suka hati awak. - Suka hati awak.
Tak sangka saya terlupa.
Kenapa awak hentikan Lark Lewat Senja?
- Itu idea awak. - Itu idea kita berdua.
Ya, tapi awak lebih sukakannya.
Sukar berada di sana tanpa awak.
Saya rosakkan semuanya.
Tak. Bukan awak saja.
Tapi saya keliru.
Awak pilih Lark, kemudian awak berhenti.
Awak masih jadi ejen hartanah.
- Awak benci kerja itu. - Ya.
Saya tak tahu nak buat apa.
Saya terlalu tua untuk jadi begini.
Okey, pertama sekali, awak tak tua.
Awak akan jumpa jawapannya.
Ada satu perkara saya dah sedar.
Awak lebih penting bagi saya berbanding apa-apa kerja.
Kita lebih penting daripada apa-apa kerja.
Saya tak patut tunggu kita berpisah baru nak sedar semua itu.
Bagaimana jika kita belajar berkomunikasi dengan lebih baik?
Seimbangkan kerja dan kehidupan.
Kita cuba perlahan-lahan.
Tapi jika kita nak lakukannya, kita perlu sama-sama mahukannya.
Hayley, saya benar-benar mahukannya.
- Jadi apa yang kita tunggu? - Apa?
Saya nak kahwin dengan awak. Saya nak kahwin dengan awak sejak dulu.
Jadi kita boleh masuk kolam cetek dulu atau terus terjun ke tempat dalam
dan walaupun ia berisiko,
kita dah biasa kerana dah lama kita berenang di situ.
Melampau sangatkah metafora kolam ini?
- Boleh tahan. - Maaf.
- Majlis itu pun satu masalah. - Tak perlu buat besar-besar.
Tak apa. Kita boleh ke mahkamah.
Saya nak lakukannya secepat mungkin supaya kita boleh hidup bersama.
Okey, tapi ibu kita takkan maafkan kita jika kita kahwin di mahkamah.
Betul.
Awak tahu…
seronok juga tinggal di rumah itu semula.
Berhubung dengan alam dan sebagainya.
Ia sangat indah.
Tunggu, awak nak kahwin di ladang?
Kita buat majlis ringkas dan minta Lark buat katering.
Budak-budak boleh tolong. Kek cawan ayah sedap.
Tapi ada banyak perkara perlu diaturkan.
Bagaimana kita nak…
Jackie.
- Ya. - Awak fikir ibu bapa awak kisah?
Mereka mesti suka.
Sayang awak.
Sayang awak juga.
Terima kasih datang.
Jaga diri.
DAERAH AURELITA KESERONOKAN
Hai.
Hei.
Ibu awak suruh saya tengokkan awak.
- Memalukan betul. - Dia risaukan awak.
Ya, saya tahu.
Saya cuma nak buktikan saya masih boleh buat sesuatu.
Kepada siapa?
Mungkin kepada diri saya.
Saya faham, tapi awak tak perlu buktikannya kepada saya.
Awak tahu, bukan?
Yakah?
Ya.
Okey.
Cik Howard,
apa yang menjadikan awak unik untuk firma berprestij kami?
Saya ada etika kerja yang sangat baik dan saya sangat teratur.
Masuklah.
- Hei, awak sibuk? - Saya berlatih untuk temu duga.
Adakah itu…
Ya. Surat dari Juilliard.
Saya tak nak buka.
Awak pasti?
Ya.
- Saya diterima? - Awak diterima. Ya!
Apa?
Kenapa?
Saya tak tahu jika saya boleh pergi.
Saya perlukan tempat tinggal dan saya perlu bayar yuran.
Saya akan telefon Pak Cik Richard. Rumahnya ada banyak bilik.
Dia boleh carikan kerja supaya awak boleh bayar yuran.
- Yakah? - Sudah tentu.
Awak kena pergi.
- Okey. Terima kasih. - Okey.
Ya.
Okey.
Awak okey?
Saya rasa gementar.
Awak gementar?
Tak, saya cuma perlu tunggang macam semalam.
Awak mesti menang.
Ya. Saya lebih teruja nak pergi konsert malam ini.
Saya tak pernah pergi pesta rakyat.
Awak tak pernah berseronok. Jumpa di sana?
Ya. Danny akan jemput saya selepas temu duga.
Selepas awak berjaya.
Hei.
- Hai. - Hai.
Awak nak naik roda Ferris atau buaian dulu?
Buaian, tapi awak nak tengok sesuatu dulu?
- Okey. - Okey, sedia?
Okey.
- Grace! - Saya tahu. Cantik, bukan? Tunggu.
Wah, okey.
Pakaian awak terlalu cantik untuk main di karnival.
Tapi kita akan ke konsert dan baju ini sesuai untuk siang dan malam.
- Okey, Cik Carrie Bradshaw. Ayuh. - Ayuh.
Seterusnya ialah Alex Walter, nombor lapan,
yang sangat menakjubkan semalam.
Beri tepukan gemuruh atas kemunculannya semula.
Alamak, teruknya.
Nampaknya tali dia putus.
Peserta baru ini beraksi dengan cemerlang sebelum ini,
tapi kejadian ini pasti mengecewakan Alex Walter.
Syabas, Alex.
Hei. Tak apa.
- Awak nak bunuh saya? - Apa?
Awak tak periksa tali.
Ia terputus.
Saya periksa tiga kali.
Penunggang pun perlu periksa juga.
Saya dah periksa.
Jadi awak tahu tiada masalah.
Apa-apalah.
Pergilah. Ia dah habis, saya tak perlukan bantuan awak.
Tengok di sini. Kulitnya dah nipis.
Ia mungkin putus semasa awak pusing, tapi awak takkan mengaku.
Kerana awak nak salahkan saya.
Tak sangka orang tak bertanggungjawab boleh cakap begitu.
Saya tahu awak pandang rendah pada saya,
tapi awak patut tahu saya takkan buat apa-apa
untuk sengaja sakiti adik saya.
Yakah?
Itulah yang awak buat sepanjang hidup saya.
Apa maksud awak?
Hal Paige, bukan? Itu sudah lama.
Dia teman wanita pertama saya. Sampai hati awak?
Saya tak tahu kamu bersama.
Kenapa awak langsung tak percaya cakap saya?
Awak selalu sangka buruk pada saya.
Saya tak tahu.
- Saya tiada sepanjang musim panas. - Sepanjang musim panas. Saya tahu.
Awak bersama Jackie sekarang, bukan? Apa masalahnya?
Ia bukan sekadar hal Paige itu dan awak pun tahu.
Ini tentang betapa mudahnya hidup awak.
Tiap kali benda baik berlaku kepada saya, awak musnahkannya.
Tentang cara awak datang dan buat apa awak nak
tanpa memikirkan perasaan orang lain.
Saya hidup dalam bayangan awak. Awak tahu betapa susahnya hidup saya?
Awak dapat perhatian. Awak yang paling menawan.
Semua orang nak lepak dengan atlet hebat.
Budak popular di sekolah.
Teman wanita saya pun bantu awak semasa awak mabuk
dan rosakkan malam ibu.
Saya menyesali malam itu, okey? Saya menyesali semuanya.
Awak tak boleh bayangkan,
tapi awak tak tahu rasanya hidup dalam bayangan awak.
- Bayangan saya? - Ya.
Bayangan awak.
Alex Walter yang sempurna,
sangat bijak, baik dan boleh diharap.
Anak emas ibu dan ayah.
Awak tahu betapa kerapnya saya berharap nak jadi macam awak?
Lihatlah saya.
Gred saya semakin teruk.
Kaki saya dah tak sempurna.
Bola sepak peluang saya.
Tapi ia dah hilang.
Saya takkan dapat sebarang biasiswa lagi.
Awak yang cakap. Saya cuma terkenal di sekolah.
- Hei, Cole. Saya tak maksudkannya. - Betul cakap awak.
Saya memang tak guna.
Duit ibu dan ayah habis kerana rawatan saya.
Untuk apa?
Saya cuma orang yang gagal dan mengecewakan.
- Saya beban. - Mana ada.
Awak dengar tak?
Awak tak gagal.
Awak tak mengecewakan.
Awak juga bukan beban.
Awak Cole Walter dan awak abang saya.
Kadangkala saya nak bunuh awak,
tapi tiada apa yang akan mengubahnya.
Saya tahu awak takkan percaya cakap saya.
Tapi saya minta maaf.
Saya pun minta maaf.
Mari kita tanggalkannya.
Pencapaian awak cemerlang dalam pelbagai aktiviti kokurikulum.
Awak berminat dengan mana-mana jawatan kepimpinan?
Betul. Saya akan realisasikannya pada tahun ketiga.
Saya tak terkejut.
Ayah awak ketua yang hebat.
Awak kenal ayah saya?
Tak rapat. Bilik kami berhampiran semasa tahun pertama di Princeton.
Ya Tuhan.
Saya terdengar tentang kemalangan itu.
Saya bersimpati atas kehilangan awak.
Terima kasih.
Saya nak tamatkan sesi ini dengan satu soalan, sekadar suka-suka.
Bagaimana awak nak gambarkan warna emas kepada orang buta?
Jackie?
Saya minta maaf. Apa soalannya?
Bagaimana awak nak gambarkan warna emas kepada orang buta?
Saya…
Saya tak tahu.
Biar saya ambil barang lain.
Saya boleh ambil.
Jadi Perang Dunia Walter dah tamat?
Nampaknya begitu.
Ayah tak nak tanya, tapi ayah gembira.
Ya.
Awak bernasib malang tadi.
Ya, nasib malang.
Ia tak berjalan lancar, tapi awak masih mengawal keadaan.
Awak pentingkan kuda awak.
Ayah rasa bangga.
Terima kasih.
Dengar sini. Selepas giliran awak tadi,
wakil Persatuan Penunggang Antara Kolej jumpa ayah.
Dia nak jumpa awak.
Pusingan saya tak habis.
Tak apa. Mereka nak orang yang berpotensi.
Syabas.
Ya. Bagus.
- Terima kasih. - Terima kasih.
Saya lapar.
- Saya belum makan. - Saya mungkin tak lapar.
Kami patut bincang tentang London, tapi dia dah buat keputusan.
Dia nak pergi.
Dia cakap dengan tenang, macam…
saya mudah dicari ganti.
Macam dia boleh cari orang lain di mana-mana saja, tiada masalah.
Awak tahu itu tak betul.
Awak tak boleh diganti.
Tapi sekurang-kurangnya,
kita boleh menangis bersama, bukan?
Kawan berpisah?
Ya, sebenarnya…
Saya…
Saya jumpa Will semalam.
Pelik tak?
Ya, sangat pelik.
Pada mulanya.
Tapi kemudian, kami… Entahlah, kami sedar kami tak nak berpisah
dan kami nak berkahwin.
Kami akan berkomunikasi dengan baik
dan dia takkan bekerja sepanjang masa lagi.
Okey. Boleh kami pesan minuman?
Tapi kami nak lakukannya sekarang. Kami boleh kahwin di ladang,
dengan segera.
- Ya Tuhan. - Saya tahu.
Di mana pelayan?
- Hai. - Hai.
Kami nak sebotol champagne.
- Okey. - Sebotol?
Ya, sebotol.
Kita perlu rancang parti bujang.
Di sini, New York.
Di mana Danny? Dia patut…
Tumpangkan awak, saya tahu. Benny minta dia baca buku cerita,
kerana itu saya datang.
Tak nak cakap apa-apa tentang trak ini?
Saya nak jumpa Alex di pesta.
Hampir setahun saya bina semula enjin. Akhirnya, ia berfungsi.
- Kami akan ke konsert malam ini. - Ya, saya tahu.
Saya nak bawa awak ke sana.
Alex tahu?
Bertenang. Dia tahu.
Kami berbual tadi.
Tentang apa?
Segala-galanya.
Cik.
Saya tonton acara awak tadi. Awak ada bakat.
Terima kasih.
Awak sertai acara lain?
Tak, tapi saya berminat.
Jumlah biasiswa kami semakin meningkat.
Kami nak cari budak yang pandai menunggang.
Bukan orang yang nak berseronok.
- Awak berminat? - Macam biasiswa kolej?
Ya, kami berminat.
Okey, saya boleh dapatkan tempat untuk kem musim panas.
- Terima kasih. - Terima kasih, Chet.
Awak boleh luangkan cuti di Montana?
Sepanjang musim panas?
Ia agak membosankan jika tiada sesiapa bercakap, jadi…
Okey. Pertandingan Alex okey?
- Teruk. - Kenapa?
Apa yang berlaku?
Dia gagal.
Tak apa, kerana dia…
Mesti dia sendiri nak beritahu awak.
Alamak.
Tidak.
Aduhai.
Boleh betulkan?
Saya tiada kotak alatan.
Saya baru nak ambil semasa saya disuruh datang sini.
Begitu. Jadi ini salah saya.
Tentu awak harap saya tak pindah sini.
Awak takkan terperangkap dengan saya.
Saya akan suruh Will datang.
- Saya tak boleh naik. - Ia akan patah kalau kita naik.
Ia dari tahun 1800-an. Hai.
Apa hal, Olivia?
Seperti awak kata, saya perlukan lebih daripada minuman percuma.
- Saya faham. - Semua layak dapat peluang kedua.
- Ikut sini. - Siapa tanya?
Saya cuma nak jelaskan.
Awak dah jelaskan.
Saya patut sedar perbuatan saya menyakiti awak,
tapi saya tak sedar kerana…
Saya tak nak sedar.
Kerana menerima perhatian daripada Cole umpama dadah
yang memudaratkan saya, tapi menyeronokkan.
Saya dapat pura-pura jadi hebat,
popular dan sebagainya,
walaupun sekejap.
Semua itu sukar untuk ditolak.
Kita berkawan sejak gred tiga, Erin.
Awak tak rindu masa lalu?
Ia dah dikaburi oleh masa pengkhianat-yang-rampas-kekasih.
Hei, ingat tak makanan di kem musim panas tak sedap,
jadi kita menyelinap dan berjalan ke pandu lalu McDonald's
sehingga buku lali awak terseliuh?
Atau tahun kita buat kostum M&M sendiri untuk Halloween.
Ingat tak?
Awak kacang dan saya kosong.
Ya.
Saya minta maaf.
Tolong maafkan saya.
Saya rindu kawan baik saya.
Saya tahu Cole bersama gadis lain, jadi saya tak…
Saya tiada hak nak salahkan awak.
Awak boleh salahkan saya sedikit.
Bukan selamanya.
Janji kita takkan gaduh kerana lelaki lagi?
Saya janji.
Sedar tak semua memori kita tentang makanan?
Saya lapar sangat.
Saya keluar barisan untuk datang ke sini.
- Okey, jom kita makan. - Okey.
Saya nak ubi yang berputar itu.
- Ubi cucuk lidi? - Ubi tornado?
- Hei. - Hei.
Maaf ia tak berjalan lancar.
Saya mungkin akan ke kem latihan musim panas.
Mungkin?
Saya perlu tinggalkan Jackie sepanjang musim panas,
jadi saya nak tanya dia dulu.
Awak patut buat apa yang awak nak, Alex.
Saya tahu.
Kamu nak pergi tak? Dah nak mula.
Ya.
Cepatlah.
Alex?
Saya akan tunggu sini.
Jackie dah nak sampai.
Okey.
Jom.
Terima kasih.
Enjinnya masih hangat sampai sekarang.
Awak boleh cuba.
Supaya tak mati kesejukan.
Saya okey.
Terpulang.
Saya gembira Will dan Hayley berbaik.
Nanti ada majlis di sini.
Seronoknya.
Ingat semasa kita pindah ke sini?
Seingat saya, awak tak gembira berpindah ke rumah ibu bapa saya.
Saya nak duduk rumah sendiri.
Rupanya rumah kita di mana saja kita bersama.
Dah 20 tahun berlalu.
Ada pasang surut.
Tiada siapa boleh ambil semua itu.
Awak berusaha jaga ladang ini.
Awak patut berbangga.
Tawaran pemaju itu sangat lumayan.
Saya rasa kita perlu terima.
- Sikit saja. - Ya Tuhan.
Paige?
Cakaplah dengan dia.
Cakap saja dengan dia.
Hai, Alex.
Terima kasih.
Hai.
Tak apa jika awak benci saya.
- Saya betul-betul… - Saya tak benci awak.
Awak boleh buat apa saja.
Saya memang bukan Cole Walter, tapi saya seseorang.
Seseorang yang sukakan awak dulu.
Dan awak terlepas.
Saya tahu.
Tapi semuanya berakhir dengan baik.
Jumpa lagi.
Betulkah ia hangat?
Cubalah sendiri.
Sekejap lagi Will sampai.
Bagaimana temu duga itu?
Teruk.
Saya tak boleh jawab soalan terakhir.
Ada soalan yang Jackie Howard tak boleh jawab?
Dia tanya macam mana nak gambarkan warna emas kepada orang buta.
Apa awak cakap?
Tiada apa-apa. Saya tak boleh fikir.
Tapi saya patut cakap…
ia nampak macam rasa madu hangat.
Atau bunyinya macam suara Nina Simone semasa dia menyanyi
"I Put A Spell On You".
Atau rasanya seperti
sinaran matahari di wajah awak.
Tapi saya tak boleh cakap semua itu sebab saya fikirkan perkara lain.
Saya terganggu.
Saya tak suka terganggu.
Saya tak nak awak fikir saya tak suka kehadiran awak.
Awak kata awak tak ingat.
Awak pergi sebelum saya habis cakap.
Dengar sini.
Situasi saya dan Alex dah teruk sebelum awak datang ke sini.
Okey? Saya cuba nak betulkannya.
Kemudian, awak muncul dan jadikannya lebih sukar.
Tapi awak kata hubungan awak dan Alex dah pulih?
Ya, akhirnya.
Ia tak bermakna ia tak rumit.
Saya takkan sakiti adik saya lagi, tapi…
saya masih mahukan awak.
Apa masalahnya?
Masalah rantai pemasaan. Ia perlu ditunda.
- Hei. - Hei.
Tak tengok konsert?
Ya. Taklah seronok sangat.
Semuanya okey?
Ya.
Hei, Jackie.
Awak nak cuba jadi perancang perkahwinan?
Apa?
- Ia akan berlaku. - Apa?
Ya.
Ya Tuhan.
- Tahniah, Will. - Wah. Akhirnya.
Ya!
Saya suka majlis perkahwinan.
Terjemahan sari kata oleh Atikah Gazzali