Będzie ci pasował. Przymierz.
- Nie chcę jechać. - Musisz.
Festyn to część asymilacji do życia w Silver Falls.
Musisz się wpasować.
Alexa raczej nie obchodzi, czy wyglądam na fankę country.
Ma ważniejsze sprawy.
- Jakie? - Rywalizację.
I bycie złym na mnie.
Wciąż złości się o galę? Minęły już wieki.
A wszystko przez Cole’a. Zachował się okropnie.
- Pijani ludzie gadają bzdury. - Nie, są szczerzy.
Cole żałuje, że tu trafiłam.
Może jest jak ten chłopak, który ciągnie za włosy, bo cię lubi.
Nie chcę o tym myśleć. Jestem z Alexem.
- Tak mi się wydaje. - Pogadaj z nim.
- Chciałam. - Spróbuj ponownie.
Mam pomysł.
Będą pasowały.
Przymierz.
No nie wiem. Lepiej ty je włóż.
Festyn to jedyny raz w roku, gdy mogę wrócić później.
Muszę być ubrana idealnie.
W porządku.
Co powiesz na…
to?
Należała do Lucy. Chciałaby, byś ją włożyła.
Boże. Na pewno?
Dziękuję.
Włożę ją, jeśli ty włożysz kapelusz.
MOJE ŻYCIE Z WALTERAMI
- Cześć, mamo. - Cześć.
- Brałeś leki? - Nie musisz pytać codziennie.
Wiem, ale… Racja, wybacz.
- Jedziemy na festyn. - Witam i żegnam, doktor Walter.
- Mów mi po imieniu. - Dobrze, doktor Katherine.
- Naładowałeś telefon? - Tak.
Dobrze. Miej na niego oko.
- Mamo! - Wybacz.
Dzięki.
Będzie dobrze, kochanie.
Zobacz, co przyszło.
- Neurolodzy to mają dobrze. - Za 20 minut wizyty.
Czas zadzwonić do dewelopera od Mato.
Zobaczymy, co powie.
Potas odgrywa ważną rolę w osiągnięciu wydajności fizycznej.
Według podręcznika od chemii.
- Nie jestem głodny. - Posłuchaj.
Zachowałam się tak podczas gali dla twojej mamy, a nie Cole’a.
Chciałam uratować jej wieczór.
To się liczyło.
- Nie wybrałaś Cole’a? - Nie, wybrałam twoją mamę.
To nie wszystko.
Nie powiedziałaś, że zadanie dodatkowe było dla niego.
Pan Choudhry kazał mi je przekazać. Co miałam zrobić?
- Powiedzieć mi prawdę. - Czyżby?
Wciąż drzecie ze sobą koty.
Nie chciałam, byś sobie coś dopowiadał.
Masz mnie za aż takiego dupka?
Twoje słowa, nie moje.
Ciężko być mi w środku twojego sporu z Cole’em.
- Odpuść. - To nie takie proste.
Czemu?
W porządku. Po prostu wiedz,
że wybieram ciebie.
KAWIARNIA LARK
WAŻNE DOKUMENTY
Zrobiłem mu okład i dałem elektrolity. Powinien być gotowy.
A założyłeś mu opaski na kopyta?
- To nie moje pierwsze rodeo. - Nie chciałem cię, bo masz to za żart.
Zrobiłem wszystko z cholernej listy.
Mógłbyś mi po prostu podziękować.
I założyłem mu opaski.
Od razu wyczułam łajno.
Niech mnie. Calamity Jane założyła dziś ostrogi?
- Pasuje ci. - Przestań.
Dobra.
O co chodzi tym razem?
Jakbyś nie wiedział.
O to, co mi powiedziałeś.
Podczas gali twojej mamy.
Urwał mi się film.
To częsta wymówka, ale nie wierzę ci.
Picie nie daje ci prawa, by być dupkiem.
Czas na zawodnika numer osiem, Alexa Waltera.
Jest w salonie.
Wybacz. Zawsze płaczę na smutnych filmach.
- Dr Strangelove? - Istny wyciskacz łez.
- Co tu robisz? - Przywiozłam pocztę.
Byłam w okolicy.
- Tutaj? - Na spacer.
Chciałbyś…
Może…
Pójdziemy razem?
Powinniśmy pogadać o wynajmie mieszkania.
- Świeże powietrze dobrze mi zrobi. - Właśnie.
- Przebiorę się. - Jasne.
Byłeś niesamowity.
- Odetchnęłam dopiero po wszystkim. - Ja tak samo.
Serio?
Bałem się, że będę za wolny przy całym tym tłumie.
Nie było po tobie widać. Jechałeś jak zawodowiec.
Też mam dobry dzień.
Mam rozmowę o letni staż u absolwenta Princeton.
Cudownie.
W Lockwood.
Mają też biura w Denver, Chicago, Nowym Jorku i Houston.
Rozmowa jest jutro, kiedy startujesz.
Nie szkodzi. Wiem, ile znaczy dla ciebie Princeton.
Jestem z ciebie dumny.
Nie sklecę już żadnego zdania.
Ja też. Kończymy?
- Dokończymy to jutro rano? - Nie chcę o tym myśleć na koncercie.
Idziecie na koncert? Będzie super!
Twoja ulubiona. Latte z wanilią i miodem.
Właśnie wychodzimy.
Daj mi pięć minut i będziesz mogła gardzić mną dalej.
Nie wiem już, co zrobić.
Dwa słowa. Żeński kodeks.
Nie można spać z chłopakiem kumpeli.
Darmowa latte nie wystarczy, by to naprawić.
To nie były dwa słowa.
Marnie liczę, ale nie zdradzam.
- Teraz ja! - Serio?
To coś trzyma się na taśmie i pordzewiałych śrubach.
- Będzie dobrze. - Nathan!
Co?
Gotowy.
- Jesteś cały? Uderzyłeś się w głowę? - Nie.
- Nic mi nie jest. - To było niebezpieczne!
- Bo mam padaczkę? - Nie. Po prostu.
Dla każdego.
Trochę mi wstyd, że zobaczyłaś mnie w takim stanie.
Przestań. Ja zapętliłam naszą piosenkę.
Śpiewam „All of Me” lepiej od Johna Legenda.
- To nie nasza piosenka. - Jak to nie?
Tylko „Let My Love Open the Door”.
- Co? - Z wycieczki.
- Co? - Do Telluride.
Pamiętasz?
No tak. Myślałeś, że śpiewa: „Let Marlo open the door”.
- Pete Townsend ma straszną wymowę. - To przez akcent.
Prędzej Marlo otworzy drzwi, niż miłość.
- Ale niech ci będzie, Pete. - Rób swoje.
Tak.
Jak mogłam zapomnieć.
Czemu nie pracujesz przy Nocnym Larku? To było twoje dziecko.
- Nasze. - Ty kochałeś je bardziej.
Ciężko było mi bez ciebie.
- Wszystko schrzaniłem. - Nie tylko ty.
Ale czuję się zmieszana.
Wybrałeś Lark ponad mnie, a potem odszedłeś.
Wciąż jesteś agentem nieruchomości.
- Nienawidzisz tego. - Wiem.
Nie wiem, co zrobić.
Jestem za stary na takie rozterki.
Wcale nie jesteś stary.
I rozgryziesz to.
Jedno rozgryzłem.
Jesteś dla mnie ważniejsza od jakiejkolwiek pracy.
Nasz związek jest najważniejszy.
Zerwanie nie powinno być konieczne, bym to zrozumiał.
Może nauczymy się komunikować lepiej?
Osiągniemy równowagę między pracą a życiem prywatnym.
I będziemy cierpliwi.
Ale oboje musimy tego pragnąć.
Pragnę tego.
- To na co czekamy? - Co?
Od początku marzę, by za ciebie wyjść.
Możemy powoli badać wodę albo skoczyć na bombę.
To nieco ryzykowne, ale w końcu dobrze znamy ten basen.
- Przesadziłam z metaforą? - Nieco.
- Problemem było wesele. - Nie musi być wielkie.
Możemy nawet iść do urzędu.
Chcę to zrobić i rozpocząć wspólne życie.
Nasze mamy nie wybaczyłyby nam ślubu w urzędzie.
Racja.
Wiesz…
powrót do domu był poniekąd miły.
Wróciłem do natury.
To piękne miejsce.
Myślisz o weselu na ranczu?
Byłoby proste. Lark zająłby się jedzeniem.
Dzieciaki by pomogły. Tata zrobiłby babeczki.
To wciąż sporo do organizacji. Jak sobie z tym…
Jackie.
- Tak. - Twoi rodzice pozwolą?
Będą zachwyceni.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Dzięki za przyjazd.
Na razie.
HRABSTWO AURELITA WESOŁE MIASTECZKO
Hej.
Twoja mama kazała mi cię pilnować.
- To żenujące. - Martwi się.
Wiem, ale chcę udowodnić, że wciąż daję sobie radę.
Komu?
Może sobie.
Rozumiem. Ale mnie nie musisz niczego udowadniać.
Wiesz o tym?
- Serio? - Tak.
W porządku.
Czemu byłaby pani idealną kandydatką do naszej prestiżowej firmy?
Mam świetną etykę pracy i jestem zorganizowana.
Proszę.
- Zajęta? - Ćwiczę przed rozmową.
- Czy to… - Tak.
Z Juilliard.
Ty otwórz.
- Na pewno? - Tak.
- Dostałem się? - Tak.
- Serio? - Tak!
Co?
Nie wiem, czy pojadę.
Potrzebowałbym pieniędzy na pokój, jedzenie i czesne.
Zadzwonię do wujka Richarda. Ma aż za dużo pokoi.
I załatwi ci pracę, byś zarobił na czesne.
- Serio? - Jasne.
Nie wymigasz się.
No dobra. Dzięki!
Tak!
Dobra.
- W porządku? - Stresuję się.
A ty?
- Po prostu pojadę jak wczoraj. - Dasz czadu.
Jasne. Bardziej cieszę się na dzisiejszy koncert.
Nie byłam na festynowym koncercie.
Mało wiesz o życiu. Spotkamy się tam?
- Jasne. Danny mnie odbierze. - Dasz czadu.
Dziękuję.
- Cześć. - Hej.
Diabelski młyn czy huśtawki?
- Huśtawki, ale coś ci pokażę. - Dobra.
- Gotowa? - Tak.
- Grace! - Piękna, co? Zaczekaj.
Nie przesadziłaś z ubiorem nic a nic.
Później idziemy na koncert, a ta sukienka wpasuje się idealnie.
- Chodź, Carrie Bradshaw. - Dobra.
Zawodnik numer osiem, Alex Walter.
Wczoraj zaliczył świetny debiut. Powitajmy go gorąco.
Cóż za nieszczęście. Urwały mu się cugle.
Debiutant zaliczył obiecujący start,
ale Alex Walter kończy konkurencję z wielkim rozczarowaniem.
Brawo, Alex.
Spokojnie.
- Chciałeś mnie zabić? - Co?
Nie sprawdziłeś cugli.
Zerwały się.
Sprawdzałem trzy razy.
- Jeździec też musi je sprawdzić. - Zrobiłem to.
- To wiesz, że były dobre. - Nieważne.
Możesz iść. Już nie potrzebuję twojej pomocy.
Zobacz, skóra się starła.
Musiała pęknąć na zakręcie, ale nie przyznasz tego.
Łatwiej obwinić mnie.
Powiedział gość, który nie bierze odpowiedzialności za nic.
Wiem, że kiepsko o mnie myślisz,
ale nigdy nie skrzywdziłbym cię celowo.
Serio? A robisz to całe moje życie.
O czym ty mówisz? O Paige? To było wieki temu.
Była moją pierwszą dziewczyną. Jak mogłeś?
Nie wiedziałem o was.
Mógłbyś raz mi uwierzyć, a nie zakładać najgorsze.
- Nie wiedziałem. Nie było mnie. - Jasne.
Jesteś z Jackie. Jakie to ma znaczenie?
Chodzi o coś więcej niż sprawa z Paige.
Wszystko przychodzi ci łatwo.
Gdy trafia mi się coś dobrego, ty to niszczysz.
Wpadasz, podbijasz i wbijasz flagę, nie myśląc o ofiarach.
Żyję w twoim cieniu. Wiesz, jakie to ciężkie?
Skupiasz uwagę. Jesteś czarusiem.
Gwiazdą futbolu, z którą każdy chce trzymać.
Nawet moja dziewczyna rzuca ci się na pomoc,
choć zawaliłeś galę mamy.
Żałuję tego. Naprawdę.
Nawet nie wiesz jak.
Ale nie wiesz, jak to jest żyć w twoim cieniu.
- Ty w moim? - Tak.
Ja w twoim.
Idealnego Alexa Waltera.
Bystrego, miłego, niezawodnego.
Rodzice są z niego dumni.
Wiesz, jak często chciałem być taki jak ty?
Spójrz na mnie.
Mam gówniane oceny. Moja noga jest do niczego.
Liczyłem na futbol,
ale nici z tego.
Nie mam szans na stypendium.
Miałeś racje. Staczam się od drugiej klasy.
- Nie mówiłem serio. - Miałeś rację.
Jestem frajerem.
Rodzice wydali fortunę na moją rehabilitację.
I po co?
Jestem porażką i rozczarowaniem.
- Ciężarem. - Przestań.
Jasne?
Nie jesteś porażką, rozczarowaniem ani ciężarem.
Jesteś Cole’em Walterem, moim bratem.
Czasami chcę cię zabić, ale nic tego nie zmieni.
Wiem, że mi nie uwierzysz.
Ale przepraszam.
Ja też.
Zabierzmy sprzęt.
Radzisz sobie świetnie w szeregu zajęć dodatkowych.
Celujesz w role przywódcze?
Tak, planuję to na trzecim roku.
Nic dziwnego. Twój tata był świetnym liderem.
Znała go pani?
Trochę. Mieszkał naprzeciwko w akademiku w Princeton.
Boże.
Czytałam o wypadku. Naprawdę mi przykro, Jackie.
Dziękuję.
Na koniec zadam ci bardziej nietypowe pytanie.
Jak opisałabyś złoty kolor osobie niewidomej?
Jackie?
Przepraszam. Jakie było pytanie?
Jak opisałabyś kolor złoty osobie niedowidzącej?
Nie wiem.
- Pójdę po resztę. - Ja to zrobię.
- Znów zapanował pokój? - Tak.
Nie dociekam. Fajnie, że się udało.
- Tak. - Niezły pech.
Fakt.
Nie poszło po twojej myśli, ale zachowałeś spokój.
Zadbałeś o konia. Jestem z ciebie dumny.
Dzięki.
Po twoim starcie zagadał do mnie facet ze związku jeździeckiego.
- Chce cię poznać. - Nawet nie dokończyłem.
Nieważne. Widzą potencjał.
Brawo.
Idealnie.
Dziękujemy.
Umieram z głodu.
- Cały dzień nie jadłam. - Ja nie mam apetytu.
Pogadaliśmy o Londynie.
Jeśli można to tak nazwać. Wyjeżdża.
Powiedział to tak spokojnie.
Jakbym nie była mu potrzebna.
Na miejscu po prostu znajdzie sobie kogoś innego.
To nieprawda. Nie jesteś niepotrzebna.
Ale chociaż możemy płakać razem.
Dwie singielki.
No właśnie.
Wczoraj… widziałam się z Willem.
- Było dziwnie? - Bardzo.
Na początku.
Ale potem zrozumieliśmy, że bez siebie jest nam źle
i że chcemy wziąć ślub.
Popracujemy nad komunikacją. On nieco ograniczy pracę.
Jasne. Poprosimy drinki!
Ale nie chcemy zwlekać. Możemy zrobić wesele na jego ranczu.
I to niedługo.
- Boże. - Wiem.
Gdzie ta kelnerka?
Poprosimy butelkę szampana.
- Dobrze. - Całą?
Tak. Musimy zaplanować wieczór panieński.
Tutaj, Nowy Jork.
Gdzie jest Danny? Miał mnie…
Podwieźć, wiem.
Musiał poczytać Benny’emu, więc poprosił mnie.
- Nie powiesz nic o wozie? - Jadę do Alexa na festyn.
Niemal rok remontowałem silnik i w końcu skończyłem.
- Idziemy na koncert. - Wiem.
- Zawiozę cię. - Alex o tym wie?
Wyluzuj, wie.
Pogadaliśmy.
- O czym? - O wszystkim.
Proszę.
Widziałem cię. Masz talent.
Dzięki.
- Startujesz w czymś jeszcze? - Może w przyszłości.
Od kilku lat budżet na stypendia rośnie.
Szukamy prawdziwych talentów, a nie tylko łowców adrenaliny.
- Zainteresowani? - Stypendium na studia?
Jasne, że tak.
W porządku. Może załatwię ci letni obóz.
- Dzięki. - Dzięki, Chet.
Spędzisz lato w Montanie?
Całe?
Będzie dość nudno, jeśli będziemy milczeć.
Jak poszło Alexowi?
- Źle. - Co się stało?
Musiał się wycofać.
Ale nie szkodzi, bo…
Sam ci to powie.
O nie.
Nie.
- Rany. - Naprawisz to?
Nie mam narzędzi. Miałem po nie jechać, ale pojechałem po ciebie.
Czyli to moja wina.
Pewnie żałujesz, że tu trafiłam. Nie wylądowałbyś ze mną na odludziu.
Zadzwonię po Willa.
- Chyba nie dam rady. - Zepsuje się.
To zabytek. Hej.
Co, do licha?
Sama powiedziałaś, że darmowe latte to za mało.
- Rozumiem. - Każdy zasługuje na szansę.
- Tędy. - Nikt nie pytał.
- Chciałam się wytłumaczyć. - Już to zrobiłaś.
Powinnam wiedzieć, że cię zranię,
ale nie widziałam tego, bo…
nie chciałam.
Uwaga Cole’a była jak narkotyk.
Wiedziałam, że to złe, ale uczucie było piękne.
Mogłam udawać fajną.
Popularną. Choć przez chwilę.
Ciężko to odrzucić.
Znamy się od trzeciej klasy. Nie tęsknisz za naszą przyjaźnią?
Twoja zdrada ją splugawiła.
Pamiętasz ten obóz, na którym było tak złe jedzenie,
że wymknęłyśmy się na Maka i skręciłaś kostkę?
Albo jak przebrałyśmy się za m&m’sy na Halloween.
Pamiętasz?
Byłaś z orzeszkiem, a ja bez.
Tak.
Przepraszam.
Wybacz mi.
Tęsknię za przyjaciółką.
Wiedziałam, że Cole sypia z innymi.
Nie powinnam cię winić.
Trochę powinnaś, ale nie wiecznie.
Obiecasz, że żaden facet już nas nie poróżni?
Obiecuję.
Nasze wspomnienia dotyczą tylko żarcia.
Umieram z głodu. Wybiegłam z kolejki, by tu być.
- Zjedzmy coś. - Dobra.
- Mam ochotę na te chipsy. - Na patyku?
Przykro mi.
Chyba jadę na letni obóz szkoleniowy.
Chyba?
Musiałbym zostawić Jackie. Pogadam z nią.
Rób to, czego ty chcesz.
Wiem.
Idziecie? Zaczyna się.
Tak.
- Chodź. - Alex?
Zaczekam tu.
- Jackie zaraz będzie. - Dobra.
Chodź.
Dzięki.
Silnik tak się nagrzał, że wciąż jest ciepły.
Zobacz. Chociaż nie zamarzniesz.
Nie trzeba.
Jak chcesz.
Dobrze, że Will i Hayley się dogadali. I urządzimy wesele.
Cudownie.
Pamiętasz, jak tu zamieszkaliśmy?
Nie cieszyło cię zamieszkanie z teściami.
Chciałam mieć własny dom.
Ale liczy się bycie razem.
To było 20 lat temu.
- Szalona jazda. - Nikt nam tego nie odbierze.
Zrobiłeś, co mogłeś, by utrzymać ranczo.
Bądź z ciebie dumny.
Deweloper złożył dobrą ofertę.
Przyjmiemy ją.
- Trochę. - Rany!
Paige?
No pogadaj z nim.
Cześć.
Dzięki.
Hej.
- Rozumiem, jeśli mną gardzisz. - Nie.
Masz wolną wolę.
Nie jestem Cole’em Walterem, ale jestem kimś.
Kimś, kto bardzo cię lubił.
Odrzuciłaś to.
Wiem.
Wyszło na dobre.
- Na razie. - Pa.
Jest ciepły?
Zobacz.
Will niedługo będzie.
Jak rozmowa?
Źle.
Zawaliłam ostatnie pytanie.
Coś mogło cię zaskoczyć?
Spytała, jak opisałabym złoty kolor osobie niewidomej.
- Co powiedziałaś? - Miałam pustkę w głowie.
Powinnam powiedzieć,
że wygląda jak smak ciepłego miodu.
Brzmi jak śpiew Niny Simone w „I Put A Spell On You”.
Lub przypomina poczucie promieni słońca na twarzy.
Ale nie powiedziałam tego, bo myślałam o czymś innym.
Rozkojarzyłam się.
Nie powinnam była.
Nie powinnaś myśleć, że cię tu nie chcę.
Podobno urwał ci się film.
Odeszłaś, zanim skończyłem.
Posłuchaj.
Już wcześniej kłóciłem się z Alexem.
Próbowałem to naprawić.
Ale pojawiłaś się i to uniemożliwiłaś.
Przecież pogodziliście się.
Tak, w końcu.
Ale to wciąż skomplikowane.
Nie złamię mu już serca, ale…
nie przestanę cię pragnąć.
Co się stało?
Coś z rozrządem. Musisz go odholować.
- Przegapiłeś koncert? - Nie był aż taki fajny.
W porządku?
Tak.
Jackie.
Może dodasz do życiorysu organizację wesela?
Co?
- Robimy to. - Co?
Tak.
Boże.
- Gratulacje. - W końcu!
Tak!
Uwielbiam wesela.
Napisy: Krzysztof Zając