- Jak idzie? - Myślę, że będą świetne.
Spróbujesz?
Masy na babeczki? Jasne!
No dobra. Bądź szczera.
To cytryna?
Wiadomo. Co jeszcze czujesz?
Lawenda?
Brawo. Chłopcy są w tym kiepscy.
- Pyszne. - Dziękuję.
Nie zdążymy z przygotowaniami na jutrzejsze wesele.
- Będzie dobrze. - Myślisz?
Wszystko jest pod kontrolą.
Czemu zgodziłam się na to wesele na ranczu?
- Bo syn nas poprosił. - No tak.
A Jackie zajęła się organizacją.
Jestem ci dozgonnie wdzięczna.
Bez obaw, jestem w tym świetna.
Dobra.
Chodź ze mną pogadać. Nie widziałem cię od tygodnia.
Tylko na chwilkę.
Mam masę do zrobienia.
Powiesić dekoracje,
zapytać o kwiaty, zadzwonić do drukarni.
Liczą na mnie.
- I świetnie ci z tym. - Tak.
Co tam?
Dobrze.
- Będę tęsknił. - To tylko kilka tygodni.
- I tak masz staż. - Nie odezwali się.
Na pewno dałaś czadu.
Albo będę siedziała tutaj i uczyła się.
Będzie dobrze. Przetrwamy to.
- Jasne, że tak. - Właśnie.
Wracam do pracy.
Sprawa chyba się rozwiązała.
MOJE ŻYCIE Z WALTERAMI
Nie musimy gadać o tym teraz.
Chociaż zajmę głowę czymś innym.
- Trema? - Nie.
Trochę.
Naprawdę wam dziękuję, że możemy zrobić tu wesele.
- Bardzo się cieszymy. - To będzie idealne pożegnanie.
Przejrzałem ofertę i wygląda naprawdę świetnie,
ale na pewno tego chcecie?
- Nie będzie odwrotu. - Nie mamy wyboru.
Wiedziałem, że wam ciężko, ale nie sądziłem, że aż tak.
Cóż, tak bywa.
Pamiętasz, co zawsze mówisz, tato?
Każda droga ma wyboje. Liczy się to, jak po niej jedziesz.
Nie musimy robić tego teraz.
Nie mówmy dzieciom. Cieszmy się weselem.
Właśnie.
Zajmiemy się tym później.
Świetnie będzie zamieszkać u Richarda.
Udanej zabawy z hipsterami.
Na Upper West Side nie ma hipsterów.
W porządku?
Jasne.
Ty jedziesz do Nowego Jorku, Alex na obóz szkoleniowy,
Will się żeni.
A ja?
- Jedziesz w trasę. - No tak.
Bezkres drogi, wiatr we włosach.
Prawdziwa wolność.
Brzmi naprawdę świetnie, ale muszę też znaleźć sens w życiu.
Dokąd to?
- Do szkoły. - W sobotę?
- Muszę coś załatwić. - Mogę zabrać się z tobą?
- Zostawiłem coś w szafce. - Za pięć minut.
Przepraszam, Tara. Nie chciałem cię zranić.
Co mam ci powiedzieć?
Wyjeżdżasz, prawda?
- Przepraszam. - Wystarczy już!
Może nawet pojechałabym z tobą,
ale nie spytałeś.
To moja wina.
Oczekiwałam zbyt wiele.
Tara.
Dokąd to?
- Do szkoły. - Za cztery godziny wesele.
- Nigdzie nie jedziesz. - Muszę to zawieźć.
Serio?
Dobrze.
- Nie spóźnij się. - Dobrze.
- Obiecuję. - Tak?
Tak.
Dobrze.
- Mówię serio! - Jasne.
W porządku?
Jasne. Mam sporo na głowie.
- Chcę, by wesele się udało. - Uda się.
Nieważne.
Szykujesz się do podróży?
Wiozę to do pana C.
Napisałeś esej?
Spróbuję zdać.
To dobra książka.
- Muszę… - Do później.
Czemu się nie szykujesz?
Jackie.
Jakie było twoje pierwsze wrażenie po przyjechaniu tutaj?
Zachwyciłam się widokiem nieba.
Nie ma drugiego takiego miejsca.
Jest wyjątkowe.
Od razu to widać.
A co?
Nie wiem, Jim. Była mowa o dwóch kartonach.
Podrzucisz je za godzinę? Dzięki.
- Super, jesteście. - Nie na długo.
Dokąd to? Wszyscy musimy pomóc.
Dobra.
- Nathan, muzyka gotowa? - Tak.
Alex, witasz gości.
Wskażesz im miejsce i rozdasz programy.
Jasne.
Przygotuj je na zewnątrz.
Jim z drukarni za godzinę przywiezie kolejne.
Słyszałem.
Lee, załóż narzuty na krzesła.
- Narzuty? - Na tył krzeseł.
- Po co? - Ładnie wyglądają.
Leżą obok obrusów. Isaac…
Niech zgadnę. Nakryć stoły obrusami?
Po co przystrajać krzesła?
LICEUM W SILVER FALLS
Z sufitu zwisa szkielet.
Będzie super.
Zaraz cię dogonię.
Co tu robisz?
Mama poprosiła, bym spakowała jej rzeczy.
- Muszę… - Zaczekaj.
Przegiąłem z Olivią.
- Nie powinienem tego robić. - Poniżyłeś mnie.
Jestem zła na siebie, bo akceptowałam twoje luźne podejście.
Od dawna źle cię traktowałem.
Co się stało?
Kiedyś nam się układało.
Byłem kimś innym.
Pracuję nad tym.
Przepraszam cię.
Cole, jakiego znałam, nigdy by nie przeprosił.
To dobra zmiana.
Co tu robisz?
Przywiozłem to.
Lepiej późno niż wcale. Co sądzisz o książce?
Rozumiem jego złość.
Czuł się bezsilny i ignorowany.
Heathcliff? Zrobił wiele podłych rzeczy.
Tylko pogarszał sprawę.
Było mi go szkoda.
- Z chęcią przeczytam. - Dostanę ocenę?
Czemu nie?
Nie za późno na letni kurs?
Jasne, że nie. Ale miałeś przecież plany.
Ameryka nie zając.
Ciągle wpadam dziś na Walterów.
W tym mieście czyhają wszędzie.
Lecę, moja mama czeka. Powodzenia w Juilliard.
Dzięki. Udanego lata.
Dzięki.
Możesz do mnie pisać.
O Nowym Jorku lub czymś innym.
- Cześć, Jackie. - Hej. Pracujesz?
Tylko przy obiedzie. Will poprosił. Gdzie to położyć?
W namiocie.
- Jasne. - Dzięki.
Zostaniesz na weselu?
Czemu nie?
Cudowne. Proszę położyć je tutaj.
Jesteście zajęci?
- Nie. - Tak.
Nie.
Polalibyście babeczki lukrem?
Daj spokój. Muszę się szykować, by wyglądać idealnie.
- To dla Willa. - Zróbmy to.
- No dobra. - Dzięki.
Najpierw polewa, a potem posypka.
Zobacz.
To ma być zabawne? Coś takiego.
- Bo to zabawne. - Przestańcie!
Nie ma czasu.
Jackie…
Świetnie, że jesteś, Richard.
- Gratulacje. - Dzięki.
- Pomóc ci? - Nie trzeba.
Zapomniałem, jak tu pięknie.
- Jest Jackie? - Gdzieś się krząta.
Jest w trybie zadaniowym. Lepiej jej nie wadzić.
No tak.
Chciałem z tobą porozmawiać.
Jasne. O co chodzi?
- Pokażę ci twoją jurtę. - Prowadź.
Jesteśmy zamknięci.
Nie odbierają.
- Nie znajdę innej kwiaciarki. - Co się stało?
Albert zjadł bukiet Hayley.
- Potrzebuje go? - Na ślub?
Tak, potrzebuje go. Co ja teraz zrobię?
Załatwię ci kwiaty.
Skąd? Jakie? Wiesz, że wesele ma swój motyw.
Nie jestem głupi.
Ale możesz jechać ze mną.
- Ile to zajmie? - Góra 30 minut.
Chyba że masz lepszy pomysł.
Oby było warto. Lee, zastąp mnie.
- Serio? - Tak.
Dokończcie te babeczki.
- Słyszeliście ją. - Co za lizodup.
- Też muszę? - Tak.
Myślałem o pobytach w takich jurtach.
Do tego wspólne gotowanie,
oglądanie nocnego nieba, warzenie cydru, jeździectwo.
Połączenie pobytu na wsi z luksusowym spa.
Przy wsparciu finansowym uwinęlibyśmy się w rok.
A ranczo taty?
Mają tu mnóstwo ziemi. To byłyby osobne biznesy.
Kto by to prowadził?
Cóż…
ja.
To Jackie na koniu?
Tak, z Cole’em.
Zdaje się szczęśliwa.
- Faktycznie tak jest? - Myślę, że tak.
Tutaj ciężko nie być.
Rozumiem.
Napisałeś już przemowę na wesele?
Pracuję nad nią.
Nie wiem, czemu Will wybrał mnie, a nie Danny’ego lub Alexa.
Bo chciał usłyszeć ciebie.
Mów prosto z serca, a będzie dobrze.
Idealne!
To ulubione kwiaty mamy.
Dzięki.
Chyba jednak spędzę lato tutaj.
Tak?
Na letnim kursie.
Świetnie! Wiedziałam, że obmyślisz plan.
Nie podniecaj się tak. To tylko kurs letni.
Wracajmy do pracy. Nie mamy całego dnia.
Jeśli chodzi o ten dzień, gdy zepsuł mi się wóz…
Byłam zmarznięta, zmęczona i zła po rozmowie o staż.
Wiem. I unikałaś mnie.
Nie musisz.
Zapomnij o tym, co mówiłem.
To nic nie znaczyło.
Jasne.
Wiem.
Cieszę się, że układa ci się z Alexem.
Dobraliście się.
Musimy dać ci coś starego, coś nowego,
coś pożyczonego i niebieskiego.
- Naprawdę? - Tak, to tradycja.
W porządku. To suknia ślubna mamy.
Stara.
Kupiłabym ci nową.
Miałam nową. Ta jest lepsza.
Pożyczę ci to, jeśli ci się podoba.
- Piękna. - Miałam ją na ślubie.
Założysz mi ją?
Serio? Mam samych facetów. Marzę o tym.
Dobra.
- W porządku? - Tak.
Dzięki.
Pożyczone odhaczone.
A gdzieś w torbie
mam coś niebieskiego.
- Boże. - Niebieska i nowa.
- Nieco… tandetna. - Seksowna.
Will będzie zachwycony.
- Daj mi ją. - Wybaczcie, mamy.
Hayley?
Na początku nie popieraliśmy twojego ślubu z Willem,
bo baliśmy się, że jesteś za młoda i musisz dokończyć studia.
Wiem. Spokojnie.
Widzę, że się kochacie. Naprawdę się cieszymy.
Ale z dziećmi wolnego.
- Hej. - Serio!
Skończ szkołę, znajdźcie sobie lokum.
- Wtedy zaczniecie… - Dziękuję.
Nie planujemy dzieci w najbliższym czasie.
Ale kiedy zobaczy cię w tej bieliźnie…
- Może być różnie. - Jeśli ją rozgryzie.
Dziękujemy za gościnę i przyjęcie mojej Hayley.
Oczywiście.
Hayley od początku stała się częścią tej rodziny.
Kochamy ją.
W porządku?
Rzuciłam Nikowi, by mnie zabrał.
I co on na to?
Nic. Nul. Zero.
Przeprosił. Znowu.
Dzięki.
Nic mi nie jest.
Jest dobrze, wspaniale.
- Jasne. - Szampan!
No dobra.
- Jest dobrze. - Świetnie.
Opa! Świetnie.
Szykuj się. Niedługo zaczynamy.
Nie włożę jej.
Czemu?
Będę wyglądała głupio. Wszyscy mnie wyśmieją.
Wszyscy?
Chłopaki?
Nabijają się, bo jestem dziewczyną.
Nie mogę ubrać się jak oni?
Możesz włożyć garnitur.
Ale nawet w sukience pozostaniesz sobą.
Obiecuję.
Nikt cię nie wyśmieje i będziesz wyglądała świetnie.
Przymierzysz?
Dobra, ale tych butów nie włożę.
Pięknie wyglądasz.
Dzięki. Ty też.
Dzięki.
Wystroiłaś się, Nowy Jork.
Ty też, Kolorado.
Chodź.
W porządku?
Tak.
Pięknie wyglądasz, Parker.
Skąd masz…
Pierwsze, co robię na weselu, to poznaję się z barmanem.
James Bond?
Nie odmówię. Dzięki.
- Tara, prawda? - Tak. Cześć.
Cześć. Richard, wujek Jackie.
- Richard? - Tak.
- Ten Richard? - Jakiś na pewno.
Kocham cię.
Cześć.
Dziękuję.
Witam rodzinę i bliskich.
Zebraliśmy się tu, aby wziąć udział w ślubie Hayley Althei Young
i Williama Johna Jeffersona Waltera.
Hayley oraz Will zapoczątkują nowy etap swojego życia.
Dziś potwierdzą wyjątkową więź i rozpoczną wspólne życie.
Czujemy się zaszczyceni,
że możemy dać świadectwo wzajemnej miłości i zaangażowaniu.
Hayley i Will będą dziś nie tylko świętować miłość do siebie,
ale też miłość łączącą wszystkich tu zebranych.
Rodzice, rodzeństwo, rodzina i bliscy. To dzięki ich miłości
ten dzień jest tak wyjątkowy i radosny.
Benny, obrączki.
Pierścień to niekończący się okrąg.
Symbol nieskończoności i wiecznej miłości.
Zwróćcie się do siebie i złóżcie przysięgi.
Hayley, nie znam piękniejszej,
mądrzejszej i milszej kobiety.
Każdego dnia motywujesz mnie, bym był jak najlepszy.
Jesteś moim sercem,
moją miłością, moim domem.
Wszystkim.
Cieszę się, że cię znalazłem.
Chcę zacząć z tobą wspólne życie.
Will,
od pierwszej randki czułam, że jesteś mi pisany.
Jesteś utalentowany,
zabawny, bystry, pełen pasji
i po prostu fantastyczny.
Nasza podróż dopiero się zaczyna.
Oby nigdy się nie skończyła.
Czy bierzesz sobie Hayley za żonę?
Tak.
Czy bierzesz sobie Willa za męża?
Oczywiście.
Tak.
Po stokroć.
Możecie się pocałować.
Spisałaś się, Jackie.
Nie tylko ja.
Prawie dostałam zawału, gdy pies zniszczył bukiet.
Ale nowy był świetny.
Według babci te kwiaty to symbol nieodwzajemnionej miłości.
- W porządku? - Tak.
Gotowy na przemowę?
- Powiedzmy. - No to do roboty.
O co chodziło z tym bukietem?
Pies go zniszczył.
- Powoli, jest mocny. - Jakbym pił promienie słońca.
Cieszę się, że dogadaliście się z Cole’em.
Ja też.
Panie i panowie. Dzień dobry.
Gdy Will poprosił mnie o wzniesienie toastu,
zakazał mi dwóch rzeczy.
Przedłużania i zawstydzania go.
Obiecałem mu, że tego nie zrobię.
Dlatego nie wspomnę…
Danny.
…o jego fazie gota.
O nie.
Pomalował pokój na granatowo i ufarbował włosy na czarno.
I zdecydowanie nie wspomnę o tym,
jak tata nakrył go na paleniu za stajnią.
Co?
I nie były to marlboro.
W życiu.
I bez wątpienia nie zdradzę byłemu dyrektorowi Sykesowi,
miło pana widzieć,
że to William John Jefferson Walter
udekorował pana biuro papierem sześć lat po ukończeniu szkoły.
Wiedziałem!
O tym mówił nie będę.
Powiem za to o tym,
że Will zawsze był dla nas wspaniałym starszym bratem.
Nauczył mnie grać w futbol.
Wytrwale czytał dialogi z Dannym.
Słuchał gry na gitarze Nathana.
Pomagał Alexowi na koniu, nauczył Jordana obsługi kamery.
Grał w hokeja z Parker, jeździł na desce z Lee,
grał na konsoli z Isaakiem i czytał na dobranoc Benny’emu.
To człowiek,
który zawsze myśli o rodzinie i stawia innych ponad sobą.
Opowiem wam, jak poznał Hayley.
To było po Nowym Roku.
Nie rozumieliśmy, czemu idzie na randkę w taki mróz.
Ani dlaczego mimo wielkich zasp pojechał do niej nazajutrz.
I kolejnego dnia też.
Ale zrozumieliśmy, gdy ją poznaliśmy.
Gdy spotyka się tę jedyną, nic innego się nie liczy.
Hayley,
nie wiemy, jak wytrzymujesz z Willem i całą naszą gromadą.
Ale cieszy nas to.
Witaj w rodzinie.
Dziękuję.
Wznieśmy toast.
Za Willa i Hayley.
Zdrowie.
Czas na pierwszy taniec.
Pani przodem.
Chodźcie! Tara!
- Słuchałeś przemowy? - Tak.
Było super.
Chodź.
Zatańczmy.
Chodź.
Dość tego.
Zatańczmy.
- Nie chcesz tańczyć ze mną. - Masz dwie lewe stopy?
Powiedzmy.
Jak chcesz.
- Jackie. - Tak?
Kocham cię.
Spokojnie.
Nie musisz tego mówić.
Wiem, że to sporo.
Chciałem, byś wiedziała.
Spokojnie.
- Gratulacje. - Dzięki.
Zaraz wrócę.
Daj spokój.
Wystarczy ci. Nie jesteś taki.
Czemu nie wyznała mi miłości?
Wyznałeś jej miłość?
Tak.
Bo to prawda. Kocham ją.
Myślisz, że mnie kocha? Nic nie odpowiedziała.
Dobra.
Starczy ci.
Chodź.
Świetne wesele. Gratulacje.
Dzięki. To zasługa Jackie. Bez niej bylibyśmy zgubieni.
I dzięki, że Danny może zatrzymać się u ciebie.
To dla mnie przyjemność. I polecę klasą ekonomiczną!
Choć zdziwiło mnie, że powierzacie syna
takiemu krnąbrnemu playboyowi.
Może będzie miał na ciebie pozytywny wpływ.
Jeszcze jedno.
Co do Święta Dziękczynienia…
Chcę tego, co najlepsze dla Jackie.
Rozumiem to.
A to miejsce zdaje się idealne.
A jeśli Will dopnie swego, będę bywał tu częściej.
Serio?
Co za uśmiech. Aż chce się uścisnąć tę buźkę.
Jackie jest świetna.
- Prawda? - Tak.
Czemu nic nie odpowiedziała?
Nie wiem. Spytaj jej.
Tak zrobię.
- Zapytam jej. - Nie dzisiaj.
- Jutro. - Dobra.
Jutro.
Przyniosę ci wody, mistrzu.
- Dobra. - Prześpisz się.
Jutro będzie lepiej.
Jesteś świetna.
Niemal jak kumpel.
Czas do jurty.
Trzy jurty po lewej.
Jedna, druga. Mylą mi się strony.
To ciężkie.
Zgubię się. Dajcie mi mapę.
Jezu!
To nie jest moja jurta.
- Cześć. - Czołem.
- Pomóc ci? - Nie trzeba.
Myślałam, że rozwalę całą jurtę.
Przepraszam.
Jestem świeżo po zerwaniu.
Spokojnie. W porządku?
Tak.
Ale lepiej już pójdę.
Dobranoc. Wybacz najście i zajście.
Jak palnęłam. Idę już. Dobranoc.
Miło było poznać.
Starczy ci problemów.
Oby ta była moja.
Jurna jurta.
Boże.
Jezu.
Nie wyjechałem.
A praca?
Odrzuciłem ofertę.
Boże. Zostajesz?
Zostaw to. George i ja to sprzątniemy.
Było świetnie, prawda?
Tak. Bez ciebie by się nie udało.
- Wszyscy pomogli. - Niektórzy bardziej.
Katherine.
Chciałam ci podziękować.
Za wszystko.
Za przyjęcie mnie.
Wiedziałaś, że nie chcę tu być,
a ugościłaś mnie tak ciepło.
To my powinniśmy ci dziękować.
Wiele nam dałaś.
Cole idzie na kurs letni.
Danny ma Juilliard, Alex jedzie na obóz.
Świetnie rozumiesz Nathana. Benny i Jordan cię uwielbiają.
Isaac i Lee wiele się od ciebie uczą.
I jesteś siostrą, o jakiej Parker marzyła.
Czuję, jakbym znalazła nową rodzinę.
Bo tak jest.
Twoi rodzice byliby dumni.
Dziękuję.
Świetnie się z nią spisałaś.
Nic nie zrobiłam. To cudowna dziewczyna.
Ale potrzebowała mamy.
Dałaś jej to.
Masz wątpliwości?
Może.
Dostanę unieważnienie, nie?
Teraz już chyba nie.
No tak.
Muszę jutro podziękować Jackie.
- Napracowała się. - Jest niesamowita.
- Tak. - Jej wuj też.
Jeśli się uda, odejdziemy z Lark i założymy tu własny biznes.
Kochanie.
Tak?
Nie teraz.
Dobra?
Tak.
WIADOMOŚĆ OD MORGANA
Kto to?
Tara.
Na czym stanęliśmy, mężu?
- Mężu? - Mój mężu.
W porządku?
Nie. Nie wiem, co spakować. Nie mam ubrań do Nowego Jorku.
Wystarczą zwykłe. Lubię się pakować, pomogę ci.
Dobra.
Widzisz moją niebieską koszulkę? W paski, z guzikami.
Niebieska koszulka. Jest.
- Proszę. - Dzięki.
WSZYSTKO ZAWSZE DA SIĘ NAPRAWIĆ
Co to jest?
Muszę nad nim trochę posiedzieć.
I mam dość ślubów.
Mówię o tym.
Co to ma być?
To nic nie znaczy.
Po prostu wiem, że za nimi tęsknisz.
Miałeś go przez cały czas?
Chciałem ci go dać,
ale…
Boże.
- Jak głowa? - Nie pytaj.
Na przeprosiny?
Nie biegałeś z Jackie?
Chyba chciała dłużej pospać.
Cześć, to…
- Co ty wyrabiasz? - Co zrobiłeś?
Co?
PRZEPRASZAM
Nie miałem z tym nic wspólnego.
Zadzwonię po lądowaniu.
Jesteś pewna?
Witamy na pokładzie lotu 345 do Nowego Jorku.
Prosimy zapiąć pasy i wyłączyć urządzenia. Startujemy.
Napisy: Krzysztof Zając