NOVA YORK
EXCLUSIVA: JENNA JONES, A MULLER DO MOMENTO
A PARELLA MÁIS ELEGANTE DE NOVA YORK COMO TRIUNFAR NA VIDA E NO AMOR
ADEUS A BRIJENNA?
O OCASO DE JENNA: REPOÑERASE?
JENNA JONES, DESPEDIDA
RUÍNA PROFESIONAL: A PARELLA DE MODA, NA PASARELA DO DESASTRE
BASEADA NO LIBRO DE TIA WILLIAMS
Jenna, érguete!
Jenna!
Non vai sendo hora de que… te espilas?
Quen me vai contratar? Os demais son moito máis novos ca min.
Levas un ano metida no cuarto.
Xa o sei.
Ás mulleres que pasan tempo sen traballar cústalles máis atopar choio.
Que xa o sei, mamá.
Non vas esquecer a Brian de golpe.
Estivestes dez anos xuntos. É case como divorciarse, raio!
Levarache tempo, pero, para repoñerte, tes que recuperar a túa vida,
os amigos, o traballo
e a cidade que queres.
Mamá, que pasa?
Contigo aquí, teu pai non me toca.
Seica é por se nos oes.
Tes que volver a Nova York. Sairás adiante.
Así que vouche ter que pedir que…
- Non. - …marches desta casa.
Quérote, miña rula, moito,
pero xa es adulta, cona!
Sairás adiante.
ESTACIÓN DE PENSILVANIA
Rapaces! Tede tino, que é un Cavalli.
Graciñas!
Merda. Teño a pálpebra caída?
Darcy poñerame a ordenar cousas se parece que fun de xolda.
A que hora retiraches?
Pois xa saíra o sol, pero bebín un Red Bull e puxen unha máscara.
Miña nai querida!
Es Jenna Jones.
A mesma. E teño cita con Darcy ás dez.
Si. Ola, son Terry, a secretaria,
barra asistenta editorial, barra editora de redes sociais.
Eu son Jinx, subdirectora do equipo de apoio.
Encantada.
- Queres un café? - Pois si.
Quérelo só, non é? Dixéchelo nunha entrevista.
Perfecto.
Darcy estará a piques de chegar. Senta.
Grazas.
Que quede de pé.
Jenna Jones.
A que debo o pracer?
Non me pases chamadas. Imos á Sala Rosa.
Vale.
Canto levas desconectada do mundo?
Haberá seis meses máis ou menos. Moi pouquiño.
- Eu diría que un ano. - Tanto?
Vaia! Esquecín o teu aniversario. Fixeches 45 anos?
Que tal? Celebráchelo? Non recibín invitación.
Fixen 40.
E non o celebrei.
Xa divorciada?
Non casamos.
É verdade. Xa o sabía.
Síntoo, que así non lle podes sacar nada.
Por sorte, gústame gañar o meu pan.
Estou recuperada e decidida a dalo todo, así que…
A min pódesmo contar. Pasáchelo fatal.
Nótaseche ben.
A ver, sinxelo non foi.
Humilláronte.
Partíaselle a alma a calquera. E vaia titulares.
- Polo menos falaban de min. - Falaban, abofé.
Éche o que hai.
Terapia.
Viríache moi ben.
Non preciso terapia, Darcy.
Sabías que a gala de Darzine xa é meirande e máis exclusiva cá do Met?
Preciso traballo.
Veña, ho.
Fodíchesme os traballos que quería e tamén o mozo.
Non.
Que me deran os traballos que ti querías foi casualidade.
E, por última vez: Darnell díxome que non tiña moza!
O que ti digas. Mira.
Todas esas veces que non me deron os traballos
que me correspondían a min,
inspiráronme para crear isto.
E agora mando eu
e xa nin sequera lembro como era non mandar.
- Xa. - Sabes?
Que mágoa que non vos funcionase o das subscricións
cando eliminastes a edición impresa.
Supoño que sabes que un modelo estritamente publicitario é insostible.
Pero, vaia, sábelo perfectamente.
Vale.
Recoñezo que non acadamos un dos obxectivos. Pero só foi ese. Só…
Eu preciso traballo e ti, Darcy, precísasme a min, ou sexa que…
Pídemo.
Non che podo dicir que si
se non mo pides.
Darcy.
Dime.
Deixaríasme traballar para ti?
Tes 90 días para facer un cambio impactante.
- Chéganme 60. - Non te pases.
- Non me subestimes. - Estate á altura.
Iso é unha oferta?
Aquí non nos damos a man,
pero abondará con que asines os papeis.
Instálate na sala de mostras, é un cortello.
Benvida a Darzine.
Ah, e non hai de que.
Que fago con isto?
- Gárdaas. - Ó lume.
Seica sae cunha versión cutre de min, sen un can e cun dente torto.
Non podía permitirse a auténtica e foi ó barato.
Ós saldos.
Xa, pero son eu a que vai morrer de noxo
e a pan e auga.
Non vas morrer por Brian.
O de traballar en Darzine si te pode levar ó nicho.
Xa, que pasou aí? É polo de ter preto os inimigos?
- Isto non o vin vir. - Nin eu.
Xa sabedes que Darcy non axuda a ningunha muller
agás se saca tallada.
Vendinme como parte da fórmula gañadora
e mordeu o anzol.
Domino ese tema.
Abofé que o dominas.
Si.
Carafio.
- Quieta aí. - Si.
Saúde. Por Darzine.
Por Darzine.
Por saír viva dela.
Polo novo choio.
- Que rico. - Si.
- E por pirolas novas. - Tamén.
Se cadra hai algunha para ti por aquí.
Grazas por pensar na miña cona.
Para iso están as amigas. As voces da vaxina.
Sempre. Fixádevos.
A ti gústache gabear polas árbores.
Pero o señor Sombreiro está collido.
Aí vén outro.
Seguro que vos soa o ménage à trois.
Un, dous, tres, catro, ménage à quoi.
Que pesadelo. Strike dous.
Acaba de intentar trabarme o ombro?
- Si, señora. - Que problema…?
Tes un ombro sexy, todo hai que dicilo.
Grazas.
Jenna? Jenna, es ti! Tía, que tal?
Son Cassidy! Hai cinco semanas da moda que non te vexo!
Onde andabas metida?
Tía, es…
Hai que botarlle ovarios para saír á rúa con todo o que che pasou.
En serio, a ninguén lle fixeron tremenda putada
e xa estás coma se tal cousa, tía.
Es unha inspiración para todas as mulleres.
- Tía… - Non, nada de fotos.
- Non tires fotos. - Onde está? Jenna, tía!
Onde foi? Eh!
Todo ben, bela dormente?
Si, todo ben.
Segura? Estabas como ida.
Cres que estás presenciando unha urxencia médica?
A ver, estabas durmindo.
Descansando os ollos.
Sentamos?
Pódeche dar vertixe.
Vale.
- Ti primeiro. - Grazas.
Grazas.
Como acabei aquí?
Que bonitas fochiñas tes.
Es unha preciosidade, a verdade.
Deixas pampo a un.
Ti cres?
Si.
Xúrocho.
Ti es guapísimo.
Pero tes pinta de universitario.
Pois xa che teño un mestrado en Cine.
- Anda! - Si.
Eu quería estudar Cine, pero a miña nai non lle parecía serio.
- Serio si que é. - Si.
Pero pódese vivir diso? Esa é a cuestión.
Nestes tempos? Nin de broma.
É discutible, non é?
Parézoche guapa?
Veña. Non sabes que o es ou que?
É que cría que ós da túa xeración
vos ían máis as que poñen cu.
- A min non. - Moi artificial?
- Non che van? - Non.
Gústanme máis naturais.
Máis maduras?
Eu sonche anella.
Mimá.
Creo que te quero.
Ven aquí. Eu sei que te quero.
Ai! Merda!
A ver. Que esvaro. Esvarei. Vale.
- Bicarnos en público, mal. - Oe…
Ai, que deixaba a maría.
Grazas polo teus servizos. Moi amable.
Agarda! Disme o teu nome? O teu número? O Instagram?
A conta de Myspace? Cago en todo!
- Temos que marchar. - Que foi?
Esvarei mentres me bicaba cun feto. Todo ben, pero é mellor marchar.
Misión cumprida.
Acabáronselle as fotiños.
A noite promete.
Deus existe!
Jenna!
Que ben che quedou isto!
Grazas.
Non estarás enferma?
Non.
Menos mal.
Pois non tes pinta de estar moi ben.
Pero traballamos dende a casa se enfermamos.
- Vale? - Si. Estou xenial.
Ben.
Xa.
Por fin!
Ven.
Mira, Jenna, preséntoche o novo videógrafo,
aínda que el prefire o termo cineasta.
É o meu fillo.
- Eric. - O teu que?
Si. Oe, non penses que aquí exercemos o nepotismo nin nada.
Estudou un mestrado na Universidade de Carolina do Sur.
Quen ten un máster? Quen o ten? Telo ti?
Eu, si.
- Que ben. - E sometémolo a un escrutinio minucioso.
Teño moitísimo talento, en fin…
Non o dubido. E o nepotismo negro non ten nada de malo.
Verdade? Iso digo eu.
Eric axudarache a crear contido para relanzar a campaña.
Sede orixinais.
Quero cousas frescas, atrevidas, exclusivas. Si?
O contido é o rei e, como adoitas dicir ti,
a comunidade é a raíña.
Feito, mamá.
Non me chames mamá.
Aquí son Darcy. Vale?
Darcy, no traballo.
Feito, Darcy.
Veña. Pois déixovos.
Heino tratar ben e coidarcho.
Quérote un mundo. Que boíño é o meu neno.
- Grazas. - Imos. Non a caguedes.
Veña.
- Non me digas que non ten graza. - Ningunha!
Veña, muller, é graciosísimo.
A ver, é gracioso, non si?
- Non, para nada. - Aínda me queres?
Que che quede claro que non lembro case nada do que pasou onte.
Entón por que te pos así?
Porque túa nai, a túa mamaíña, é a miña xefa.
Non llo vou contar.
Eu que carallo sei! Non te coñezo!
A ver, reláxate, tía. Bebemos e bicámonos nunha festa.
O mundo vai seguir xirando. Non pasa nada. Acouga.
Isto divírtete, non é?
Non che vou mentir. Alégrame verte.
Non.
Non…
Iso… que estás facendo, deixa de facelo. É o meu traballo! Para xa!
Eu só veño seguir ordes para poder liscar de aquí.
Por min non te preocupes, vale?
Lin algo disto, sobre a túa xeración.
Uns consentidos desagradecidos que credes que todo é voso.
Si, xa o entendo todo.
E eu u lin que as traballadoras negras corentonas
están amargadas, pero cría que era un tópico.
- As das pelis de Tyler Perry. - Tal cal ti.
Que vaia ben, señora.
Eric anda lambendo conas vintage.
Unha antigalla!
Vanlle as xubiladas.
Pero ten moita experiencia.
Vaiche ensinar unha chea de truquiños, neniño!
Tanto me ten. Gústame. Non vou dicir máis. Está moi ben.
Onde teñas o traballo, non metas o carallo.
Eu non ligo cos do pub. Ou víchesme foder cos que van ó pub?
Se coñeciches a Tim alí.
- Pero fodemos ó chegar á casa. - Iso.
Por iso te quero tanto. Polos teus valores.
Xa, manda truco.
Que hai!
"Que hai"?
Así saudades hoxe en día?
- Bo día. Precisas axuda? - Non quero discutir.
- Vale? - Eu tampouco.
Ben. Quedamos con Greta Blumen en 20 minutos. Está na outra punta.
Greta Blumen non ten conta de YouTube nin de Instagram.
Claro. É parte do seu encanto. Valora a súa intimidade.
Xa. A saber que antigallas terá aquí.
Di o tipo que vai ó traballo en monopatín.
A vasoira na que vas ti de que marca é?
Vale.
Oe, quieta aí. Imos gravar antes de que veña.
De acordo.
- Vale. - Estou ben?
- Si, perfecta. - Vale.
Vale. Gravando.
Boas, son Jenna Jones, nova directora creativa de Darzine.
Agarda. Cortamos. De quen é esa voz?
Miña.
Pareces Candace Owens.
Non parezo Candace Owens.
Cinco, catro, tres, dous, un.
Que hai, meus! Aquí a vosa colega, Jenna Jones.
Da revista Darzine, como está mandado. Claro! Que?
- Que? - Jenna!
Ola!
Jenna, miña nena.
- Rula. - Que che pasou?
Quería pillar a Taraji P. Henson
e esvarei ó pisar as miñas bólas de meditar.
Perdoe, quería pillar a Taraji?
Si. A Taraji P. Henson.
A miña pava real.
Mala coma a fame,
pero a coitadiña morreume no outono.
- Vaia. - Vinde. Por aquí.
Hai un lugar ideal.
Se cadra…
Farémolo aquí. Aquí mesmiño.
Xunta a miña pequecha preciosa, Taraji.
Canto te boto de menos.
Pois xa está.
Empezamos, se che parece.
Fálanos do teu proceso de deseño.
Estráñote.
Síntoo moitísimo!
Non pasa nada.
A nova colección. Devecemos por saber máis dela.
Taraji!
Non sabía que lle morrera a puta pava real!
A idea era brutal.
Brutal si foi. Brutalmente penoso.
- Puidéchesme parar. - En serio?
Si.
Se non me consultaches nada deste asunto.
A idea foi túa. Apanda.
É culpa miña, vale?
Todo é culpa miña.
A miña vida depende deste traballo e non paro de cagala.
Jenna, créalo ou non, sei o que fago, vale?
E se deixas que che axude e colabore? Será máis doado.
Vale.
Contesta se queres.
Paso.
É a túa moza?
Exmoza. Dende hai moi pouco.
Non. Ai, Cristo.
Non romperiades polo que pasou entre nós?
Deus, non podería vivir con esa culpa.
- Ai, miña nai. É broma? - Mimá, que alguén me saque de aquí.
- Que? - A ver, se fixen algún dano…
Non son desas tías. Defendo as mulleres. De sabelo…
Tía, tes un ego descomunal.
Para empezar, entre nós non pasou nada.
Home, algo pasou.
Un bico de nada. O que se darían dous nenos pequenos.
Veña, ho! Adolescentes, mínimo.
E, ademais, daquela xa romperamos, así que reláxate.
"Defendo as mulleres". Mimá.
Xenial.
Como se chama? Que fai? Que idade ten?
Chámase Madison, é bailarina e ten 22 anos.
Por suposto.
A ver, pero a ti que che pica? Ti tes parella? Conta.
Agora mesmo non.
Os homes da miña idade
buscan máis ben Madisons.
Non che sei. Se cadra pasan das mulleres complicadas.
Madison é simple.
Madison é doce.
Por iso rompestes. Aburrícheste da túa moza doce e simple.
- Non dixen iso. - Pero éche así.
Mira, o de ir de farta da vida e amargada
non te favorece nada.
Xeras unha enerxía moi turbia ó teu redor.
Vale, xa o pillo. Entendido.
Mimá, é que non te aturo.
- Deus. - Xa. O sentimento éche mutuo.
- Vas marchar? - Si, lisco.
- Si. - Xenial.
Non sei que ten o tipo este. Vólveme tola.
E sabe buscarme as cóxegas.
Muller, é fillo de Darcy Hale. Será medio demo.
Nin sequera podo anoxarme con el porque non sei que me pasa.
Estou como perdida,
enferruxada. Cústame centrarme.
Investiguei e desenvolvín todo o concepto.
E agora non teño claro que vaia ser quen de sacalo adiante.
Claro que serás quen.
Todos padecemos o síndrome do impostor. Ti escaravella.
Pensa en que te atrae. Faralo ben.
- O problema é que me atrae el. - Xa.
- Ese é o problemiña. - Busca algo máis.
- Si, que mais? - Algo que te atraia máis.
Ola. Es ti de verdade?
Mi madriña.
A túa roupa é unha pasada.
Grazas. Esa é das miñas favoritas.
- Un traballo xenial. - Grazas.
- Como te chamas? - Becca Jay.
Becca Jay.
Toma a miña tarxeta. Veño tódalas semanas. Pásate.
- Graciñas. - Grazas.
- A ver. - Atopas algo?
- Mira. - É chula!
- Que bonita. - Preciosa.
Encántame.
Ideal para levar a unha cita.
Se tivera con quen saír, si. Pequeno detalle.
Pois hai un tío que che quero presentar.
- Non! - Que tío?
Jenna!
- Non te peches en banda! - Ola?
É moi bo tipo. É o da tenda de viños.
Bubbles and Brew? Ten 50 anos.
- Escribe ben, sen faltas. - Escribe ben!
- Escribe ben. - Vale.
- Comeríache a perrecha. - Non se fale máis.
- Vendido. - Si.
Non podo rexeitar saír cun tío que sabe facer tantas cousas.
- Esa é a actitude. - Si.
Jenna, chegou isto para ti.
Grazas, nenas.
De nada.
"Benvida de novo. Estaría ben poñernos ó día.
Ata entón, ó café invito eu."
Brian. Pailaroco.
Queres falalo?
Nin farta de viño, pero si quería falar contigo.
De que?
Mira, quérome desculpar por anoxarte o venres.
Non me anoxei.
- Anoxaches tal. - Estou ben.
Pero mellor non falemos da vida persoal no traballo.
Estou de acordo.
E agradeceríache
que deixases de referirte a min coma unha vella amargada.
Tes razón.
A ver, empezaches ti, chamándome malcriado, consentido
e todo o discurso sobre a miña xeración.
Está bastante trillado, pero… Si, tes razón.
En fin…
- Tregua? - Tregua.
Mira, o outro día, no taxi,
dixeches que a túa vida profesional dependía deste traballo.
Si, porque é certo.
Fixen unha parvada… total!
Pero busqueite en Google
e, polo visto, es bastante coñecida.
É que non entendo nada.
Hostia, pasei por unha ruptura horrible, botáronme do traballo
e levo un ano tendo que ver memes moi ruíns e crueis sobre miña persoa.
- Vin todo iso na primeira páxina. - Toquei fondo.
- Iso mándancho do fondo? - Fin das preguntas persoais.
Por que colgaches unha foto de túa avoa? Estábache ben boa.
Para.
Non. Estou de broma. Picaches.
É Nina Mae McKinney,
prota de Hallelujah, a primeira peli sen actores brancos.
- Chamábana "a Garbo negra". - Si.
Si. Aseméllaste algo a ela.
Ti cres?
Si, nas meixelas.
Grazas.
Estou algo obsesionada con ela. Foi unha pioneira e…
É que adoro as pelis antigas.
Eu tamén.
É como viaxar a unha versión da humanidade
que xamais tería imaxinado isto.
Carafio.
En serio, es a primeira persoa que coñezo que sabe quen é Nina Mae.
Mestrado en Cine, lembras?
Tirácheslle proveito.
Jenna, chegou o teu vestido.
Si. Pono aí. Grazas.
Vantaxes deste choio.
Unha sala de exposicións mandoume este vestido de proba.
- Que tal? - É bonito. Ocasión especial?
Si, vou organizar unha cea.
As miñas amigas vanme presentar un tío.
Vaia. Estás no mercado?
Vente.
Queres que vaia?
Ven á cea. Trae amigos. Cantos máis, mellor.
Ti toleaches. Queres que leve os meus amigos?
Si. Se somos amigos, os teus amigos tamén son os meus, non?
Así será máis distendido.
Vale. Pasarémonos.
Xenial.
Botaba de menos as túas festas.
É a ocasión ideal para que o coñezas.
Si, e imos pillar unha mona coma un piano nun tris.
A ver.
- A ocasión requíreo. - Vale.
A ver. Billie, toma. Un groliño.
- Que? - Está bo.
- Máis vale. - Que leva?
Non te preocupes. Ti bebe.
Vou baixar o ritmo.
- A animarse. - Si, a troulear.
- Veña, logo. - A porta, tía!
- Adiante! - Vale. Tranquilidade.
Si.
- Boas! - Que hai!
Que tal?
Son Tim e a súa moza, Carlita.
- Encantada. - Igual.
- Que ideal! Bonito peiteado. - Gústame o vestido.
Servídevos. Hai tacos, enchiladas, cócteis… Coma na vosa casa.
E cando vén o afortunado?
Estará ó caer. Supoño.
- Semellas nerviosa. - Que?
Acouga. Reláxate. Telo controlado.
Estou tranquilísima. Non o semella? Vesme agoniada?
Dime a verdade.
Para min?
Parade xa! Imos.
Está coma un queixo.
Eric, oín falar moito de ti.
Non me digas!
Polo traballo. Oín moitas cousas boas do teu traballo.
Aí está.
Vale.
Con naturalidade todos. Non? Si…
- Si. - Relaxados.
Chámase Jimmy.
- Vale? - Si.
- Jimmy. - Vale. Adiante!
- Ola, Jimmy. - Boas, Jimmy.
Gústache?
Brindemos por min.
Fixeches unha cacho bebida. Préstacheme.
E ti tamén me prestas.
Teño que saber de que signo es.
Son Cangrexo, o meu corpo é obxecto de desexo.
Pois imos usar a zona do soto
para organizar o Artfe de artistas de Brooklyn.
Artfe? Iso que é?
É a intersección da arte e o café.
Alucina: os cadros están pintados con grans de café.
- Xúrocho! Incrible. - É incrible, si.
- Alucinante. Grans de café! - Toleo polo café.
Cal tomas?
O moca de… caramelo.
- Caramelo! - Si!
Eu, con leite de avea. Non dixiro a lactosa.
O meu cu fai beatbox.
- Cristo! - Gárdame o segredo.
Si.
Mimá.
Ai, Eric! Acabo de descubrir que os dous sodes güianeses-americanos.
- Si? - Si.
Estiveches na nai patria?
Non, a miña familia leva moito en Brooklyn.
Vaites.
Que mágoa, meu,
porque non acabas de coñecerte de verdade
ata que te deitas no chan da túa patria.
- Mira. - Xa.
- Zas! - Ala.
- Enteiriño. - África.
- Que chulo. - Hai algún negro aquí?
- Ti. - Wakanda.
- Tócao, meu. - Alegría!
- Aí vai! - A festa vaise animar.
Por que non?
- Queres? - A ver.
- Veña. Iso é! - Mira a que me obrigas.
Jenna?
- Unha non fará mal. - Xa.
- Nunca se sabe. Veremos. - Jenna!
Imos aló.
É como en Matrix.
- Víchela? - Claro.
Pílula azul, pílula vermella. Keany tómaa.
Que hostias fai?
Mimá.
Cóntame.
Estiveches casada?
Prometida? Divorciada?
Semellante. Tiven unha relación de dez anos.
E ti?
Nin compromisos, nin matrimonios, nin divorcios nin nada.
Non tes fillos?
Non. Que eu saiba.
Que?
Es desas?
Como dis?
Mírasme en plan: "Ten 50 anos, non casou.
Algo malo debe ter."
Non, estabamos de leria. Sacaches ti o tema.
Non pasa nada. Foi polo ton que usaches, sabes?
Pero tanto ten, é o típico clixé, xa está.
Dilo en serio?
Ti falas de montar o Artfe ese, e o clixé é ela? Non me amoles, meu.
Que pasa, fillo?
Non me volvas chamar "fillo".
Xa.
A ver. Todos tranquiliños.
Si.
- Este tipo é un pallaso. - Vamos fóra.
A ver, meu…
A nós non nos falta ó respecto un tipo que parece un manequín do GAP.
- Moi boa. - Entendes?
Vai falar o da camisa hawaiana…
Hostias! Que che pasa no beizo? Telo inchadísimo, meu.
Será unha alerxia.
Mal tema. Levaba marisco algún prato?
A ensalada levaba aceite de peixe.
Merda. Déitate, anda.
Teño unha inxección de adrenalina.
- Aí. - Carlita sabe que facer.
Onde está? Carlita!
- Vai por… - Carlita!
- Ai, Deus. - Mellor?
A pataca vaime a mil.
O beizo íache quedar así se pelexásemos.
Pásoche o fume.
Elodie!
- Un pouco de intimidade, por favor! - Non!
Carlita, lembras o teu mozo?
Está tendo unha reacción alérxica moi forte.
- Mellor vaino atender. - Agora?
Xa!
Mimá, Jimmy é o típico tipo que poderías matar
e declararíante inocente porque dirían: "Mereceríao."
- Arrea, que bruta. - Mi madriña.
Pero tes razón. O tipiño é un melindroso.
A ver, accedín a coñecelo porque ten seguro dental.
A ver se ris cando che caia un dente.
Xa.
Non che sei…
Ti que queres?
En plan… na vida?
Xa sabes de que falo.
Que queres?
Sabes a película na que Greta Garbo fai de muller fatal?
Flesh and the Devil, de 1926.
Lembras a escena na igrexa? Na comuñón?
Claro.
Ela colle o cáliz do que acaba de beber el
e acaríciao.
E logo bebe polo mesmo sitio ca el.
- É unha profanación! - De moito carallo.
Si.
Pero tamén é puro, sabes?
Quero amar con tal desesperación
que resulte obsceno.
Entendes?
Quero amar con tal intensidade
que a xente que nos vexa se sinta incómoda.
Iso é o que quero.
Que?
Nada.
Enténdote.
De verdade.
Carafio, que tarde é.
Vou marchar.
Vale.
- Non vas a ningures. - Non?
Diso nada. Xogamos ó parchís?
Ó Scrabble?
Chámaslle así?
Déixasmo un momento?
- Iso queres? - Si.
Si.
Vale. Iso queres ti?
É o que máis me apetece.
Mira que ben.
Mimá…
Bo día. Oe, quería falarche de…
Eric, vou salvar Darzine.
Cóntame.
Pois estaba mirando o póster, pensando no de onte á noite,
en que ós dous nos gustan as pelis antigas.
- Niso pensabas? - Si, Eric. Nas películas.
- Vale. E que che veu á testa? - A nostalxia.
Cando vexo pelis antigas,
sempre sae algunha prenda que devecería por ter.
Unha bata, un vestido espectacular,
un cinto dourado ou un manguito de pel. E despois pensas:
- "Non se fan as cousas coma antes." - E se as fixesen coma antes?
Coñecín unha deseñadora que fai prendas fabulosas,
de estilo vintage.
Dunha calidade ó nivel da alta costura.
- Gústame por onde vas. - Ben.
Falta o gancho.
Alguén con visibilidade, unha influencer que o faga viral.
- Quen? - Xa.
Remy!
Hostias. É Remy Ma.
Rula, grazas. Moitas grazas.
Por ti, o que sexa. Xa o sabes.
- Grazas, Becca. - Nada.
Vale, pinta ben. Moi ben.
- A traballar. - Listos?
Veña.
- Si? Vale. - Si.
Para.
Ergue un pouco a perna.
Si.
Moi ben.
É o teu amante. Dános algo así.
Veña.
Non están listos.
Si.
É unha crack do xadrez.
Que estilazo.
Ola, guapa.
Segues usando contestador automático.
A ver, podemos poñer data para tomar ese café?
Só quero falar, Jenna, nada máis.
Jenna!
Jenna, sae!
Así me gusta. Que tal? Hai que celebralo!
Que fas?
Traio champaña. Veña, bótate fóra.
Toca celebrar.
Que fas?
Saír a celebralo. Veña.
Sígueme. Vamos.
Pois tes razón. É unha pasada.
Va que si?
Temos champaña…
que collín prestado un momento.
Por iso sabe tan ben.
Facemos bo equipo.
Si, creo que imos polo bo camiño.
Eu tamén.
Tío! Díxenche o de Becca?
Vai facer edicións limitadas da roupa que usemos nas gravacións.
E, por certo,
conseguín que doce influencers participen e formen parte da serie.
Creo que imos triunfar.
Non falo só do traballo, Jenna.
Xa.
Por certo, o de onte…
- Non digas que foi un erro. - Non. Para nada.
Os erros non xemen así.
Ti tampouco estabas moi caladiño.
A ver, por razóns evidentes,
é mellor que nos esquezamos disto.
Por que?
Deletréocho ou que? Cinco letras. Empeza cun de.
Veña, ho. Miña nai non manda en nós.
Podemos montar algo xuntos.
Dominar a escena do cine e da moda. As ideas son nosas.
Serán as nosas ideas,
pero non as podemos levar a cabo sen contar cunha empresa potente.
Mira, túa nai será unha narcisista total, pero triunfou grazas a iso.
Mimá! Xamais imaxinaría que a foses defender.
Non a defendo.
Pero agora o meu futuro está vencellado ó dela.
E que futuro é ese?
Un futuro de respecto.
E… labrarme unha reputación.
E que na casa me agarde algo máis ca catro paredes. Ese futuro.
Respéctote, e as túas paredes.
Por que es así?
Só digo que sei distinguir o bo cando o vexo.
E penso que ti tamén.
Eu o que sei
é que as cousas ben feitas dan resultados positivos.
Vale, como queiras. Esquecémolo. E punto.
- Somos profesionais. - Claro.
- Traballamos. - Iso.
- Non fodemos. - Non.
Moi ben.
Pero hoxe quérote moer.
Deixarme desfeita?
Baldada de todo.
Pois vasme ter que pillar!
Primeiro, o da brasileira.
Gustoume.
Pensaba que as maduras non faciades a brasileira.
Por que ía ter unha selva aí abaixo coma nos 70? Cantos anos me botas?
Co tempo dis: "Pois éche o que hai."
Réndeste e xa está? Dis: "Ala."
Non é que me renda. Pero éche o que hai.
Que nacese nos 70 non significa
que sexa unha hippy.
Fixeime na aguia esa ou o que sexa que levas no peito.
A aguia esa.
Que é?
Non identifico o tipo de ave.
Éche unha pomba.
E quen é Otis?
Otis é…
É meu pai.
Si, o meu vello.
Nunca me falaches de teu pai.
Xa. É que morreu.
Síntoo.
Xa. Matárono cando eu tiña dous anos.
Miña nai.
Isto vai de mal en peor. Como foi?
A ver, eu non o lembro ben, claro,
pero andaba metido en leas.
Temas de bandas.
Túa nai e ti pasariádelo fatal.
Si. En fin, non che sei. Ela non é moi aberta co tema.
Unha vez pilleina chorando,
pero nunca máis.
E non quero desgustala,
así que ando intentando pescudar pola miña conta,
para saber que pasou.
Manteño as distancias con ela, sobre todo canto a meu pai.
Pero… si.
Que forte.
Si. Pero, en fin, eu que sei.
Se cadra o de ter fillos non é o seu, sabes?
Nin o meu.
Veña.
Os meus fillos serán as miñas pelis.
Si, coido que si.
Mamaíña.
Pero o certo é que estou pensando en facer unha película sobre meu pai.
Si?
Da súa vida, non da súa morte.
Quero conmemorar a persoa que era e a súa vida. Si.
É unha idea incrible.
Grazas.
Gústasme.
Gústoche?
Gústame o teu cu.
Gústame o teu cu. Pero ti tamén. Gústasme.
Mimá.
Que pasou co teu ex?
Coñecino na universidade. Eramos os dous uns chapóns.
Empezamos a saír xuntos…
Todo ía estupendamente
e convertémonos nunha especie de ente.
Unha parella influínte.
E, entre traballo e festas, sen darme conta,
pasaran dez anos e dixen: "Un momentiño.
Este desgraciado enganoume."
Eu quería algo máis.
Que máis?
Unha familia.
Sabes?
Algo do que gabarme.
Para… saber que, pase o que pase,
teño unha familia marabillosa.
Xa.
Pero xa desistín de acadar ese soño.
Podes ter soños novos.
Podo ter soños novos.
Eses dez anos trouxéronte a min.
Es un riquiño, sábelo?
- Mimá. - Que?
Hai dez anos, estabas no colexio.
- Vaites. - E tiñas un armariño.
O que importa é que agora son un home.
O teu home.
O meu home? Cres que es o meu home?
E logo non o son?
Eu máis ben diría que es
algo así como…
a froita prohibida.
Coma un kiwi traveso.
Coma un arando misterioso.
- A froita prohibida. Mimá. - Si.
O que pasa entre nós queda entre nós.
O teu segredo está a salvo comigo.
Oxalá ter ido a unha uni para negros.
Non o contes.
Só nos queda alegrarnos por eles.
Pero non tería coñecido a Brian…
Ai, xa dicimos o seu nome?
- Dígoo eu. - Ala!
- Ti non. - Brian.
- Non. - Brian.
- Cala! - Brian.
Non. Para.
Merda.
Rula!
- Jenna Jones! - Que tal?
Levo semanas tentando falar contigo.
Si? Non me digas!
E a ti, mamón do carallo, tamén che mandei unha chea de mensaxes.
Suki e eu fomos xuntos ó insti, cando aínda non era top model.
Estarás de broma.
Non sabes que Jenna foi quen me descubriu?
Non o sabía.
Si. Na zona de maquillaxe da revista Darling.
- Si, señora. - Si.
Si.
Hostias.
Ai, miña nai. Isto é a hostia.
- Non. - Que boa parella.
- Non! - Non, ho.
- Non. - O que faltaba. Non.
- Investigamos para… - Si.
- Investigades. Xa. - Para Darzine…
Ben. Investigades.
Que riquiños. Vale.
Que monos. Moi fan disto.
Merda.
Pinta mal.
Moi mal.
Coñece…
A todo cristo.
Moi fan.
Supoño que xa verías isto.
"O rei."
Tomámonos a liberdade de lelo nós por ti.
Contámosche o destacado?
Bulide. O malo primeiro.
- Non pon nada malo. - Non pon nada malo.
Depende de por onde se mire.
"Do que máis me gabo é deste lugar.
Non da casa en si, senón do que vivín nela
coa muller que a fixo un fogar."
Dáme que hai alguén que te bota de menos.
Estiven un ano desaparecida e non me chamou nin unha soa vez.
- Vaites. - Marcho.
- Pero coa revista, non? - Cala.
Le o último parágrafo, nena.
Jenna?
Ola, Darcy, que tal?
A ver se sabes que conseguín coa miña astucia.
Dálle.
Nin idea.
Proba.
Unha chamada do New York Times.
Quérenme amosar coma unha xenio do mundo editorial,
coma unha magnate.
Darcy, que forte. É unha pasada.
Díxenlles que A Combinación Perfecta foi cousa túa.
Miña e de Eric, si.
Si, dos dous.
Estades facendo un traballo estupendo.
Si. Grazas por darme esta oportunidade e por xuntarme con el.
Grazas.
Xa, fun eu, non si? Xunteivos eu.
Pois si. Tes un instinto brutal.
Si que o teño.
Si, ten moito talento. Podes estar orgullosa del.
Estouno. Moito. E ti?
- Eu que? - Se estás orgullosa do meu fillo?
Claro. Orgullosa do traballo que facemos xuntos.
- Si. - Está moi motivado.
Coma todos cando saen da universidade.
E quérete ter contenta.
Téñoche que contar que a Eric lle gustas un pouquiño.
Non me digas!
Xa. É que nunca o vira tan centrado e comprometido.
Iso é por ti.
Criáchelo moi ben e décheslle unha educación de calidade.
Xa, por suposto.
Traballar cunha muller forte
que lle lembra a súa nai inflúe,
pero ímonos deixar de caralladas, Jenna.
Que fagades un bo traballo é estupendo.
Pero que isto non chegue ó punto de ser…
unha distracción.
Darcy, prométocho.
Non vai haber… distracción ningunha.
Estupendo.
Mañá veñen os do New York Times á sesión de fotos.
O que lles dirás é que, baixo a miña dirección,
Darzine é líder nas subscricións a revistas de moda.
Entendido.
DARZINE PRESENTA
A COMBINACIÓN PERFECTA
SOÑA
ATRÉVETE
BAILA
DESCUBRE
NOVA YORK, LONDRES, MILÁN, PARÍS, TOQUIO
SUBSCRÍBETE XA!
Si!
Toma!
Ben!
Bo traballo.
Moi ben.
Grazas, mamá. Digo, grazas, Darcy.
Pero non vos durmades nas pallas, vale?
- Queda moito traballo por diante. - Claro.
Teremos que ver a taxa de cancelación.
Moi ben.
A traballar!
O DÚO DINÁMICO DE DARZINE
Que desastre.
Estás de broma? Se saímos no Times!
- Xa. - No xornal.
- Xa. - Non te fai feliz?
Semellamos demasiado felices. Ese é o problema. Non temos tino.
Os nosos amigos xa o saben.
Por que non o facemos público e vía?
Eu estou listo.
Non. Agarda. Acabas de dicir que estás listo?
Si, estou listo.
Para que estás listo exactamente?
Por que o complicas tanto?
Isto afecta o meu traballo.
Enténdelo?
Teño que pagar facturas, moverme no mundo.
Respéctaseme. Teño unha imaxe.
- Só teño a miña repu… - Quérote.
Cristo. Que estamos facendo?
Quérote.
E eu a ti.
Ó corro da pataca,
Comeremos ensalada…
FELIZ ANIVERSARIO, MAE MAE
Que alegría que xa non vos agochedes!
Eric, es moi bo tío. Portácheste.
O disfrace está xenial.
Parabéns, Mae Mae!
Ola, tía Jen.
Vouche presentar o meu amigo, Eric.
- Ola, Zorro. - Ola, Cisne Negro.
Déixasme xogar coa cámara?
Non, Mae Mae. Non é un xoguete…
Non pasa nada.
Tírovos unhas fotos chulas?
Paréceche? Pois veña. Imos.
- Andando. - É que non pode ser máis riquiño.
Esa é a súa profe de ballet. Madison!
- Ola, que tal? - Como estás?
Ben. Moi tranquilo. Non contaba verte aquí.
- Xa. Sorpresa, sorpresa. - Que forte, non?
Perfecto.
Moi ben.
Todas onda a barra.
Cinco, seis, sete, oito.
Mi madriña!
Deixástesme pampa. Manda truco!
Outra vez. Cinco, seis, sete, oito.
Ben arriba.
Vale, nenas, moi ben. Vémonos despois. Descansade.
- Abur! - Adeus!
- Son feitísimas. - Abofé.
- Fano xenial. - Es moi boa profesora.
- Hai que recoñecercho. - Grazas. Mi madriña.
- Saíron ben as fotos? - Ola! Coido que non nos coñecemos.
Son Madison.
Ola. Jenna.
Cal é a túa nena?
Ningunha. Son amiga de Billie.
- Traballamos xuntos. - Si.
Que casualidade!
Va que si?
Marcho, que teño ensaio. Pero alégrome moito de verte.
O mesmo digo.
Vaites!
Que casualidade!
Acouga.
Fixécheslle fotos abondo?
Que mude o modeliño e faslle máis.
Eu non sabía que ía estar aquí.
- Nótase. - Que dis?
"Traballamos xuntos." Non se che ocorreu nada mellor?
- Que lle ía dicir? - Calquera cousa.
"Ah! Mira, esta é Jenna, o amor da miña vida."
- Que queres que diga? - Algo así!
Ti dixeches que temos que ter tino.
Non uses as miñas palabras na miña contra.
A ver, aí había… moito agarimo.
Non tal.
Vin tres abrazos, mínimo. Diante miña.
Ou arre ou xo.
Unha de dúas.
- Veña. Bícame aquí mesmo. - Non… A ver.
- Bícame. - Non é xusto.
Non é xusto. Xa mo parecía.
- Agarda. Marchas? - Si.
Non está ben rifar nunha festa de nenos. Dá moi mala imaxe.
Eric!
Eric, contesta. Contesta, cona.
Brian?
Estás borracho?
Si.
Porque te coñezo, que senón asustaríame.
Debería asustarme?
É por miña nai, Jenna.
É que…
morreu onte á noite.
Meu Deus. Síntoo moito.
Vállame Deus!
Voute levar á casa. Veña, conduzo eu.
Moi ben.
Xa botaches unha soneca.
Podes seguir durmindo na cama.
Sabes que eras a súa favorita, non?
Iso espero.
Ou tiveches máis relacións de dez anos?
Entra.
- Brian, non. - Veña. Vemos unha película.
- Se non che gustan as películas! - Tanto ten! É por…
Non quero estar só hoxe.
Non quero.
Éche curioso. Eu tampouco quería.
Vaites.
Míranos.
Sabes que intentei contactar contigo, non?
Sei.
Bo artigo o da Forbes.
Chameite, deixeiche mensaxes e mandeiche café do bo.
Pero… non houbo maneira.
- Quen che deu a miña dirección? - Un paxariño.
Cinco letras e empeza cun de?
D, i, a, ñ, o. Si.
Dixo que nada de mandar alí agasallos que non fosen para ela.
Xa, Darcy éche un paxariño especial.
Pero encántame o traballo que fago alí.
Vinte no New York Times.
E vin por que che encanta.
Mellor marcho.
Ó piso ese de merda de Brooklyn? Se aborreces Brooklyn.
Non! Brian, aborrécelo ti!
- Nunca che gustou. - Non che gusta a ti, Brian.
A min encántame.
E será un piso de merda, pero é o meu fogar.
E hai amor nel.
Co fillo de Darcy?
A min afectaríame a crise dos 40, pero a ti…
- Jenna… - Dilo por despeito.
Non.
Si, e non teño por que aturalo.
De verdade que non, pero é a verdade.
Coñézote mellor ca ninguén.
Non tal, Brian. Para nada.
E, a verdade…
creo que nunca me coñeciches.
Que vaia ben.
Tráioche o teu café só.
Graciñas. Oe, viches a Eric?
Non cho dixo?
Disque hoxe traballa dende a casa.
Ai, si. Sabíao. Esqueceume. Si.
Grazas.
Sei que é unha tolería, así que grazas por acompañarme.
Para iso estamos.
A ver, como entramos?
Xa che dixen que non te preocupases. Confío na miña enviada.
- Iso é. - Deulle…?
E listo.
Triunfaches?
Diríache que estás en débeda comigo, pero sonche unha romántica ou eu que sei.
Preme PH para subir ó penthouse.
Vai polo teu mociño! Veña!
- Fágoo? Si. - Faino.
- Fágoo. Ai, Deus. - Respira. Veña, tranquila.
Bule.
Ala.
Moi turbio?
Moi ousado.
Coácheste na gorida de Darcy. Mimá.
Vas pasar a vida aquí agochado, sen dirixirme a palabra?
Ti tamén me agochas.
Síntoo.
Cando te vin con Madison…
volvinme tola.
Verte con ela e coas nenas…
Sentoume fatal.
Veña, ho.
Pasalo ben cos nenos e querer telos son cousas distintas. Sábelo.
Xa. Quédame claro.
Saltaches a parte de quedar co teu ex.
Vinvos camiñando pola rúa.
Eu ía para a túa casa, pero iso tanto ten.
Non era… o que che pareceu.
Paso de competir co teu pasado.
- E… - Non o quero.
- Xa. - Non o quero! De verdade.
- Vale. - Nin esa vida.
Que vida queres? Dimo, porque quero sabelo.
A que teño agora mesmo.
Terme agochado? Esa é a vida que queres?
Non! Quero esta que teño,
na que traballo no que quero co…
home que quero.
Co home que queres.
Si.
Trémeche o beizo.
Tesme que sacar todos os defectos?
Déixame vivir, anda.
Igual me coñeces un chisco. Un pouco.
- Un chisco? - Un pouquiño.
Canto tempo levades fodendo na miña casa?
Dende antes de pedirche que non te enredases co meu fillo?
- Que fixeches? - Si, Eric, si.
As adultas tivemos unha conversa sobre ti
e agora estamos falando,
así que cala a boca ou vai para o teu cuarto.
Dígovos como o souben?
Presentino.
E fun falar contigo por educación,
e prometíchesmo.
Dixen que non habería distraccións.
Un momento. É certo?
E non mo contaches?
Ti non te metas.
Jenna, estás de broma?
Prometinche que non habería distraccións nin problemas, e non os hai.
Traballamos moi ben xuntos. E as cifras non menten.
Xa mentes ti.
Mentes, roubas, enganas,
e fuches así toda a vida.
Non sei de que me estraño.
Estás enferma.
Hai que estar mal da cabeza. Eu xa non teño con quen foder
e ti pasas pola pedra o meu fillo!
- Non. - Non?
Namoramos.
A ver.
Por se tanto foder te aparvou e non te dás conta,
estás despedida.
Non a despidas. Marcho eu.
Ti non podes marchar.
Non vas botar por terra tódolos sacrificios que fixen por ti.
Non fixeches un carallo!
A min non me berres.
Non volvas pola oficina.
Xa che mandarán as túas cousas.
- Darcy. - Bótateme fóra.
Eric?
Que saias da miña casa, cona!
O paseo da vergoña, puta.
Non había outra?
Ela non é especial.
BENVIDOS Á RÚA 125
A GARBO NEGRA
Listo?
BUSCANDO A OTIS
Así?
- Si. - Buscando a Otis, toma un.
Ola, E. Son Jenna. Feliz Aninovo!
Ocorréuseme que, se che apetece,
poderiamos reconectar.
Ola, mona.
Ola.
Canto tempo.
Si.
Estás guapísima.
Encántame o peiteado.
Grazas.
Novo peiteado. Nova ti. Moi ben.
Ti tamén estás guapo.
Grazas.
Marchaches de Darzine, non?
Si, deixei o traballo.
Agora vivo en Harlem.
E déronme unha bolsa para facer o documental
sobre meu pai.
- Que ben, Eric! - Si.
- Parabéns! Que pasada! - Grazas.
Túa nai botará chispas, pero alégrome moito por ti.
Xa, pero alá ela.
Seica agora dás clases.
Sobre a moda no cine, na Columbia.
Creo que é o meu, a verdade.
Anda! Que ben, profesora Jenna.
Si.
Quería dicirche algo.
Aviso de destripe.
É túa?
Si. É… noso.
Di algo, por Cristo.
Mimá. Vale.
Mandoute miña nai?
Que? Non. Eric, non.
Non tivestes unha conversa desas "entre adultas"?
Ela non o sabe.
Eric, quedei contigo para contarcho. Quedei tan pampa coma ti.
En serio?
A que vén iso? Nin que o planeásemos.
Non, xa. Dende logo que non.
Mira, non preciso absolutamente nada de ti.
Xa sei que non queres ter fillos, non te preocupes.
Non me digas o que quero ou non.
Non o fagas, por favor.
Pois dimo ti, porque o que lembro é que dixeches
que o de ter fillos non era o teu.
"Os meus fillos serán as miñas pelis." Lembras?
Levabas unha gravadora? Ensaiaches o discurso antes de vir?
Non, Eric, non o ensaiei. Lémbrome porque me afectou.
Tía, é que me acabas de soltar unha bomba.
Preferirías que non cho contase?
Non dixen iso. Non me poñas palabras na boca.
É que a túa reacción non… Non me anima moito.
Hai moito que non nos vemos.
E cando estabamos xuntos querías que o mantivésemos en segredo.
E agora non contaba con isto.
Imaxinaba que falariamos do noso tranquilamente.
E vas e sóltasme que vou ser pai?
E dá igual o que opine.
Ti xa decidiches e queres controlar a miña resposta.
Non quero controlar nada.
En serio. Non quero controlarte. Quero controlarme a min.
E claro que esta decisión non che corresponde tomala a ti.
Teño que dixerilo. Síntoo.
Tiveches o teu tempo e eu teño que ter o meu.
Non vou rifar cunha embarazada,
así que marcho, vale?
Rula, unha cousa.
Non te preocupes polo de engordar. Túa nai pesaba 110 quilos
e ti só pesaches catro.
Teu pai levábame a cear
e dígoche que eu comía por seis.
E, cando ía dar a luz,
puxen uns zapatos de teu pai, do inchados que tiña os pés.
Escoita, podo ir aí para botarche unha man.
Hache facer falta, nena.
Eu encantada, mamá. Grazas.
Soubeches algo do pai?
Non. Dende que llo contei, nada.
Voulle dar espazo. Collino desprevido.
Ceo, non tentes xustificalo, vale?
- Xa. - Dous non bailan se un non quere.
- Non o fixeches soa. - Déixao estar.
Non empreñaches ti soa.
Se cadra é a almofada que che mandei.
Vale. Agarda.
Eu tiña que durmir con unha de corpo enteiro.
Se non, non pegaba ollo
porque me esganabas o estómago sen parar.
Toda a noite. Era moito.
Boas, Jenna.
Perdoa por vir sen avisar,
pero as situacións desesperadas requiren medidas desesperadas.
Sentei na lavadora, a ver se así saías dunha vez.
Non era a almofada, mamá. Chámote despois.
Vale. Quérote.
Veña, abur.
Darcy, que queres?
Desta superácheste, Jenna, co de facerme avoa.
Nese momento non pensaba en ti, precisamente.
Hai un tipo…
de mulleres que se sabotan a si mesmas.
Si, e coido que tamén hai un tipo de nais narcisistas,
pero tanto ten.
Operaches o nariz?
Pensas vivir aquí? Vas criar o meu neto neste sitio?
Podemos parar con isto? Por favor.
- Vale. - Estou farta deste xogo.
A ver. O do documental que está gravando Eric foi idea túa?
Non. É algo que quere facer por el.
- Ten dereito a sabelo. - E eu teño dereito a non contarllo.
Se cadra…
Agora que vas ser nai, se cadra enténdelo.
Se cadra si.
A miña situación era moi distinta…
á túa cando tiven a Eric.
Meus pais odiaban a seu pai.
Non o podían ver diante.
Nin a súa cuadrilla. Dicíanme que…
era moi nova.
Iso era certo.
Pero queríao moitísimo.
E quería ter o neno.
E non había un bebé máis guapo ca Eric.
E cando mataron a seu pai…
meus pais non foron ó enterro.
E, dende entón, sempre estivemos os dous sós.
- Síntoo moito. - Non me compadezas.
Fíxome máis forte.
A miña ferocidade como nai fíxome ser feroz no ámbito profesional
porque tiña por quen loitar.
Tiña que criar un fillo.
O meu fillo.
Non sei que karma actúa aquí,
pero a túa traxectoria é impresionante.
Non che farei o que me fixeron a min.
Ese ciclo remata aquí, comigo.
Gústenos ou non, agora somos familia.
Ola.
Como é posible?
Ando co radar posto. E sonche moi listo.
Quen cho dixo?
Adiviña.
E vai ser neno, que che medrou o cu.
Que forte.
Imos ter un fillo.
Sabes que non estou preparado.
Miña nai era aínda máis nova ca min cando me tivo
e aínda es moi importante para min.
Quero estar aí.
Jenna Jones.
Semella que vas estar.
Imos.
Está todo ben.
Diría que isto de aquí indica
que está en camiño un meniño san.
- Ostras! - Mimá.
- Déixovos sós un anaco. - Grazas.
Parabéns.
Graciñas.
Mimá. Que forte!
Pódelo crer?
Mira o que fixemos.
Xa che digo.
Mimá.
Oe…
que che parece se o chamamos Otis?
Vaites.
Eu non sei moito de meu pai, pero o meu fillo vaino saber todo de min.
Abofé.
Pero Otis vai levar o meu apelido.
Claro. Perfecto.
- Si? - Si.
Otis Jones Hill. Os dous apelidos.
- É nome de artista. - Si. E eu son seu pai.
Xenial. Moi ben.
Por pouco me esquezo. A ver.
- Que é? - Un test de paternidade.
Si. Cousas de miña nai.
Que?
De Darcy.
Non, ho. É broma.
Estiveches a piques de morrer. Pouco che faltou.
Son entradas para a súa gala.
Acompáñasme?
Claro.
Devezo por eclipsar a túa nai.
A REBELIÓN REAL DE DARZINE, GALA 2022
Estás radiante.
Xa.
Ai, Deus.
Benvidos á gala de Darzine.
A brindar, amigos.
Por outro ano de excelencia.
É a oitava gala anual de Darzine
e o mellor ano da empresa.
Como te sentes?
Coido que a súa maxestade…
se sente satisfeita.
Jenna Jones.
O teu rexurdimento foi espectacular.
E cheo de emoción.
Algo que dicir?
Pois mira, eu non o chamaría rexurdimento.
Máis ben… unha combinación perfecta.
FIN
EN LEMBRANZA DE MATTHEW
Subtítulos: Marina do Albardeiro