ΜΙΑ ΣΕΙΡΑ ΤΟΥ NETFLIX
Νεκροταφεία,
κοιμητήρια,
η απόλυτη συλλογή.
Στρώσεις από χώμα χωρίζουν αρχαίους τάφους,
παγανιστικούς και ιερούς.
Μια μάγισσα, ένας μάγος, ένας άγιος.
Και το χώμα γεμάτο μυστικά
και θησαυρούς.
Για το τρωκτικό που μασάει αδιάφορα ξύλο ή κόκαλα,
αυτό είναι τροφή.
Και για τους ανθρώπους,
αμοιβή.
Η σημερινή ιστορία είναι "Οι αρουραίοι του νεκροταφείου"
και σκηνοθέτης ο Βιντσέντζο Νατάλι.
ΟΙ ΑΡΟΥΡΑΙΟΙ ΤΟΥ ΝΕΚΡΟΤΑΦΕΙΟΥ
Τι κούκλα είναι.
Αν είναι λέει.
Μια πολύ εκλεπτυσμένη κυρία, θα υπέθετε κανείς.
Όπως φαίνεται, ακόμα και σε τέτοια κατάσταση,
θα έλεγα ότι ήταν όμορφη.
ΚΑΘΡΙΝ ΛΟΥΙΣ ΠΕΪΤΖΕΤ 1900-1919 ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ ΜΑΣ
Σιγά μην έριχνες ποτέ ζωντανή μια τέτοια αριστοκράτισσα.
Ενώ εγώ παίρνω ό,τι βρίσκω.
Όπως κι εγώ.
ΒΑΣΙΣΜΕΝΟ ΣΤΟ ΔΙΗΓΗΜΑ ΤΟΥ ΧΕΝΡΙ ΚΑΤΝΕΡ
Την τσάντα, παρακαλώ.
Λέγομαι Μασόν.
Επιστάτης αυτού του επιμνημόσυνου κήπου
από τον οποίο με τόσο θράσος κλέψατε.
-Δεν θα πείτε τίποτα; -Δείξε λίγο έλεος.
-Είμαστε χαζοί, δεν ξέρουμε. -Ναι.
Να σας διαφωτίσω, τότε.
Γνωρίζετε ότι τα θεμέλια της κοινωνίας
βασίζονται στον σεβάσμιο ενταφιασμό των νεκρών;
Πάψαμε να είμαστε πίθηκοι όταν πρωτοσκάψαμε μνήματα.
Τότε γεννήθηκε ο πολιτισμός.
Και θα πεθάνει όταν πάψουμε να τιμούμε τους προγόνους μας.
Και τώρα,
πάρτε δρόμο.
Δεν θα μας παραδώσεις στην αστυν…
Αξιολύπητοι.
Για να σε δούμε εσένα.
Ορίστε.
Ναι.
Για πάμε.
Όντως, τα θεμέλια της κοινωνίας.
Ωραία.
Έλα…
Παλιο…
Εντάξει;
Από δω.
Ναι, προχώρα.
Λοιπόν;
-Αυτά είναι μόνο; -Τι εννοείς;
Φτάνουν για τη δόση του μήνα.
Όχι και για τον τόκο.
Το μενταγιόν είναι ασήμι.
Κασσίτερος.
Ασήμι.
Κασσίτερος.
Τρίτη φορά που με ρίχνεις.
Ίσως δεχόμουν ότι δεν το κάνεις επίτηδες,
αλλά οι εργοδότες μου δεν είναι τόσο φιλάνθρωποι.
Αρχίζουν να σκέφτονται
ότι κρατάς τα καλά για τον εαυτό σου.
Προσβάλλεις την τιμή μου.
Οι Μασόν πάντα εξοφλούν τα χρέη τους.
Η τύχη μού γύρισε την πλάτη στα χαρτιά, αλλά θα ξεπληρώσω το χρέος μου.
Το θέμα είναι οι αρουραίοι.
-Οι αρουραίοι; -Λυμαίνονται το κοιμητήριό μου.
Κλέβουν τα πτώματα προτού αποσπάσω τα αντικείμενα του εμπορίου μου.
Συχνά αφού σκάψω για ώρες μέσα στην παγωμένη, μαύρη νύχτα,
ανακαλύπτω ότι το έπαθλό μου είναι ένα άδειο κουτί.
Δηλαδή μου λες ότι οι αρουραίοι κλέβουν τα πτώματα από τα φέρετρα.
Μα τι λέω τόση ώρα; Είναι επιδημία.
Οι μηνιαίες απολαβές μου είναι ένα κλάσμα των όσων ήταν.
-Όχι. Οι αρουραίοι δεν τα κάνουν αυτά. -Κι όμως, αγαπητέ.
Οι αρουραίοι του Σάλεμ είναι παράξενοι.
Έρχονται από χώρες μακρινές. Αυτό κάνουν εδώ και αιώνες.
Από τότε που υπάρχουν λιμάνια,
λαθρεπιβάτες σε πλοία από τη Μαλαισία, την Κίνα, την Ακτή Ελεφαντοστού
κι εξωτικά μέρη όπου αυτά τα πανταχού παρόντα πλάσματα
ενέπνευσαν θρησκείες ολάκερες.
Αν μη τι άλλο, γνωρίζω ιστορία.
Και είναι γνωστό ότι τα παλιά τα χρόνια,
όταν ο Κότον Μάδερ κυνήγησε τους αιρετικούς του Σάλεμ,
υπήρχε ένα δίκτυο από σπηλιές κάτω από τους δρόμους αυτούς.
Μαύρες εκκλησίες
διοργάνωναν αποτρόπαια όργια
και ανώμαλες θυσίες σε ανείπωτες οντότητες.
Ένας Θεός ξέρει τι ζει εκεί κάτω.
Αρουραίοι είναι.
Σκότωσέ τους.
Προσπάθησα να τους καταστρέψω και με πονηριά και με δύναμη.
Παγίδες, δηλητήριο, αέρια. Τίποτα δεν τους σταμάτησε.
Ζουν σε περίπλοκους κι αρματωμένους λαβυρίνθους.
Έχω και κλειστοφοβία. Οι μικροί χώροι είναι αφόρητοι.
Λόγω ενός συμβάντος σε μια παγωνιέρα.
Δεν σας αφορά. Το θέμα είναι ότι αδυνατώ
να διεισδύσω στον χώρο όπου μαζεύονται.
Και τα κτήνη αποθρασύνονται.
Αυτό το έπαθα όταν με δάγκωσαν
καθώς προσπαθούσα να αποκτήσω αυτό που τώρα κρατάς.
Ο πόνος ήταν αφόρητος, μα δεν ήταν τίποτα μπροστά σε όσα υπέστην από τον γιατρό
που με εμβολίασε με αμέτρητες βελόνες.
Βλέπεις, είμαι στα όριά μου.
Ικετεύω εσένα και τον εργοδότη σου να δείξετε ένα ίχνος ελέους.
Ή έστω υπομονής όσο μάχομαι ενάντια σε όλα αυτά.
Την εξάντλησες ήδη την υπομονή μου στεκόμενος εδώ
και φλυαρώντας.
Όσο για τους εργοδότες μου,
σου δίνουν μία βδομάδα.
Στη θέση σου, κε Μασόν,
θα πλήρωνα το χρέος μου.
Ειδάλλως,
δεν θα δουλεύεις πια στα νεκροταφεία.
Θα γίνεις μόνιμος κάτοικός τους.
Κράτα τον κασσίτερο.
Φύγε.
Ντούλι!
-Εδώ είναι αυτός; -Σου 'πα να μην έρθεις ποτέ εδώ.
Είναι εδώ;
Όχι, ευτυχώς. Βγήκε για δουλειές,
μα μπορεί να γυρίσει, οπότε γρήγορα.
Έχεις τίποτα υποσχόμενο;
Τίποτα αυτήν τη βδομάδα. Τίποτα άξιο λόγου.
-Να ρίξω μια ματιά; -Όχι βέβαια.
Είναι ζήτημα ζωής και θανάτου.
Εγώ ασχολούμαι με το δεύτερο.
Και τώρα εδώ υπάρχουν μόνο άποροι και αλήτες.
Κανείς τους δεν έχει ιδιαίτερη αξία.
Ίσως υπάρχει κάποιος άμοιρος που, σαν εμένα, έζησε καλύτερες μέρες
κι έκανε χρυσά σφραγίσματα πριν την καταστροφή του.
-Ένα λεπτό θα κοιτάξω. -Όχι.
Έλα τώρα, Ντούλι,
φίλτατε.
Πόσες φορές σε βοήθησα εγώ στο παρελθόν;
Για να μην πω πόσες φορές σε λάδωσα πιο πολύ απ' ό,τι είχαμε πει.
Μόνο ένα πράγμα θα με έπειθε να σε αφήσω να δεις τα πτώματα.
Ντούλι.
Με απογοητεύεις.
Το Ελιξίριο του Διαβόλου.
Μακάρι να έβρισκες τη δύναμη να απέχεις.
Πολλοί παραδίδουν το πνεύμα τους στη σκοτεινή απόλαυση.
Προσεύχομαι να μη βρεθείς μια μέρα ανάμεσά τους.
Τούτου λεχθέντος,
ήρθα προετοιμασμένος.
Για πάμε.
Ακόμα το ψάχνουμε το κεφάλι.
Βρέθηκε σε μπανιέρα.
Σαν σούπα ήταν.
Η μεγαλοκοπέλα μας φρόντιζε καλά τα δόντια της.
Ξύλινη μασέλα.
Αριστοτεχνική κατασκευή.
-Δυστυχώς δεν πιάνει πολλά. -Στον διάολο.
Σ' το είπα.
Το μόνο που άφησαν είναι το σαρκίο τους.
-Τι είναι εκεί; -Δεν έχει καμία αξία για σένα.
Έλα τώρα. Κοίταξες. Πάμε.
Εντάξει.
Άσ' το αυτό. Μόλις ήρθε.
Δεν το εξέτασε ακόμα ο ιατροδικαστής.
-Αλληλούια! -Έχεις τρελαθεί τελείως; Είναι σημαντικός.
-Πλούσιος έμπορος. -Ναι.
Ο ιατροδικαστής θα καταλάβει το παραμικρό.
Μετά θα αρχίσει τις ερωτήσεις. Και ξέρεις ότι πολύ σύντομα
θα καταλάβει τη συμφωνία μας.
-Θέλω τα δόντια. -Περίμενε ως αύριο και θα σε…
Θα είναι αργά. Αν μπει στο χώμα, θα τον περιλάβουν οι αρουραίοι.
Από δω, κυρία μου.
Θεέ μου.
Καλέ μου Γουίνστον.
Ησύχασε, μητέρα.
Συγγνώμη. Μα…
Φαίνεται σχεδόν ζωντανός.
Λες και ξάπλωσε για μεσημέρι.
Κάντε ό,τι πρέπει, αλλά διατηρήστε την εμφάνισή του.
Θα τον ντύσω με τα καλά του.
Με όλα του τα μετάλλια στο στέρνο
και στο χέρι του
το σπαθί που του χάρισε ο βασιλιάς Γεώργιος.
Το πολυτιμότερο απόκτημά του.
Σίγουρα, μητέρα; Είναι ανεκτίμητο. Μόλις θαφτεί, θα το χάσεις για πάντα.
Ντροπή, γιε μου.
Ο πατέρας σου αυτό θα ήθελε.
Ο τελευταίος ασπασμός αξίζει τα πάντα.
Και μια νύχτα στην πόλη Μόνο καλό θα μας κάνει
Κι όλοι πίσω σου θα κυλήσουμε
Κι όλοι, μα όλοι, πίσω σου θα κυλήσουμε
Και θα κυλήσουμε, με τις άμαξες μαζί
Πολύ καλησπέρα σας, κυρία και κύριε.
Άντε γαμήσου.
"Μακρύς ο δρόμος και δύσκολος
που έξω από την κόλαση οδηγεί στο φως".
Ό,τι πιο αληθινό γράφτηκε ποτέ.
Θα είναι στο χώμα λίγες ώρες προτού τον βρω.
Αποκλείεται να τον προλάβουν τα παράσιτα.
Θεέ μου.
Σε παρακαλώ…
δείξε μου έλεος.
Μόνο μία φορά.
Όχι! Θεέ μου!
"Η αγάπη μας θάφτηκε μαζί σου".
Αυτή η συγκινητική επιτύμβια επιγραφή
θα μείνει μαζί του για πάντα.
Κυρία μου,
λέγομαι Μασόν.
Ο επιστάτης της τελευταίας κατοικίας του συζύγου σας.
Θα αναλάβω προσωπικά
να διασφαλίσω ότι η ακεραιότητά του θα διατηρηθεί αιωνίως.
Παρακαλώ.
Κύριε, Εσύ είσαι η πηγή της ζωής.
Εντός Σου, ζούμε και κινούμαστε και υπάρχουμε.
Οδήγησέ μας στη βασιλεία Σου μέσω του Υιού σου, Ιησού Χριστού.
Κράτα μας και στη ζωή και στον θάνατο
μέσα στην αγάπη Σου
και πλάι στη χάρη Σου.
Αμήν.
Λίγο ακόμα.
Αυτό είναι.
Όχι.
Θεέ μου, ας μην είναι αργά.
Τι;
Όχι. Τι; Όχι.
Όχι, σε παρακαλώ!
Όχι!
Βοήθεια!
Θεέ μου.
Έλα τώρα, Μασόν, αυτό είναι το καμάρι σου, το έπαθλό σου.
Ναι.
Σ' έπιασα.
Αναθεματισμένο!
Κρύο!
Κρύο! Σκοτάδι! Θεέ μου!
Θεέ μου! Όχι.
Ωραία, πάρε ανάσα.
Θα επιβιώσεις.
Ναι.
Πού είστε;
Θα πάρω την εκδίκησή μου!
Θυμηθείτε τα λόγια μου!
Ο Μασόν θα επιστρέψει με το πυρ της κολάσεως για εσάς
και το σινάφι σας!
Πάρε ανάσα.
Πολύ έξυπνο, Μασόν.
Μην τα παρατάς ποτέ.
Έτσι θα τους νικήσεις.
Τι;
Θεέ μου! Όχι!
Όχι! Θεέ μου!
Θεέ μου! Όχι!
Θεέ μου!
Θεέ μου! Όχι!
Θεέ μου!
Τι;
Θεέ μου!
Χριστέ μου!
Μασόν, τυχεράκια.
Η μαύρη εκκλησία.
Δόξα σοι!
Ναι.
Έλα εδώ, καλό μου.
Ωραία.
Έλα. Πάμε.
Έλα.
Αλληλούια!
Σ' έπιασα!
Δικό μου!
Δικό μου.
Δικό μου!
Θεέ μου.
Χριστέ και Κύριε! Θα σου είμαι πιστός αιωνίως!
Αφιερώνω την ψυχή μου σε σένα και μόνο!
Δείξε έλεος στον φτωχό Μασόν.
Δικό μου!
Έλα τώρα.
Έλα, πέσε! Καταραμένο!
Έλα.
Δικό μου.
Δικό μου!
Φως.
Θεέ μου.
Θεέ…
Σ' ευχαριστώ, Χριστέ μου. Μετανοώ!
Ένας καινούργιος Μασόν αναδύεται.
"Μακρύς ο δρόμος και δύσκολος
που έξω από την κόλαση οδηγεί στο φως".
"Μακρύς ο δρόμος και δύσκολος
που έξω από την κόλαση οδηγεί στο φως".
"Μακρύς ο δρόμος και δύσκολος
που έξω από την κόλαση οδηγεί στο φως".
"Μακρύς ο δρόμος και δύσκολος που έξω από την κόλαση οδηγεί στο φως".
ΑΝΑΠΑΥΣΟΥ ΕΝ ΕΙΡΗΝΗ
Όχι.
Όχι!
Όχι έτσι!
Όχι!
Αυτός δεν είναι…
Να με πάρει η ευχή.
Αυτός είναι.