SERIAL NETFLIX
Cmentarze i nekropolie
to kolekcje ostateczne.
Warstwy ziemi dzielą starożytne groby,
te pogańskie i uświęcone.
Groby wiedźmy, czarownika i świętego.
Ziemia jest pełna tajemnic
i skarbów.
Szkodniki przeżują obojętnie drewno i kości.
To dla nich pożywienie.
Człowiek zaś może odnaleźć tam nagrodę.
Nasza dzisiejsza opowieść to „Szczury cmentarne”
w reżyserii Vincenza Nataliego.
SZCZURY CMENTARNE
Ślicznotka.
O tak.
Dama z szanowanej rodziny, jak mniemam.
Nawet w tym stanie widać po niej,
że ładna kobieta była.
W tak szykownej stylizacji nie uświadczyłbyś jej za życia.
Ja tam biorę, co los przyniesie.
Ja również.
NA PODSTAWIE OPOWIADANIA HENRYKA KUTTNERA
Poproszę torbę.
Nazywam się Masson.
Jestem zarządcą ogrodu pamięci,
który tak bezczelnie rabujecie.
- Wytłumaczycie się? - Miej pan litość.
Durnie z nas, zero oleju w głowie.
A zatem was oświecę.
Godny pochówek zmarłych to fundament społeczeństwa.
Przestaliśmy być małpami po wykopaniu pierwszych grobów.
To były narodziny cywilizacji.
Jej koniec nadejdzie, gdy przestaniemy szanować zmarłych.
A teraz
wynocha.
Nie zabierasz nas na posteru…?
Żałosne.
Co my tu mamy?
Proszę bardzo.
O tak.
W istocie, fundament społeczeństwa.
No już.
Chodź tu.
Serwus.
Tędy.
Dalej.
I jak?
- To wszystko? - Jak to?
Starczy na ten miesiąc, nawet więcej.
Nie starczy nawet na odsetki.
To czyste srebro.
Cyna.
Srebro.
Cyna.
Już trzeci raz przynosisz za mało.
Dałbym ci kredyt zaufania,
ale moi pracodawcy nie są tak łaskawi.
Zaczynają sądzić,
że najlepsze zachowujesz dla siebie.
Obraża pan mój honor.
Massonowie zawsze spłacali swoje długi.
Padłem ofiarą karcianego nieszczęścia i chcę spłacić swój dług.
Kłopotem są szczury.
- Szczury? - Rozpanoszyły się na cmentarzu.
Nim zdążę uzupełnić inwentarz, porywają ciała.
Sterczę na mrozie w te nieszczęsne noce i kopię całe godziny,
a czyhający na mnie łup to pusta skrzynia.
Chcesz powiedzieć, że szczury wykradają ciała z trumien?
Otóż to. Istna plaga.
Miesięczny utarg to ułamek tego, co niegdyś zarabiałem.
- Szczury nie porywają ciał. - Ależ porywają, panie kolego.
Szczury z Salem są wyjątkowe.
Pochodzą z odległych krain. Trafiają tutaj od setek lat.
Odkąd istnieje port.
Pasażerowie na gapę z okrętów handlowych z Malezji, Chin, Wybrzeża Kości Słoniowej
i egzotycznych krain, gdzie w swej masie dały początek całym religiom.
O historii to akurat coś wiem.
Powszechnie wiadomo, że za dawnych lat,
gdy Cotton Mather polował na kultystów z Salem,
pod tymi ulicami kryła się sieć jaskiń,
czarne kościoły.
Miejsca potwornych orgii
i wyuzdanych sakramentów ku czci straszelnych istot.
Bóg jeden raczy wiedzieć, cóż rodzą te podziemia.
Szczury.
Zabij je.
Usiłowałem wytępić te szkodniki podstępem i siłą.
Pułapki, trucizna, nawet gaz. Nic ich nie powstrzymało.
Ich nory są rozległe i dobrze ufortyfikowane.
Mam klaustrofobię, nie znoszę zamkniętych przestrzeni.
Od wypadku z lodówką za dzieciaka.
To nie pana kłopot.
W każdym razie nie jestem w stanie dostać się do ich leża.
Bydlaki są coraz zuchwalsze.
Oto wynik ugryzienia szczura,
który dopadł mnie, gdy usiłowałem wydobyć to wszystko.
Niczym jednak był ten nieznośny ból w porównaniu do zabiegu.
Medyk przeszywał mnie igłami, by ustrzec mnie przed chorobą.
Zaraz zmysły postradam.
Błagam pana i pańskich pracodawców o odrobinę litości
albo cierpliwości, żebym się z tym uporał.
Zużyłeś moją cierpliwość, stojąc tutaj i ględząc jak najęty.
Moi pracodawcy
dadzą ci tydzień.
Na twoim miejscu
spłaciłbym swój dług.
W innym razie
skończy się rabowanie grobów.
To twój grób zrabują.
Cyna twoja.
Idź stąd.
Dooley!
- Jest? - Mówiłem, żebyś tu nie przyłaził.
Jest czy nie?
Na szczęście nie. Załatwia coś w mieście.
Lada chwila wróci, więc pospiesz się.
Jest coś z potencjałem?
W tym tygodniu nic szczególnego.
- Mogę rzucić okiem? - Wykluczone.
Nie rozumiesz, że to sprawa życia i śmierci.
Zajmuję się tylko śmiercią.
Mamy samych nędzarzy i włóczęgów.
Nikt szczególnie wartościowy.
Może oczy któregoś nieszczęśnika, jak i moje, widziały lepsze czasy
i przed swym upadkiem pozyskał on złote plomby.
- To zajmie chwilę. - Nie.
Proszę cię.
Druhu mój.
Ileż razy ci pomagałem?
Nie wspomnę o tym, że płaciłem sowicie, ponad miarę.
Tylko jedno może mnie przekonać, by pozwolić ci zbadać zwłoki.
Mój Dooley.
Rozczarowujesz mnie.
Eliksir Diabła.
Gdybyś tylko miał siłę mu się przeciwstawić.
Tak wielu spotyka swą zgubę pośród mrocznych uciech.
Modlę się, byś nie skończył jak oni.
Niemniej jednak jestem przygotowany.
Spójrzmy.
Wciąż szukamy głowy.
Znaleziona w wannie.
Jak gar zupy.
Wygląda na to, że panienka dbała o zęby.
Drewniane protezy.
Doskonała robota.
Niestety nie docenią tego na wolnym rynku.
Jasny pieron!
Mówiłem ci.
Pozostawili światu tylko doczesne szczątki.
- Co tam jest? - Dla ciebie nic wartościowego.
Widziałeś swoje, idziemy stąd.
Dobrze.
Zostaw, dopiero przyszedł.
Koroner nie zdążył go zbadać.
- Alleluja! - Zmysły postradałeś? To ważniak.
Zamożny kupiec.
Jedno zadrapanie i koroner się dowie.
Zacznie pytać.
W okamgnieniu odkryje nasz układ.
- Potrzebuję tych zębów. - Zaczekaj do jutra i wtedy…
Jutro może być za późno. Pod ziemią dorwą go szczury.
Proszę tędy.
Mój Winston.
Spokojnie, matko.
Wybacz.
Wygląda jak żywy.
Jakby wypoczywał po południu.
Proszę zrobić, co należy, ale zachowajcie aparycję.
Założymy mu jego najznakomitszy strój.
Wszystkie medale przypniemy do piersi.
W ręku zaś
będzie spoczywać szabla od króla Jerzego.
Jego największy skarb.
Jesteś pewna? Jest bezcenna. Pochowana przepadnie na zawsze.
Wstydź się, dziecko.
Właśnie tego chciałby twój ojciec.
Hołd ku jego czci jest wart każdej ceny.
A na mieście jedna noc To nieprzykry całkiem los
ZAKŁAD TRUMNIARSKI W POŁUDNIOWYM SALEM
A na mieście jedna noc To nieprzykry całkiem los
Cała załoga rusza wnet
Cała, calusieńka załoga rusza wnet
Cała załoga rusza, aż się łajba chwieje…
Wspaniałego wieczoru życzę szanownej pani i szanownemu panu.
Spierdalaj.
„Długa jest droga i ciężka,
która z piekła wiedzie ku światłu”.
Najprawdziwsza prawda.
Będzie w ziemi tylko kilka godzin, zanim tam dotrę.
Szkodniki na pewno nie dobiorą się do niego tak szybko.
Panie.
Proszę.
Miejże litość.
Choć ten jeden raz.
„Nasza miłość spoczywa z tobą”.
Tak poruszające epitafium
pozostanie z nim na zawsze.
Droga pani,
nazywam się Masson.
Opiekuję się miejscem spoczynku pani męża.
Moją osobistą misją będzie dopilnowanie,
by już na zawsze pozostało nienaruszone.
Proszę.
Panie Boże, tyś jest źródłem życia.
Bo w tobie żyjemy, poruszamy się i jesteśmy,
Prowadź nas do królestwa twego przez syna twego, Jezusa Chrystusa.
Za życia i w śmierci
umiłuj nas, panie,
i obdarz nas łaską twą.
Amen.
Już prawie.
Mamy to.
O nie!
Boże, oby nie było za późno.
Co?
Nie!
Proszę, nie!
Nie!
Boże drogi.
Ruszaj, Masson. Na szali twoja duma i nagroda.
O tak.
Mam cię.
Boże.
Co za ciemnica.
Boże drogi!
Spokojnie, oddychaj.
Przetrwasz.
Na pewno.
Gdzieżeście?
Zemsta będzie słodka!
Zapamiętajcie to sobie.
Ogień piekielny sprowadzę na każdego z was, siewcy zarazy.
Oddychaj.
Rozegraj to sprytem.
Nigdy się nie poddawaj.
Właśnie tak je pokonasz.
Co?
Boże, tylko nie to!
Jezu przenajświętszy.
Masson, ty szczęściarzu.
Czarny kościół.
Chwała losowi.
Chodź do mnie, skarbie.
No już.
Dalej, chodź.
Chodźże.
Alleluja!
Mam cię.
Moje!
Moje.
Moje!
Jezu w niebiosach, przyrzekam oddać ci życie me.
Serce me powierzę tylko tobie.
Okaż łaskę biednemu Massonowi.
Szybciej.
Niech to choroba, szybciej!
Moje.
Moje!
Światło.
Boże mój.
Dziękuję ci, Jezu. Kajam się.
Oto narodziny nowego Massona.
„Długa jest droga i ciężka,
która z piekła wiedzie ku światłu”.
„Długa jest droga i ciężka,
która z piekła wiedzie ku światłu”.
„Długa jest droga i ciężka,
która z piekła wiedzie ku światłu”.
„Długa jest droga i ciężka, która z piekła wiedzie ku światłu”.
Nie.
To ten?
A niech mnie.
To on.
Napisy: Mikołaj Kopczak