ISANG SERIES MULA SA NETFLIX
Isang bulalakaw
tumatawid sa malawak, at malamig na gabi.
Marahil may dalang sagot sa kay tagal nang tanong,
mag-isa lang ba tayo sa uniberso?
Nai-rekord sa isang simpleng device,
nabahiran ng dugo at kamatayan,
ang sagot ay isang tiyak na nakakatakot na "hindi."
Ang kuwento natin ngayon ay Ang Autopsy.
At ang direktor nito ay si David Prior.
Ano'ng ginangawa mo?
Joe, ano'ng ginagawa mo riyan sa taas?
Mapapatay mo kami! Baliw ka ba?
Ano ang problema mo, pare?
Pinapatay mo ba kami?
Teka. Ano iyan?
MILLBROOK OPISINA NG KOREO
NAWAWALA RONALD HANLEY
NAWAWALA SHARON STARKER
BATAY SA MAIKLING KUWENTO NI MICHAEL SHEA
MANINGNING ANG BATAS NI BAILEY SA ILALIM NG PANGGIGIPIT
Ang payat mo.
Puwede ka nang magamit na latigo.
Ano'ng sikreto mo?
-Alam mo na, biology. -Uy, Carl. Mabuting makita ka.
-Ikaw din, Nate. Ang tagal na. -Akin na iyan.
Pagod ka siguro.
Kumain ka na? Puwede akong magpatawag.
Hindi. Ayos lang ang kape.
Kumusta si Emma?
Mabuti.
Kumusta ang mga bata?
Parang walang laman na pugad. Salamat sa Diyos.
Oo, at si Cindy, siya ay umiibig.
Gusto maging abogado ni Nate Jr.
Sigurado kang ayaw mong kumain?
Bakit 'di mo sabihin sa'kin kung ano'ng nangyayari?
Ano ang sabi nila sa Montague?
Wala masyado. Sampung tao ang patay.
Siyam na tao.
At isang hindi-makataong buwisit.
Ano ang itatawag mo sa táong…
Kasing sama niyon?
Ano'ng gagawin ni Waddleton?
Posisyon ito ng opisina ng coroner,
malinaw ang batas sa kompensasyon ng manggagawa,
na ang benepisyo sa kamatayan ay maiipon lamang
sa dependents ng mga namatay nang hindi dahil sa kanilang trabaho.
Hindi lang dahil sa kanilang pagtatrabaho.
Walang nakukuha sa pagkamatay sa pagkabaliw.
Muntik na niya akong utusang maghanap ng dahilan para sa pangalawang autopsy.
Si Fordham Mutual iyon.
Talaga, at binili nila ang bawa't eleksyong sinalihan niya.
Kung nangialam sila, walang makukuhang pera ang mga pamilya para panlibing.
Mga walang konsiyensiya.
Ano'ng mahahanap ko, Nate?
May bomba ba?
Ang konklusyon ng mga imbestigador ay may malakas,
mapagpalagay na ebidensya ng bomba.
Iyan lang ang káya nilang gawin?
-Ano sa tingin mo? -Isinumpa yata ako.
Isinumpa?
Para sa kawalang-pake
at kawalang-silbi.
Ang mga inosente ay napaparushan at lahat ay alikabok na lang.
Isinumpa yata ako ng Diyos. Talaga.
Nate, 40 taon na kitang kilala.
Taos-puso kong sinasabi,
hindi ka espesyal.
Ego iyan.
Sino ka para umangkin ng espeyal na kasalanan mula sa aming lahat?
Kung isinumpa ka,
isinumpa tayong lahat.
At sinabi ko iyon sa pinakamabuting paraan.
Tama ka. Nalalasing na yata ako.
Carl,
ito ay isa sa mga nightmare special.
Ang tipong hinding-hindi mo masusuri.
Sabihin mo ang nangyari.
Dalawang buwan ang nakalipas,
may biglang nawalang lalaki.
Ronald Hanley.
Trabahador, pamilyado,
nawala nang walang bakas.
Makalipas ang isang linggo,
ang babaeng may-ari ng laundromat ay nawala rin.
Anim na tao, mahigit isang buwan,
ang nawala.
Dito!
Ang mga deputy ko at ako,
nanatili lang sana kami sa bahay, sa lahat ng ginawa namin.
Walang mapapala sa kanluran, kahit may mga boluntaryo…
Dito! May nahanap sila.
Kalaunan,
nakahanap kami ng katawan.
Buksan mo! Ano'ng hinihintay mo?
Hindi gawa ng hayop.
Gawa ng kutsilyo.
Malinis na pinutol ang lahat ng gilid.
Ang karne ay magdurugo kahit na patuluin mo ito.
Walang kahit isang patak ng dugo.
Kasing putla ng karne ng isda.
Baka naimbak?
Oo.
Parang naglagay ka ng karne sa ref para makagawa ng mga sandwich.
Isa pa.
Itong braso naman.
Iyan.
Sige, ibalot siya.
Itali n'yo ulit sa puno.
-Opo. -Mangangaso ba kayo?
-Opo. -Opo.
Ituring n'yo ang sarili n'yo bilang Posse Comitatus.
Sinuman ang nag-iwan niyan ay babalik.
-Kailangan ko ang isa sa inyo… -Jim Dodge, sir.
-Dodge? -Oo.
Mag-abang ka roon sa burol. Káya mo?
-Oo, at… -Owens.
-Owens.
Kailangan ka namin doon sa gawing silangan, sige?
Sa tingin ko mas maganda roon. Kitang-kita ang daan mula roon.
Oo, sige. Mukhang ikaw ang tamang tao para sa trabaho.
Kayo ang unang manonood.
Lawrence, Davis, ibigay n'yo ang jacket n'yo.
Magiging malamig mamayang gabi. Bigyan n'yo rin sila ng radyo.
Ako ang nagpa-develop ng film,
ibinigay ang mga larawan kay Sophie para ipadala sa bawat purok ng estado.
Pupunta na kami sa bayan.
Kung may mangyari, huwag kayong kikilos, manood lang. Okay?
Babalik kami nang limang oras.
Nang walang sinayang na oras, bumalik kami agad.
Owens.
Dodge?
Dodge.
Dodge, naririnig mo ako?
Sagot, Dodge.
Anak ng buwitre.
Walang tanda mula sa kanila?
Gusto kong magwala at maglabas ng galit.
Nang sumunod na umaga, tinawagan ako ng sheriff ng Rakehell,
sabi na ang bangkay daw ay kahawig ni Abel Dougherty,
trabahador sa gilingan sa Conwood.
Nawawala rin siya.
Huli siyang nakita sa bar na tinatawag Trucker's Tavern,
noong panghuling ulan ng niyebe.
-Isang Maggie's Farm, girl. May yelo. -Sige.
-At saka may kasamang Hamm's. -Sige ba. Trucker's.
Hoy, Travis! Telepono!
Sykes?
-Ano 'yon? -Eddie Sykes.
Ano'ng ginagawa mo rito?
Nalito ka yata sa ibang tao. Ako si Joe Allen.
Talaga lang, ha. Ikaw si Eddie Sykes.
Ang tagal na nating nagtatrabaho sa Conwood.
Saan ka pumunta?
Marami ka nang nainom o kulang pa, kaibigan.
Mangingisda dapat tayo ng steelhead noong isang buwan, pero 'di ka nagpakita.
Steelhead? Magpapakita ako.
Ngunit hindi.
Sino ba ako sa tingin mo?
Akala ko magkaibigan tayo.
Oo, siyempre.
-Saan ka pumunta, Eddie? Bigla kang… -Sabi ko nga, ako si Joe Allen.
Nalito ka.
Bakit mo ginagawa ito?
Sasabihin ko
pero hindi rito.
Sa tahimik na lugar. Ayaw nating marinig nila, 'di ba?
Sikreto ito.
Magkaibigan tayo, 'di ba?
Mabuting
magkaibigan.
Sinabi mo nga, 'di ba?
Puwede tayo maging matalik na kaibigan.
-Ako… -Ihulog mo sa sahig ang beer mo.
Maging burara.
Tawagin mo akong kaibigan.
Ihatid na kita pauwi.
Pauwi?
Gawin mo na.
Buwisit.
Tingan mo ang ginawa mo. Baka kailangan mo ng sakay.
-Hindi. -Akin na ang susi mo, ungas.
Dali.
Ihahatid kita pauwi.
Si Sykes ay palipat-lipat na trabahador.
Siyam na buwang nakalipas noong nawala siya.
Nagsabi siya sa isang kaibigan na nag-hiking siya sa gubat.
Gustong tingnan ang isang bulalakaw.
Hindi na bumalik sa trabaho.
Tápos ang isang linggo, nagpakita siya sa Bailey
na may pangalang Joe Allen.
Naiintindihan kong mayroon Joe Allen dito?
Oo, nasa trabaho siya ngayon, pero puwede kayong pumasok at…
Mr. Allen!
Kagawaran ng Sheriff!
Papasok na!
Hoy. 'Di ka ba tinuruan ng nanay mo mag-share?
Pasensiya na. Kulang para sa'yo.
Kakainin kita.
Grabe!
Alam mo, ang sarap niyon.
Pero gutom pa rin ako.
Talaga? Ako rin.
JOSEPH H. ALLEN BRITISH NA PASAPORTE
ABEL DOUGHERTY TRABAHADOR NG GILINGAN
Ano ito?
Hindi ko alam.
Sabi niya, iyan ay,
nakita kong pinasok niya, at nakuha raw niya sa gubat.
Sa gubat?
Tama.
Nahanap niya noong may bulalakaw.
Hindi ko gusto.
Ang baho at saka mabuhok.
Sinabi ko na itapon niya, pero inirapan niya ako.
Hindi ba may pagbabago sa shift sa Braddock?
Mga sampung minuto.
Lawrence, si Craven ito. Kitain mo ako sa Braddock Forks Mine.
Dalhin mo lahat ng deputy na madadala mo. At Sophie, magtawag ka na.
Ang suspek ay isang minerong Joe Allen o posibleng si Edward Sykes.
Pagkadating, gumawa ng perimeter at kontrolin n'yo siya.
May Joe Allen ba rito ngayon?
Joe Allen, oo.
Pasok tayo at tingnan natin, Sheriff.
Sheriff?
Nandoon siya, Sheriff.
Joe Allen!
-Hoy. Tigil! -Teka.
Hoy!
Habulin siya!
Hoy!
Saan?
Ano'ng ginawaga mo?
Joe? Ano ang ginagawa mo riyan sa taas?
Buwisit! Isara ang mga labasan!
Hoy! Itigil n'yo ang elevator!
Paakyatin ito…
Parating na sila sa 260. Ititigil ko pero 'di puwede bago mag-92!
Wala akong paki! Paakyatin mo ito!
Walang labasan. Paano siya makakalabas nang hindi umaakyat ng shaft?
Tabi!
-Sa tingin mo si Allen ang nagpasabog? -Malamang siya. Baka sadya.
Baka hindi.
Baka may kinalaman sa buwisit na bola niya.
Wala kaming nahanap na bakas niyon.
Ang hindi ko maisip ay paano niya nalamang nasa kotse ko iyon?
Nakarating sana siya sa gubat.
Sa halip, kinuha niya ang tropeo niya.
Kahit alam na napapaligiran siya.
Walang saysay iyon.
Makinig ka, Carl.
Hindi kita mapipilit…
Gaano kalayo ang ilog?
Mga 100 yarda o higit pa.
Magandang pagdaloy sa oras ng taóng ito.
Isasama kita kung gusto mo sa sandaling maayos natin ang gulong ito.
Gusto ko iyon.
Carl…
ano'ng nangyayari?
May cancer ako sa tiyan.
Anim na buwan na lang, sabi nila.
Diyos ko.
Ayos lang.
Ganoon talaga.
'Wag nang magreklamo.
Tinanggap mo na iyan, bale?
Ano ang alternatibo? Wala na akong magagawa.
Nasa iisang conveyor belt tayong lahat, Nate.
Ang iba ay mas maagang nahuhulog, pero…
papunta tayong lahat sa parehong destinasyon.
Davis, ito si Dr. Winters.
Dr. Winters, Sheriff. Maayos na lahat sa loob.
-Gaano kababa ang temperatura? -36. Hindi na bababa. Mayroong tagas.
Sapat na ang lamig niyan.
May dala kaming mesa mula sa meat plant at gurneys.
Salamat, Deputy Davis. Ayos iyan.
Umalis ka na. Bumalik ka kinaumagahan.
Pasensiya na't wala kaming tunay na pasilidad.
Nagdala kami ng generator mula sa minahan. At saka mga ilaw.
Alam kong hindi perpekto,
pero…
Gagana naman.
Inayos namin para sa iyo hangga't sa makakaya namin.
Hindi nakakabit ang telepono,
pero may pay phone doon sa gasolinahan.
Wala na akong mahihiling pa, kaibigan.
Handa ka nang makita sila?
Oo.
Sinabi ko sa aking deputies na magsimula na sila
sa mga damit.
Sa totoo lang, hanggang sa mga bota lang sila.
Pasasalamatan ko sila.
Maliban sa isang 'to.
Walang gustong humawak sa kanya.
Halimaw.
Kung anu-ano ang naiisip ko dito, Carl.
Pabayaan mo na, Nate.
Kailangan mo nang matulog.
Oo. Baka tama ka.
Ewan ko. Ayaw lang kitang iwanan dito.
-Sigurado ka ba? -Tanggalin mo na ang badge at humiga ka.
Masuwerte ako kung matapos ko ang ilan sa kanila ngayong gabi.
Tatawagan kita para magtrabaho bukas ng umaga.
Sige.
Magandang gabi.
Si Dr. Carl Winters ito,
nag-uulat na pathologist para sa Montague County Coroner's Office,
nire-rekord ang naunang remarks
sa sampung namatay sa insidente ng Braddock Fork Mine.
Para sa iyo lang itong recording, Nate.
Ang isinulat kong ulat ay magsisilbing opisyal na rekord.
Ang karamihan ng namatay ay nahanap 30 yarda mula sa suspek na si Allen.
Ang namatay na si Jackson at Brady ay nakitang katabi si Allen.
Si Miller ay nakita nang mag-isa sa pagitan ng dalawang grupo.
Kung alinman sa mga katawan ay naglalaman ng piraso ng bomba,
ito iyon. Magsisimula ako kay Miller.
Pasensiya na sa kawalang-dangal, kaibigan.
Kung makabubuti, nandito ako para sa iyo.
Ako ulit, Nate.
Sa kabila ng autolysis at pagkabulok,
nakakakita ako ng mga tanda na hindi tugma sa asphyxial death.
Susuriin ko rin siya sa loob upang magtatag ng baseline.
Kung may makita akong kakaiba sa ibang externals, eh 'di,
poproblemahin natin kapag dumating.
May uhog na may bahid ng dugo,
inihayag noong kanyang huling pagdurusa.
Dumi sa ilalim ng kuko, nabiyak,
siguro dahil kumaykay ng lupa.
Paumanhin, Mr. Miller.
Ang baga ay nagpapakita ng pagtagas ng dugo
na tugma sa matinding blunt force trauma,
malamang mula sa pagsabog.
Ang kanang kalahati ng puso ay maga at puno ng maitim na dugo,
pati ang kanang coronary artery.
Mabuti ito, Nate. May nakikita akong mga tanda ng hirap sa paghinga,
concussive trauma, pero walang tanda ng "bomba",
walang bagay para hindi masabing namatay dahil nadurog.
Walang dahilan para maglaway si Waddleton.
Takbo.
Labas.
Ngayon.
Tumakbo mula sa ano?
Bagong external, Nate.
Isang Walter Lou Jackson.
Batay sa mga larawan mo, nakita si Jackson sa tabi ni Allen.
Nate, kanina ko pa naiisip…
Paano kung ang pagsabog ay hindi pumalpak na pagtakas?
Paano kung iyong bola ay hindi bomba?
Paano kung ang pagpasabog sa bola ang tunay na pakay ni Allen?
Hindi makatakas?
May nahanap akong maliit na sugat sa ilalim ng dibdib ni Jackson.
Malalim.
Mukhang umikot sa diaphragm
patungo sa puso.
Paumanhin, kaibigan. Ang pang-uusisa ko ay nangangailangang buksan ka.
Ang daan ng sugat ay patungo nga sa puso.
Ang mga baga at puso ay lumiit at napakaputla.
Ganap na naubusan ng dugo.
REFRIGERATION PANATILIHING NAKASARA ANG PINTO
Wala rin dugo sa loob ni Brady.
Jackson, Brady…
Allen.
Kung anu-ano ang naiisip ko, Nate.
Iniisip ko…
paano kung lahat ng dugong iyon ay nasa tiyan ni Allen.
Susuriin ko siya.
Tulong.
Nakakulong sa loob nitong…
katawan.
Nagugutom.
Ano ka ba?
Isa akong manlalakbay.
-Hindi galing sa Earth. -Hindi ko…
Ang tunay na anyo ko ay maliit.
Hugis…
pangit para sa inyo.
Natakot akong mamatay.
Ang pagguho ng kuweba.
Kamatayan ang iyong takas.
Baka hindi mo kailangan ng oxygen.
Mas mababang bahagi ng aming metabolismo.
Ang bola ba ay…
Aking sasakyan?
Ang pagsira niyon ang unang tungkulin namin sa pagtuklas.
Walang pagkakataon para pumasok ulit. Matagal iwanan ito,
kayâ ang shaft lang ang pagkakataon ko.
Bakit kailangang masira ang sasakyan?
Hindi kami dapat intindihin.
Bakit hindi?
Ibaba mo ang kutsilyo.
Ngayon na. Dahil magkaibigan tayo, Doctor.
Hindi uunawain ng mga hayop kung ano'ng kumakain sa kanila?
Huwag kang mag-alala. Maiintindihan mo ang kakain sa iyo.
Mahalaga iyon.
Naaamoy ko ang cancer mo, Doctor.
Ito ay masarap.
Halika, tatanggalin ko para sa iyo. Mamahalin kita.
Iyang katawan ang magiging kabaong mo. Makikita kitang mabaon dito.
Bulok na dugo.
Kaunting sustansiya.
Ang pag-animate nito at kumonekta sa iyo ay peligroso.
Sa sandaling magsanib tayo, magugutom ulit ako.
Ngunit ikaw ay mahalagang host, Dr. Winters.
Sa tulong mo, makakakain ako kahit na delikado ang pumatay.
Inihahatid ang mga pagkain sa iyo nang mainit pa.
Ano ang ginagawa mo?
Dapat hindi tayo pagdudahan. Ang mga hiwa ay dapat tama.
Dapat akong mag-ingat sa dibdib o hindi ko magagamit itong mga kamay.
Bakit malaya ang braso ko?
Kailangan ng sensory-motor standard ang huling neural splicing
para tugma ang sukat ng utak natin.
Lumpo ang iba sa iyo, pero papakawalan kita pagkatapos nito,
at malaya na tayong dalawa.
Ililipat mo ang sarili mo
mula kay Allen sa akin?
Tama.
Paano?
Kalimitan sa pamamagitan ng alimentary canal.
Sa paglipas ng maraming taon,
kami ay naging perpekto upang maisagawa ang pagpasok namin sa ibang nilalang.
Noong ako ay larva, pumasok ako sa bibig ni Eddie Sykes habang tulog siya.
Pero lumaki na ako mula noon.
Grabe ang paglaki ko.
Kailangan nating maghiwa.
Gagamitin mo ang iyong puppet para hilain ka palabas.
Pero kapag natanggal ka na niya,
'di ba siya malulumpo at mahuhulog ka?
Ako ay mas pamilyar sa inyong physiology
kaysa sa iyo, Doctor.
Alam ko ang puwede kong hiwain at hindi.
Ang kataas-taasang adaptasyon ay binili sa halaga ng mga walang halaga.
May estruktura na ang aming hosts para sa paningin, tunog, amoy, paggalaw.
Kalabisan na kung kami ang sasalo sa mga kapasidad na iyon.
Kayâ magaan kaming naglalakbay.
Walang kakaibang palikpik o tangkay o balahibong
nagtatapos sa mga kawit o
mga sucker o maliliit na daliri.
Wala kaming pakinabang sa mga iyon,
dahil nag-transcend kami.
Napasaya ba kita, Doctor?
Niloloko mo talaga ang sarili mo.
Nagpapatagal ka para sa oras.
Huli na ang lahat.
Hindi mo talaga nakikita, ano?
-Ang alin? -Nagseselos ka.
Kalokohan.
Wala kang sariling pandamdam.
Kailangan mong magnakaw sa iba.
Naninirahan kami sa mga tao sa loob ng milenyo.
Naging sanhi kami ng pagbagsak ng mga bansa.
-Nakahubog kami… -Ninakaw ninyo lahat ng mayroon kayo.
Magnanakaw at mamamatay-tao ka lang. Isang parasitiko. Kaawa-awa ka.
Isa ka lang cancer na madaldal.
Ang iyong kaibigan, ang sheriff, ay darating din.
Kinaumagahan, yata.
Siya ang magiging unang matinong pagkain natin.
Aarugain niya'ng katawan natin, ang paghihirap mo, habang kinakain siya,
ay aarugain ang kaluluwa ko.
Para hindi pansinin ang sa kanya.
Saan tayo magsisimula?
Alam mo, ito ay kakaibang problema.
Sa maingat na pagtanggal ng superior at inferior extremities,
iniiwang buo ang primary arteries, mabubuhay ang tao nang ilang oras.
Puwede kang manguha ng laman 'gang sa coxal region bago siya mamatay.
Iniaalay niya ang kanyang sakit
kasama ang kanyang protina.
Sa huli, makukuha natin ang arteries kung gusto natin.
Pero siyempre, ang laman ng extremities ay matigas.
Maliban sa puwit,
ang mga organo ang pinakamasarap,
pero mabilis mamatay sa ganoon.
Pag-isipan mo. Sabihin mo sa'kin kung ano'ng gusto mo.
Alinmang paraan,
habang gamit ko'ng kamay mo upang ilabas ang lamang-loob niya,
at ang iyong bibig upang lamunin,
ang paulit-ulit na orgasmo natin ay magiging kamangha-mangha.
Tinawag n'yong hayop ang sarili n'yo,
pero higit pa kayo roon.
Mahihirapan ako sa dalawang linggo kay Brady at Jackson kung ganoon lang.
Pero ginamit ko ang kalahati ng dugong ibinigay nila
para manatiling buhay ang utak nila.
Sa ganoong paraan maaari akong bumulong sa eighth cranial nerves nila.
Para siguraduhing maintindihan nila ang ginagawa ko sa kanila.
At si Eddie Sykes?
Ah, oo. Kasama natin siya ngayon,
pipi at walang kapangyarihan
habang tinatanggal ko ang lamang-loob niya.
May nakakalimutan ka.
Wala akong nakakalimutan.
Ginagawa kang hangal ng kayabangan mo.
Ano ang nakalimutan ko, mabuting doktor?
Huwag na nga.
Malalaman ko ang bawat isip sa utak mo nang ilang saglit,
lahat ng iyong alaala, pandamdam,
at iyong takot.
Iyong paghihirap…
akin lahat.
Akin lahat.
Alam ni Sykes na bulag at bingi ka paglabas mo sa kanya,
sadistang buwisit ka.
Mayroon sigurong paraan.
Para hindi mabuhay, pero…
Ano'ng ginawa mo?
Nag-uusap tayo gamit ang aking eighth cranial nerve, 'di ba?
Nasaan ako?
Ikaw ay nasa bago mong bahay, pero hindi ka mananatili nang matagal.
Mayroong paninira, sa kasamaang palad.
Hindi gumagana ang ilaw.
Mapapansin mo ring medyo tahimik ang paligid.
Káya pa rin kitang pagalawin.
Hihintayin nating dumating ang kaibigan mo.
At paglapit niya, ako ay…
Dapat kong banggitin na ang plumbing ay may tagas.
Mayroon ka na lang iilang minuto bago ako mawalan ng dugo.
Mabubuhay ako.
Gusto mo bang malaman kung ano ang nakalimutan mo?
Habang pinipilit mo si Sykes hiwain ang kanyang sarili,
nire-rekord ka.
Hindi.
Tumatakbo ang aking tape machine.
Hindi.
Nawalan na ng tape kani-kanina lang,
pero sigurado ako na ang natira
ay kawili-wiling pakinggan pagdating ng kaibigan ko.
Pakawalan mo'ko!
Carl.
I-PLAY ANG TAPE SUNUGIN AKO
Si Dr. Carl Winters ito,
nag-uulat na pathologist para sa Montague County Coroner's Office,
para sa iyo lang itong recording, Nate.
Ang isinulat kong ulat ay magsisilbing opisyal na rekord.
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni: Nick Barrios