Tu Logan Crawford. Wracamy do najgorętszego tematu.
Minęło osiem miesięcy od śmierci ponad 700 osób...
HRABSTWO ROCKLAND
...wskutek pęknięcia skorupy ziemskiej w trzech stanach.
Naukowcy wciąż badają przyczyny zdarzenia,
ale coraz więcej osób uważa, że ma ono związek
z pasażerami samolotu 828.
Bogu dzięki. Szybko dotarliście...
Policja, słucham?
Halo? Jest pan tam?
Policja, słucham?
Nie przesadzaj z serem.
Musi nam go wystarczyć, aż dostanę wypłatę.
Wiem. Nie jestem dzieckiem.
Rozumiem.
A wiesz, że od sera puszcza się bąki?
Dość smutnych min.
Wtorki to szczęśliwe dni.
Nie dla Gabriela.
Wiem, że osiem ostatnich miesięcy było dla ciebie bardzo trudne,
ale jesteś cały i zdrowy,
nikt nie wie, że jesteś pasażerem, a ja nie wiem, co bym bez ciebie zrobiła.
Wybierz, w co się ubierzesz, dobrze?
Co się dzieje?
Kiedy się obudziłem, waliło mi serce.
Byłem cały mokry. Miałem koszmar, ale go nie pamiętam.
- Rozumiem. - Moja blizna się zaświeciła.
Serio?
Nie świeciła, od kiedy...
Zniszczyłem szafir omega, a potem gdy Zeke...
Pierwszy raz od ośmiu miesięcy.
To musi coś znaczyć.
Podoba wam się sukienka?
Jest przepiękna.
Przygotujmy się na spotkanie z tatą.
Goście proszeni są o ustawienie się w kolejce.
Telefon oddamy przy wyjściu.
- Proszę. - Następna osoba!
Proszę tego nie zdejmować.
GOŚĆ
Następna osoba.
ARESZT 828 - WEJŚCIE DLA GOŚCI
TURBULENCJE
Grupa A dopuszczona do wizyt. Prosimy ustawić się w kolejce.
Grupy od B do F w gotowości.
Idziesz?
Nie tym razem. Ben pójdzie.
Dzięki, Bethany.
Może być? Nie chcę, żeby się rozwiązały.
Prawdziwy skaut najwyższego stopnia.
Zdobyłem tylko drugi stopień, Russ.
Dobry z ciebie chłopak, Ben. Dziękuję.
Kolejny dzień, kolejny skan.
Poczekaj.
SKANUJ IDENTYFIKATOR
STONE, BEN: BLOK A, KWATERY
Z badania wynika, że pacjent nie ma już wezwania.
Znów bez rozwiązania.
Wyciągnij tę osobę z kapsuły
i wprowadź wyniki badań, zanim ją wypuścisz.
Co robią z danymi?
Nie mam pojęcia, a im mniej pytam, tym dłużej mogę tu być i pomagać. Proszę.
Możesz złapać mnie za rękę.
Dziękuję.
Wszystko w porządku?
- Tak. - Dobrze.
Moje córeczki!
Tak bardzo tęsknię.
Nie wiem, co zrobię.
To nasza rocznica.
Obiecałam ci Paryż, nie więzienie.
Pojechałabym wszędzie, byle by być z tobą.
Kocham cię.
Ja ciebie bardziej.
Dżem z masłem orzechowym!
Szynka z serem!
Dżem, masło, szynka i ser! Pycha!
Co u cioci Mick?
W porządku, biorąc pod uwagę sytuację.
A u TJ-a?
Dawno nie jedliśmy posiłków z grupą F, ale widziałem go na spacerniaku.
Dobrze wygląda.
Wiem, że tęskni.
Co u Gabriela?
Miał w tym tygodniu wizytę u dr Bates, tak?
Jest zdrowy.
Właściwie to ma się...
olśniewająco dobrze.
Koniec wizyty.
Prosimy udać się do wyjścia.
Nie! Chcę być z tatusiem!
Kocham cię.
Przykro mi.
- Jeszcze kilka minut. - Odpada.
W porządku.
Zobaczymy się niedługo.
Kocham was.
Też cię kocham.
Dziękuję.
ZAKAZ WSTĘPU
Olive stara się nad wszystkim zapanować dla Eden.
Sam nie wiem. Może nie powinny tu przychodzić?
To ja powinienem je odwiedzać.
Tęsknię za Calem.
Olive mówi, że mu lepiej.
Remisja trwa.
Jest olśniewająco.
Słyszałaś mnie?
Przepraszam. Jestem dziś zmęczona.
Dziś?
Chyba codziennie.
Wstaję. Jem.
Kąpię się. Śpię. I od nowa.
- Ben, czego chcesz? - Nie mówisz o Zeke’u.
Dusisz w sobie smutek.
- Odbija się to na tobie. - Daję radę.
Załamiesz się.
Wiem coś o tym.
Tęsknię za nim każdej sekundy każdego dnia.
Nie mogę doczekać się, żeby zasnąć, bo wtedy nie cierpię.
Kiedy się budzę, a jego nie ma obok,
serce pęka mi na nowo.
Możesz na mnie liczyć.
I muszę wiedzieć, czy ja mogę na ciebie. Czy wszyscy możemy.
- Zawsze i wszędzie. - Dzięki.
Zostało dziewięć miesięcy, żeby uratować pasażerów.
I świat.
Smok Cala znów świeci.
Pora się stąd wyrwać.
Łatwo powiedzieć.
Te oczy są cudowne.
Zeke.
Aleś ty piękna.
- Postradałam zmysły, czy umarłam? - Nic z tych rzeczy.
Tęsknię za tym uśmiechem.
Ja tęsknię za wszystkim.
Za rozrzuconymi ręcznikami też?
Tak. Za wszystkim.
Tutaj nie muszę przejmować się ręcznikami ani brudnymi naczyniami.
Czyli gdzie? To nie wezwanie, ale coś podobnego.
Byłaś już w blasku.
- Jesteś w blasku. - Tak.
Boska świadomość to nieskończone przestrzeń i czas,
ale jedno wciąż nam wychodzi.
Odnajdujemy się.
Kocham cię całą sobą.
„Istnieje wiele rodzajów szczęścia, ale wszystkie prowadzą do miłości”.
Niekończąca się opowieść.
Czytałem ją Chloe, kiedy miała 12 lat.
Naszyjnik.
Lata temu zostawiłeś go na jej pomniku.
Tak.
Jeszcze nie.
Ubrania.
Miałeś je na sobie w jaskini.
Tylko raz byłem w blasku, Mick.
Jezu.
Nie wyszedłeś z jaskini.
Nadal jesteś w 2018 roku.
Trudno to zrozumieć, wiem.
To znaczy, że się jeszcze nie znamy.
To nieistotny szczegół.
Zeke!
Pomocy!
Pomóżcie, proszę!
Pomocy!
Pomóżcie mi!
Pomóżcie!
Muszę się wydostać.
Muszę. Znam głos żony. Coś jej grozi!
Bethany, miałaś wezwanie?
Coś grozi Georgii.
Muszę się do niej dostać. Proszę.
- Musimy coś zrobić. - Bethany, już dobrze.
Co masz na myśli?
- Pomocy! - Bethany!
Problem z osadzoną!
- Odejdź od drzwi! - Pomocy!
- Łapy precz! - Czekajcie!
Puśćcie ją.
- Mamy szansę. - Bethany potrzebuje pomocy.
Więc musimy uciec. Sterujemy Szalupą. Tu nic nie zdziałamy.
Przestańcie! Puśćcie ją.
- Teraz albo nigdy. - No to teraz.
Już dobrze.
- Szlag. Co teraz? - Schody przy laboratorium.
Zamknięte.
Wywalą was i wsadzą do więzienia.
Jeśli możemy ocalić Szalupę i przetrwać datę śmierci, musimy uciec.
Blizna Cala znów świeci.
Już pora.
Stołówka jest pusta. Nie zamknęli jeszcze wejścia dla obsługi.
- Dziękuję. - Mamy u ciebie dług.
Przestałem już te długi liczyć. Pamiętajcie! Nie widzieliście mnie.
- Informuję, że dostarczono paczkę. - Dobrze.
Przekaż to dr Gupcie.
Zrobiło się złowieszczo.
Na jaką paczkę czekałaś?
Nie musisz wiedzieć.
Musimy poznać wezwanie Bethany, żeby je rozwiązać.
Jak sprawa Bethany Collins?
Zimmer, Bethany dostała za dużo środków uspokajających.
Możemy tylko czekać.
Nie tylko. Bethany chciała ratować żonę, Georgię Davis.
Była tu wczoraj ją odwiedzić.
Mamy dane kontaktowe z akt Bethany.
Sprawdźcie, co u niej.
Nie zepsujcie tego.
NSA nie może sobie pozwolić na kolejny błąd.
Wcale nie chcemy zawieść.
- Gdyby zależało pani na pasażerach... - Nie.
Macie zbierać dane, żebyśmy zrozumieli, jak dostają wezwania.
Tylko na tym mi zależy.
Zrozumiano?
Zostaliście tylko wy dwoje, więc podzielę się obawami.
Chodzi o kapsułę.
- Co z nią? - To okrutne.
Już samo wezwanie jest niepokojące,
a rezonans funkcjonalny u pasażerów, który trwa nie wiadomo ile...
Nic dziwnego, że nie chciała współpracować.
Trwa do momentu, w którym wezwanie zostanie rozwiązane.
Rozwiązujemy ich za mało, by przetrwać datę śmierci.
A ta dotyczy całego świata.
Może warto pomyśleć o tym, by dać pasażerom przepustki
i pozwolić im rozwiązywać wezwania pod nadzorem.
Wykluczone.
Pasażerowie muszą nam pomagać! Jeśli Saanvi ma rację, stawka jest wysoka.
A jeśli nie, to przynajmniej ulice będą bezpieczniejsze.
Panujemy nad sytuacją.
Skoro o tym mowa,
mamy plan, by odnaleźć 13 poszukiwanych pasażerów.
NSA i Departament Bezpieczeństwa połączyły siły.
Za odnalezienie każdego pasażera czeka 50 000 dolarów.
SHANNON - ZAGINIONY CLARKE - ZAGINIONY
Za martwego czy żywego?
Właśnie zachęciłaś każdego świra, żeby został łowcą nagród!
Denerwuje mnie twój brak szacunku.
Nie okazujesz w tej sytuacji ani odrobiny empatii.
Masz szczęście, że tu jesteś.
Gupta się odzywała?
Nie, odkąd wbiła nam nóż w plecy.
- A co? - Nic takiego.
Dziękuję, dr Bahl.
Pomogłeś im.
Masz dostęp do bazy i harmonogramu. Kryj ich jak najdłużej.
Niemożliwe.
Czemu was wypuścili?
- Tato! - Chodź, kochanie.
Cześć, Cal.
- Niech no na ciebie spojrzę. - Nic mi nie jest.
Znów świecisz, co? Jakieś wezwanie?
Nic, odkąd...
Zeke uratował mi życie.
Coś się dziś zmieniło.
Musimy rozwiązać wezwanie.
- Tablice nadal...? - Chwila!
Nie odpowiedzieliście na pytanie.
Czemu Rejestr was wypuścił?
Eden, narysujesz tatusiowi obrazek?
Dziękuję.
Nie do końca nas wypuścili.
Raczej po prostu sobie... wyszliśmy.
Co takiego?
Nie teraz. Żona Bethany ma kłopoty.
Musimy się jak najwięcej dowiedzieć. Może dlatego znowu świecisz.
Powiedz, że nadal masz informacje, które zebrałem.
Człowiecze małej wiary.
Nie skreśliliśmy cię, tato.
Opiekujemy się Eden, więc wygodniej mieć to na dole.
Niedaleko padły jabłka od jabłoni.
Mam numer Georgii.
Przepraszamy. Numer został...
Numer wyłączony.
Może to stary numer. Przecież wczoraj odwiedziła Bethany.
Mamy adres. Auto zatankowane?
- Sprzedaliśmy je. - Szlag.
- Co? - Musieliśmy.
Albo prąd i jedzenie, albo bryka.
Czemu nie powiedzieliście?
Mieliśmy wam dodać zmartwień?
Dziadek Steve wynajął dla was adwokata za pieniądze z emerytury.
- Oboje pracujemy. - A ja pilnuję Eden.
- Dajemy radę. - Przykro nam.
Wynagrodzimy wam to.
Skupmy się teraz na Georgii.
Weźcie mój telefon. Przyda się.
Dziękuję. Nadal potrzebne nam auto.
Chyba kogoś znam. Chodźmy.
Tato, nie idź.
Kochanie.
Tata wróci, zgoda?
Obiecuję.
Dobra, jeden jest.
No proszę! Kurczak z makaronem alfredo!
Ochrona proszona do wejścia.
Proszę nam wybaczyć najście.
Wy tutaj?
- Jak? Co? - Dziękuję.
Im mniej mama wie, tym lepiej.
Ale...
mamy prośbę.
Musimy pożyczyć auto.
Na kilka godzin. Nie knujemy nic złego.
Choć rzeczywiście zabrzmiało to źle.
Nie prosilibyśmy, gdyby to nie było konieczne.
Kiedy poślubiłaś Zeke’a, zostałaś członkinią rodziny.
To się nie zmieniło.
Pójdę po kluczyki.
Oboje byli tacy młodzi.
Trudno to sobie wyobrazić.
NIEKOŃCZĄCA SIĘ OPOWIEŚĆ
NA DZIEŃ MATKI
Jezu.
Dziękuję.
- Nie. - Nie, to dla dzieci.
Bardzo pani hojna. Dziękuję.
Zeke i Chloe dużo razem czytali.
Zatrzymałam ich ulubione książki.
To pewnie głupie...
Znalazłam to w środku.
KOCHAM CIĘ ZAWSZE I WSZĘDZIE... CHLOE
Uwielbialiśmy lilie.
Nie miałam pojęcia, że to w ogóle istnieje.
Dziękuję.
Nawet nie wiesz, ile to dla mnie znaczy.
Dziękuję za auto.
Bądźcie ostrożni.
- Co jest? - Kontrola.
Michaeli Stone nie ma na spacerniaku. Tutaj skanowała opaskę.
Pan też by tu sterczał po jedzeniu ze stołówki.
Zimmer się zgodzi. To naruszenie prywatności.
Robi pan coś bardzo niestosownego...
Poziom piąty. Ucieczka osadzonej.
Powtarzam. Poziom piąty. Ucieczka osadzonej.
- Co robisz potem? - Wiem, z kim tego nie robię.
Myślałem, że to tylko zabawa.
I nigdy nie marudziłaś.
Rozmawialiśmy o tym kilka tygodni temu.
Pracujemy razem, więc sypianie ze sobą odpada.
- No tak. Samotniczka. - Właśnie.
Georgia?!
- Policja! - Ręce do góry!
Wicks, co ty odwalasz? Myśleliśmy, że Georgii coś grozi.
Czemu mielibyśmy ufać żonie pasażerki? Sama może być groźna.
Zły glina, jak się patrzy. Nie macie nawet nakazu.
Jesteśmy z Rejestru. Nic nam nie zrobią.
- Czego szukasz? - Czegoś na pewno.
- Czyli po prostu robisz bałagan. - Może są tu pułapki.
Bez kitu. Uważaj, bo jakąś aktywujesz.
Kolejne wieści?
Dwoje pasażerów uciekło z aresztu.
Michaela i Ben Stone’owie.
Wracaj. Ja pojadę z nimi.
Coś mi się zdaje, że wiedzą, dokąd uciekli zbiegowie.
Pomocy!
Bethany!
Bethany, pomocy!
Bethany!
- Co się dzieje? - Ponoć ma wezwanie.
Bethany przejawia oznaki wezwania, ale nadal jest przez was nieprzytomna.
Nie może powiedzieć, co widzi.
Zawołaj, gdy się obudzi.
Możemy się natknąć na Rejestr.
No i wtedy po przepustce. Mogliśmy kupić hot-dogi.
Georgia?
Nie, spokojnie. Jesteśmy znajomymi Bethany z samolotu.
Georgia, co tu się stało?
Rejestr.
Wróciłam do domu, akurat kiedy wychodzili.
Dranie zdemolowali mi dom.
Jeszcze tego mi dziś brakowało.
Mogę zobaczyć?
Obie pięknie wyglądacie.
Nie jesteście w areszcie?
Wymknęliśmy się.
- Bethany się martwiła. - Miała wezwanie?
Pomagała nam.
Musieliśmy się odwdzięczyć. Wiele dla nas znaczy.
I w związku z tym ty również.
Olive?
Miałem wezwanie. Właściwie to wezwanie Bethany.
- Co widziałeś? - Byłem w samolocie.
Zobaczyłem jabłko na fotelu Bethany, więc na nim usiadłem.
Wtedy zobaczyłem pole.
Słyszałem jej krzyk niedaleko stodoły.
Przynajmniej tak mi się zdaje.
I czerwone auto, a w nim broń.
Mnóstwo broni.
Co się stało?
To Vasik.
Młody ojciec z żoną i dwójką dzieci.
Pasażer.
- Jeden z poszukiwanych. - Poprosił o pomoc.
Miałam się z nim spotkać przy stodole w Conklin.
Czyli coś mu grozi. Musicie tam jechać.
Powiesz nam, co robimy tak daleko?
Anson poprosił o pomoc.
Tym się zajmuję.
Tyle wam wystarczy.
Sprawdzę okolicę. Poszukajcie Ansona.
Anson?
Anson, tu Georgia.
Anson!
Uciekaj! Tu nie jest bezpiecznie!
To nie Anson.
No już, wychodzimy!
Kici, kici!
Nie utrudniajcie.
Widzę was.
Koniec gry.
Żebyś wiedział, dupku. Rzuć broń.
Zastrzelisz mnie, gliniaro?
Billy, tak?
Posłuchaj, odświeżę ci pamięć.
To mojego męża porwałeś i niemal zabiłeś w barze dla Iksiarzy.
Dlatego zadowoli mnie choćby najmniejszy powód,
żeby uwolnić świat od takiej gnidy.
Nie chciałbyś, żebym celowała ci w głowę.
No weźcie.
Olive, tacie i cioci może coś grozić. Pomóżcie ich chronić.
Nie widziałam taty od wczoraj.
Za ścianką z pleksiglasu.
Tak jak i tydzień wcześniej.
Gabe, a ty?
Nie widziałem ich, od kiedy ich zamknięto.
W zeszłym roku byłeś zamieszany w sprawę pasażerki. Violet?
Dowiemy się, jeśli coś ukrywasz.
Wyglądamy na takich, którzy mają czas na gierki?
Ledwo wiążemy koniec z końcem.
To mądre dzieciaki.
Nie będą kłamać władzom. Chodźmy.
Macie dawać znać codziennie.
Tata wrócił?
- Gdzie oni są? - Nie wiemy.
- Zabieramy ich. - Nie mamy nakazu!
Mają z nim kontakt. Zabierzcie im telefony.
Nie mam telefonu.
- Za radą Marie Kondo. - Dwudziestolatka bez telefonu.
Namierzcie numer. Założę się, że tam znajdziemy tatuśka.
- Nic nam nie jest. - Błąd.
Jared i Drea byli tu z jakimś strasznym typem.
Wiedzą, że macie mój telefon. Przykro mi.
Poradzimy sobie.
Nie jest tu bezpiecznie.
Czas na prawdę.
Wiesz, że możesz nam ufać. Co tu się stało?
Prowadzę kryjówkę.
Jaką kryjówkę?
Wiecie o 13 zaginionych pasażerach.
Wraz z sympatykami zapewniamy im żywność, dach nad głową i leki.
Wszyscy są razem?
Dziewięcioro z nich.
Myślałam, że będę mogła pomóc Ansonowi,
ale najwyraźniej kontaktował się ze mną Iksiarz.
Myślał, że doprowadzę go do pasażerów, żeby zdobył nagrodę.
Jaką nagrodę?
Rząd oferuje ją za pasażerów.
Dają 50 000 za każdą osobę. Żywą lub martwą.
Jeśli Billy cię namierzył, inni też mogą.
Musisz wrócić do kryjówki, aż zagrożenie minie.
- Podrzucę was do auta. - To zbyt groźne. Damy radę.
Przekażcie to Bethany.
Powiedzcie, że ją kocham.
I dziękuję.
Musimy uciekać.
Co to jest?
Coś tu się chyba rozbiło.
Niedawno. Ziemia wciąż jest ciepła.
Niewiele rzeczy mogło zostawić taki ślad.
Tylko samolot.
Ale jaki samolot?
A jeśli ktoś miałby go stąd usunąć, to tylko NSA.
Musimy to rozwiązać.
Dokąd?
Do aresztu.
Żartujesz? Przecież ustaliliśmy, że tam nie wrócimy!
Zanim znaleźliśmy ten olbrzymi ślad.
Samolot tam wrócił. Jestem pewien.
Zamkną nas w izolatkach.
Jesteśmy kapitanami. Musimy chronić resztę. Potrzebują nas.
Miałeś rację. Najlepiej ochronimy ich na wolności.
Robiąc to, co teraz.
Nie miałem racji.
Zastanawiałaś się kiedyś, czemu jesteśmy kapitanami?
Czemu Bóg ciebie wybrał?
Bo jesteś świetną policjantką.
Może potrzebowałaś wreszcie przestać się winić.
A czemu ja?
Może, dlatego że byłem... krótkowzroczny.
Liczył się tylko Cal.
A potem przez dwa lata liczyło się tylko odnalezienie Eden.
To nie przypadek, że poprowadziła nas połowa wezwań.
Wszystko się łączy.
Mick, wiele poświęciłaś.
Nie będę cię winić za to, że chcesz być wolna.
Ale nie mogę znów zostawić pasażerów.
Ja wiem najwięcej o nich i o wezwaniach.
Jeśli jakiś pasażer powinien wrócić do aresztu
i obmyślić strategię przetrwania daty śmierci...
to jestem nim ja.
Masz rację.
Pożegnam się z dziećmi i wrócę.
Mogę wziąć twoją poduszkę?
Kocham cię.
Ja ciebie też.
Tato?
To ty?
Gdzie ciocia Mick?
Idźcie do Georgii,
weźcie auto Priscilli i je oddajcie, proszę.
Dlaczego?
- Co jest? - Przepraszam.
- Wracasz. - Tak będzie najlepiej.
Bzdura!
A my?
Mieliśmy być rodziną! Obiecałeś!
Może wam się wydawać inaczej, ale przysięgam, że robię to dla rodziny.
Wy troje...
jesteście dla mnie najważniejsi na całym świecie.
Mam dziewięć miesięcy,
żeby wymyślić, jak przetrwać datę śmierci, a przyszłość zagwarantuję tylko...
jeśli teraz odejdę.
Kocham cię na zawsze, tato.
A ja ciebie.
Was wszystkich.
Patrzcie, kogo tu mamy.
Billy! Co tam, stary?
Kopę lat.
- Znacie tego dupka? - Wreszcie się w czymś zgadzamy.
„Złapaliśmy go dla was. Nie ma za co”.
Wygląda na to, że pasażerowie właśnie zapobiegli rzezi.
Trzeba przyznać, że są lepsi w rozwiązywaniu wezwań.
Tak myślisz?
Ty to masz wejścia.
Staram się wciąż zaskakiwać.
Dziękuję za pomoc mamie.
No jasne.
Jak to się skończy?
Potrzebna mi nadzieja, że bez ciebie nie osunę się głębiej w otchłań.
Nie mogę powiedzieć.
Ale wiem, jak cię kocham.
Wiem nawet, jak bardzo będę cię kochał.
Skąd?
Każde słowo, każdy uśmiech, każdy dotyk i każdy nasz pocałunek
odcisną się na mojej duszy.
Jestem twój.
Już na zawsze.
Musisz tylko wytrzymać.
Chyba nie dam rady.
„Nie poddawaj się, a szczęście cię odnajdzie”.
- Niekończąca się opowieść? - Mój ulubiony cytat.
Pomógł mi po śmierci Chloe.
Ale ja nie wierzę w szczęście.
Ja wierzę w ciebie.
I oni też.
WEJŚCIE DLA GOŚCI
To ja, Ben Stone.
- Nie mam broni. - Broń w gotowości.
- Oddaję się wam. - Na ziemię!
Ręce na głowę!
- Idziemy. - No już, idziemy.
Dalej.
Więzień zabezpieczony. Skuliśmy go.
Narobił pan sobie niezłe kłopoty.
Sad przy starej stodole w Conklin.
Stało się tam coś wielkiego.
Zabrać go.
- To on. - Zgłosić, że mamy Bena Stone’a.
- Mamy Stone’a. - Wchodzimy.
Ruchy.
Wypij to.
Poczujesz się lepiej.
- Georgia jest bezpieczna. - Całe szczęście.
Ale przez jakiś czas nie będzie mogła cię odwiedzać.
Co? Dlaczego?
Jest bezpieczna.
Miłość do końca życia, co?
Byłam pewna od pierwszego spotkania.
Może iść.
„Nie poddawaj się, a szczęście cię odnajdzie”.
Myślałem, że nie...
Oboje jesteśmy kapitanami.
Pamiętasz?
Dziękuję.
Skąd ta zmiana zdania?
Znikąd...
Zewsząd.
Miałeś rację. Potrzebują nas.
Gasić światła!
Że co?
Wypuśćcie mnie!
Napisy: Krzysztof Bożejewicz