‪สวัสดีครับ ผมโลแกน ครอว์ฟอร์ด ‪มีความคืบหน้าล่าสุดสําหรับข่าวเด่นของเรา
‪เกือบแปดเดือนแล้ว ‪ที่มีผู้เสียชีวิตมากกว่า 700 คน
‪ในช่วงเหตุการณ์รอยแยกสามรัฐ ‪ซึ่งยังไม่พบศพผู้เสียชีวิตอีกเป็นจํานวนมาก
‪ขณะที่ชุมชนนักวิทยาศาสตร์ ‪ยังคงตรวจสอบสาเหตุของรอยแยก
‪ก็มีผู้คนเชื่อกันมากขึ้นว่าเหตุการณ์ครั้งนี้ ‪เชื่อมโยงกับผู้โดยสารเที่ยวบิน 828
‪ขอบคุณพระเจ้า พวกคุณมาถึงเร็ว...
‪911 มีเหตุฉุกเฉินอะไรคะ
‪ฮัลโหล ฟังอยู่หรือเปล่าคะ
‪911 มีเหตุฉุกเฉินอะไรคะ
‪นี่ อย่ากินชีสเยอะนะ
‪เราต้องให้ของพวกนี้พอกินจนถึงวันเงินเดือนออก
‪หนูรู้ หนูไม่ใช่เด็กน้อยแล้ว
‪อ้อ โอเค แล้วรู้ไหมว่าชีสทําให้เธอตด
‪อย่าทําหน้าเศร้านะ
‪วันอังคารเป็นวันที่มีความสุข
‪ไม่ใช่สําหรับเกเบรียล
‪โอเค ฉันรู้ว่า ‪แปดเดือนที่ผ่านมานี่มันยากสําหรับนาย
‪แต่นายยังมีชีวิตอยู่สบายดี
‪และก็ไม่มีใครรู้ว่านายเป็นผู้โดยสาร ‪ฉันเองก็ไม่รู้จะทํายังไงถ้าไม่มีนาย
‪ไปเลือกชุดเลยจ้ะ โอเคนะ
‪มีอะไรเหรอ
‪ตอนฉันตื่น ใจฉันเต้นแรงมาก
‪ฉันเหงื่อแตก
‪ฉันฝันร้าย แต่ฉันจําไม่ได้
‪โอเค
‪และแผลเป็นของฉันก็เรืองแสง
‪จริงเหรอ
‪แผลเป็นของนายไม่เรืองแสงมาตั้งแต่...
‪ฉันทําลายโอเมกาแซฟไฟร์ ‪แล้วก็อีกครั้งตอนซีค...
‪แต่ก็ใช่ นี่เป็นครั้งแรกในรอบแปดเดือน
‪ใช่ มันต้องหมายถึงอะไรสักอย่างแน่
‪ชอบชุดของหนูไหม
‪ชอบมากเลย เธอต้องสวยมากแน่ๆ
‪แต่งตัวสวยๆ ไปเยี่ยมพ่อกันนะจ๊ะ
‪ขอให้ผู้มาเยี่ยมทุกคน ‪เดินแถวเรียงหนึ่งอย่างเป็นระเบียบ
‪คุณจะได้โทรศัพท์คืนตอนคุณกลับมา
‪- นี่ครับ ‪- คนต่อไป
‪ติดมันไว้ตลอดเวลานะ
‪คนต่อไป
‪(สถานกักกันผู้โดยสารเที่ยวบิน 828 ‪สนง.ความมั่นคงแห่งชาติ ทางเข้าผู้มาเยี่ยม)
‪(เที่ยวบินพิศวง)
‪เชิญกลุ่มเอเข้าเยี่ยมได้แล้วค่ะ
‪กรุณาเดินแถวเรียงหนึ่ง
‪กลุ่มบีถึงเอฟรอก่อนค่ะ
‪(เอ็ม + แซด)
‪นี่ ไปไหมคะ
‪ครั้งนี้ไม่ไปค่ะ เบนจะไป
‪ขอบคุณค่ะ เบธานี
‪โอเคไหม ‪ผมไม่อยากให้มันหลวมแล้วคุณเดินสะดุดน่ะ
‪นี่แหละลูกเสืออินทรี ผมพูดจริงๆ
‪ลูกเสือเทนเดอร์ฟุตผมยังไม่ผ่านเลย รัส
‪คุณเป็นเด็กดี เบน ขอบคุณนะ
‪อีกวัน สแกนอีกรอบ
‪เดี๋ยวนะ
‪(สแกนป้ายประจําตัว)
‪(เบน สโตน ห้องพักอาคาร เอ)
‪ผลสแกนสมองบ่งชี้ว่า ‪ผู้โดยสารไม่มีเสียงเรียกแล้ว
‪อีกเสียงเรียกที่ไขปริศนาไม่ได้
‪โอเค แยกพวกเขาจากพ็อด
‪คุณเข้าระบบดูผลก่อนที่มันจะ ‪ถูกส่งกลับเข้าข้อมูลประชากรทั่วไปได้ไหม
‪คุณคิดว่าพวกเขาทําอะไรกับข้อมูล
‪ฉันก็ไม่รู้ ยิ่งฉันถามน้อยเท่าไหร่ ‪ฉันก็จะอยู่ในห้องแล็บ
‪และช่วยผู้โดยสารได้นานขึ้นเท่านั้น เชิญค่ะ
‪พี่จับมือหนูไว้ก็ได้นะ
‪ขอบใจจ้ะ
‪เอาละ ไม่เป็นไรนะ
‪- ครับ ‪- โอเค
‪ลูกสาวของพ่อ
‪ผมคิดถึงคุณมากเลย
‪ฉันไม่รู้จะทํายังไงดี
‪สุขสันต์วันครบรอบค่ะ
‪ฉันสัญญากับคุณว่าจะไปปารีส ไม่ใช่มาอยู่ในคุก
‪ฉันจะไปทุกที่ ทุกเวลา เพื่ออยู่กับคุณ
‪ฉันรักคุณ
‪ฉันรักคุณมากกว่า
‪เป็นเนยถั่วกับเยลลี่ที่อร่อยที่สุด
‪แฮมกับชีสต่างหากล่ะคะ
‪เนยถั่วกับเยลลี่และก็แฮมกับชีส ‪ของโปรดใหม่ของพ่อเลย
‪แล้วอามิคเป็นไงบ้างคะ
‪ก็โอเคนะ ดูจากทุกอย่างแล้ว
‪แล้วทีเจล่ะ
‪เราไม่ได้กินอาหารกับกลุ่มเอฟมาสักพักแล้ว
‪แต่พ่อเห็นเขาที่สนาม
‪ดูดีนะ
‪พ่อรู้ว่าเขาคิดถึงลูก
‪แล้วเกเบรียลเป็นไงบ้าง
‪พ่อรู้ว่าสัปดาห์นี้เขามีนัดกับหมอเบทส์ใช่ไหม
‪เขาสุขภาพแข็งแรงดีค่ะ
‪ที่จริง เขา...
‪เขาเรืองแสงด้วย
‪หมดเวลาเยี่ยมแล้ว
‪กรุณาเดินไปที่ทางออก
‪ไม่นะ หนูจะหาพ่อ
‪พ่อรักลูกจ้ะ
‪ขอโทษค่ะ ได้เวลาไปแล้ว
‪- อีกสองสามนาทีนะ ‪- ฉันทําอะไรไม่ได้
‪ไม่เป็นไร
‪แล้วเจอกันเร็วๆ นี้
‪พ่อรักลูกนะ
‪หนูก็รักพ่อค่ะ
‪ขอบใจนะ
‪(ห้ามบุกรุก ‪หยุด)
‪โอลีฟพยายามประคองเต็มที่เพื่ออีเดน
‪ไม่รู้สิ ฉันอาจทําให้เป็นผลเสียมากกว่าผลดีก็ได้ ‪ที่ให้พวกเขามาเยี่ยมฉันที่นี่
‪ฉันควรจะเป็นคนไปหาพวกเขา
‪ฉันเกลียดที่ไม่ได้เจอแคล
‪โอลีฟบอกว่าเขารู้สึกดีขึ้นแล้ว
‪โรคยังสงบอยู่
‪เรืองแสงด้วย
‪ได้ยินที่ฉันพูดไหม
‪ขอโทษที วันนี้ฉันเหนื่อยน่ะ
‪วันนี้เหรอ
‪ทุกวันเลยมากกว่า
‪ฉันตื่นนอน ฉันกิน
‪อาบน้ํา นอน ล้างหน้า ซ้ําๆ อยู่แบบนี้
‪- เบน พี่ต้องการอะไรจากฉัน ‪- เธอไม่เคยพูดถึงซีคเลย
‪เธอยึดติดอยู่กับความเศร้าใจตลอดเวลา ‪ไม่รู้สิ มันเป็นผลเสียกับเธอนะ
‪ฉันไม่เป็นไร
‪เธอจะย่ําแย่สุดๆ
‪เชื่อฉันสิ ฉันรู้ว่ามันเป็นยังไง
‪ฉันคิดถึงเขาทุกวินาทีทุกๆ วัน
‪ฉันรอไม่ไหวที่จะเข้านอนตอนกลางคืน
‪ฉันจะได้ไม่รู้สึกเจ็บปวด
‪พอฉันตื่นขึ้นมาและเขาไม่ได้อยู่ข้างๆ ฉัน
‪ใจฉันก็แตกสลายอีกครั้ง
‪ฉันอยู่เคียงข้างเธอนะ
‪และฉันก็ต้องรู้ว่าเธอจะอยู่เคียงข้างฉัน ‪เคียงข้างเราทุกคน
‪ไม่มีขอบเขตเลยละ
‪ขอบใจ
‪เพราะเรามีเวลาเก้าเดือน ‪ที่จะช่วยชีวิตผู้โดยสาร
‪และโลกด้วย
‪ตอนนี้มังกรของแคลเรืองแสงอีกครั้ง
‪ฉันว่าได้เวลาที่เราต้องออกไปจากที่นี่แล้วละ
‪พูดน่ะมันง่ายกว่าทํา
‪นัยน์ตาสีฟ้านั่นทําให้ผมใจสลาย
‪ซีค
‪พระเจ้า คุณสวยมากเลย
‪ตอนนี้ฉันเสียสติหรือฉันตายแล้ว
‪ไม่ใช่ทั้งสองอย่าง
‪ผมคิดถึงการตื่นขึ้นมาเห็นรอยยิ้มนั่น
‪ฉันคิดถึงทุกอย่างเกี่ยวกับคุณ
‪แม้แต่ผ้าเช็ดตัวเปียกๆ ของผมบนพื้นเหรอ
‪ใช่ค่ะ ทุกอย่างเลย
‪อยู่ที่นี่ไม่ต้องกังวล ‪เรื่องผ้าเช็ดตัวเปียกหรือจานสกปรก
‪ที่นี่คือที่ไหนคะ
‪นี่ไม่ใช่เสียงเรียก แต่มันรู้สึกคุ้นๆ
‪คุณเคยอยู่ในแสงจ้ามาแล้ว
‪คุณอยู่ในแสงจ้า
‪ใช่แล้ว
‪จิตสํานึกแห่งพระเจ้า ‪มีพื้นที่และเวลาไม่มีที่สิ้นสุด
‪แต่เรากําลังทําสิ่งที่เราทําได้ดีที่สุด
‪เชื่อมโยงถึงกันและกัน
‪ฉันรักคุณสุดหัวใจเลย
‪"มีความสุขหลายแบบ ‪แต่ทุกอย่างนําไปสู่ความสุขเดียว"
‪"ความสุขที่ได้รับความรัก"
‪จินตนาการไม่รู้จบ
‪ผมอ่านให้โคลอี้ฟังตอนเธออายุ 12
‪สร้อยคอของโคลอี้
‪คุณทิ้งมันไว้ในงานรําลึกถึงเธอเมื่อหลายปีก่อน
‪ใช่
‪ผมยังไม่ได้ทํามัน
‪เสื้อผ้าของคุณ
‪นั่นคือชุดที่คุณใส่ตอนอยู่ในถ้ํา
‪ผมเคยอยู่ในแสงจ้าแค่ครั้งเดียว มิค
‪พระเจ้าช่วย
‪คุณยังไม่ได้ออกจากถ้ํา
‪คุณยังอยู่ในปี 2018
‪มันเข้าใจยาก ผมรู้
‪แต่ตอนนั้นเราก็ยังไม่ได้เจอกัน เราไม่รู้จักกัน
‪นั่นเป็นแค่หลักการน่ะ
‪ซีค!
‪ช่วยด้วย!
‪ช่วยฉันด้วย
‪ช่วยด้วย
‪- นี่ ‪- ช่วยด้วย
‪ฉันต้องออกไปจากที่นี่ ‪ฉันต้องออกไป ฉันจําเสียงภรรยาฉันได้
‪- โอเค ‪- เธอตกอยู่ในอันตราย
‪เบธานี คุณได้รับเสียงเรียกเหรอ
‪จอร์เจียกําลังเดือดร้อน เข้าใจไหม
‪ฉันต้องไปหาเธอเดี๋ยวนี้ ขอร้องละ
‪- เราต้องทําอะไรสักอย่าง ‪- เบธานี ไม่เป็นไรนะ
‪คุณอยากทําอะไรกันแน่
‪- ช่วยด้วย ‪- เบธานี
‪- ออกมาห่างๆ ประตู ‪- ช่วยด้วย!
‪- เอามือออกไป ‪- เดี๋ยว เดี๋ยวก่อน
‪โอเค ปล่อยเธอ
‪- เป็นโอกาสของเราแล้ว ‪- เราทิ้งเบธานีไม่ได้ ต้องช่วยเธอ
‪เราถึงต้องไปจากที่นี่ไง
‪เราเป็นกัปตันเรือชูชีพ เราทําอะไรที่นี่ไม่ได้
‪หยุดนะ โอเค ปล่อยเธอได้แล้ว
‪- ไปตอนนี้ไม่งั้นก็หมดโอกาส ‪- โอเค ตอนนี้เลย
‪ไม่เป็นไร
‪- บ้าจริง ทําไงดี ‪- มีบันไดอยู่ข้างห้องแล็บ
‪นั่นก็ล็อกเหมือนกัน
‪คุณจะถูกไล่ออกจากที่นี่แล้วถูกส่งเข้าคุก
‪ถ้าเราจะมีโอกาสช่วยเรือชูชีพ ‪และรอดจากวันตายได้
‪เราต้องออกไปเดี๋ยวนี้
‪แคลเรืองแสงอีกครั้งแล้ว แวนซ์
‪ถึงเวลาแล้ว
‪ผมเพิ่งเคลียร์โรงอาหาร ‪ประตูทางเข้ายังเปิดอยู่
‪- ขอบคุณค่ะ ‪- ผมติดหนี้คุณครั้งนึงนะ
‪ผมเลิกนับแล้วว่าคุณติดหนี้ผมกี่ครั้ง ‪จําไว้นะ คุณไม่เคยเจอผม
‪(มิเคล่า สโตน)
‪พัสดุมาถึงแล้ว คิดว่าคุณคงอยากรู้น่ะ
‪ดีค่ะ อย่าลืมแจ้งดร.กุปตะให้เร็วที่สุด
‪นั่นไม่ใช่ลางร้ายเลยแม้แต่น้อย ‪เรารอพัสดุอะไรอยู่เหรอ
‪รู้เท่าที่จําเป็นและคุณก็ไม่จําเป็นต้องรู้
‪เราช่วยไขปริศนาเสียงเรียกของเบธานีไม่ได้ ‪ถ้าไม่รู้ว่ามันคืออะไร
‪เรื่องเบธานี คอลลินส์เป็นยังไงบ้าง
‪ซิมเมอร์ อย่างที่ฉันบอกหน่วยเสียงเรียกของคุณ ‪เบธานีได้รับยาระงับประสาทมากไป
‪ตอนนี้เราทําได้แค่รอ
‪เราทําได้มากกว่านั้น เบธานียืนกราน ‪ที่จะช่วยภรรยาของเธอ จอร์เจีย เดวิส
‪บันทึกผู้เข้าเยี่ยมระบุว่าจอร์เจียมาที่นี่เมื่อวานนี้
‪ใช่ค่ะ เราดึงข้อมูลติดต่อเธอ ‪มาจากแฟ้มของเบธานีแล้ว
‪- ออกไปลุยเลย ตรวจดูว่าเธอปลอดภัยไหม ‪- กรุณาอย่าทําพังนะ
‪เอ็นเอสเอยอมรับไม่ได้ ‪ถ้าหน่วยเสียงเรียกทําผิดพลาดอีก
‪เชื่อหรือไม่ล่ะ เราไม่ได้พยายามล้มเหลวเรื่องนี้
‪ถ้าคุณสนใจที่จะช่วยพวกผู้โดยสาร...
‪ฉันไม่สนใจ สิ่งสําคัญที่สุดคือต้องศึกษาพวกเขา
‪หน้าที่ของคุณคือรวบรวมข้อมูล ‪เพื่อหาคําตอบว่าเสียงเรียกส่งสัญญาณยังไง
‪ฉันสนใจแค่นั้น
‪เข้าใจไหม
‪ตอนนี้คุณสองคนอยู่กับฉันตามลําพังแล้ว ‪มีบางอย่างที่ฉันกังวลใจ
‪ซึ่งก็คือห้องขังเดี่ยว
‪- มันทําไมเหรอ ‪- มันป่าเถื่อน
‪การได้รับเสียงเรียกทําให้แย่พออยู่แล้ว
‪แต่การมัดผู้โดยสารไว้กับเครื่องเอฟเอ็มอาร์ไอ ‪โดยไม่กําหนดเวลา...
‪ไม่น่าแปลกใจเลย ‪ที่เบธานีไม่อยากให้ความร่วมมือ
‪เวลาไม่ได้ถูกกําหนด ‪แค่จนกว่าจะไขปริศนาเสียงเรียกได้
‪เรายังไขปริศนาเสียงเรียก ‪ได้ไม่มากพอที่จะรอดจากวันตาย
‪จะชอบหรือไม่ก็ตาม รวมถึงคนอื่นๆ ในโลกด้วย
‪ทําไมไม่พิจารณาข้อเสนอของผม ‪ให้ผู้โดยสารออกไปตอนกลางวันได้
‪ให้พวกเขาออกไปข้างนอกโดยมีคนควบคุม ‪จนกว่าพวกเขาจะไขปริศนาเสียงเรียกได้
‪ไม่ได้เด็ดขาด
‪เราต้องให้ผู้โดยสารเที่ยวบิน 828 ช่วยเรา
‪ถ้าซานวีพูดถูก เรามีแต่เสียกับเสียนะ
‪และถ้าเธอคิดผิด เราก็แค่ช่วยให้ถนนปลอดภัยขึ้น
‪เราควบคุมสถานการณ์ได้
‪พูดถึงเรื่องนั้น เรามีแผนตามหา ‪ผู้โดยสารที่หลบหนีทั้ง 13 คน
‪เอ็นเอสเอกับกระทรวงความมั่นคงแห่งมาตุภูมิ ‪สนธิกําลังกัน
‪มอบเงินรางวัล 50,000 ดอลลาร์ ‪สําหรับผู้โดยสารเที่ยวบิน 828 แต่ละคนที่หลบหนี
‪(เอเดรียน แชนนอน - หายไป ‪แดเนียล อามูตา คลาร์ก - หายไป)
‪จับตายหรือจับเป็น
‪คุณเปิดโอกาสให้พวกที่อยากบ้าคลั่งทุกคน ‪กลายเป็นนักล่าค่าหัว
‪การขาดความเคารพของคุณ ‪เริ่มทําให้ฉันหมดความอดทนแล้ว
‪คุณไม่แสดงความเห็นอกเห็นใจ ‪ในสถานการณ์นี้เท่าไหร่
‪และคุณก็โชคดีที่ยังได้อยู่ที่นี่
‪ได้ข่าวจากดร.กุปตะหรือยัง
‪ไม่เลย ตั้งแต่เธอทรยศเรา
‪- ทําไมคะ ‪- ไม่มีเหตุผล
‪ขอบคุณนะครับที่สละเวลา ดร.บาห์ล
‪คุณช่วยพวกเขา
‪คุณเข้าถึงฐานข้อมูล ‪และตารางเวลาของพวกเขาได้
‪เก็บเป็นความลับไว้ให้นานที่สุดเท่าที่จะทําได้นะ
‪เป็นไปไม่ได้
‪ทําไมพวกเขาถึงปล่อยพ่อกับอาออกมา
‪- พ่อจ๋า ‪- ลูกรัก มานี่มา
‪ไง แคล
‪- ให้พ่อดูลูกหน่อยซิ ‪- อะไร ผมสบายดี พ่อ จริงๆ นะ
‪เรืองแสงอีกแล้วสินะ ‪ได้รับเสียงเรียกอะไรหรือเปล่า
‪ไม่มีเลย ตั้งแต่ซีคช่วยชีวิตผมไว้
‪วันนี้มีบางอย่างเปลี่ยนไป
‪เราต้องรีบแล้ว มีเสียงเรียกที่ต้องไขปริศนา
‪- บอร์ดผู้โดยสาร... ‪- เดี๋ยวก่อนค่ะ
‪พ่อกับอายังไม่ได้ตอบคําถามหนูเลย
‪ทําไมสํานักงานทะเบียนถึงปล่อยพ่อกับอาออกมา
‪อีเดน ไปวาดรูปให้พ่อสักรูปนะ
‪ขอบใจจ้ะ
‪พวกเขาไม่ได้ปล่อยเราออกมาหรอก ‪เราออกมาเองซะมากกว่า
‪- พ่อทําอะไรนะ ‪- ไม่มีเวลาคุยเรื่องนี้แล้ว
‪ภรรยาของเบธานีกําลังเดือดร้อน ‪เราต้องรวบรวมข้อมูลให้มากที่สุดเท่าที่จะหาได้
‪อาจเป็นสาเหตุที่ลูกเรืองแสงอีกครั้งก็ได้ ‪ฉะนั้นบอกพอสิว่าลูกเก็บงานวิจัยของพ่อไว้
‪โอ้ ท่านผู้มีศรัทธาน้อยนิด
‪เราไม่เคยถอดใจเรื่องพ่อเลยค่ะ
‪เราตัดสินใจว่าคงจะดีกว่า ‪ถ้าย้ายทุกอย่างลงมาที่นี่
‪และคอยดูแลอีเดน
‪ลูกไม้หล่นไม่ไกลต้นเลยจริงๆ
‪ฉันเจอเบอร์โทรของจอร์เจียแล้ว
‪ขอโทษค่ะ หมายเลขที่ท่านเรียก...
‪โดนตัดสัญญาณไปแล้ว
‪อาจจะเป็นเบอร์เก่า ฉันรู้ว่าเธออยู่แถวนี้ ‪เมื่อวานฉันเห็นเธอไปเยี่ยมเบธานี
‪โอเค เรามีที่อยู่ รถมีน้ํามันหรือเปล่า
‪- เราขายรถไปแล้ว ‪- เวรกรรม
‪- อะไรนะ ‪- เราต้องขาย
‪ต้องเลือกว่าจะเอาไฟฟ้า อาหาร หรือรถ
‪ทําไมลูกไม่พูดอะไรเลยล่ะ
‪พูดให้พ่อกับอาเครียดหนักขึ้นเหรอ
‪คุณปู่สตีฟเอาเงินบํานาญไปจ้างทนาย
‪เพื่อช่วยพ่อกับอาออกมาจากที่นั่น
‪เรามีงานทําทั้งคู่
‪และผมก็ดูแลอีเดน เรากําลังทําเพื่อให้อยู่รอด
‪เราขอโทษจริงๆ เราจะชดเชยให้
‪นี่ไม่ใช่เวลามาสงสารกัน ‪พ่อกับอาต้องไปตามหาจอร์เจีย
‪เอาโทรศัพท์หนูไปสิ พ่อจะต้องใช้มัน
‪ขอบใจนะ เรายังต้องใช้รถอยู่ดี
‪ฉันว่าฉันรู้จักใครบางคนนะ ไปกันเถอะ
‪พ่อคะ อย่าไปเลยค่ะ
‪โอ๋ ลูกพ่อ
‪พ่อจะกลับมาจ้ะ โอเคนะ
‪พ่อสัญญา
‪(สแกนป้ายประจําตัว)
‪(เบน สโตน)
‪โอเค หนึ่งคนแล้ว
‪อ๋อ นั่นไก่อัลเฟรโด โอเค
‪เจ้าหน้าที่ดูแลไปที่ประตูทางเข้า
‪ขอโทษนะคะที่มาแบบไม่บอกกล่าว
‪คุณมาที่นี่ คุณมาได้...
‪- ยังไง... อะไร... ‪- ขอบคุณครับ
‪คุณยิ่งรู้น้อยก็ยิ่งดี
‪แต่เรามีเรื่องจะขอร้อง
‪เราต้องขอยืมรถคุณ
‪แค่สองสามชั่วโมง ไม่มีอะไรที่เลวร้าย
‪ตอนนี้พอผมฟังตัวเองพูด มันฟังดูเลวร้าย
‪แต่เราคงไม่มาขอร้อง ถ้าไม่จําเป็นจริงๆ
‪ตอนคุณแต่งงานกับซีค ‪คุณกลายเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวเรา
‪นั่นยังไม่เปลี่ยนไป
‪ฉันจะไปหยิบกุญแจมาให้
‪ทั้งคู่ยังเด็กมากเลย
‪ฉันนึกภาพไม่ออกจริงๆ
‪(จินตนาการไม่รู้จบ)
‪พระเจ้าช่วย
‪ขอบคุณครับ
‪- ไม่ครับ ไม่เอา ‪- ไม่ค่ะ สําหรับเด็กๆ น่ะ
‪คุณใจดีมากเลย ขอบคุณครับ
‪ซีคกับโคลอี้อ่านมันด้วยกันบ่อยมาก
‪ฉันเลยเก็บหนังสือเก่าๆ ทั้งหมดของพวกเขาไว้
‪ฉันว่ามันฟังดูโง่นะ
‪ฉันเจอนี่อยู่ในหนังสือ
‪(รักแม่มากที่สุดเลยค่ะ กอดจุ๊บๆ - โคลอี้)
‪ลิลลี่เป็นดอกไม้โปรดของเรา
‪ตลอดเวลาที่ผ่านมานี้ ฉันไม่รู้เลยว่ามีมันอยู่
‪ขอบคุณมากค่ะ
‪คุณไม่รู้หรอกว่ามันมีความหมายมากแค่ไหน
‪ขอบคุณนะคะที่ให้ยืมรถ
‪ขอให้ปลอดภัยนะ
‪- เกิดอะไรขึ้นคะ ‪- ตรวจสอบความปลอดภัย
‪มิเคล่า สโตนควรอยู่ในสนาม
‪นี่คือที่ที่เธอสแกนครั้งสุดท้าย
‪ถ้าคุณต้องกินที่โรงอาหาร ‪คุณก็คงจะมาอยู่ในนี้เหมือนกัน
‪ฉันมั่นใจว่าซิมเมอร์ต้องเห็นด้วย ‪นี่เป็นการบุกรุกความเป็นส่วนตัว
‪คุณกําลังทําสิ่งที่ไม่เหมาะสมอย่างยิ่ง...
‪(มิเคล่า สโตน)
‪ฝ่าฝืนระดับห้า ผู้ต้องขังหลบหนีไปแล้ว
‪ขอย้ํา ฝ่าฝืนระดับห้า ผู้ต้องขังหลบหนีไปแล้ว
‪- แล้วคุณจะทําอะไรต่อ ‪- ฉันรู้ว่าฉันจะไม่ทํากับใคร
‪นึกว่าเราแค่เล่นสนุกกัน
‪- ผมจําไม่ได้ว่าได้ยินเสียงบ่น ‪- โอเค เราคุยเรื่องนี้กันตั้งหลายสัปดาห์มาแล้ว
‪เราทํางานด้วยกัน นอนด้วยกัน ‪มันยึดติดกันเกินไป ไม่มีภาระผูกพัน
‪- ใช่ หมาป่าเดียวดาย ‪- ใช่เลย ใช่
‪จอร์เจีย
‪- นี่ตํารวจ ‪- ยกมือขึ้น ไอ้เวร
‪วิคส์ ทําบ้าอะไรน่ะ ‪เราคิดว่าจอร์เจียตกอยู่ในอันตราย
‪ทําไมเราต้องไว้ใจเมียผู้โดยสาร ‪เธออาจเป็นตัวอันตรายก็ได้
‪คุณนี่สมกับคําว่าตํารวจเลวจริงๆ ‪พวกคุณไม่มีหมายค้นด้วยซ้ํา
‪เราคือสํานักงานทะเบียน ‪จะไม่มีใครตั้งคําถามเราหรอก
‪- นายหาอะไรอยู่ ‪- ฉันเห็นมันแล้วถึงจะรู้
‪เยี่ยม งั้นก็รื้อค้นที่นี่ให้เละเทะเลย
‪นายไม่มีทางรู้ ที่นี่อาจเป็นกับดักก็ได้
‪ใช่ ที่นี่มันดูเป็นแบบนั้นจริงๆ
‪บ้านและกับดักที่ดีกว่า
‪อะไร มีข่าวที่น่าตื่นเต้นกว่านี้เหรอ
‪ผู้โดยสารสองคนหนีออกจากสถานกักกัน
‪มิเคล่ากับเบน สโตน
‪กลับไปได้เลย ฉันจะกลับกับสองคนนี้
‪พวกเขาคงรู้ว่าผู้ร้ายหลบหนีกําลังไปที่ไหน
‪ช่วยด้วย ช่วยด้วย!
‪ช่วยด้วย!
‪เบธานี ช่วยด้วย
‪เบธานี
‪- เกิดอะไรขึ้น ‪- มีผู้แจ้งเราว่าเธอได้รับเสียงเรียก
‪เบธานีแสดงสัญญาณของเสียงเรียก
‪แต่เธอยังไร้ความสามารถ ‪เพราะได้รับยาระงับประสาทมากไป
‪เธอเลยบอกเราไม่ได้ว่าเธอเห็นอะไร
‪เธอฟื้นแล้วแจ้งฉันทันทีนะ
‪เราอาจเจอตํารวจสํานักงานทะเบียนก็ได้
‪งั้นก็เป็นวันที่ดีที่ได้ออกมา
‪เราน่าจะได้แวะกินที่ร้านเกรย์ส ปาปายา
‪จอร์เจีย
‪ไม่ ไม่เป็นไร ‪เราเป็นเพื่อนของเบธานีจากเที่ยวบิน 828
‪จอร์เจีย เกิดอะไรขึ้นที่นี่
‪สํานักงานทะเบียนน่ะสิ
‪ฉันกลับมาเห็นพวกเขาไปพอดี
‪ไอ้สารเลวพวกนั้นทําลายชีวิตฉัน ‪เพราะนั่นคือสิ่งที่ฉันต้องการวันนี้
‪ขอดูหน่อยได้ไหม
‪คุณสองคนสวยมากเลย
‪ทําไมคุณไม่อยู่ในสถานกักกันล่ะ
‪เราแอบหนีออกมาน่ะ
‪- เบธานีเป็นห่วงคุณ ‪- คุณหมายถึงเธอได้รับเสียงเรียก
‪เธอช่วยเราซ้ําแล้วซ้ําอีก ‪เราต้องไขปริศนานี้ให้เธอ
‪เธอมีความหมายกับเรามาก
‪ซึ่งแปลว่าคุณก็มีความหมายกับเรามาก
‪โอลีฟ
‪ผมได้รับเสียงเรียก ไม่ใช่ของผมนะ ของเบธานี
‪เธอเห็นอะไร
‪ผมอยู่บนเครื่องบิน
‪แล้วผมก็เห็นแอปเปิลบนที่นั่งของเบธานี ‪ผมรู้ว่าต้องนั่งบนที่นั่งของเธอ
‪แล้วผมก็เห็นทุ่งโล่ง
‪ผมได้ยินเสียงกรีดร้อง มันอยู่ใกล้โรงนาเก่าๆ
‪อย่างน้อยผมก็คิดว่ามันเป็นแบบนั้น
‪และผมเห็นรถสีแดง มีปืนด้วย
‪มีปืนหลายกระบอกอยู่ที่เบาะหลัง
‪จอร์เจีย มีอะไรเหรอ
‪ค่ะ เวซิคน่ะ พ่อที่ยังหนุ่มกับภรรยาและลูกสองคน
‪ผู้โดยสารเที่ยวบิน 828
‪- เขาเป็นหนึ่งในผู้หลบหนี 13 คน ‪- เขาติดต่อขอความช่วยเหลือ
‪ฉันต้องไปเจอเขาที่โรงนาเก่าในคองคลิน
‪งั้นเขาก็ตกอยู่ในอันตราย คุณต้องไปเดี๋ยวนี้
‪บอกเราหน่อยสิว่าเรามาทําอะไรไกลถึงที่นี่
‪แอนสันขอความช่วยเหลือ
‪มันคือสิ่งที่ฉันทํา
‪ยิ่งรู้น้อยยิ่งดี
‪ฉันจะไปดูรอบๆ พวกคุณไปตามหาแอนสัน
‪แอนสัน
‪แอนสัน นี่จอร์เจีย
‪แอนสัน คุณต้องออกไปจากที่นี่ ‪มันไม่ปลอดภัย
‪นั่นไม่ใช่แอนสัน
‪ออกมาสิ ออกมา ไม่ว่าจะอยู่ที่ไหน
‪มานี่มา เมี้ยวๆ
‪อย่าทําให้มันยากกว่าที่ควรจะเป็น
‪ผมเห็นคุณนะ
‪จบเกมแล้ว
‪ใช่เลย ไอ้เวร วางอาวุธลง
‪อ๋อเหรอ คุณจะยิงผมเหรอ ตํารวจ
‪บิลลี่ใช่ไหม
‪ฟังนะ บิลลี่
‪เพื่อฟื้นความทรงจําของแกนะ ‪คนที่แกลักพาตัวไปคือสามีฉัน
‪และเกือบถูกฆ่าตาย ‪ที่บาร์เอ็กเซอร์เมื่อหลายปีก่อน
‪ซึ่งเป็นเหตุผลว่าทําไมฉันไม่ชอบอะไร
‪มากไปกว่าเหตุผลดีๆ แค่นิดเดียว
‪ที่จะกําจัดไอ้สวะอย่างแกไปจากโลกนี้
‪ฉันไม่ใช่ผู้หญิง ‪ที่แกอยากให้เอาปืนจ่อหัวแกตอนนี้แน่นอน
‪ไม่เอาน่า ทุกคน
‪โอลีฟ พ่อกับอาเธออาจตกอยู่ในอันตราย ‪ช่วยเราปกป้องพวกเขาเถอะ
‪ฉันไม่ได้เจอพ่อตั้งแต่เมื่อวาน ‪ผ่านผนังเพล็กซิกลาส
‪เหมือนเมื่อสัปดาห์ก่อนก่อน
‪เก๊บ แล้วนายล่ะ
‪ผมไม่ได้เจอพวกเขา ‪ตั้งแต่ถูกขังเมื่อแปดเดือนก่อน
‪ปีที่แล้วคุณยุ่งเกี่ยวกับหญิงผู้โดยสารที่ตาย
‪ไวโอเล็ตใช่ไหม
‪คุณรู้ดีว่าถ้าปิดบังอะไรเรา เราก็จะสืบรู้จนได้
‪โอเค ดูเหมือนเรามีเวลาเล่นเกมงั้นเหรอ
‪เราต้องดิ้นรนหาเลี้ยงตัวเองที่นี่
‪นี่ พวกเขาเป็นเด็กฉลาด ‪พวกเขาไม่โกหกผู้รักษากฎหมายหรอก
‪เร็วเข้า ไปกันเถอะ
‪เราต้องการความคืบหน้าทุกวัน
‪พ่อคุณกลับมาแล้วเหรอ
‪- พวกเขาอยู่ไหน ‪- เราไม่รู้
‪เราจะนําตัวพวกเขาไป
‪คุณไม่เข้าใจเรื่องหมายจับตรงไหน
‪พวกเขาติดต่อกับเขา ยึดโทรศัพท์ของพวกเขาไว้
‪ฉันไม่มีโทรศัพท์
‪พยายามใช้ชีวิตแบบมาริเอะ คนโดะน่ะ
‪คนอายุ 20 ที่ไม่มีโทรศัพท์
‪แกะรอยเบอร์โทรนี้ พนันได้เลยว่า ‪เราจะเจอคุณพ่อสุดที่รักแน่นอน
‪- ไงลูก เราไม่เป็นไร ‪- ไม่ค่ะ พ่อซวยแล้ว
‪จาเร็ดกับเดรอามาที่นี่กับผู้ชายที่น่ากลัวๆ
‪พวกเขารู้ว่าโทรศัพท์หนูอยู่กับพ่อ หนูขอโทษจริงๆ
‪เราจะไม่เป็นไร ลูกอยู่ที่นั่นแหละ
‪เราอยู่ที่นี่ไม่ปลอดภัย ‪โอเค ได้เวลาบอกความจริงแล้ว
‪เถอะน่า เรายิ่งกว่าพิสูจน์ความกล้าของเราอีก ‪วันนี้เกิดอะไรขึ้นที่นี่กันแน่
‪ฉันเป็นส่วนหนึ่งของเซฟเฮาส์
‪เซฟเฮาส์อะไร
‪คุณคุ้นเคยกับผู้โดยสาร 13 คนที่หายไป
‪ฉันกับเครือข่ายผู้เห็นใจผู้โดยสารเที่ยวบิน 828 ‪ช่วยพวกเขาเรื่องอาหาร ที่พัก ยา
‪พวกเขาอยู่ด้วยกันเหรอ
‪พวกเขาอยู่ด้วยกันเก้าคน
‪ฉันคิดว่าตอนที่แอนสันติดต่อมา ฉันอาจช่วยเขา
‪พาเขาไปที่เซฟเฮาส์ได้ ‪แต่เห็นขัดว่าฉันโดนเอ็กเซอร์คนนั้นหลอก
‪คงคิดว่าฉันจะพาเขาไปหาผู้โดยสารคนอื่นๆ
‪เขาจะได้รับเงินค่าหัวนั่น
‪ขอโทษนะ ค่าหัวอะไร
‪รัฐบาลตั้งค่าหัวพวกผู้โดยสาร
‪ห้าหมื่นดอลลาร์ต่อคนที่ถูกนําตัวไปส่ง ‪ไม่ว่าจะเป็นหรือตาย
‪ถ้าบิลลี่ล่าตัวคุณ ‪คนอื่นอีกเยอะแยะก็จะตามล่าเหมือนกัน
‪คุณต้องกลับไปที่เซฟเฮาส์ ‪กับคนอื่นๆ จนกว่าจะพ้นอันตราย
‪- ฉันจะไปส่งคุณที่รถคุณ ‪- มันอันตรายเกินไป เราจะหาทางเอง
‪ไปได้แล้ว
‪ถ้าคุณเอานี่ให้เบธานีได้...
‪บอกเธอด้วยว่าฉันรักเธอ
‪และก็ขอบคุณค่ะ
‪เราต้องไปกันแล้ว
‪นี่มันอะไรกัน
‪ฉันว่าคงมีบางอย่างตกที่นี่
‪ไม่น่าจะนานมาแล้ว พื้นดินยังอุ่นๆ อยู่เลย
‪ฉันคิดว่าไม่น่าจะมีอะไรมาก ‪ที่ทําให้เกิดหลุมใหญ่ขนาดนี้
‪หรือมีรูปทรงแบบนี้ได้นอกจากเครื่องบิน
‪แต่ว่าเป็นเครื่องบินอะไร
‪และใครจะทําให้ ‪เครื่องบินหายไปได้ดีกว่าเอ็นเอสเอ
‪ฉันต้องหาคําตอบให้ได้
‪ไปหาที่ไหน
‪สถานกักกัน
‪ล้อเล่นเหรอ เราตกลงกันตอนหนีออกมา ‪ว่าจะไม่กลับไปอีก
‪นั่นก่อนที่เราจะพบรอยเท้ายักษ์นี่
‪เครื่องบินอยู่ในที่ที่เราหนีออกมา ฉันรู้
‪ถ้าเรากลับไป ‪เราโดนขังเดี่ยวไม่มีกําหนดออกแน่
‪ถ้าเราเป็นกัปตันเรือชูชีพจริงๆ ‪เราต้องกลับไปปกป้องคนอื่นๆ
‪- พวกเขาต้องการเรา ‪- พี่พูดถูก
‪วิธีที่ดีที่สุดในการปกป้องผู้โดยสารคืออยู่ข้างนอก
‪- เพื่อทําสิ่งที่เราทําอยู่ตอนนี้ ‪- ฉันไม่ได้พูดถูก
‪เธอเคยถามตัวเองไหมว่า ‪ทําไมเราถึงเป็นกัปตันเรือชูชีพ
‪ทําไมพระเจ้าถึงเลือกเธอก่อน
‪อาจเป็นเพราะไม่มีตํารวจที่ดีกว่า
‪อาจเป็นเพราะเธออยาก ‪สลัดความละอายใจของเธอทิ้งมากที่สุด
‪ทําไมต้องเป็นฉัน
‪อาจเป็นเพราะฉันวิสัยทัศน์แคบมาก
‪ไม่สนใจอะไรนอกจากช่วยแคล
‪เหมือนที่ฉันใช้เวลาสองปี ‪ไม่สนใจอะไรเลยนอกจากตามหาอีเดน
‪คงไม่ใช่เรื่องบังเอิญแน่ ‪ที่เสียงเรียกครึ่งนึงนําเราไปด้วย
‪ทุกอย่างมันเชื่อมโยงกันหมด
‪มิค เธอเสียสละเยอะมาก
‪ฉันไม่โทษเธอเลยสักนิดที่อยากเป็นอิสระ
‪แต่ฉันทิ้งผู้โดยสารไม่ได้อีกแล้ว
‪ฉันรู้เรื่องเสียงเรียกและผู้โดยสารมากกว่าใคร
‪และถ้าจะมีผู้โดยสารเที่ยวบิน 828 ‪ที่ต้องกลับไปที่สถานกักกันนั่น
‪ทําหน้าที่เป็นนักยุทธศาสตร์ ‪เพื่อรอดชีวิตจากวันตาย...
‪ก็ฉันนี่แหละ
‪พี่พูดถูก
‪ฉันจะไปบอกลาลูกๆ และเข้ามอบตัว
‪ในเมื่อเธอไม่อยู่ที่นั่นแล้ว ฉันขอหมอนเธอได้ไหม
‪ฉันรักเธอมากนะ
‪ฉันก็รักพี่
‪พ่อ
‪นั่นพ่อเหรอ
‪ไงครับ แล้วอามิคอยู่ไหนล่ะ
‪พ่ออยากให้ลูกไปที่บ้านจอร์เจีย
‪แล้วขับรถของพริสซิลลากลับไปคืนเธอ
‪ทําไมคะ
‪- มีเรื่องอะไร ‪- พ่อขอโทษ
‪- พ่อจะกลับไปที่นั่นใช่ไหม ‪- มันดีที่สุดสําหรับทุกคน
‪ดีตรงไหน แล้วเราล่ะ
‪แล้วการอยู่กันเป็นครอบครัวล่ะ ‪พ่อสัญญาแล้วนะ
‪พ่อรู้ว่ามันอาจไม่รู้สึกแบบนั้น
‪แต่พอรับรองได้ว่าพ่อทํามันเพื่อครอบครัวของพ่อ
‪ลูกๆ สามคน...
‪ลูกสามคนสําคัญกับพ่อมากที่สุดในโลก
‪และพ่อก็มีเวลาเก้าเดือนเพื่อหาคําตอบว่า ‪เรารอดชีวิตจากวันตายยังไง
‪และทางเดียวที่จะรับประกันว่าเรามีอนาคต
‪ก็คือตอนนี้พ่อต้องไป
‪หนูรักพ่อตลอดไปค่ะ
‪พ่อรักลูกจ้ะ
‪ลูกทุกคน
‪โอ้ ดูสิว่าใคร
‪บิลลี่ เป็นไงเพื่อน
‪ไม่เจอกันนานเลยนะ
‪นายรู้จักไอ้งั่งนี่เหรอ
‪เห็นไหม ฉันรู้ว่ามีบางอย่างที่เราคิดตรงกัน
‪เราจับคนร้ายได้แล้ว ด้วยความยินดี
‪ดูจากปืนพวกนี้แล้ว ‪พวกผู้โดยสารป้องกันการนองเลือดไว้ได้
‪ต้องปรบมือให้พวกเขา ผู้โดยสารเที่ยวบิน 828 ‪ไขปริศนาเสียงเรียกเก่งกว่าเรา
‪คิดงั้นเหรอ
‪คุณนี่ปรากฏตัวได้เร้าใจตลอดเลยนะ
‪แค่ทําให้อะไรๆ มันสดใหม่ตลอดน่ะ
‪ขอบคุณนะที่ช่วยแม่ผม
‪ไม่เป็นไรค่ะ
‪ช่วยบอกฉันทีว่านี่มันจบยังไง
‪ฉันต้องการความหวัง
‪ที่จะไม่ตกลงไปในเหวลึกมากกว่านี้โดยไม่มีคุณ
‪ผมบอกไม่ได้
‪แต่ผมรู้ว่าผมรักคุณมากแค่ไหน
‪ผมรู้ด้วยว่าผมจะรักคุณมากแค่ไหน ซึ่งมันแบบว่า...
‪คุณรู้ได้ยังไง
‪ทุกคําพูด ทุกรอยยิ้ม ทุกสัมผัส
‪ทุกจูบที่เราเคยมีร่วมกัน
‪จะมอดไหม้บนจิตวิญญาณของผม
‪ผมเป็นของคุณตอนนี้และตลอดไป
‪ผมแค่อยากให้คุณอดทนไว้
‪ฉันว่าฉันทําไม่ได้หรอก
‪"อย่ายอมแพ้ แล้วความโชคดีจะเกิดขึ้นกับคุณ"
‪นั่นจากจินตนาการไม่รู้จบใช่ไหม
‪คําพูดที่ผมชอบมากเลยละ
‪ผมว่ามันคือสิ่งที่ทําให้ผม ‪อยู่รอดได้หลังโคลอี้จากไป
‪ปัญหาคือฉันไม่เชื่อเรื่องโชค
‪ผมเชื่อมั่นในตัวคุณ
‪พวกเขาก็เหมือนกัน
‪(ทางเข้าผู้มาเยี่ยมตรงไป)
‪ผมเบน สโตน
‪- ผมไม่มีอาวุธ ‪- ควบคุมอาวุธ
‪- ผมมามอบตัว ‪- คุกเข่าลง
‪เอามือไว้บนหัว
‪- ไปเร็ว ‪- เร็วเข้า ไปเร็ว
‪มาเร็ว
‪ควบคุมตัวได้แล้วครับ
‪คุณซวยหนักแน่ คุณสโตน
‪มีสวนแอปเปิลกับโรงนาเก่าในคองคลิน
‪มีบางอย่างเกิดขึ้น บางอย่างที่สําคัญมาก
‪เอาตัวเขาไปจากที่นี่
‪- ใช่ เขานี่แหละ ‪- โทรแจ้งด้วย อัตลักษณ์ถูกต้อง เบน สโตน
‪- อัตลักษณ์ถูกต้อง ‪- กําลังนําตัวเข้าไป
‪เดินไป
‪นี่ค่ะ ดื่มนี่สิ จะได้รู้สึกดีขึ้น
‪จอร์เจียปลอดภัย
‪โอ้ ขอบคุณพระเจ้า
‪แต่เธอคงมาเยี่ยมคุณไม่ได้อีกนาน
‪อะไรนะ ทําไมล่ะคะ
‪รู้แค่ว่าเธอปลอดภัยก็พอ
‪เธอชอบเก็บรักษานะคะ
‪ตอนฉันเจอเธอฉันก็รู้ได้ทันทีเลย
‪เธอไปได้แล้วค่ะ
‪"อย่ายอมแพ้ แล้วความโชคดีจะเกิดขึ้นกับคุณ"
‪ฉันนึกว่าเธอจะไม่...
‪เราเป็นกัปตันเรือชูชีพด้วยกัน
‪จําได้ไหม
‪ขอบใจนะ
‪อะไรทําให้เธอเปลี่ยนใจ
‪ไม่มีอะไร ทุกอย่างแหละ
‪พี่พูดถูก พวกเขาต้องการเรา
‪ปิดไฟ
‪อะไรวะเนี่ย
‪ปล่อยผมไป
‪คําบรรยายโดย ประเมิน ปิ่นทอง