‪ก่อนหน้านี้ใน เที่ยวบินพิศวง
‪หมอบลงกับพื้นเดี๋ยวนี้!
‪ไม่!
‪พวกเอ็กเซอร์กําลังโจมตีผู้โดยสารอย่างมีระบบ
‪ใครจะรู้ว่าพวกเขาทําได้ถึงขั้นไหน
‪ฉันพยายามโทรหาโอลีฟ แต่เธอไม่รับสาย
‪พ่อทําโทรศัพท์เธอพัง
‪คุณจําไม่ได้เหรอ พอล คุณซ้อมภรรยาคุณ
‪คุณไม่เข้าใจ ‪ความกังวลของฉันมันมากเกินไป
‪ออทั่มมีลูกสาวอายุแปดขวบ
‪เธอเสียสิทธิ์เลี้ยงดูไปแล้ว ‪เพราะถูกคุมขังในปี 2011
‪ฉันจะทําทุกอย่างที่จําเป็น
‪พอฉันกลับไปวอชิงตัน ‪ฉันจะจัดการให้คุณถูกไล่ออก
‪งั้นก็รีบไปเถอะ ตอนนี้คุณไม่มีอํานาจที่นี่
‪ผมอยากให้คุณออกไปจากตึกของผม
‪ฝีของเจ้าหน้าที่คอร์เดลล์ ‪มันมีร่องรอยดีเอ็นเอของกัปตันเดลี่
‪คุณช่วยเขาได้ไหม
‪เขาตายแล้ว
‪พ่อคุณหลับปุ๋ยเลย
‪ไม่มีอะไรทําให้เขาตื่นได้
‪ผมเอาหม้อฟาดหัวเขายังได้ ‪เขาคงไม่ตื่นหรอก
‪มีเหตุผลอะไรไหมที่คุณบอกฉันเรื่องนี้
‪แค่ความเห็นที่บริสุทธิ์ใจ ‪เรื่องสภาวะการนอนของพ่อคุณ แค่นั้นจริงๆ
‪ที่นี่สงบเงียบจัง ฉันไม่อยากไปเลย
‪ผ่านไปสองวัน สถานกักกัน ‪ก็เลือนหายไปจากความทรงจําของผม
‪เราเลือกถูกแล้วใช่ไหม
‪เราเลือกถูกแน่นอน
‪คุณจะไปนอนหรือจะทําอะไร
‪พ่อฉันอยู่ข้างบน
‪- ไม่อยากจะเชื่อเลย ‪- คุณแกล้งผมเล่นใช่ไหม
‪ซานวีเตือนผมแล้ว แต่ผมต้องทํามัน
‪- ผมปล่อยให้ความโกรธชนะ ‪- เบน!
‪- ไม่ มันเป็นความผิดของผม ผมหยุดไม่ได้ ‪- เบน เลิกทําแบบนี้กับตัวเองได้แล้ว
‪คุณควรจะเกลียดผม แวนซ์ ‪เราไม่มีเสียงเรียกอีกแล้ว
‪ถ้าไม่มีเสียงเรียก เราก็ไม่มีโอกาสรอด
‪ครอบครัวผม ครอบครัวคุณ ‪ทุกคนจะตายเพราะผม
‪คุณพยายามหยุดแองเจลิน่า คุณไม่มีทางรู้ได้
‪ตอนนี้เราควรจะทํายังไงดี
‪- ชั้นบนปลอดภัย ‪- ฉันว่าไม่มีใครเห็นเราเข้ามาหรอก
‪อีเดน ฉันว่าเธอคงคิดถึงตุ๊กตาของเธอนะ
‪เธอไปที่ห้องเธอแล้วหาตุ๊กตาตัวโปรดของเธอสิ
‪แล้วเขาอยู่ไหน
‪ปู่น่ะเหรอ ไม่มีวี่แววของเขาเลย ‪แต่ชั้นบนก็ถูกรื้อค้นกระจุยกระจายเหมือนกัน
‪และฉันก็เจอนี่
‪พวกเขาค้นหาอะไรสักอย่าง
‪หรือใครสักคน
‪- เราต้องรีบออกไปจากที่นี่ ‪- ใช่ แต่ไปไหนล่ะ
‪ไม่รู้สิ แต่ตอนนี้ทุกอย่างมันยุ่งเหยิงมากเลย
‪ทําไมปู่ถึงไม่ไปที่จุดนัดพบหรือโทรหาเรา
‪เทเราแบบนี้มันไม่ใช่นิสัยของเขาเลย
‪เขาอาจจะออกไปตอนคนของสถานกักกันมาที่นี่ ‪เดี๋ยวเขาก็คงกลับมา
‪ไม่รู้สิ แต่ฉันจะไปถามพ่อดูว่าเขารู้อะไรไหม
‪เราจะไปหาพ่อเหรอ
‪ฉันอยู่รอปู่ได้ รีบไปเถอะ
‪โอเค เราจะไปหาพ่อกัน
‪แต่เราต้องเล่นเกมแอบออกไป เข้าใจไหม
‪โอเค
‪อาหารเช้าที่นี่เรามีแค่นี้แหละ
‪ขอบคุณค่ะ
‪ไม่ได้ปูพรมแดงต้อนรับกันเลย ‪พวกเขาอาจกินมันไปแล้วก็ได้
‪พวกเขากลัวกันมากเลย
‪ฉันต้องช่วยพวกเขา
‪ฉันรู้ว่าคุณกลัว แต่คุณไม่มีอะไรต้องกลัวเรานะ
‪ฉันมาช่วยคุณ
‪เราไม่ต้องการให้คุณช่วย ‪เราต้องการให้คุณไปซะ
‪ฉัน...
‪ฉันไม่มีที่ไป ฉันก็เป็นผู้โดยสารเหมือนคุณ
‪คุณไม่เหมือนเรา
‪ใช่แล้ว
‪เราไม่ใช่ฆาตกร
‪คุณฆ่าภรรยาของเบน สโตน
‪เรารู้
‪โอเค มัน...
‪นั่นเป็นเพราะฉัน...
‪ฉันคิดว่า...
‪คุณไม่รู้หรอกว่าฉันเจออะไรมาบ้าง ‪ในฐานะคนที่พระเจ้าเลือก
‪พระเจ้าอะไรจะต้องการแบบนั้น
‪ฉัน... ไม่ จริงๆ นะ ฉันถูกเลือก
‪เราไม่อยากฟัง
‪เราตัดสินใจแล้ว พอถึงตอนค่ํา คุณต้องไป
‪แล้วก็พานักต้มตุ๋นไปด้วย
‪(เที่ยวบินพิศวง)
‪เอาละ ผมได้มาครบทุกอย่างตามรายการ ‪คุณชอบซุปมะเขือเทศมากเลยใช่ไหม
‪มันเป็นแค่ซอสสําหรับอาหารจานหลัก
‪ซึ่งก็คือชีสย่าง
‪และคุณก็ชอบชีสย่างของคุณมาก
‪ในแผนภาพเวนน์ของความง่ายและอร่อย ‪มันอยู่ตรงกลาง
‪ได้เนยมาหรือเปล่า
‪เพียงพอสําหรับการบริโภค ‪แบบมนุษย์ปกติอย่างน้อยห้าเดือน
‪คุณคิดว่าเราจะอยู่ที่นี่นานขนาดนั้นหรือเปล่า
‪ฉันก็ไม่รู้
‪ไม่ต้องสงสัยเลยว่าสถานกักกัน ‪ส่งทีมตามล่าคุณอยู่ ผมด้วย
‪ฉันแค่หวังว่าเราจะติดต่อโอลีฟกับแคลได้ ‪และบอกพวกเขาว่าเราอยู่ที่ไหน
‪โทรศัพท์จะถูกดักฟัง ‪คุณไม่อยากดึงพวกเขาเข้ามาเกี่ยวหรอก
‪เรื่องนี้จะเงียบลงเร็วๆ นี้ใช่ไหม
‪จนกว่ามันจะเงียบ
‪ชีวิตที่นี่คือทางเลือกที่ดีที่สุดของเรา
‪ชีวิตที่ไม่มีเสียงเรียก
‪ไม่เป็นไร
‪ผมจะป้อนคุณเอง เอ้านี่
‪เรียบร้อย
‪เอาละ ผมจะทําอาหารเช้าอะไร ‪ให้ลูกสาวคนสวยองคุณกินดี
‪ไม่ต้องทําอะไรเลย
‪ฉันเคยกินอาหารที่คุณทําแล้ว ‪มันแย่กว่าของฉันเยอะเลย
‪ผมว่าผมทําชีสย่างได้นะ
‪เว้นแต่ว่ามันยังเช้าเกินไปสําหรับมัน
‪ไม่ มันไม่เคยเช้าเกินไปหรอก ‪แต่ฉันจะกินโอ๊ตมีล
‪ก็ได้
‪ทุกอย่างเรียบร้อยไหม
‪รถขนส่งกําลังรอนําศพไปที่ห้องแล็บของดร.กุปตะ
‪ดี เข็นออกไปเลย
‪คุณนี่ไม่เรียนรู้เลย
‪ตอนนี้ฉันไม่มีเวลาหรือความอดทนสําหรับคุณ
‪คุณคงลืมไปแล้วว่าเกิดอะไรขึ้นที่ยูเรกา
‪ฉันจําได้ว่าคุณควบคุมดูแลอยู่ ‪ตอนที่สถานการณ์มันวุ่นวาย
‪ผมทําดีที่สุดแล้วในการติดสินใจแย่ๆ
‪คุณบังคับเอาคําตอบ ‪จากปริศนาเที่ยวบิน 828 ไม่ได้
‪ยิงชิ้นส่วนเครื่องบินด้วยสายฟ้าทมิฬ
‪ใครจะรู้ว่าพวกเขาจะทําอะไรกับร่างของเดลี่
‪คุณเข้าใกล้เรื่องนี้เกินไปแล้ว บ็อบ ‪ฉันไม่น่าดึงคุณเข้ามาเลย
‪ดีใจจังที่ได้เจอลูกสองคน
‪ซิมเมอร์เรียกเราหยุดตอนเราเดินเข้ามาค่ะ พ่อ
‪เธอถามเยอะมากเกี่ยวกับว่าอามิคอยู่ไหน
‪หนูบอกว่าหนูไม่รู้
‪สองสามวันก่อนพ่อก็โดนซักถามแบบนั้น ‪พ่อบอกซิมเมอร์เหมือนที่ลูกบอกเธอ
‪พ่อไม่รู้ว่ามิคอยู่ไหน
‪หนูคิดถึงพ่อค่ะ
‪พ่อก็คิดถึงลูกจ้ะ
‪เราคิดถึงปู่ด้วยค่ะ
‪พ่อก็ไม่รู้ว่าเขาอยู่ที่ไหน
‪แต่พ่อรู้ว่าเขามีเวลาห้าวันจนกว่าพ่อจะเริ่มกังวล
‪ถึงพ่อจะรู้สึกว่าเขาจะเอโอเค
‪โอลีฟ
‪พาอีเดนออกไปจากที่นี่
‪โอลีฟ!
‪หามิคให้เจอ
‪พ่อ!
‪หามิคให้เจอ มันจะเรียบร้อยดีนะลูก
‪พ่อ!
‪พระเจ้าช่วย เกิดอะไรขึ้น
‪จับมือฉันไว้
‪ไม่!
‪อีเดน!
‪เจ้าหน้าที่ ปิดทางออก ผมต้องการกําลังเสริม
‪เราเสียผู้คุมไปสองคนในหลุมนั้น
‪ก่อนหน้านั้น มีคนตายอีกสองคนที่เป็นฝีเต็มตัว
‪และอย่าลืมเรื่องตั๊กแตน ‪น้ําที่ฉันถืออยู่กลายเป็นเลือด
‪เงินเยอะแค่ไหนก็ไม่คุ้มค่ากับเรื่องนี้หรอก
‪คนพวกนี้ถูกสาปแช่ง เราต้องทําอะไรสักอย่าง
‪เรากําลังทําอะไรบางอย่าง ‪ฉันคุยกับวอชิงตันแล้ว
‪เราได้รับอนุญาตให้ใช้มาตรการแยกกักตัว ‪มีผลทันที
‪ไปทํางานกันได้แล้ว
‪(ไม่มีสัญญาณ)
‪มาตรการแยกกักตัวคืออะไร
‪สิ่งที่เราควรทําตั้งนานแล้ว คนพวกนี้อันตราย
‪ได้เวลาขังพวกเขาแล้วเดินจากไปซะที
‪พอผู้คุมของฉันออกไปหมดแล้ว ‪เราจะปลดล็อกประตูชั้นใน
‪แล้วผู้โดยสารก็จะได้สิ่งที่พวกเขาต้องการ
‪อิสระจากสถานกักกัน
‪คุณทิ้งพวกเขาไว้ที่นี่ไม่ได้ ‪คนพวกนี้ก็เป็นมนุษย์นะ
‪- แล้วสิทธิของพวกเขาล่ะ ‪- มีการตัดสินใจเรื่องนี้แล้ว
‪คําสั่งมาจากเบื้องบน
‪ทั้งหมดนี้อาจป้องกันได้ เราไม่ได้เป็นต้นเหตุ
‪นี่เป็นแค่คําเตือน เตือนคุณนั่นแหละ ‪คุณควรจะปล่อยเราไป
‪เราลองทําตามวิธีของคุณแล้ว ‪เราติดตามเสียงเรียก
‪แต่การฆ่าก็ยังมีมาไม่หยุด จากคุณ
‪มันเกี่ยวข้องกับผู้โดยสารตลอด
‪ฉันต้องการให้ผู้คุมเฝ้าทุกทางออก ‪จนกว่าเจ้าหน้าที่จะออกไปจากตึกหมดทุกคน
‪คุณต้องพึ่งตัวเองแล้วละ
‪ปล่อยเราออกไป
‪เราจะอดตายอยู่ในนี้
‪ไม่อยากเชื่อเลยว่าพวกเขาจะทําแบบนี้
‪คุณทําแบบนี้กับเราไม่ได้
‪เรามีครอบครัวอยู่ข้างนอกนะ
‪เบน!
‪แวนซ์
‪ผมต้องขอโทษด้วยจริงๆ
‪ผมทําทุกอย่างที่ทําได้แล้ว แต่...
‪ครับ ผมรู้ว่าคุณทํา
‪พวกเขาให้เจ้าหน้าที่ติดอาวุธปิดกั้นพื้นที่ที่ด้านนอก
‪ตึกนี้จะถูกปิดตายจากโลกภายนอก
‪ห้ามใครเข้าออกทั้งนั้น
‪ผมคงแก้ไขเรื่องนี้ไม่ได้แน่
‪ให้ตายสิ หลังจากเรื่องบ้าบอทุกอย่าง ‪ที่คุณทําให้ผมต้องเจอ
‪แต่ผมไม่เคยเชื่อว่ามันจะมาถึงจุดนี้
‪ไม่เป็นไร แวนซ์
‪ผมจะขอบคุณสําหรับสิ่งที่คุณทําเพื่อเราเสมอ
‪มีอีกอย่างที่ผมทําได้
‪นี่คือคีย์การ์ดเปิดห้องเก็บอาหาร
‪นี่คือกุญแจเปิดห้องผู้ป่วยเอแอลเอ็นไอ
‪หลังจากที่แองเจลิน่ากรีดร้อง ‪พวกเขาต้องใช้เครื่องช่วยชีวิต
‪พวกเขาต้องการการดูแลเป็นพิเศษ
‪ดูแลเป็นพิเศษเหรอ
‪ซานวีไม่อยู่ที่นี่ ผมจะทําอย่างนั้นได้ยังไง
‪คุณตั้งตัวแทนสิ ให้คนอื่นทํางาน
‪พอผู้คุมออกไปหมดแล้ว ประตูพวกนี้จะถูกปลดล็อก
‪ห้องพักที่แยกกันทั้งหมดจะกลับมารวมกัน
‪ผู้โดยสารทุกคนที่นี่
‪และถ้าจะมีใครระดมพลได้ ก็คุณนี่แหละ
‪ฟังผมนะ เบน
‪ผมไม่มีรายการสิ่งของทั้งหมดที่คุณมีอยู่ที่นี่
‪แต่หวังว่าคุณจะอยู่ได้ถึงเก้าเดือน
‪จนถึงวันตาย
‪ผมต้องไปแล้ว
‪ไปเลย ไปอยู่กับครอบครัวของคุณ
‪- แวนซ์ ‪- ว่าไง
‪หาลูกผมให้เจอ
‪บอกพวกเขาว่าผมรักพวกเขา ‪ทําให้แน่ใจว่าพวกเขาหามิคเจอ
‪ได้เลย
‪ตอนอยู่ที่สถานกักกัน ‪คุณถามว่าทําไมคุณถึงควรจะไว้ใจฉัน
‪ตอนนี้ถึงตาฉันแล้ว
‪ผมจะไม่พยายามแสร้งทําเป็นสิ่งที่ผมไม่ได้เป็น
‪คุณฉลาดเกินไปสําหรับเรื่องนั้น
‪คุณก็รู้ว่าผมเป็นนักฉวยโอกาส
‪ต้องอยู่รอดในโลกใบนี้
‪แต่ผมเลือกทางออกที่ดีที่สุด
‪โอกาสร่ํารวยของผมอยู่ที่คุณ
‪งั้นคุณก็แค่ใช้ฉัน
‪ไม่ใช่เลย ซิสเตอร์คริสเตียน ‪ถึงเวลาที่คุณต้องใช้ผมแล้ว
‪คืองี้นะ
‪ผมช่วยคุณได้
‪ช่วยเรื่องอะไร
‪ทําให้พวกเขาฟังคุณ
‪คุณไม่ได้พูดสิ่งที่พวกเขาอยากได้ยิน
‪คุณอาจมีพลังของแซฟไฟร์ ‪แต่ผมมีพรสวรรค์ในการพูด
‪คุณต้องเชื่อมโยงกับพวกเขา
‪บอกพวกเขาว่าคุณมีข้อเสียเหมือนพวกเขา
‪เหมือนออทั่มที่เสียสิทธิ์เลี้ยงดูลูกสาวไป
‪หรือพอล ที่เคยทําร้ายภรรยาของเขา
‪โอเค ใช่แล้ว ‪พระเยซูไม่ได้กินอาหารกับพวกฟาริสี
‪เขาเป็นเพื่อนกับพวกคนบาป
‪บอร์ดผู้โดยสารทุกคนของเบน ‪อยู่ในหัวผมนี่ ซึ่งแปลว่า
‪ผมมีข้อมูลทั้งหมดที่คุณต้องการ ‪เกี่ยวกับพวกเราคนบาปจากเที่ยวบิน 828
‪ผมช่วยคุณเชื่อมโยงกับพวกเขาได้
‪ซึ่งจะช่วยให้เรา ‪ไม่ถูกไล่ออกไปสู่โลกใบใหญ่ที่เลวร้าย
‪โอลีฟ เข้ามาทําอะไรอยู่ในนี้ ‪คุณต้องออกไปเดี๋ยวนี้
‪ฉันออกไปไม่ได้ อีเดนอยู่ที่ไหนสักแห่งในนี้
‪อีเดนเหรอ
‪ประตูจะปิดในไม่กี่วินาที ‪ใครก็ตามที่ยังอยู่ในนี้จะไม่ได้ออกไป
‪เบนจะหาอีเดนเจอ ‪แต่คุณยังมีเวลาออกไป เร็วเข้า
‪ไม่ ฉันอยู่ข้างนอกนานเกินไปแล้ว
‪ฉันไม่ได้อยู่กับพ่อฉันนานห้าปี
‪และฉันก็ไม่รู้ว่าจะเหลือเวลาอีกแค่ไหน
‪ผมเข้าใจ
‪ฝากบอกแคลด้วยว่าฉันขอโทษ
‪และก็ทําให้แน่ใจว่าเขาอยู่คนเดียวได้
‪ไม่เป็นไรค่ะ
‪พ่อแข็งแรงขึ้นทุกวันเลยนะ จริงๆ ค่ะ
‪จําตอนที่หนูยังเด็กได้ไหม ที่หนูอยากก่อกองไฟ
‪และหนูก็พยายามแล้วพยายามอีก ‪จนหนูกําลังจะยอมแพ้
‪แล้วก็มีเปลวไฟเล็กๆ วูบขึ้นมา
‪พ่อเลยหยิบหนังสือพิมพ์มาวาง แล้วไฟก็ลุกพรึบ
‪แล้วพ่อก็พูดว่า "เห็นไหม"
‪"ลูกต้องการแค่ประกายไฟเล็กๆ"
‪พ่อต้องการแค่ประกายไฟเล็กๆ ‪พ่อจะได้มันกลับคืนมานะ
‪หนูสัญญา
‪เชื้อเพลิงมาแล้ว
‪เฮ่ ฉันประทับใจมากเลย
‪เห็นไหมว่าผมหั่นเปลือกขนมปังออกยังไง
‪แบบว่า ปัง! คุณมีเชฟบ็อบบี้ เฟลย์อยู่ตรงนี้เลย
‪ฉันไม่คิดว่า ‪บ็อบบี้ เฟลย์พูดว่า "ปัง" นะ แต่ก็ใช้ได้
‪โอเค ช่างเถอะ ประเด็นคือ ‪ผมทําอาหารให้คุณผู้หญิงของผมกิน
‪และก็โดนไฟไหม้มือครั้งเดียวตอนทํามัน ฉะนั้น...
‪ฉันคิดว่าอยู่ที่นี่ ‪คุณจะได้เห็นแอ็กชั่นมากที่สุดแค่นั้นแหละ
‪เพราะไม่มีคนร้ายให้จับ ไม่มีประตูให้พัง
‪นั่นเป็นเรื่องดีใช่ไหม
‪ใช่ไหม
‪คุณไม่ได้คิดจะเปลี่ยนใจใช่ไหม
‪เรื่องไปจากที่นี่น่ะเหรอ
‪เรื่องทั้งหมดเลย
‪เจย์ ฉันมีความสุขจริงๆ ที่ได้อยู่ที่นี่กับคุณ
‪มันรู้สึกเหมือนชีวิตที่เราอาจมีได้
‪ถ้าเครื่องบินลงจอดตอนที่มันควรจะลงจอด
‪งั้นมีอะไรเหรอ
‪ผมรู้จักคุณดี มิค มีบางอย่างเกิดขึ้น
‪ฉันหลงทาง
‪สองสามวันที่ผ่านมา ฉันทําให้ตัวเองไขว้เขว
‪แต่พอไม่มีเสียงเรียก
‪ฉันรู้สึกว่าฉันไม่มีจุดหมายอะไรเลย
‪ผมเข้าใจ
‪ฟังนะ ผมไม่รู้ว่าต่อไปจะเกิดอะไรขึ้น
‪แต่ผมรับรองได้ว่า ‪คุณกับผมจะคิดหาทางออกด้วยกัน
‪ใช่ค่ะ
‪- คิดว่าพวกเขาจะกลับมาไหม ‪- ไม่กลับมาหรอก
‪เราอดตายกันแน่ๆ
‪พวกเขาจะทิ้งให้เราตายที่นี่ไม่ได้ มันบ้าสิ้นดี
‪ถ้าพวกเขาอยากฆ่าเรา ก็ยิงเราทิ้งซะก็ได้
‪ผมจะอยู่ตรงนี้
‪เบน พูดมาสิ คุณคิดว่าไง
‪จริงๆ นะ
‪ผมก็ไม่รู้
‪ทีเจ
‪โอลีฟ
‪ทีเจ
‪โอลีฟ
‪- โอลีฟ ‪- พ่อ
‪- ลูกเข้ามาทําอะไรในนี้ ‪- หนูขอโทษ
‪อีเดนอยู่ไหน
‪หนูขอโทษ
‪- ตอนเกิดแผ่นดินไหว เธอวิ่งหนีไป ‪- อะไรนะ
‪แต่เธออยู่ที่นี่ เราแค่ต้องหาเธอให้เจอ
‪โอเค เอาละ
‪- ไปตามหาเธอกันเถอะ เร็วเข้า ‪- ครับ
‪โอลีฟกับอีเดนปลอดภัยไหม ‪พวกเธอน่าจะกลับมาแล้ว
‪พวกเธอปลอดภัย
‪ขอบคุณพระเจ้า
‪พวกเธออยู่ไหน
‪อยู่ที่สถานกักกันกับพ่อคุณ
‪ผมไม่เข้าใจ ทําไมพวกเธอยังอยู่ที่นั่น
‪เกิดรอยแยกขึ้นที่สถานกักกัน
‪กลืนร่างของเดลี่กับผู้คุมบางคนลงไปด้วย
‪ผู้อํานวยการซิมเมอร์ ‪สั่งให้เจ้าหน้าที่และผู้คุมทุกคนออกจากตึก
‪แล้วพวกเขาก็ล็อกประตูถาวร ‪และโอลีฟกับอีเดนก็อยู่ข้างใน
‪พวกเธอติดอยู่ในนั้นเหรอ
‪พวกเธอเลือกเอง
‪พวกเธออยากอยู่ในนั้นกับพ่อคุณ
‪หวังว่ามันคงจะไม่นาน
‪โอลีฟ ให้ผมมาบอกคุณว่าเธอขอโทษ ‪และดูให้แน่ใจว่าคุณปลอดภัย
‪- งั้นผมก็ตัวคนเดียว ‪- ไม่ คุณมีผม
‪ขอบคุณครับ
‪แล้วครอบครัวคุณล่ะ
‪ลูกๆ ผมอยู่กับเอสเทลที่ฟลอริดา ไม่เป็นไร
‪พวกเขาปลอดภัย
‪และผมจะทําให้แน่ใจว่าคุณก็ปลอดภัยเหมือนกัน
‪- ได้ข่าวจากอาของคุณหรือยัง ‪- อามิคเหรอ ไม่เลย
‪เธอกับจาเร็ดออกไปจากสถานกักกัน
‪มีการล่าตัวพวกเขาอยู่ ‪พวกเขาต้องซ่อนตัวอยู่เงียบๆ แน่
‪ไม่ต้องห่วงพวกเขาหรอก
‪พวกเขารู้ว่ากําลังทําอะไรอยู่ ‪เธอจะติดต่อมาทันทีที่...
‪- นั่นใช่... ‪- เสียงเรียก ใช่ ผมเห็นไพ่หลายใบ...
‪แต่มันเป็นไปไม่ได้ ไม่มีใครมีเสียงเรียกแล้ว
‪หมายความว่าไง
‪แองเจลิน่า กําจัดมันจากผู้โดยสารทุกคน
‪ด้วยเสียงกรีดร้องที่น่ากลัว
‪แคล ถ้าคุณยังมีเสียงเรียก ก็มีแค่คุณคนเดียว
‪งั้นเราเริ่มกันเลยดีกว่า
‪งั้นมันก็เป็นความจริง ในที่สุดก็มีคนมาอยู่ที่นี่
‪ผมทอม อยู่แถวๆ นี้เหมือนกัน
‪ตู้จดหมายแมวไง
‪อ๋อ ใช่ มันดูโดดเด่นดี
‪เมียเก่าผมติดตั้งมันน่ะ
‪จาเร็ด ยินดีที่ได้รู้จัก
‪ไก่น้ําผึ้งบัลซามิก จากอินสแตนท์พอต
‪คุณไม่ได้กินมังสวิรัติ ‪มังสวิรัติปลา หรืออะไรพวกนั้นใช่ไหม
‪เปล่า ไก่น้ําผึ้งฟังดูน่าอร่อย ‪ขอบคุณมากครับ คุณใจดีจริงๆ
‪ไม่เป็นไรครับ
‪ในละแวกนี้ เราดูแลกันและกัน
‪เมื่อไม่กี่ปีก่อน มีผู้โดยสารเที่ยวบิน 828 ‪กลุ่มหนึ่งฆ่าผู้ชายที่เคยอยู่ที่นี่
‪ฆ่าตํารวจด้วย แล้วก็ไม่มีใครอยู่ที่นี่มาตั้งแต่นั้น
‪- มันเกิดขึ้นแบบนั้นเหรอ ‪- ผมได้ยินมาแบบนั้น
‪ยังไงก็เถอะ ถ้าคุณอยากได้อะไรอีก ‪คุณรู้ว่าจะไปหาผมได้ที่ไหน
‪ตู้จดหมายแมว ได้ครับ ขอบคุณอีกครั้งนะครับ
‪รีบพูดมา ใกล้ถึงเวลาที่คุณต้องไปแล้ว
‪ใจเย็นๆ
‪ผมรู้ว่าคุณร้อนใจที่จะทําธุระในวันยุ่งๆ ของคุณ
‪เกาะกลุ่มกันอยู่ในความมืด
‪เอาใจยากแฮะ
‪ฟังนะ เราทุกคนรู้ว่าผมไม่ใช่นักบุญ
‪และผมก็มีปัญหากับแองเจลิน่าเหมือนกัน เชื่อผมสิ
‪ผมเข้าใจว่าคุณรู้สึกยังไง
‪แต่ผมเปลี่ยนใจเรื่องเธอแล้ว
‪ถ้าคุณให้เวลาเธอห้านาที ‪ผมคิดว่าคุณจะเข้าใจว่าทําไม
‪ฉันรู้ว่าพวกคุณทุกคนได้ยินเกี่ยวกับฉันแล้ว
‪ฉันเข้าใจว่าทําไมคุณถึงอยากให้ฉันไป
‪ฉันเป็นมนุษย์ที่สิ้นหวังและมีข้อเสีย
‪ฉันทําผิดพลาดมากมาย
‪แต่ให้ท่านผู้ที่ไร้บาปขว้างหินก้อนแรกเถอะ
‪อีแกน คุณโกหกว่าเป็นเด็กกําพร้า
‪คุณใช้เสียงเรียกเพื่อผลประโยชน์ของตัวเอง
‪เห็นตัวเองสําคัญกว่าคนอื่นอยู่ตลอด
‪พอล ภรรยาคุณกลัวคุณมาก
‪เข้าไปหลบซ่อนตัวหลังจากที่เครื่องบินลงจอด
‪ออทั่ม น่าเศร้าที่ ‪ประวัติการถูกจับของคุณหมายความว่า
‪ลูกสาวคุณอาจไม่มีวันได้รู้จักแม่ที่แท้จริงของเธอ
‪และฉันก็ลังเลที่จะพูดถึง ‪สิ่งที่ฉันรู้เกี่ยวกับคุณ แอสทริด
‪ฉันไม่อยากกระตุ้นความกังวลใจของคุณ
‪แต่เราทุกคนมีข้อเสีย
‪เราทุกคนทําผิดพลาดกันทั้งนั้น
‪โชคดีที่พระเจ้าใช้สิ่งเหล่านี้น้อยที่สุด
‪แต่ถ้าคุณไม่เชื่อเรื่องนั้น
‪คุณอาจจะเชื่อเรื่องนี้
‪เราทุกคนรู้ว่าโลกจะจบสิ้นในวันที่ 2 มิถุนายน
‪แต่พระเจ้าเลือกฉันให้นําทางคนที่คู่ควร ‪ผ่านการพิพากษาครั้งสุดท้ายไป
‪เพื่อนําไปสู่โลกใหม่
‪ฉันนําคุณไปสู่ความอยู่รอดได้ ‪เพราะพระองค์ชี้ทางให้ฉันแล้ว
‪และฉันก็ชี้ทางให้คุณได้
‪ถ้าคุณยอมให้ฉันทํามัน
‪กล้องไม่ทํางาน
‪ขอโทษค่ะ พ่อ
‪ไม่เป็นไร ออล มันเป็นความคิดที่ดี
‪ถ้ามันทํางาน เราจะเห็นทุกอย่างที่นี่
‪เราจะหาเธอให้เจอ
‪พ่อ
‪อีเดน โอ้ ลูกพ่อ ไม่เป็นไรใช่ไหม
‪ลูกรัก ลูกต้องกลัวมากแน่ๆ
‪ไม่เป็นไรค่ะ หนูมีโจลีน
‪ชื่อตุ๊กตาของเธอน่ะค่ะ
‪และฉันก็จะตั้งชื่อ ‪ผมหงอกเส้นแรกของฉันตามชื่อเธอ
‪ขอบคุณค่ะ
‪พ่อดีใจที่ลูกสองคนอยู่กับพ่อ แต่...
‪- มันจะไม่เป็นไรครับ ‪- ใช่
‪ตอนนี้เราทุกคนอยู่ด้วยกันแล้ว ‪นั่นแหละที่สําคัญ
‪เห็นไหม
‪เราต้องมองหาสิ่งดีๆ ‪ที่ซ่อนอยู่ในสิ่งที่เลวร้ายเสมอ
‪- นี่ครับ ‪- ไปทางซ้าย เร็วเข้า ไปทางซ้าย
‪ในเสียงเรียกของผม ผมเห็นไพ่ควีนโพแดง
‪ข้าวหลามตัด โพดํา และโคลเวอร์
‪- ดอกจิก ‪- หา
‪ควีนดอกจิก
‪ใช่ เหมือนคลับเล็กๆ ของเหล่าราชินี
‪ว้าว
‪ช่างเถอะ
‪โอเค แต่แทนที่จะเป็นตัวคิวตรงมุมไพ่ ‪ผมเห็นตัวเลข
‪หก สอง สาม และแปด
‪มันดูเป็นแบบนั้น ‪และในเสียงเรียก ผมหายใจไม่ออก
‪มีบริษัททําความเย็นเอฟวรีควีน ‪ที่ให้บริการที่สถานกักกัน
‪โลโก้ของพวกเขาดูเหมือนแบบนั้นเลย
‪ปังเลย เราแค่ต้องไปที่ออฟฟิศของพวกเขา ‪และดูว่าเราจะรู้อะไรได้บ้าง
‪เราเคยเจอกันหรือยัง
‪อดีตเอ็นเอสเอ จําได้ไหม ‪ไปหยิบคอมพิวเตอร์มาให้หน่อย
‪ตูม รายชื่อตารางรถตู้ทุกคันของเดือนนี้
‪เอ็นเอสเอ อะไรนะ!
‪- ไม่ ‪- โอเค โทษที
‪ตอนนี้มีคุณคนเดียวที่มีเสียงเรียก ‪ฉะนั้นเรื่องนี้ต้องสําคัญแน่
‪ใช่ เรามีอะไรบ้าง
‪เอฟวรีควีนคูลลิ่งติดตามรถตู้ของพวกเขา
‪เราไม่เพียงแต่เห็นตําแหน่งของพวกมัน ‪แต่เห็นความเร็ว มันจอดแวะกี่ที่...
‪- แปลกๆ นะ ‪- คุณรู้ไม่ถึงครึ่งหนึ่งของมันหรอก
‪เดี๋ยว หยุดตรงนั้น ‪หก สอง สาม แปด คันนี้แหละ
‪มันมีกําหนดจะไปให้บริการที่สถานกักกันพรุ่งนี้
‪แปลกจัง ทําไมมันถึงอยู่นอกเขตบริการไกลนักล่ะ
‪ต้องเดินทางกันไกลเลย
‪ไม่ต้องห่วง ‪ผมมีเพลงเพราะๆ สําหรับการเดินทาง
‪- คุณชอบดั๊บสเต็ปใช่ไหม ‪- เป็นท่าเต้นโปรดของผมเลยละ
‪สะอาดหมดจดแล้วเหรอ
‪ค่ะ ครั้งต่อไปที่คุณจะเป็นคนทําขั้นตอนสุดท้าย
‪มานี่สิ
‪พูดตามตรง มันยากกว่าที่ฉันคิดไว้เยอะ
‪เมื่อเห็นเขาเป็นแบบนี้
‪ฉันสงสัยว่ามันเกินกว่าที่เราจะรับไหวไหม
‪เรื่องสําคัญมันไม่เคยง่าย
‪ใช่
‪คุณสั่งซื้อกลับบ้าน ‪หลังความล้มเหลวเรื่องชีสย่างเหรอ
‪คุณนี่ขี้แพ้จริงๆ ให้ตายสิ
‪ไม่ใช่ นั่นเป็นอาหารต้อนรับ ‪จากเพื่อนบ้านของเรา
‪คุณคงสนุกแน่ถ้าได้คุยกับเขา ‪แล้วคุณก็คงเตะก้นเขา
‪เขาเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นที่นี่ให้ฟัง
‪โทษพวกผู้โดยสาร
‪หรือฉันนั่นแหละ
‪ข้อมูลผิดๆ เรื่องผู้โดยสารเที่ยวบิน 828 ‪มันควบคุมไม่อยู่แล้ว
‪ฉันคิดถึงการมีเสียงเรียก ‪เพราะอย่างน้อยเราก็พิสูจน์ได้ว่ากําลังทําสิ่งที่ดี
‪พอไม่มีมัน
‪ไม่รู้สิ
‪ฉันไม่รู้แล้วว่าจะช่วยยังไง
‪คุณพูดเรื่องอะไร ตอนนี้คุณกําลังช่วยอยู่นะ
‪คุณอยู่ที่นี่เพื่อพ่อคุณ
‪ก็คงงั้น
‪ไม่รู้สิ ตอนนี้ฉันรู้สึกเหมือนถูกขัง
‪ฉันแค่ต้องออกไปวิ่งหรืออะไรสักอย่าง
‪ปีที่ผ่านมาฉันเป็นนักโทษ
‪ฉันจะไม่ยอมถูกขังอีกเก้าเดือนหรอก ไม่มีทาง
‪ฉันจะอยู่ให้ห่างจากถนนใหญ่ โอเคนะ
‪ปลอดภัยไว้นะ ขอร้อง
‪อย่าคุยกับคนแปลกหน้า
‪ว้าว ผมไม่ได้อยู่ห้องเดียวกับ ‪ผู้โดยสารบางคนมาปีกว่าแล้ว
‪ใช่
‪กลุ่มอื่นๆ
‪ใช่
‪ตอนนี้มีแค่แกกับฉันแล้ว พวกผู้โดยสาร
‪ไปซ่อนตัว อย่าออกมาจนกว่าฉันจะบอก
‪มาทําเรื่องนี้ให้จบๆ กันเถอะ
‪ถึงเวลาต้องชดใช้แล้ว
‪พวกแกทุกคนทําตัวเหมือนเป็นเหยื่อ
‪แต่ไม่ใช่
‪แกทําร้ายคนอื่น ฆ่าคน
‪เปล่า เราไม่ได้ทํา ‪เราไม่ได้ทําร้ายหรือฆ่าใครเลย ควินน์
‪ยอมรับเถอะ
‪ฉันมองดูพี่น้องของฉัน ผู้คุมคนแล้วคนเล่า
‪ตายเพราะแก
‪ผมเข้าใจว่าสําหรับคุณ มันดูเป็นอย่างนั้น ‪แต่เรากําลังพยายามจะหยุดเรื่องนี้ทุกอย่าง
‪ไร้สาระ
‪แกรู้เรื่องรอยแยก แกรู้เรื่องโรคระบาด
‪แกแก้ตัวได้
‪แต่ความตายและการทําลายล้างทั้งหมด
‪เกิดขึ้นในที่ที่แกอยู่ตลอด
‪ยอมรับในสิ่งที่แกทําลงไปซะ
‪หมอนี่อันตราย
‪มีชื่อคนขับรถ วันเกิด และประวัติอาชญากรรม
‪- มีอะไรที่เด่นชัดไหม ‪- มี เรื่องใหญ่ด้วย
‪คนขับรถตู้คันนี้เคยถูกจับ ‪เพราะทําร้ายผู้โดยสารเที่ยวบิน 828
‪และเขาก็โดนจับเพราะมีส่วนร่วม ‪ในการประชุมของพวกเอ็กเซอร์
‪ดีนะที่เขาเข้าสถานกักกันไม่ได้
‪เขาไม่จําเป็นต้องเข้าไป ‪งานของเขาคือเข้าถึงภายนอกตึก
‪และเติมฟรีออน แต่เราจะไม่ให้เขาเข้าใกล้ที่นั่น
‪รถตู้กําลังเคลื่อนที่
‪เอาละ เราอยู่ห่าง 20 นาที ไปกันเถอะ
‪อย่าให้โคลนเลอะเบาะรถผมนะ
‪ผมเคยคิดว่าคุณน่ากลัว แต่คุณก็เป็นแค่พ่อคนหนึ่ง
‪พ่อก็น่ากลัวได้เหมือนกัน
‪รับทราบ
‪อัครทูตแองจี้ ด้วยความยินดี
‪เพิ่งโหวตกัน เราทําสําเร็จ ‪พวกเขาให้เราอยู่ต่อ
‪แต่ฉันยังคงไม่เข้าใจว่าทําไมคุณถึงช่วยฉัน
‪คุณมักให้ความสําคัญกับตัวเองก่อนเสมอ
‪และเมื่อไม่นานมานี้ คุณก็ทรยศฉัน
‪ใช้แม่ฉันเพื่อพยายามได้เงินรางวัล ‪มีอะไรเปลี่ยนไปเหรอ
‪ผมเปลี่ยนไป
‪ผมตาสว่างแล้ว
‪คุณถูกเลือก
‪ดูฝ่ามือคุณสิ มันไม่ได้เกิดขึ้นโดยไม่มีเหตุผล
‪เสียงเรียกครั้งแรกของผม มันเกี่ยวกับแซฟไฟร์
‪หลายปีต่อมา ผมคือคนที่เจอมัน
‪ตอนนี้มัน...
‪ไหม้เข้าไปในมือคุณ เหมือนพานินี่ย่าง
‪คุณถูกกําหนดมาให้ได้แซฟไฟร์นั่น
‪ไม่ใช่ผม
‪คนพวกนี้ทั้งหมด
‪พวกเขาจะฟังคุณ
‪ไม่ใช่ผม
‪การทําร้ายเราจะไม่ช่วยแก้ปัญหานี้ได้
‪แล้วทําไมคุณถึงทําแบบนี้ คิดดูสิ
‪คุณมาที่นี่ทําไม
‪ฉันอยู่ต่อเพื่อยุติเรื่องนี้
‪ฉันมาที่นี่เพราะฉันกล้าทําในสิ่งที่พวกเขาทําไม่ได้
‪- คุณคิดผิดแล้ว ‪- อีเดน วิ่งหนีไป
‪- เด็กมาทําบ้าอะไรอยู่ที่นี่ ‪- อย่านะ ได้โปรด
‪เขาคิดผิด
‪คุณกลัว
‪อีเดน
‪หนูก็กลัวเหมือนกัน
‪แต่หนูมีโจลีน
‪บางทีถ้าคุณมีโจลีน คุณอาจจะไม่กลัวอีกต่อไป
‪ฟังนะ เธอยังเด็กอยู่ เธอไม่เข้าใจหรอก
‪ได้โปรดเถอะ อย่าทําร้ายเธอเลยนะ
‪เขาจะไม่ทําร้ายใครหรอก หนูดูออก
‪เอาละ ควินน์ ฟังผมนะ
‪คุณมีสิทธิ์ที่จะกลัว สับสน โกรธ ‪เรามีสิทธิ์กันทุกคน
‪แต่เราไม่ได้จะนําจุดจบมาสู่โลก
‪เราพยายามจะหยุดมัน
‪ผมไม่ต้องการอะไร
‪มากไปกว่าการหยุดเรื่องนี้ ‪ผมจะได้เห็นลูกสาวผมเติบโต
‪ในโลกที่ดีและน่ารักเหมือนเธอ
‪ทางเดียวที่เราจะมีอนาคตได้
‪ก็คือด้วยการไขปริศนาเสียงเรียกและทําสิ่งที่ดี
‪แต่จะทําแบบนั้นได้ ควินน์
‪เราต้องเป็นอิสระ
‪ผมปล่อยคุณไปไม่ได้
‪คุณจะทํายังไงกับเธอ
‪หลังจากผมเดินออกประตูพวกนั้นไป ‪มันจะถูกปิดล็อก
‪พ่อคะ หนูอยากอยู่กับพ่อ
‪เธอใช้เวลาโดยไม่มีพ่อมากพอแล้ว
‪เราทั้งคู่เลย
‪พวกเธอจะอยู่กับผม
‪งั้นเธอก็ต้องการตุ๊กตาตัวนี้
‪ใครก็ได้ช่วยที
‪ช่วยด้วย
‪ช่วยผมด้วย
‪ขาผม
‪เป็นอะไรหรือเปล่า
‪- อย่านะ ‪- ฉันรู้ว่าเป็นแก นังผู้โดยสาร 828
‪คิดว่าผู้โดยสาร 828 ถูกขังหมดแล้วซะอีก
‪ฉันโดนสาปแช่งแน่ ‪ถ้าให้พวกแกคนหนึ่งอยู่ในละแวกบ้านฉัน
‪อามิค
‪เป็นอะไรไหม
‪เกิดอะไรขึ้น
‪แล้วอา...
‪พระเจ้าช่วย ฉันวิ่งออกกําลังอยู่ ‪แล้วเขาก็ทําร้ายฉัน
‪พวกเธอมาทําอะไรกันที่นี่
‪ผมได้รับเสียงเรียก
‪เราแกะรอยตามรถตู้ของบริษัทมาที่นี่ ‪แล้วก็เจอคุณก็อยู่ตรงนี้
‪เสียงเรียกไม่เคยหยุดทําให้ผมทึ่งเลย
‪- ฉันนึกว่าเราไม่มีเสียงเรียกแล้วซะอีก ‪- ไม่มีใครมีแล้วนอกจากผม ผมคนเดียว
‪ขอบคุณพระเจ้าที่เธอยังมีมัน ‪ฉันคิดว่าหมอนี่จําฉันได้
‪แล้วแกล้งทําเป็นติดอยู่ใต้รถตู้
‪เขาคงเป็นพวกเกลียดผู้โดยสาร 828
‪แปลกจัง ผมไม่เห็นอาในเสียงเรียกของผม
‪ผมว่าเราไม่ได้มาที่นี่แค่เพื่อช่วยอาแน่ๆ
‪รถตู้จะต้องไปให้บริการที่สถานกักกันพรุ่งนี้
‪มาดูกันซิว่ามีอะไรอยู่ในรถ
‪ไม่ใช่ฟรีออน
‪มันคืออะไร
‪แก๊สซาริน
‪ไม่มีสี ไม่มีกลิ่น และเป็นพิษร้ายแรง
‪เขาคงวางแผนจะปั๊มมันใส่ช่องระบายอากาศ
‪ทําให้ทั้งสถานกักกันเป็นพิษ
‪ผมถึงได้หายใจไม่ออกในเสียงเรียกของผม
‪พวกคุณออกไปให้พ้นเขตอันตราย ‪ผมจะจัดการมันเอง
‪เธอรู้ใช่ไหมว่าเราอยู่ที่ไหน
‪เดี๋ยวนะ เรา...
‪บ้านของทาริคเหรอ ‪นึกแล้วเชียวว่าผมจําถนนพวกนี้ได้
‪ฉันรู้ว่าเธอทําใจยากที่จะกลับไปที่นั่น
‪แต่ฉัน จาเร็ด และปู่อยู่ที่นั่น
‪มันเป็นบ้านของเราในช่วงสองสามวันที่ผ่านมา
‪เอ็มเม็ตต์ ผมจะส่งที่อยู่ไปให้
‪มาเก็บขยะหน่อย
‪คุณกับแองเจลิน่าดูสนิทกันนะ
‪ใช่ ผมไม่เห็นมือคุณห่อหุ้มด้วยแซฟไฟร์
‪ขอบอกให้รู้ไว้นะ ฉันไม่ไว้ใจคุณเลยสักนิด
‪คุณไม่ต้องไว้ใจผมหรอก
‪เธอต่างหากที่สําคัญ
‪ฉันทําไม่ได้
‪เราไม่มีวันได้ออกไปจากที่นี่แน่
‪คุณไม่รู้เรื่องนั้น
‪อะไรทําให้คุณคิดว่าคุณรู้ดีกว่าผม
‪มองไปรอบๆ สิ
‪พวกเขาทิ้งเราไว้ให้ตาย
‪อย่าพูดแบบนั้นสิ
‪พ่อคะ คนสติแตกกันแล้ว
‪ทุกคน ขอร้องละ
‪ผมอยากพูดอะไรหน่อย
‪หลังจากอยู่ภายใต้การควบคุมตรวจตรา ‪ของผู้อํานวยการซิมเมอร์นานหลายเดือน
‪ในที่สุดเราก็ไม่มีผู้คุม
‪มันไม่ใช่อิสรภาพ แต่มันก็เป็นสิ่งที่ดี
‪ผมไม่รู้ว่าอนาคตจะเป็นยังไง
‪ถ้าเราได้เสียงเรียกกลับมา ‪นั่นหมายถึงอะไรสําหรับเรือชูชีพ
‪ผมรู้ว่าพวกเราส่วนใหญ่ไม่มีครอบครัวอยู่ในนี้
‪แต่ผมรู้เรื่องนี้ด้วยเช่นกัน
‪ผู้โดยสารทุกคนในที่แห่งนี้กลายเป็นครอบครัว
‪ไม่ว่าบางครั้งจะรู้สึกสิ้นหวังแค่ไหน ‪เราก็ยังมีกันและกัน
‪ตอนนี้เราเหลือเวลาอีกเก้าเดือน
‪หาวิธีเล็กๆ น้อยๆ ‪ที่จะทําให้ทุกวินาทีมีความหมาย
‪แด่ความสุขเล็กๆ ในชีวิต
‪โอเค มาทําแบบนี้กัน
‪ใครมีความสามารถพิเศษ ไปรวมกลุ่มทางขวามือ
‪ทางซ้ายมือผม
‪เราต้องการอาสาสมัคร ‪เพื่อเก็บอาหารที่เราหาได้
‪และตรงข้างหน้าผมนี่
‪มาดูกันว่าเราจะปรับเปลี่ยนที่นี่ได้ไหม
‪- ทําให้ที่นี่เป็นบ้าน ‪- ใช่
‪บ้านของเรา
‪โอเค ใช่ ฉันพยายามมองโลกในแง่ดี
‪แต่กับมาตรการแยกกักตัว ‪และมีโอลีฟกับอีเดนอยู่ในนั้นด้วย...
‪อย่างน้อยแคลก็ยังมีเสียงเรียกอยู่
‪มันสําคัญมาก
‪ผมว่าเป็นเพราะแซฟไฟร์ของผม
‪ต้องใช่แน่ๆ
‪มันอาจปกป้องผมไว้
‪ตอนที่เสียงกรีดร้องของแองเจลิน่า ‪ทําให้เสียงเรียกของทุกคนหายไป
‪ฉันสงสัย...
‪คุณสงสัยอะไร
‪สงสัยว่าถ้าเสียงเรียกไม่ได้หายไป
‪แต่คนรับมันไม่ได้อีกแล้วล่ะ
‪เดี๋ยวนะ แบบแองเจลิน่า ‪ทําเสาอากาศพังหรืออะไรงั้นเหรอ
‪ใช่ ถ้ามันยังอยู่ที่ไหนสักแห่ง ‪บางทีด้วยแซฟไฟร์ของเธอ...
‪ผมอาจขึ้นไปบนเครื่องบินได้ ‪แล้วเข้าถึงเสียงเรียกของคนอื่นแทนพวกเขา
‪เหมือนที่ผมทํากับโจและเบธานี
‪แต่แคล ฟังนะ มันอาจจะอันตรายได้ ‪ทุกอย่างเปลี่ยนไปแล้ว
‪เธอไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ‪ถ้าเธอพยายามทํามันอีกครั้ง
‪ผมตกอยู่ในอันตรายแล้ว เราทุกคนเลย
‪มันคุ้มที่จะลองดูนะ
‪ไม่เป็นไรใช่ไหม
‪ถ้ามันไม่ได้ผลก็ไม่เป็นไร ‪มันไม่ใช่ความผิดของเธอ
‪ผมไม่ได้รับเสียงเรียก
‪ผมเห็นมันทั้งหมดเลย
‪อามิคพูดถูก มันยังอยู่ที่ไหนสักแห่ง
‪ผมได้รับเสียงเรียก ‪ของผู้โดยสารทุกคนพร้อมกันทั้งหมด
‪แต่ถ้าผมมุ่งเน้นได้
‪ถ้าผมดึงมันออกมาทีละอย่าง...
‪เราก็ยังช่วยไขปริศนาเสียงเรียกได้
‪ทําให้คุณมีโอกาสรอดชีวิตจากวันตาย
‪แค่มีโอกาสก็พอแล้ว
‪คําบรรยายโดย ประเมิน ปิ่นทอง