W poprzednich odcinkach...
Angelina, ty żyjesz?
Zawsze się odnajdujemy.
Łączy nas więź.
Straciliśmy wezwania.
Tato.
Tato!
Pani ojciec miał udar.
Autumn Cox. Z samolotu, prawda?
- Wiesz, dokąd możemy iść? - Chyba tak.
Tu są pacjenci z ALNI.
Nie wiemy, co zrobiła im Major.
Bahl, pójdziesz ze mną. Przeniesiono cię.
Nie! Ben!
Bądź odważna.
Dziękuję.
Wprowadzamy protokół „Izolacja”.
Nie możesz ich zostawić. To ludzie!
- A ich prawa? - Decyzję już podjęto.
POMYŚLAŁAM, ŻE POWINIENEŚ WIEDZIEĆ
Pisałaś. Chciałaś...?
Nawet nie pamiętam, o co chodziło.
OSIEM MIESIĘCY PÓŹNIEJ
2 MAJA 2024 ROKU MIESIĄC PRZED DATĄ ŚMIERCI
Nie podobało mi się, że patrolowałaś takie dzielnice.
Całe szczęście, że zrezygnowałaś.
- Sfinansuję twoje obecne przedsięwzięcie. - Dziękuję, mamo. Ale?
Ale po co ci walący się budynek w obskurnej dzielnicy?
Stać cię na każdy inny.
Pokazywałam ci ten w Tribece.
- Niedaleko ciebie. - Właśnie!
- Mniej kłopotów z wizytami u lekarza. - Mamo, proszę cię.
Podobają mi się tchnienie słońca i letnia płowość.
Muszę je zobaczyć na ścianie.
Mówiłam, że jeszcze nie.
Chcę, żebyś zobaczyła wszystko, dopiero kiedy skończę.
Przepraszam. Jestem wdzięczna za to, co robisz, naprawdę.
Wolałabym, żebyś nie robiła tego sama. Martwię się o ciebie.
- Do zobaczenia za tydzień. Zadzwoń. - Dobrze.
- Kocham cię. - A ja ciebie.
Pa, mamo.
No dobra.
Panie burmistrzu.
Co tam?
Naprawiłem kompostownik. Hector jest zadowolony.
Winda nadal nie działa, ale TJ nie odpuszcza.
Pracuje nad tym.
Przeciek w łazience naprawiony.
Albo wyłączyli nam wodę.
To by mnie nie zdziwiło.
Dzięki, Joe.
- Super wygląda, Sandy. - Dzięki.
- Cześć. - Cześć.
Okazało się, że cały czas chodziło o czerwony!
Randall, Sandy przydałaby się pomoc w ogrodzie.
Z chęcią bym jej pomógł, ale potwornie bolą mnie plecy.
- Randall, potrzeba... - Ben?
Dasz nam chwilkę?
O co chodzi?
Razem z Thomasem przeanalizowaliśmy racje i nie jest dobrze.
Mamy coraz mniej zapasów.
Konserw już prawie nie ma.
Dobrze. Najpierw zmniejszmy porcje.
Pierwszeństwo mają młodzież i starsi. Wystarczy nam do...
Miesiąc to sporo czasu.
Postaramy się oszczędzać, ale...
co będzie po dacie śmierci?
Jeśli nadal tu będziemy, trzeba będzie wymyślić nowy plan.
Dziękuję wam bardzo.
Nie ma sprawy, Ben.
Znalazłeś coś?
Podążałem za wskazówkami Cala co do joty. Silos, tory kolejowe...
Przeszukałem wszystkie obszary. Poprosiłem nawet o pomoc Luisa.
Robisz to całymi dniami.
Muszę ci towarzyszyć.
Nie! Nie ma mowy! Tamten psychopata niemal cię zabił!
Przepraszam. Posłuchaj...
Nie mogę cię znowu stracić.
Cal jesteś wykończony.
Na pewno chcesz znów to robić?
Przez ostatnie miesiące ciągle zarywasz noce.
Nic mi nie jest. Dam radę zrobić więcej.
Mamy sporo wezwań, a zespół do ratowania świata zawiedzie,
jeśli się zajedziesz.
- Ma rację. Nie musisz nic udowadniać. - Wiem.
Ale został nam miesiąc.
Nikt inny nie otrzymuje wezwań. Jeśli nie ja, to kto?
Nie ma tu taty. Ja za ciebie odpowiadam i się martwię.
Ciociu Mick, proszę. Zaufaj mi.
- Powinniśmy? - Daj mu jeszcze chwilę.
- Nie może oddychać. - Pięć sekund.
- Już! - Wyciągajmy go!
Cal!
Cal, obudź się! Cal!
- Przestraszyłeś nas. W porządku? - 14 F.
Autumn Cox.
Siedziałem w jej fotelu. To jej wezwanie.
Autumn? Na pewno?
Narazimy się dla Autumn Cox?
To skomplikowana osoba,
ale bez względu na to, co myślimy, musimy rozwiązać wezwanie.
- Nie możemy grymasić. - Działamy od miesięcy.
Nie wiemy, czy nie na marne.
To zweryfikuje data śmierci, ale musimy mieć nadzieję.
Dla nas, dla osadzonych
i dla świata.
Rozwiązujemy wezwanie.
Słyszałeś ją. Znajdźmy Autumn Cox.
TURBULENCJE
- Ktoś tu trenuje na igrzyska niemowląt. - Na pewno ma zapał.
- Uczyła się od najlepszych, nie? - Tak.
- Jak sobie radzi? - Myślę, że dobrze.
Ale nie ma tu Saanvi
i nie wiem, czy prawidłowo się rozwija.
Też tęsknię za Saanvi.
Ale chociaż nie jestem lekarzem, wychowałem kilkoro dzieci.
Wygląda na szczęśliwą i zdrową.
Olive i Eden zapewniają jej rozrywkę.
To straszne, że zna tylko to miejsce.
Fajnie by było, gdyby wyszła na dwór. Poczuła trawę i słońce.
Tak.
Co jest?
Znowu wstrząs. Są coraz gorsze.
Mamy pod sobą wulkan. Sprawdzę bezpieczniki.
Pomogę ci. Pracowałem jako podwykonawca, pamiętasz?
- Widywałem już takie. - Racja.
Może światło wariuje przez wstrząsy.
- Co tu mamy? - Kiepskie okablowanie.
Tak, poczułem.
- W porządku? - Wstrząs.
- Masz latarkę? - Tak.
Źle to wygląda.
Wstrząs wywołał zwarcie. Wszystko padło.
Jak długo zajmie naprawa?
Nic nie zdziałamy.
Nie mamy materiałów.
Pomocy! Ben, szybko!
Umierają. Pacjenci ALNI.
Nie!
Aparatura podtrzymująca życie straciła zasilanie. Umrą.
Musimy coś zrobić.
Już i tak ledwo przędą!
Co mamy zrobić?
Co tylko będzie trzeba.
Jak sobie chcesz.
Potrzebne nam ręczne resuscytatory. Henry, przeszukaj zapasy.
W magazynie był agregat.
Budynku nie zasili, ale może aparaturę tak.
Idź. Nie możemy ich stracić! Henry, pomóż mi.
Ruszaj!
No dalej, wytrzymaj.
Dalej!
No proszę! Ktoś tu chodzi jak prawdziwy mistrz!
Brawo. Siadaj, Steve.
Dziękuję.
A co u was? Znaleźliście Autumn?
Próbowałem wszystkiego. Nie ma jej w systemie.
- Nie da się jej namierzyć. - Ostatnio była w kryjówce.
Wszyscy stamtąd zniknęli.
Trzeba znaleźć resztę zaginionych.
Widziałeś w samolocie jakąś wskazówkę?
Dusiły mnie te straszne pnącza.
Ale coś widziałem... Białą siatkę?
I odbijające się światło.
Okno?
Tak, ale były za nim poziome linie.
Żaluzje?
Takie jak u Beverly?
Identyczne.
Dom jest pusty.
- Od miesięcy nikt tam nie mieszka. - My nie mieszkamy.
Wracajmy do domu.
- Jadę z wami. - Jesteś szefową.
Tato!
Co się stało? Potrzebowałeś czegoś?
- Co się stało? - Upadł. Muszę zostać.
Nie zostawię cię samej.
Ja zostanę z Mick. Ty jedź z Calem. To żaden kłopot.
Jedź. Liczy się każdy dzień.
Będziemy w kontakcie. Wierzę w ciebie.
Wszyscy wierzymy. Dasz radę.
Nie zawiodę was.
Pilnuj go.
- Jak brata. - Jesteś najlepszy.
Oby działał.
Na razie.
- Tato! - Olive!
Stan większości stabilny, ale straciliśmy Victora i Simone.
Moja wina.
Jak mogę pomóc?
Nie wiem.
Musimy odzyskać zasilanie, żeby nie stracić pozostałych.
Jak długo wytrzyma agregat?
Sądząc po wskaźniku paliwa, góra trzy godziny.
Potrzebna nam pomoc z zewnątrz.
A może znak SOS?
Kiedy ostatnio próbowaliśmy nawiązać kontakt, nikt nie odpowiedział.
Zwróćmy ich uwagę.
Przygotujmy ogromny banner.
Muszą gdzieś być jacyś sympatycy pasażerów.
Świetny pomysł.
- Biorę się do pracy. - A my?
Henry, na razie zostań z pacjentami. Daj znać, gdy coś się zmieni.
Dobrze.
Joe, pomożesz mi zrobić racę.
Słucham?
Tata robił je, kiedy zabierał nas na obozy.
Wszystkie składniki powinniśmy tu gdzieś mieć?
Jestem pewien.
Nie tak go zostawiliśmy.
Co jest? Ludzie tu śpią?
Skłotują.
„Bóg staremu światu nie odpuścił,
ale Noego, który głosił sprawiedliwość, ustrzegł.
A potem Pan rzekł do Noego: »Wejdź«”...
Muszę zobaczyć.
Kucnij.
...„osiem dusz, bo przekonałem się, że tylko ty jesteś prawy”.
Co Angelina robi u nas w domu?
To Autumn? Czemu ona i reszta mieliby być z tą morderczynią?
Wygląda na to, że są tu dobrowolnie.
Trzeba jakoś odizolować Angelinę.
- Nie boję się jej. - Cal! Szlag!
Cal, wreszcie wróciłeś. Witaj!
Śmiesz witać mnie w moim domu?!
Nie powinno cię tu być!
Tak jak i reszty z was!
Wezwano mnie tu.
- Do ciebie. - Kłamiesz.
Jestem tu z twojego powodu.
Żeby być bliżej ciebie. Pora, żebyś pogodził się...
Jak po tym wszystkim
możesz uważać, że chcę mieć z tobą coś wspólnego?
Bóg kazał mi osądzić pasażerów
i rozpoznać ośmioro sprawiedliwych godnych nowego świata.
Został nam tylko miesiąc, a ty najbardziej zagrażasz Szalupie.
Bóg uczynił mnie sędziną!
Jestem archanielicą i wiem, że ten świat się skończy.
Dołącz do mnie. Bądź wśród sprawiedliwych.
Nie dotykaj mnie!
Autumn.
Nie przyjechaliśmy do Angeliny, tylko do ciebie.
Musimy wiedzieć, co znaczą dla ciebie pnącza z fioletowymi kwiatami.
Angelina nie chciałaby, żebym pomagała.
Cal rozwiązuje wezwanie, które otrzymał w twoim fotelu.
W twoim!
Może ci coś grozić.
Proszę, powiedz, co wiesz.
Już dobrze.
Nie zostaną tu.
Takie pnącza nic dla mnie nie znaczą.
Jesteśmy wybrańcami. Tylko my dwoje mamy szafiry.
Nie możesz!
Cal!
Tylko tak przetrwamy.
Nie! Bóg nigdy by tego nie chciał.
Cal, mamy to, po co przyszliśmy. Chodź.
Nic nie powiedziałam.
Chodź z nami.
To twoje wezwanie. Twoja szansa na odkupienie.
Odkupienie jest daremne.
Tylko ze mną przeżyjecie.
Wezwania to jedyna nadzieja.
Cal, musimy iść.
Wciąż masz wybór.
Bądź odważna.
Tu jest moje miejsce.
Jesteś silniejsza, niż myślisz.
Może powinnyśmy iść.
I reszta też.
Powinienem był bardziej uważać na chemii.
A ja bardziej przy moim tacie.
Ale chyba coś mamy.
Tato, patrz! Narysowałam kwiatki!
Mam nadzieję, że to chwyci ludzi za serca.
Piękne, skarbie.
Idealny, naprawdę.
Chodźcie.
Kocham was obie.
Raca prawie gotowa.
Jeśli zadziała, banner przyciągnie uwagę.
Na pewno się uda?
Nie wiem.
Ale musimy spoglądać w przyszłość z nadzieją, że wszystko się ułoży.
Zdecydowanie.
Chodź.
Rejestr działalności.
SPIS NIERUCHOMOŚCI
Ośrodek Gwiezdne Drzewka zamknięto.
Nie ma nowego adresu.
Cal musiał to zobaczyć z jakiegoś powodu.
Powtarzał, że widział pnącza z fioletowymi kwiatami.
A jeśli nie chodzi o ośrodek, tylko o budynek?
Jest oddalony o przecznicę od aresztu.
Opuszczony.
Zgadnij, kto jest właścicielem.
Jest. Młotem zdołałam zrobić tyle.
Potem wypożyczyłam tę ślicznotkę.
Zrobiła to pani sama, i to...?
Młotkiem i będąc w ciąży? Jak widać.
Drea? Czemu miałaby...?
Kupić budynek blisko aresztu? Nie wiem, ale dam znać Jaredowi.
Zmieniła się gęstość.
- Trzeba zmienić ustawienia. - Jasne.
Mogę się przebić.
Wystarczy, że pan powie jak.
Wczuwam się w rolę matki
i chcę nauczyć dzidzię, żeby się nie poddawać.
Jasne. Umówiliśmy się na płatność z góry?
Jasne.
Ładna torebka.
Podróbka.
Dawaj ją.
Zostaw mnie i moje dziecko w spokoju. Nie chcemy kłopotów.
Ja też nie.
Ale samotna kobieta w takim miejscu?
Na pewno masz jeszcze sporo odłożone, bo to nie jest podróbka.
Przejdźmy się, dobrze?
Autumn.
To nie moje.
Wiem, że mnie nie zostawisz, nawet jeśli Astrid zamierza.
Nie gniewasz się na nią?
Musimy podejmować własne decyzje.
Dlatego Eagana cały czas nie ma?
Brat Eagan ryzykuje dla nas swoją wolność, za każdym razem gdy szuka zapasów.
Wykazuje lojalność.
I poświęcenie.
Pora byś ty udowodniła lojalność i zasłużyła na miejsce wśród ośmiorga.
Nie ciesz się za bardzo. To z puszki.
- Nie jesteś głodny? - Mówić... lepiej...
- Chcesz lepiej mówić. - Tak.
Wiem.
To może poróbmy ćwiczenia?
Nie.
Tato, czekaj. Usiądź. Spokojnie.
Co się dzieje?
Nie wiem. Jest niespokojny i nie mam pojęcia, czego chce.
S...
Chyba chce wyjść na słońce, zaczerpnąć witaminy D.
Zabiorę pana.
Nie...
- Czekaj. - Syn.
Syn... Tato?
Syn? Ben? Chcesz go zobaczyć?
Areszt jest zamknięty i strzeżony, panie Stone.
Nie dostaniemy się do środka.
Chyba że wykorzystamy nową sąsiadkę.
Skoro Drea jest właścicielką budynku obok, może przynajmniej pomachamy?
Jeśli nas zauważą i podniosą alarm, zrobi się nieprzyjemnie.
Nie będę czekać. Został nam miesiąc.
Może to ostatnia szansa, żeby zobaczyć Bena.
Dosyć ostrożności. Jeśli mnie złapią - trudno.
Vance.
Zrobimy to.
Wychował pan upartą córkę.
To ten adres wysłał nam Vance.
Rodzina Drei to właściciele budynku.
Nie widzę tylko pnączy.
Jared, tutaj!
Ośrodek Gwiezdne Drzewka.
To na pewno tutaj.
Ale czemu wezwania nas tu sprowadziły?
- Pomocy! - Drea.
Ratunku!
Mogłaś mnie oprowadzić, ale wolałaś utrudniać.
Ślepy jesteś?
Niczego tu nie ma, hipsterze. Odejdź.
Nie będziesz mi rozkazywać.
- Co zrobić z tym śmieciem? - Puść go.
- Co? Serio? - Nie warto, Jared.
Dostałeś dziś przepustkę.
Jeśli zbliżysz się do niej choć na 15 km, nacisnę spust, słyszysz?
Wynoś się! No już!
Dzięki. Jak mnie znaleźliście?
Długa historia. Rety, jesteś... Jak...?
Nie słyszałeś jeszcze o ptaszkach i pszczółkach?
Niesamowite! Gratuluję!
Czy ty...
jesteś...?
Nie tak miałeś się dowiedzieć.
Drea, jestem ojcem?
Zejść z dachu!
Cofnijcie się!
To strzały z aresztu.
Tata! Może nas potrzebować.
Z zewnątrz się tam nie dostaniecie. Ale jest inna droga. Chodźcie.
Nie jest to nic wielkiego, ale zapewni wolność osadzonym.
Kiedy wreszcie rozwalę tę ścianę.
Tata, Olive i Eden są za ścianą?
Sama to zrobiłaś? Bawisz się w Skazanych na Shawshank?
Pomyślałam, że dziecku się spodoba,
ale trafiłam na skałę i niemal straciłam nogę.
Potem zatrudniłam oblecha z Brooklynu do pomocy z miniwiertnicą.
Wcale nie taka mini. Ale musimy się przebić.
Trochę większa od wiertarki. Odsuńcie się.
Nie strzelać! Potrzebna nam pomoc!
Ludzie umierają!
- Mówiłeś, że obwody się przepaliły. - Owszem.
Próbuję coś wykombinować,
bo agregat zaczyna niedomagać.
Paliwa nie wystarczy.
Trzeba kupić trochę czasu.
Chyba że podejmiemy trudne decyzje.
Nie możemy decydować o tym, kto przeżyje, a kto nie.
Ale inaczej wszystkich stracimy.
Co to?
- Cal? - Tata?
Jak...?
Żeby zajść daleko, trzeba trochę powiercić.
- Czego wam trzeba? - Pacjenci ALNI umierają.
Potrzebujemy dużo prądu.
Da się zrobić. Do dzieła.
Udało się.
W porządku.
Kable gotowe.
- Gotów. - Ja też.
- Drea, włączamy. - Jestem gotowa.
Dobra, Joe. Przełącznik.
Do dzieła.
ZASILANIE ODŁĄCZONE
Halo?
Zadziałało? Mówcie!
Uratowałaś ich.
Praca zespołowa zawsze odlotowa.
Nie powiedziałam tego.
Nie zapomnę. Dzięki.
Udało nam się.
- Było blisko. - Dzięki.
- Za blisko. - Dla niektórych to za późno.
Ale kilkoro ocaliliśmy. W tym Marko.
Cal, nie rozumiem, jak się tu znalazłeś.
Wezwanie Autumn.
Czekaj. Pasażerowie odzyskują wezwania?
Nie straciliście wezwań, tylko umiejętność ich odbierania.
Ty wciąż je dostajesz.
Moje i innych pasażerów.
Wszystkie wezwania.
Skoro wróciły, to znaczy...
że jest nadzieja.
A razem zdołamy zdziałać jeszcze więcej.
Ben!
Michaela?
- Mick? - Ben!
- Wspólniczko. - Wspólniku.
Na górze czeka na ciebie niespodzianka.
Dobija do siedemdziesiątki i jest uparty jak osioł.
A miałaś siedzieć na miejscu.
Przepraszam. Nie żałuję.
Jasne.
Cześć.
Drea, co...?
Tak.
- Cieszę się, że jesteś cała. - A ja, że ty.
Jestem wolny, gdyby coś.
Chodź tu.
Dzięki Joemu zasilanie jest podłączone do głównej sieci.
Dzięki naszym przyjaciołom
możemy się stąd wydostać.
Jeśli ktokolwiek chce odejść, oczywiście może,
ale najpierw kogoś przedstawię.
To mój syn, Cal.
Cal?
Mały chłopiec z samolotu?
Już nie taki mały.
Cal ma dostęp do wszystkich wezwań.
Jeśli wszyscy zostaniemy tu razem, będziemy mogli rozwiązywać wezwania.
Wezwania lub wolność.
Wybieram wolność.
Ty najmniej na nią zasługujesz.
Ale idź.
- Zobaczymy, jak długo pociągniesz. - Byłam na zewnątrz. Nie jest lekko.
Wezwania to jedyny sposób na ocalenie Szalupy.
Jeśli tego nie zrobimy, nie nacieszymy się wolnością.
Został nam tylko miesiąc.
Kto powiedział, że wezwania wystarczą?
Masz rację.
Nie wiemy.
Ale musimy mieć nadzieję.
Wiarę.
Przyznaję się, były takie czasy, kiedy sam ich nie miałem.
Ale...
bardzo przekonująca kobieta,
którą mam szczęście znać...
mi je przywróciła.
A teraz, mimo wszystko...
jestem ich pełen.
Dlatego proszę was wszystkich, moi współpasażerowie i przyjaciele.
Moja rodzino.
Dołączcie. Miejcie nadzieję.
Zostańcie.
Ładna mowa.
Ale spadam stąd.
W porządku?
Tak. Pewnie zostanie mi siniak, ale...
Nie powinnam go była wpuszczać.
Ani być tam sama.
Ani robić...
Powinnaś sobie odpuścić.
Drea, to, co zrobiłaś...
- To, co robiłaś cały czas... - Sama i w ciąży...
...jest niesamowite.
Nie poddałaś się.
Samotniczka będzie mieć dziecko.
Na to wygląda.
Czemu nie powiedziałaś?
Chciałam.
Ale wyjechałeś...
ratować świat.
Nie chciałam ci w tym przeszkadzać.
Nie odpowiedziałaś.
Jestem ojcem?
Biologicznym owszem.
Ale to, czy zechcesz je wychować...
To już inna historia.
Niczego tak nie chcę.
W porządku?
Na pewno?
Tak. Kopacz ekscytuje się, kiedy jest sporo akcji.
Ma to po mamie.
Chcesz dotknąć?
TRUTKA NA SZCZURY
Gratuluję.
Wybrałaś właściwą drogę.
Ci, którzy dążą do sprawiedliwości, przeżyją.
Przegapiłam jedną.
Nie szkodzi. Wola Boża powoli się spełni.
Halo?
Jest tu kto?
Cal?
Jesteś tu?
Tato, tęskniłem.
Synu.
Dasz wiarę?
To mój synek.
Tatuśku.
Twoje życie przewróci się do góry nogami.
Mam nadzieję.
Dzięki otworowi w ścianie będę mógł sprowadzić tu syna.
Zobaczmy.
- Osiem miesięcy bez kawy. Kiepsko. - Nawet nie masz pojęcia.
Pewnie masz milion pytań.
Ale jeśli chodzi o to, „jak”...
To było dawno temu.
Zanim do siebie wróciliście.
Cieszę się waszym szczęściem. Całej trójki.
No dobra, ułożyłem ramkę.
Tylko tyle zawsze robisz.
- Nieprawda. - Prawda.
- No weźcie. - Nie idź.
Tak, tak.
Tutaj nie połączył.
No dobra, dalej.
Prawda!
Cieszę się, że wciąż tu jesteś.
Wiem, że muszę zrobić więcej.
Ale...
To dla mnie sporo. Potrzebna mi pomoc.
Tylko my dwoje mamy szafiry.
Pora, żebyś pogodził się z tym, że Bóg chce, byśmy współpracowali.
Tylko tak przetrwamy.
Napisy: Krzysztof Bożejewicz