‪ก่อนหน้านี้ใน เที่ยวบินพิศวง
‪แองเจลิน่า คุณยังไม่ตาย
‪เราหาทางกลับมาเจอกันได้เสมอ ‪เราเชื่อมโยงกัน แคล
‪มันหายไปแล้ว เสียงเรียกหายไปแล้ว
‪พ่อ!
‪พ่อคุณเส้นเลือดสมองแตก
‪- ออทั่ม ค็อกซ์ จากเที่ยวบินนั่นใช่ไหม ‪- คุณมีที่ที่เราไปได้ไหม
‪ฉันว่าฉันอาจรู้จักที่ไหนสักแห่ง
‪ผู้ป่วยเอแอลเอ็นไออยู่ข้างล่างนั่น
‪เรายังไม่รู้ว่าผู้พันทําอะไรพวกเขาหรือทําทําไม
‪ดร.บาห์ล คุณต้องมากับฉัน คุณถูกย้ายแล้ว
‪- ไม่นะ เบน ‪- เฮ่!
‪เป็นเด็กที่กล้าหาญได้แล้ว
‪ขอบคุณค่ะ
‪ฉันคุยกับวอชิงตันแล้ว ‪เราได้รับอนุญาตให้ใช้มาตรการแยกกักตัว
‪คุณทิ้งพวกเขาไว้ที่นี่ไม่ได้ คนพวกนี้เป็นมนุษย์นะ
‪- แล้วสิทธิของพวกเขาล่ะ ‪- เบื้องบนตัดสินใจแล้ว
‪(ฉันคิดว่าคุณควรรู้...)
‪คุณส่งข้อความมา มีอะไร...
‪อ๋อใช่ค่ะ ฉันจําไม่ได้ด้วยซ้ําว่าเรื่องอะไร
‪(แปดเดือนต่อมา)
‪(2 พฤษภาคม 2024 ‪หนึ่งเดือนก่อนถึงวันตาย)
‪เป็นตํารวจสายตรวจเดินเตร่ไปตามละแวกต่างๆ ‪มันก็แย่พออยู่แล้ว
‪พระเจ้ารู้ดีว่าแม่ดีใจแค่ไหนที่ลูกมีสติและลาออก
‪แม่ยินดีที่จะจ่ายให้ความพยายามของลูกในตอนนี้
‪ขอบคุณค่ะแม่ แต่...
‪แต่ทําไมต้องซื้อตึกเก่าๆ ‪ในย่านโทรมๆ สกปรกแบบนี้
‪ในเมื่อลูกจะซื้อที่ไหนก็ได้
‪แม่เคยพาลูกไปดูบ้านที่ดีเยี่ยมในไทรเบก้า...
‪ใกล้ๆ แม่
‪ใช่แล้ว มันจะช่วยให้ลูกไปหาหมอได้ง่ายขึ้น
‪พอเถอะค่ะแม่ ขอร้อง
‪แม่ชอบสีซันส์เบรธกับซัมเมอร์ฟอน
‪พอแม่เห็นมันทาบบนผนัง แม่ถึงจะรู้ว่าสีไหนดี
‪บอกแล้วไงว่ายังก่อน
‪หนูอยากให้แม่เห็นภาพทั้งหมดตอนที่มันเสร็จแล้ว
‪ขอโทษนะคะ ‪หนูซาบซึ้งในสิ่งที่แม่ทําเพื่อหนูมากเลย
‪แม่แค่หวังว่าลูกจะไม่ซื้อบ้านอยู่คนเดียว
‪แม่เป็นห่วงลูกนะ
‪เจอกันอาทิตย์หน้า โทรหาแม่นะ
‪- โอเค ‪- แม่รักลูกจ้ะ
‪หนูก็รักแม่ค่ะ
‪บายค่ะแม่
‪โอเค
‪โย่ นายกเทศมนตรีสโตน
‪วันนี้เรามีอะไรบ้าง
‪ผมซ่อมเครื่องทําปุ๋ยหมักแล้ว ‪เฮกเตอร์พอใจขึ้นเยอะ
‪ยังซ่อมลิฟต์ไม่ได้ ทีเจไม่ยอมให้ทํามัน
‪เรากําลังพยายามอยู่
‪ในที่สุดก็ซ่อมห้องน้ําที่รั่วได้แล้ว
‪ไม่งั้นพวกเขาก็จะปิดน้ําเราด้วย
‪ใช่ ผมคงไม่แปลกใจแน่
‪เอาละ ขอบคุณมาก โจ
‪- ดูดีนะ แซนดี้ ‪- ขอบคุณค่ะ
‪คุณคงไม่เชื่อเรื่องตลกนี่แน่
‪- ไง เบน ‪- ไงครับ
‪ปรากฏว่ามันเป็นสีแดงมาตลอด
‪แรนดอล ผมคิดว่าแซนดี้ต้องการคนช่วยในสวนนะ
‪ผมก็คงจะช่วยนะ แต่หลังผมยังเจ็บอยู่เลย
‪- ฟังนะ แรนดอล เราต้องการ... ‪- เบน เราขอเวลาแป๊บนึง
‪- หวัดดี มีอะไรเหรอ ‪- หวัดดี
‪โทมัสกับฉันตรวจดูเสบียงของเรา
‪และมันดูไม่ดีเลย
‪อาหารหลักของเราเหลือน้อยแล้ว
‪อาหารกระป๋องเกือบหมดแล้ว
‪เอาละ เริ่มด้วยการลดปริมาณการแบ่งสรร
‪เน้นให้เด็กและคนสูงอายุก่อน ‪คุณคิดว่าเราจะอยู่ได้จนถึง...
‪หนึ่งเดือนเป็นเวลาที่นานนะ
‪เราจะพยายามยืดเวลาให้ได้นานที่สุด ‪แต่หลังจากวันตายล่ะ
‪สมมติว่าถ้าเรายังอยู่ เราจะต้องคิดแผนใหม่
‪ขอบคุณคุณสองคนนะ ขอบคุณทุกอย่างที่คุณทํา
‪เราช่วยคุณเต็มที่ค่ะ เบน
‪นี่ ทําอะไรน่ะ เจออะไรไหม
‪ฉันตามเบาะแสทั้งหมดของแคลอย่างพิถีพิถัน ‪ฉางเก็บข้าว รางรถไฟ
‪ผมค้นทุกพื้นที่ที่คุณระบุไว้ ‪ผมดึงลูอิสมาด้วยดูว่าเขาจะช่วยได้ไหม
‪คุณทําเรื่องนี้ไม่หยุดมาหลายวันแล้ว ‪ฉันต้องออกไปช่วยคุณ
‪ไม่ ไม่ได้เด็ดขาด
‪ฟังนะ ไอ้โรคจิตนั่นเกือบฆ่าคุณ
‪ผมขอโทษจริงๆ ฟังนะ ผมแค่...
‪ผมเสียคุณไปอีกไม่ได้
‪แคล เธอดูเหนื่อยมากนะ
‪แน่ใจนะว่าอยากทําแบบนี้อีก
‪สองเดือนมานี้เธอใช้เวลาทั้งคืน ‪กับเสียงเรียกของผู้โดยสาร
‪ผมไม่เป็นไร ผมทําได้ ผมทําอีกได้
‪เรามีเสียงเรียกรออยู่อีกเยอะมาก ‪และทีมกอบกู้โลก
‪จะล้มเหลวโดยอัตโนมัติ ‪ถ้าเธอทํางานหนักจนร่างกายไม่ไหว
‪เธอพูดถูก แคล คุณไม่มีอะไรต้องพิสูจน์
‪ผมเข้าใจนะ แต่เราเหลือเวลาแค่เดือนเดียว
‪ไม่มีใครได้รับเสียงเรียกแล้ว ‪ฉะนั้นถ้าไม่ใช่ผมแล้วจะเป็นใคร
‪ตอนพ่อเธอไม่อยู่ ‪เธออยู่ในความรับผิดชอบของฉัน
‪แคล ฉันชักเป็นห่วงเธอแล้ว
‪อามิค ขอร้อง เชื่อผมสิ
‪(14 เอฟ อี ดี)
‪- โอเค ทุกคน เราควร... ‪- ให้เวลาเขารับเสียงเรียกแป๊บนึง
‪- เขากําลังหายใจหอบ ‪- ห้าวินาที
‪- ไม่มีเวลาแล้ว ‪- เอาเขากลับมา
‪เฮ่ แคล
‪แคล ตื่น แคล!
‪- เราตกใจหมดเลย เป็นอะไรหรือเปล่า ‪- 14 เอฟ
‪ออทั่ม ค็อกซ์
‪ผมนั่งตรงที่นั่งของเธอ ‪มันต้องเป็นเสียงเรียกของเธอแน่ๆ
‪ออทั่มเหรอ แน่ใจนะ
‪เรากําลังจะเผยตัวเพื่อออทั่ม ค็อกซ์เหรอ
‪คือเธอซับซ้อนเข้าใจยาก
‪แต่ไม่ เราต้องไขปริศนาเสียงเรียกของเธอ ‪ไม่ว่าเราจะรู้สึกยังไงกับใครก็ตาม
‪เราจะเลือกคนไม่ได้
‪เราค้นหาเสียงเรียกมาหลายเดือน
‪ยังไม่รู้เลยว่า ‪มันจะปรับสมดุลในทิศทางที่ถูกต้องไหม
‪และเราอาจต้องรอจนกว่าจะถึงวันตาย
‪แต่เราต้องมีศรัทธาเพื่อเรา ‪เพื่อผู้โดยสารที่ถูกขัง
‪เพื่อคนที่เหลือในโลก ‪ซึ่งแปลว่าเราต้องไขปริศนาเสียงเรียกนี้
‪มาเร็ว คุณได้ยินเธอพูดแล้ว ‪ไปตามหาออทั่ม ค็อกซ์กัน
‪(เที่ยวบินพิศวง)
‪ดูสิว่าใครกําลังฝึกซ้อมไปเบบี้โอลิมปิก
‪เธอมีแรงผลักดันแน่นอน
‪- เธอเรียนรู้จากคนที่เก่งที่สุด ใช่ไหมอีเดน ‪- ใช่ค่ะ
‪โคลอี้เป็นไงบ้าง
‪โอเคค่ะ คิดว่านะ
‪แต่ไม่มีซานวีอยู่ที่นี่
‪ฉันกังวลว่าเธอควรไปให้ถึงจุดไหน
‪ผมก็คิดถึงซานวี เชื่อผมสิ
‪แต่ถึงผมจะไม่ใช่หมอ ‪ผมก็เลี้ยงลูกมาสองสามคนแล้ว
‪ผมว่าเธอดูมีความสุขและสุขภาพดี
‪โอลีฟกับอีเดนเยี่ยมมาก ‪กับการทําให้เธอสนุกสนานร่าเริงอยู่ตลอด
‪มันบ้ามากที่คิดว่าโลกเดียวที่เธอรู้จักคือที่นี่
‪คงดีนะถ้าได้พาเธอออกไปเล่นบนสนามหญ้า ‪แดดส่องหน้าเธอสักครั้ง
‪ใช่ค่ะ
‪นั่นมันอะไรกัน
‪สั่นสะเทือนอีกแล้ว มันแรงขึ้นทุกที
‪มีภูเขาไฟอยู่ข้างใต้เรา ‪ผมจะไปตรวจดูกล่องฟิวส์
‪(งาน แสงไฟ)
‪นี่ เดี๋ยวก่อน ผมจัดการเอง ‪ผู้รับเหมา จําได้ไหม
‪- เคยเห็นแบบนี้ตลอดในตึกเก่าๆ ‪- เป็นเหตุผลที่ดี
‪สงสัยจังว่าแรงสั่นสะเทือน ‪ทําให้ไฟกะพริบใช่ไหม มันมีปัญหาอะไร
‪สายไฟไม่ดี
‪ใช่ ไม่ ผมรู้สึกได้เลย
‪- คุณโอเคไหม ‪- ตกใจซะมากกว่า
‪- มีไฟฉายไหม ‪- มี
‪นั่นดูไม่ดีเลย
‪แรงสั่นสะเทือนคงทําให้ระบบลัดวงจร ‪พังหมดทุกอย่าง
‪คุณคิดว่าเราจะซ่อมมันให้ใช้งานได้เมื่อไหร่
‪ซ่อมไม่ได้
‪ถ้าไม่มีวัสดุหลายอย่างที่เราไม่มี
‪ช่วยด้วย เบน มาเร็ว
‪พวกเขากําลังจะตาย ผู้ป่วยเอแอลเอ็นไอ
‪ไม่นะ ระบบพยุงชีพไม่มีไฟฟ้า ‪พวกเขากําลังจะตาย
‪เราต้องทําอะไรสักอย่าง
‪พวกเขาแทบจะไม่รอดแล้ว ‪คุณจะให้เราทําอะไร
‪เราจะทําทุกอย่างที่ต้องทํา ‪เพื่อช่วยชีวิตพวกเขาไว้
‪ตามใจ
‪โอเค เราต้องใช้เครื่องช่วยหายใจ ‪เฮนรี่ เช็กเสบียง
‪ผมเห็นเครื่องปั่นไฟเล็กๆ ในห้องเก็บของ ‪มันจ่ายไฟให้ตึกนี้ไม่ได้
‪แต่มันอาจมีไฟฟ้า ‪มากพอที่จะทําให้เครื่องพวกนี้ทํางาน
‪โอเค ไปเลย เราจะเสียคนพวกนี้ไปไม่ได้ ‪เฮนรี่ ช่วยผมหน่อย
‪ไปเร็ว ไป
‪เร็วสิ อยู่กับผมนะ
‪เร็วสิ
‪ไงครับ ‪ดูสิว่าใครลุกขึ้นเดินไปเดินมาอย่างกับแชมป์
‪ต้องอย่างนี้สิ มาเร็ว สตีฟ นั่งลง
‪ขอบคุณ
‪ในนี้เป็นไงบ้าง เจอออทั่มหรือยัง
‪ผมพยายามหาทุกแหล่งข้อมูลแล้ว ‪เธอไม่ได้อยู่ในระบบ
‪หาไม่เจอเลย
‪ตําแหน่งสุดท้ายของออทั่ม
‪คืออยู่กับผู้โดยสารที่หายไปที่เซฟเฮาส์
‪แล้วพวกเขาก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย
‪โอเค ถ้าเราจะหาผู้โดยสารเจอ เราก็เจอเธอ
‪เธอเจออะไรบนเครื่องบิน ‪ที่อาจเป็นเบาะแสบ้างไหม
‪เถาวัลย์น่ากลัวพวกนั้นมันรัดคอผมเกือบตาย
‪มีบางอย่าง ลูกกรงเหล็กสีขาว
‪แต่ผมเห็นเงาสะท้อน
‪เหมือนหน้าต่างเหรอ
‪ใช่ แต่มีเส้นแนวนอนอยู่ข้างหลังมัน
‪แผ่นบานเกล็ดเหรอ
‪เหมือนที่บ้านเบเวอร์ลี่น่ะเหรอ
‪เหมือนแบบนั้นเลย
‪ที่นั่นว่างเปล่า ไม่มีใครอยู่ที่นั่นหลายเดือนแล้ว
‪ไม่ เราไม่ได้อยู่ที่นั่นหลายเดือนแล้ว
‪เราต้องกลับบ้าน
‪- ฉันจะไปด้วย ‪- ครับ คุณเป็นเจ้านาย
‪พ่อ!
‪เกิดอะไรขึ้น พ่อต้องการอะไรหรือเปล่า
‪- เกิดอะไรขึ้น ‪- เขาล้ม ฉันต้องอยู่ที่นี่กับเขา
‪ผมจะไม่ทิ้งคุณไว้คนเดียว
‪ผมจะอยู่กับมิคแล้วกัน จาเร็ด ‪คุณไปกับแคลเถอะ ไม่เป็นไร ไม่มีปัญหา
‪ไปเร็ว ทุกวันมีค่า
‪เราจะติดต่อและประสานงานจากที่นั่น
‪ฉันเชื่อมั่นเธอ เราทุกคนเลย ‪เธอทําได้ เข้าใจไหม
‪ผมจะไม่ทําให้อาผิดหวัง
‪นี่ ดูแลเขาด้วยนะ
‪- เหมือนน้องชายเลยละ ‪- คุณดีที่สุด
‪หวังว่ามันจะได้ผลนะ
‪สําหรับตอนนี้
‪- พ่อ ‪- โอลีฟ
‪ส่วนใหญ่อาการคงที่แล้ว ‪แต่เราเสียวิคเตอร์กับซิโมนไป
‪พ่อผิดเอง
‪- หนูจะช่วยอะไรได้บ้าง ‪- พ่อก็ไม่รู้
‪ตอนนี้เราต้องมุ่งเน้นที่การทําให้ไฟฟ้าหลักกลับมา
‪เราจะได้ไม่เสียคนอื่นไปอีก
‪เครื่องปั่นไฟจะใช้ได้นานแค่ไหน
‪ดูจากเกจวัดน้ํามันเชื้อเพลิง ‪มันจะให้ไฟฟ้าเรานานสุดสามชั่วโมง
‪เราต้องการความช่วยเหลือจากภายนอก ‪ไม่งั้นพวกเขาจะอยู่ไม่ถึงพรุ่งนี้
‪ถ้าเราทําเอสโอเอสล่ะ
‪ครั้งสุดท้ายที่เราพยายามติดต่อกับโลกภายนอก
‪ไม่มีใครตอบ ไม่มีใครสนใจ
‪งั้นก็ทําให้พวกเขาใส่ใจสิ
‪ทําป้ายให้ใหญ่พอที่คนข้างนอกมองเห็นกันเถอะ
‪ต้องมีคนที่เห็นใจ ‪ผู้โดยสารเที่ยวบิน 828 ยังอยู่ข้างนอกแน่
‪พ่อชอบนะ
‪โอเค หนูจัดการเอง
‪เราทําอะไรได้บ้าง
‪เฮนรี่ ตอนนี้อยู่กับผู้ป่วยก่อน ‪ถ้ามีอะไรเปลี่ยนแปลงก็บอกเรา
‪โอเค
‪โจ ผมอยากให้คุณช่วยทําพลุ
‪โทษที อะไรนะ
‪พ่อผมเคยทํามันตอนพาเราไปตั้งแคมป์ตอนเด็กๆ
‪ส่วนผสมน่าจะธรรมดาๆ ใช่ไหม ‪อาจใช้ของที่เรามีอยู่ที่นี่ได้
‪ผมเชื่อว่าอย่างนั้น
‪เราไม่ได้ทิ้งมันไว้แบบนี้
‪อะไรกันเนี่ย มีคนมานอนที่นี่เหรอ
‪ดูเหมือนพวกเขาแอบเข้ามาอยู่
‪และพระเจ้าไม่ได้ไว้ชีวิตโลกเก่า ‪แต่ปกป้องโนอาห์ผู้ประกาศความชอบธรรม
‪พระเจ้าตรัสกับโนอาห์ว่า "ลงมา..."
‪ผมต้องดู
‪ก้มต่ําๆ
‪"นั่นคือผู้ชอบธรรมทั้งแปด ‪ที่ข้าเห็นอยู่ต่อหน้าข้า"
‪แองเจลิน่ามาทําอะไรในบ้านเรา
‪นั่นออทั่ม ทําไมเธอกับพวกเขาอยู่กับฆาตกรคนนั้น
‪ดูไม่เหมือนพวกเขามีปืนจ่อหัวอยู่ ‪คงเลือกมาที่นี่เอง
‪เราต้องหาทางเข้าไปข้างใน ‪เราจะได้แยกตัวแองเจลิน่าออกมา
‪- ผมไม่กลัวเธอหรอก ‪- แคล บ้าเอ๊ย
‪แคล ในที่สุดคุณก็กลับมา ขอต้อนรับกลับบ้าน
‪คุณเป็นใครถึงมาต้อนรับผมกลับบ้านของผม
‪คุณไม่ควรอยู่ที่นี่ พวกคุณด้วย
‪ฉันถูกเรียกมาที่นี่
‪ถูกเรียกมาหาคุณ
‪โกหก
‪จะชอบหรือไม่ก็ตาม แคล ฉันมาที่นี่เพราะคุณ
‪เพื่ออยู่ใกล้คุณมากขึ้น ‪ถึงเวลาที่คุณต้องยอมรับแล้วว่าเรา...
‪หลังจากทุกอย่างที่เกิดขึ้น
‪คุณเป็นโรคจิตแล้วที่คิดว่า ‪ผมอยากเกี่ยวข้องอะไรกับคุณ
‪พระเจ้าเรียกฉันมาตัดสินผู้โดยสาร
‪เพื่อระบุตัวแปดผู้ชอบธรรมที่ควรนําไปสู่โลกใหม่
‪เราเหลือเวลาอีกแค่เดือนเดียวที่จะช่วยโลกนี้ไว้
‪และคุณก็เป็นภัยร้ายแรงที่สุดต่อเรือชูชีพ
‪พระเจ้าให้ฉันเป็นผู้ตัดสิน
‪ฉันคือเทวทูตและรู้ว่าโลกนี้จะจบสิ้น
‪ร่วมมือกับฉันสิ เป็นหนึ่งในผู้ชอบธรรมที่จะอยู่รอด
‪อย่ามาแตะต้องผม
‪ออทั่ม
‪เราไม่ได้มาที่นี่เพราะแองเจลิน่า ‪เรามาที่นี่เพื่อคุยกับคุณ
‪ฟังนะ เราต้องรู้ว่า ‪เถาวัลย์ดอกสีม่วงนั่นหมายถึงอะไร
‪มันมีความหมายยังไงกับคุณ
‪แองเจลิน่าคงไม่อยากให้ฉันช่วยคุณ
‪แคลไปตามเสียงเรียก ‪จากที่นั่งของคุณบนเครื่องบิน
‪ที่นั่งของคุณ
‪คุณอาจตกอยู่ในอันตรายร้ายแรง ขอร้องละ ‪บอกสิ่งที่คุณรู้มาเถอะ
‪ไม่เป็นไร
‪พวกเขาไม่ได้อยู่ที่นี่
‪เถาวัลย์ดอกสีม่วงไม่มีความหมายอะไรกับฉัน
‪เราคือผู้ถูกเลือก เราสองคนเท่านั้นที่มีแซฟไฟร์
‪คุณทําแบบนั้นไม่ได้นะ
‪แคล!
‪ไม่มีหนทางอื่นไปสู่ความอยู่รอดแล้ว
‪ไม่ พระเจ้าคงไม่ต้องการแบบนั้น
‪แคล เราเสร็จธุระแล้ว ‪เราได้สิ่งที่ต้องการแล้ว ไปกันเถอะ
‪ฉันไม่ได้พูดอะไรเลย
‪ไปกับเราเถอะ
‪นี่คือเสียงเรียกของคุณที่ต้องไขปริศนา ‪โอกาสที่คุณจะได้ไถ่บาป
‪การไถ่บาปมันไร้ประโยชน์ ‪ความหวังเดียวที่คุณจะอยู่รอดคือฉัน
‪เสียงเรียกคือความหวังเดียวของเรา
‪แคล เราต้องไปแล้ว
‪คุณยังมีทางเลือกนะ
‪กล้าหาญเข้าไว้
‪ที่ของฉันอยู่ที่นี่
‪คุณแข็งแกร่งกว่าที่คุณรู้
‪บางทีเราควรจะไปนะ
‪บางทีเราทุกคนควรจะไป
‪ผมน่าจะตั้งใจเรียนวิชาเคมีมากกว่านี้
‪ผมน่าจะให้ความสนใจพ่อผมมากกว่านี้
‪แต่ผมว่าเราใกล้จะทําเสร็จแล้ว
‪พ่อคะ ดูสิ หนูวาดดอกไม้ใส่ไว้ด้วย
‪หนูหวังว่าเด็กอาจทําให้คนเห็นใจน่ะค่ะ
‪พ่อชอบนะ ลูกรัก ชอบมากเลย
‪มันเยี่ยมยอดจริงๆ
‪มานี่สิ
‪พ่อรักลูกสองคนมากนะ
‪พลุไฟนี่ก็ใกล้เสร็จแล้ว
‪ถ้ามันได้ผล มันอาจทําให้คนสนใจป้ายของคุณ
‪พ่อแน่ใจเหรอคะว่ามันจะได้ผล
‪พ่อก็ไม่รู้
‪ฉันคิดว่าเราต้องมองไปยังอนาคต
‪ด้วยความเป็นไปได้ว่าทุกอย่างจะออกมาดี
‪แน่นอน
‪มาเร็ว
‪สํานักงานทะเบียนธุรกิจนิวยอร์ก
‪(บันทึกทรัพย์สินนิวยอร์กซิตี)
‪สตาร์รี่แซปลิงส์เดย์แคร์ปิดตัวไปหลายปีแล้ว
‪ไม่มีที่อยู่ใหม่
‪มันต้องมีเหตุผลที่แคลเห็นมันในเสียงเรียก
‪เขาเอาแต่พูดว่าเขาเห็นเถาวัลย์ดอกสีม่วง
‪ถ้ามันไม่เกี่ยวกับสถานรับเลี้ยงเด็ก ‪แต่มันเกี่ยวกับตัวตึกล่ะ
‪ตึกอยู่ห่างจากสถานกักกันแค่ช่วงตึกเดียว
‪มันดูเหมือนถูกทิ้งร้าง
‪คุณไม่มีทางเดาถูกว่าใครเป็นเจ้าของ
‪นี่ไงล่ะ ฉันใช้ค้อนทุบมาได้ถึงแค่นี้
‪แล้วฉันก็เช่าเครื่องเจาะนี่มา ‪เพื่อให้ฉันไปได้สุดทางที่เหลือ
‪คุณทําทั้งหมดนี้เองด้วย...
‪ค้อนและฉันที่ท้องโย้อยู่น่ะเหรอ ‪ใช่ เห็นได้ชัดเลย
‪เดรอาของเราเหรอ ทําไมเธอถึง...
‪เป็นเจ้าของตึกใกล้สถานกักกันเหรอ
‪ผมไม่รู้ แต่ผมจะแจ้งจาเร็ดให้เร็วที่สุด
‪ความหนาแน่นเปลี่ยนไป
‪- คุณต้องเปลี่ยนการตั้งค่า ‪- โอเค
‪- ผมทุบมันให้ทะลุได้ ‪- ฉันอยากรู้วิธีมากกว่า
‪ฉันเป็นแม่คนนั้นแล้ว
‪แค่สอนลูกฉันเรื่องทําต่อไปให้สําเร็จ
‪งั้นก็ตามใจ เราตกลงกันว่าจ่ายล่วงหน้าใช่ไหม
‪ใช่ค่ะ
‪กระเป๋าสวย
‪ของเลียนแบบน่ะ
‪ส่งมา
‪ฟังนะ อย่าทําอะไรฉันกับลูกเลย ‪เราไม่อยากมีปัญหา
‪ผมก็เหมือนกัน
‪แต่ผู้หญิงโสดอยู่คนเดียวในที่แบบนี้น่ะเหรอ
‪พนันได้เลยว่าคุณมีซ่อนไว้อีกเพียบ ‪เพราะกระเป๋านั่นไม่ใช่ของเลียนแบบ
‪ไปเดินดูกันดีไหม
‪ออทั่ม
‪มันไม่ใช่ของฉัน
‪ฉันรู้ว่าคุณจะไม่ทิ้งฉันไป ‪แม้ว่าแอสทริดวางแผนที่จะไป
‪คุณไม่โกรธเธอเหรอ
‪เราทุกคนต้องตัดสินใจเลือกเอง ‪ในช่วงใกล้ถึงวันสุดท้ายนี้
‪อีแกนถึงได้ออกไปข้างนอกอยู่ตลอดใช่ไหม
‪พี่อีแกนยอมเสี่ยงเสียอิสรภาพ ‪เพื่อเราทุกครั้งที่เขาออกไปซื้อเสบียง
‪นั่นคือความภักดี
‪ความเสียสละ
‪ตอนนี้เป็นโอกาสที่คุณจะได้พิสูจน์ความภักดี ‪เพื่อได้เป็นหนึ่งในแปดคน
‪ก่อนที่พ่อจะตื่นเต้นเกินไป ‪มันเป็นแค่อาหารกระป๋องน่ะค่ะ
‪พ่อไม่หิวเหรอ
‪พ่อพูดได้ดีขึ้น
‪- พ่ออยากพูดได้ดีขึ้น ‪- ใช่
‪ค่ะ หนูรู้
‪- งั้นเรามาออกกําลังกายกันดีไหม ‪- ไม่
‪พ่อ เดี๋ยวค่ะ นั่งก่อน ระวังนะ
‪เกิดอะไรขึ้น
‪ฉันไม่รู้ เขากระสับกระส่าย ‪และฉันก็ไม่รู้ว่าเขาต้องการอะไร
‪ลูกชาย
‪ไม่ ฟังดูเหมือนเขาอยากออกไปตากแดด ‪รับวิตามินดี ไม่เป็นไร ผมจะพาคุณไป
‪ไม่ นั่น... ไม่ค่ะ เขา...
‪- แป๊บนึงนะ ‪- ลูกชาย
‪ลูกชาย พ่อ
‪พ่อ ลูกชาย เบนเหรอ พ่อยากเจอเบนเหรอ
‪สถานกักกันถูกปิดล็อก ‪และมีการคุ้มกันแน่นหนา คุณสโตน
‪เราไม่มีทางเข้าไปที่นั่นได้เลย
‪เว้นแต่เราใช้เพื่อนบ้านใหม่ของเรา
‪ถ้าเดรอาเป็นเจ้าของตึกข้างๆ
‪เราอาจเข้า ใกล้พอที่อย่างน้อยก็ได้โบกมือ
‪ถ้ามีคนเห็นเรา และมีการแจ้งเตือนภัย ‪มันอาจเลวร้ายมากได้
‪ฉันไม่รอแล้ว อีกเดือนเดียวก็ถึงวันตายแล้วนะ
‪นี่อาจเป็นโอกาสสุดท้ายของเขา ‪ที่จะได้เจอเบนกับหลานสาว ของฉันด้วย
‪ฉันจะยอมเสี่ยง ถ้าฉันถูกจับได้ก็ช่างมัน ‪จะไม่เสียใจเลย
‪แวนซ์ เราจะทํามัน
‪คุณเลี้ยงลูกที่มีพลังธรรมชาติจริงๆ
‪นี่คือที่อยู่ที่แวนซ์ส่งมา
‪และครอบครัวของเดรอาเป็นเจ้าของตึก
‪ผมไม่เห็นเถาวัลย์เลย
‪จาเร็ด ทางนี้
‪สตาร์รี่แซปลิงส์เดย์แคร์
‪ใช่ที่นี่แน่นอน
‪ใช่ แต่ทําไมเสียงเรียกถึงพาเรามาที่นี่ล่ะ
‪- ช่วยด้วย ใครก็ได้ช่วยด้วย ‪- เดรอา
‪ช่วยด้วย
‪คุณพาผมเดินดูดีๆ ก็ได้ ‪แต่คุณต้องทําให้ตัวเองลําบาก
‪คุณตาบอดหรือไง
‪ที่นี่ไม่มีอะไรเลย พอร์ตแลนด์เดีย ไปซะ
‪เธอไม่อยู่ในฐานะที่จะมาออกคําสั่ง
‪- คุณอยากให้ทํายังไงกับไอ้เวรนี่ ‪- ปล่อยเขาไป
‪- อะไร คุณต้องล้อเล่นแน่ๆ ‪- เขาไม่มีค่าพอ จาเร็ด
‪วันนี้แกรอดตัวไป พวก
‪ถ้าฉันเห็นแกอยู่ห่างจากเธอสิบไมล์ ‪ฉันจะเหนี่ยวไกเลย ได้ยินไหม
‪ออกไป ไสหัวไป ! ออกไป!
‪ค่ะ ขอบคุณ หาฉันเจอได้ยังไง
‪เรื่องมันยาว พระเจ้าช่วย คุณ... ท้องได้ไง
‪อย่าบอกนะว่า ‪คุณยังไม่เคยได้ยินเรื่องการสืบพันธุ์ของมนุษย์
‪เซอร์ไพรส์จริงๆ ยินดีด้วยนะ
‪คุณ...
‪คุณกําลังมี...
‪แต่ฉันไม่อยากบอกคุณแบบนี้หรอก
‪เดรอา ผมเป็นพ่อเด็กเหรอ
‪ออกไปห่างๆ ดาดฟ้าตึกเดี๋ยวนี้
‪ถอยไป!
‪เสียงมันดังมาจากสถานกักกัน
‪พ่อ เราต้องไปหาเขา ถ้าเขาต้องการเราล่ะ
‪ไม่ คุณไม่มีทางเข้าไปจากข้างนอกได้
‪ฉันมีอีกทาง มาเร็ว
‪โอเค มันดูไม่น่าใช่สักเท่าไหร่ ‪แต่มันคืออิสรภาพจากสถานกักกัน
‪อย่างน้อยก็จะใช่เมื่อฉันทุบมันทะลุได้
‪เดี๋ยว ทะลุนั่นไปก็เจอพ่อ โอลีฟและก็อีเดนเหรอ
‪คุณทําทั้งหมดนี้เองเหรอ ‪คุณพยายามเล่นบทชอว์แชงก์ที่นี่เหรอ
‪ฉันคิดว่ามันเป็นกิจกรรมมอมมี่แอนด์มีที่ดี
‪จนกระทั่งฉันเจอผนังหินและเกือบเสียขาไป
‪แล้วฉันก็จ้างคนเจ้าเล่ห์ที่สุดของบรุกลิน ‪ให้มาช่วยฉันใช้เครื่องเจาะเล็กๆ นี่
‪ผมว่ามันดูไม่เล็กเท่าไหร่นะ ‪เราต้องผ่านผนังนั่นไปให้ได้
‪มันมากกว่าสว่านไฟฟ้าทั่วไป ‪พวกคุณถอยไปห่างๆ ดีกว่า
‪อย่ายิง ขอร้องละ เราต้องการความช่วยเหลือ
‪คนที่นี่กําลังจะตาย
‪ทําอะไรน่ะ คุณบอกว่ามันไหม้หมดแล้ว
‪ใช่ มันไหม้หมดแล้ว ‪ผมพยายามแก้ไขบางอย่างแบบแมคไกเวอร์น่ะ
‪เพราะเครื่องปั่นไฟตัวจิ๋วในห้องแล็บ ‪มันส่งเสียงเปาะแปะ
‪ไม่มีทางยืดเวลาเชื้อเพลิงได้เลย
‪เราต้องประวิงเวลาให้มากขึ้นอีก
‪เว้นแต่เราจะเลือกทําสิ่งที่เป็นไปไม่ได้
‪ไม่มีทาง เราตัดสินไม่ได้ว่า ‪ใครจะอยู่หรือใครจะตาย
‪แต่ถ้าเราไม่ทํา เราอาจเสียพวกเขาไปทั้งหมด
‪นั่นเสียงอะไร
‪- แคล ‪- พ่อ
‪ไง
‪ทําได้ไง
‪เมื่อการก้าวไปข้างหน้ามันยากลําบาก ‪คนแข็งแกร่งก็จะเจาะมัน
‪คุณต้องการอะไร
‪เราต้องทําให้ผู้ป่วยเอแอลเอ็นไอมีชีวิตอยู่ ‪ฉะนั้นไฟฟ้า เยอะๆ เลยและก็เร็วๆ ด้วย
‪ค่ะ เราจัดให้ได้ ไปกันเถอะ
‪ฉันทําสําเร็จ
‪เอาละ
‪สายไฟใหม่ทั้งหมดเตรียมพร้อม
‪- พร้อมแล้ว ‪- พร้อม
‪- เดรอา ได้เวลาปล่อยไฟฟ้าแล้ว ‪- พร้อมแล้ว
‪เอาละ โจ สับสวิตช์
‪เอาละนะ
‪(ปิดเครื่อง)
‪ฮัลโหล
‪ได้ผลไหม ใครก็ได้ตอบที
‪คุณทําให้สถานการณ์ดีขึ้นแล้ว
‪ว้าว การทํางานเป็นทีมทําให้ฝันเป็นจริง
‪ลืมที่ฉันพูดไปซะ
‪มันจะติดอยู่ในความทรงจําของผม ขอบคุณนะ
‪เราทําสําเร็จแล้ว
‪- เกือบไปแล้ว ‪- ขอบคุณนะ
‪- เฉียดฉิวไปหน่อย ‪- ใช่ ช้าไปสําหรับบางคน
‪แต่เราช่วยชีวิตบางคนไว้ได้ เราช่วยมาร์โคไว้
‪แคล พ่อไม่เข้าใจว่าลูกมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง
‪จากเสียงเรียกของออทั่ม
‪เดี๋ยว ผู้โดยสารได้เสียงเรียกคืนมาแล้วเหรอ
‪ไม่ได้เสียมันไปหรอก ‪แค่เสียความสามารถที่จะรับมันได้น่ะ
‪ลูกยังได้รับมันอยู่
‪ของผมกับของคนอื่นๆ ทุกคน
‪ผมได้รับเสียงเรียกทั้งหมด
‪ถ้าเสียงเรียกกลับมา ก็แปลว่า...
‪มีความหวัง
‪และตอนนี้เราอยู่ด้วยกันแล้ว ‪คิดดูสิว่าเราจะทําอะไรได้
‪เบน!
‪มิเคล่า
‪- มิค ‪- เบน
‪เฮ่
‪- ไง คู่หู ‪- ไงคะ คู่หู
‪ฉันมีเซอร์ไพรส์ให้พี่นิดหน่อยที่ชั้นบน
‪คําใบ้เดียวคือเขาอายุเกือบ 70 และดื้อสุดๆ
‪ผมคงขอคุณมากไปที่บอกให้อยู่เฉยๆ
‪ขอโทษที ไม่เสียใจหรอก
‪ใช่
‪หวัดดี
‪เดรอา อะไร... ว้าว
‪ใช่
‪ฉันดีใจที่คุณไม่เป็นไร
‪เช่นกัน
‪ผมว่างอยู่นะ แค่พูดเฉยๆ
‪มานี่เลย
‪เพราะโจ ตอนนี้เรามีไฟฟ้า ‪เชื่อมต่อกับโครงข่ายหลักแล้ว
‪เพราะเพื่อนๆ ของเรา ‪ตอนนี้เรามีทางออกไปจากที่นี่แล้ว
‪ถ้าใครอยากไป ก็ไปได้เลย
‪แต่ผมขอแนะนําให้คุณรู้จักใครบางคนก่อน
‪นี่ลูกชายผม แคล
‪แคลเหรอ
‪คุณคือเด็กตัวเล็กๆ คนนั้นที่อยู่บนเครื่องบินเหรอ
‪ตอนนี้ไม่เล็กเท่าไหร่แล้ว
‪แคล เขาเข้าถึงเสียงเรียกของเราทุกคนได้
‪และถ้าเราอยู่ด้วยกันที่นี่
‪เราก็ยังติดตาม ‪และไขปริศนาเสียงเรียกของเราได้
‪เสียงเรียกหรืออิสรภาพ
‪ผมกําลังคิดถึงอิสรภาพ
‪คุณคือคนสุดท้ายที่สมควรได้รับอิสรภาพ
‪แต่ก็ไปเถอะ
‪ดูซิว่าจะอยู่ได้นานแค่ไหน
‪ฉันไปอยู่ข้างนอกมา มันไม่ดีสําหรับผู้โดยสารเลย
‪การไขปริศนาเสียงเรียกเป็นทางเดียว ‪ที่จะช่วยเรือชูชีพนี้ไว้ได้
‪และถ้าเราไม่ช่วยไว้ ‪อิสรภาพแบบไหนก็จะอยู่ได้ไม่นาน
‪เราเหลือเวลาอีกแค่เดือนเดียว
‪ใครจะบอกได้ว่า ‪การไขปริศนาเสียงเรียกจะเพียงพอ
‪คุณพูดถูก
‪เราไม่รู้
‪แต่เราต้องมีความหวัง
‪ศรัทธา
‪ผมยอมรับว่ามีช่วงเวลาที่ความหวังและศรัทธา
‪คือสิ่งสุดท้ายในใจผม
‪แต่ผู้หญิงที่น่าประทับใจมากคนหนึ่ง
‪ที่ผมโชคดีพอที่ได้รู้จัก
‪เปลี่ยนความคิดของผม
‪และตอนนี้แม้จะมีเรื่องทั้งหมด
‪ผมก็จะทุ่มสุดตัว
‪ฉะนั้นผมขอให้คุณ ขอร้องคุณ ‪เพื่อนผู้โดยสาร เพื่อนๆ
‪ครอบครัวของผม
‪มาร่วมมือกับผม จงมีศรัทธา
‪อยู่ต่อเถอะ
‪เป็นคําพูดที่ดี
‪แต่ผมจะออกไปจากที่นี่
‪ไม่เป็นไรใช่ไหม
‪ค่ะ มันอาจจะเป็นรอยช้ํา แต่...
‪ฉันไม่ควรให้ไอ้เลวนั่นเข้ามาในตึกของฉัน
‪ฉันไม่ควรอยู่ที่นั่นคนเดียว ฉันไม่ควรทํา...
‪สิ่งที่คุณต้องทําคือเลิกตําหนิตัวเอง
‪เดรอา สิ่งที่คุณทํา...
‪- สิ่งที่คุณทํามาตลอด... ‪- ทําทุกอย่างเองและก็ท้องอยู่...
‪ทําให้ผมทึ่ง
‪คุณไม่เคยยอมแพ้เลย
‪หมาป่าเดียวดายจะมีลูกแล้ว
‪ใช่ ฉันก็ว่างั้น
‪ทําไมคุณไม่บอกผม
‪ฉันอยากบอก...
‪แต่คุณออกไป
‪กอบกู้โลกอยู่
‪และฉันไม่อยากให้มันหยุดคุณไม่ให้ทําอย่างนั้น
‪คุณยังไม่ได้ตอบคําถามผม
‪ผมเป็นพ่อเด็กหรือเปล่า
‪ฉันหมายถึงในทางชีวภาพน่ะ
‪แต่คุณจะอยากเป็นพ่อที่แท้จริงหรือไม่
‪นั่นมันก็อีกเรื่องนึง
‪นั่นเป็นสิ่งเดียวที่ผมต้องการ
‪- คุณไม่เป็นไรใช่ไหม ‪- อืม
‪- แน่ใจนะ ‪- อืม
‪ค่ะ ทัมเปอร์จะตื่นเต้นนิดหน่อย ‪เวลาที่มีการเคลื่อนไหวเยอะๆ
‪เหมือนแม่เลย
‪คุณอยากจับดูไหม
‪(เดวีส์ ยากําจัดหนู ‪ล่อเหยื่อและฆ่า)
‪ยินดีด้วยค่ะ
‪คุณเลือกหนทางที่ถูกต้องแล้ว ออทั่ม
‪ผู้ที่ติดตามความชอบธรรมจะพบกับชีวิต
‪ฉันพลาดไปหนึ่งคน
‪หนึ่งคนไม่สําคัญ ‪พระประสงค์ของพระเจ้าจะค่อยๆ มา
‪สวัสดีค่ะ
‪มีใครอยู่ไหม
‪แคล
‪อยู่ที่นี่หรือเปล่า
‪พ่อ ผมคิดถึงพ่อ
‪ลูกพ่อ
‪นั่นลูกผม
‪คุณพ่อ
‪ชีวิตคุณกําลังจะกลับตาลปัตร เพื่อนยาก
‪ผมก็หวังว่าอย่างนั้น
‪เมื่อผนังเปิดแล้ว
‪ผมจะไปหาลูกชายผมแต่เช้าแล้วพาเขากลับมาที่นี่
‪ไหนดูซิ
‪อดดื่มกาแฟแปดเดือน แย่จัง
‪ใช่ คุณไม่รู้หรอก
‪ฉันแน่ใจว่าคุณมีเรื่องอยากถามเยอะมาก
‪แต่ที่ถามว่าท้องได้ไง
‪มันนานมาแล้ว
‪มันเกิดขึ้นก่อนพวกคุณ
‪ฉันดีใจกับพวกคุณนะ กับพวกคุณสามคน
‪โอเค ทุกคน ผมต่อตรงขอบเสร็จแล้ว
‪นายทําแค่นั้นตลอด
‪- ไม่จริงเลย ‪- จริงสิ
‪- ไม่เอาน่า ‪- อย่าไปนะ
‪ใช่ๆ
‪เขาไม่ได้ต่อส่วนนั้นด้วยซ้ํา
‪เอาละ มาเร็ว
‪จริงๆ นะ
‪ผมดีใจที่คุณยังอยู่ที่นี่ มาร์โค
‪ผมรู้ว่ามีสิ่งที่ผมต้องทําอีก
‪ผมแค่...
‪มันเยอะมากที่ผมจะจัดการด้วยตัวเอง
‪ผมหวังว่าจะมีคนช่วย
‪เราสองคนเท่านั้นที่มีแซฟไฟร์
‪ถึงเวลาที่คุณต้องยอมรับแล้วว่า ‪พระเจ้าต้องการให้เราทํางานด้วยกัน
‪ไม่มีหนทางอื่นไปสู่ความอยู่รอดแล้ว
‪คําบรรยายโดย ประเมิน ปิ่นทอง