‪ก่อนหน้านี้ใน เที่ยวบินพิศวง
‪ถ้าเธอได้แซฟไฟร์ไป ‪เรือชูชีพจะมีโอกาสรอดแค่ไหน
‪คุณได้รับมอบหมายให้หาวิธีรักษา
‪ฉันว่าฉันทําสําเร็จแล้ว ดีเอ็นเอไม่มีความผิดปกติ
‪คุณเก็บความเศร้าไว้มิดชิด ‪มันส่งผลเสียกับคุณ มิค
‪แกไม่เหมือนใคร ‪แม้แต่ในบรรดาผู้โดยสารเที่ยวบิน 828
‪ปู่จะเสียสมาชิกในครอบครัว ‪ให้กับที่เฮงซวยนั่นอีกคนไม่ได้
‪โอ๊ย คุณฝังชิปฉันใช่ไหม
‪เรามีแผนหาตัวผู้โดยสาร ‪ที่หลบหนีไปทั้ง 13 คนให้เจอ
‪ฉันเป็นส่วนหนึ่งของเซฟเฮาส์
‪- พวกเขาอยู่ด้วยกันทั้งหมดเหรอ ‪- เก้าคน
‪คุณไม่เข้าใจ ‪ความกังวลของฉัน มันมากเกินไป
‪หน้าที่ของผมเสร็จสิ้น ‪ตอนผมก้าวลงจากเครื่องบินลํานั้น
‪มีแค่สองคนที่เห็นว่าจะเกิดอะไรขึ้น ‪คุณกับกัปตันเดลี่
‪โรคระบาดทั้งสองครั้งนี่เกิดจากเดลี่
‪การพิพากษาจะเกิดขึ้นหลังจากพยานทั้งสองตาย
‪มันเป็นหน้าที่ของฉันที่ต้องนําจุดจบมาสู่โลกนี้
‪ด้วยการฆ่าพยานทั้งสอง
‪(แม่น้ําสีแดงเลือด ‪ใกล้สถานกักกันผู้โดยสารเที่ยวบิน 828)
‪ผ่านมาหกชั่วโมงกว่าแล้ว
‪หลังจากที่แม่น้ํา ‪นอกสถานกักกันผู้โดยสารเที่ยวบิน 828
‪กลายเป็นสีแดงเลือด
‪นักวิทยาศาสตร์ยังคงพยายามยืนยันสาเหตุ
‪ไม่มีใครบอกได้แน่ชัดว่าทําไม
‪หรือภาพที่ลึกลับน่ากลัวนี้เกิดขึ้นได้ยังไง
‪แต่ดูจากการระบาดของโรค ‪ในสถานกักกันผู้โดยสารเที่ยวบิน 828
‪และการที่มันอยู่ใกล้กับแม่น้ํา
‪มันบ้าหรือไม่ที่คิดว่า ‪นี่เป็นความผิดของผู้โดยสารเที่ยวบิน 828
‪คนเหล่านี้เป็นต้นเหตุของรอยแยก
‪ที่ฆ่าคนบริสุทธิ์เกือบ 1,000 คนไม่ใช่เหรอ
‪พวกเขาบางคนยังคงลอยนวลอยู่ไม่ใช่เหรอ
‪อีกนานแค่ไหนที่รัฐบาลของเรา ‪จะแสร้งทําเป็นว่าเรื่องนี้ไม่ได้เกิดขึ้น...
‪เซฟเฮาส์ไม่ปลอดภัยอีกแล้ว ผมไม่ชอบเลย
‪เราควรไปจากที่นี่
‪อามูตาบอกว่าเราควรอยู่
‪กัปตันอามูตาก็น่าจะกลับมาหลายชั่วโมงแล้ว ‪อาจเกิดอะไรขึ้นก็ได้
‪จอร์เจียไม่อยู่ที่จุดส่งของ
‪เธอทิ้งโน้ตไว้
‪แล้วเราจะทํายังไงดี
‪ตอนนี้น่ะเหรอ ไม่ต้องทําอะไรเลย
‪ไม่ต้องไปรับเสบียง ‪ไม่มีเสียงเรียกอีกแล้ว
‪เมืองนี้อันตรายมาก ‪เราต้องหลบอยู่ที่นี่จนกว่าเรื่องนี้จะจบลง
‪จนกว่าเราจะถูกจับเหรอ
‪เราจะลงเอยเหมือนคนอื่นๆ ในสถานกักกัน
‪ผมจะบอกให้นะ การอยู่ที่นี่เป็นความคิดที่แย่มาก
‪หายใจ
‪ผมจะดูแลคุณนะ
‪เราจะเป็นเป้านิ่งรออยู่ที่นี่งั้นเหรอ
‪- ถ้ามีคนตามคุณมาล่ะ ถ้า... ‪- ไม่มีหรอก
‪ฟังนะ การเคลื่อนไหวเป็นกลุ่มใหญ่ไม่ใช่สิ่งที่ดี
‪ตอนนี้ นี่...
‪นี่คือทางเลือกที่ดีที่สุดของเรา
‪เราอยู่ที่นี่ปลอดภัย
‪ที่นี่เราไม่มีใครปลอดภัย
‪ผมรู้ว่าคุณคิดว่าคุณขังแองเจลิน่าแล้ว
‪แต่เธอยังทําให้โลกตกอยู่ในอันตรายได้
‪เธอเป็นภัยคุกคาม ต้องจัดการกับเธอ
‪ฉันควรจะต้องทํายังไง
‪สมมติว่าฉันเชื่อคุณว่าแองเจลิน่ามีพลังพวกนี้
‪ฉันจะจัดการเธอยังไง
‪ใช้เซรุ่มของซานวี
‪ซานวีสร้างมันขึ้นมาเพื่อกําจัดโรคระบาดของเดลี่
‪ใช่ แต่มันอาศัยการค้นคว้าวิจัยที่มีอยู่ก่อนแล้ว
‪คุณกําลังบอกอะไรฉันกันแน่
‪เมื่อหลายปีก่อน ซานวีสร้างยาต้าน ‪ที่กําจัดเสียงเรียกของเธอ
‪ถ้ามันได้ผลกับของจริง ‪มันก็อาจใช้ได้กับของปลอมด้วย
‪อย่างน้อยคุณต้องลองดู
‪แองเจลิน่าถูกขังเดี่ยวตลอด 24 ชั่วโมง
‪ผมจะบอกให้ เธออันตราย
‪เท่าที่ฉันรู้ พวกคุณอันตรายหมดทุกคน
‪และฝูงชนที่เพิ่มขึ้นข้างนอกนั่นก็เห็นด้วย
‪พวกเขาคิดว่าคุณทําให้อีสต์ริเวอร์เป็นพิษ
‪เราไม่เกี่ยวข้องกับแม่น้ําที่กลายเป็นสีแดง
‪คุณอยากออกไปสาบานไหม เพราะฉันทําไม่ได้
‪คุณขังเราทุกคนไว้ ไม่มีทาง...
‪ไม่ใช่ทุกคน
‪มีผู้โดยสารจํานวนมากที่ยังลอยนวลอยู่
‪หนึ่งในนั้นอาจทําให้เกิดโรคระบาดเหมือนเดลี่
‪แองเจลิน่าถูกคุมขังแล้ว ฉันไม่กังวลเรื่องเธอ
‪ฉันมีปัญหาใหญ่กว่านั้นเยอะแยะ
‪ขอโทษนะครับ
‪ขอโทษครับ
‪วันนี้ห้ามส่งของครับ ป๋า
‪ผมมาหาลูกสาว ช่วยดูรายชื่อหน่อยได้ไหม
‪(ทางเข้าผู้มาเยี่ยมตรงไป)
‪ชื่อสตีเวน สโตน
‪- เขาพูดว่าไงนะ ‪- สโตน
‪- เหรอ ‪- นั่นเขาเหรอ
‪เอาละ ถอยไปๆ
‪เบน สโตนยืนยันทุกอย่างที่คุณพูด ‪เกี่ยวกับความสามารถของคุณ
‪แล้วผู้โดยสารจะเริ่มมาเมื่อไหร่
‪ฉันบังคับอามูตาให้มามอบตัวไม่ได้
‪ฉันทําได้แค่ใช้คนที่เขารักที่สุดแนะนําเขา
‪หลายคนมองว่าคุณเป็นภัยคุกคาม
‪พวกเขาคงดีใจที่ฉันกําจัดพลังของคุณ
‪แล้วขังคุณตลอดไป
‪ไม่นะ เราตกลงกันแล้ว
‪ใช่แล้ว ฉันเสี่ยงเพื่อคุณ ‪แต่นั่นหมายถึงคุณต้องส่งมอบ
‪- ฉันพยายามอยู่ ‪- พยายามให้มากกว่านี้สิ
‪ฉันมีทุกคน ตั้งแต่สมาชิกสภาเมือง ‪ไปจนถึงหัวหน้าคณะทํางานที่ทําเนียบขาว
‪บอกว่าฉันต้องควบคุมสถานการณ์นี้ให้ได้
‪ฉะนั้นถ้าผู้โดยสาร 12 คน ‪ไม่มาที่นี่ภายในหนึ่งวัน
‪คุณจะไม่มีวันได้ออกไปจากที่นี่
‪พ่อ
‪พ่อสบายดีหรือเปล่า
‪ดีใจที่ได้เจอลูกนะ
‪- ขอโทษนะ พ่อดู... ‪- เหนื่อยเหรอ
‪ใช่ พ่อไม่อยากบอกเลย ‪แต่ข้างนอกนั่นอย่างกับโรงพยาบาลบ้า
‪พ่อไม่ได้อยู่ในฝูงชนใหญ่ขนาดนั้น ‪ตั้งแต่เทศกาลวูดสต็อก
‪ใช่ พูดตามตรง หนูว่าอยู่ในนี้อาจจะปลอดภัยกว่า
‪ลูกอาจจะพูดถูก
‪เมื่อเช้าพ่อไปทํางาน แต่ที่ทํางานปิด
‪พวกเขาจะปิดทุกอย่างจนกว่าทุกอย่างจะสงบลง
‪แล้ว...
‪เกเบรียลหรือโอลีฟล่ะคะ
‪พ่อไปส่งพวกเขาที่การท่าเรือเมื่อเช้านี้
‪พวกเขาจะไปอยู่กับเพื่อนใน...
‪ฉลาดคิดดีค่ะ
‪ใช่
‪พ่อมีช่วงเวลาดีๆ
‪ดูเหมือนพ่อมีช่วงเวลาที่หลงลืมด้วย ‪พ่อไม่ได้ผูกเชือกรองเท้า
‪พ่อคิดอะไรอยู่ นี่มันอันตรายนะ
‪มันเป็นเรื่องสําคัญ
‪โอลีฟคิดว่าเธอกําลังทําบางอย่าง ‪ที่อาจช่วยผู้โดยสารได้
‪สิ่งที่ทีเจช่วยให้สําเร็จได้
‪พ่ออ่านมันแล้วเหรอ
‪ลูกก็รู้ว่าพ่อเป็นยังไง
‪ทุกอย่างในตํานานนั่น ‪มันเกินความรู้ความสามารถของพ่อ
‪แต่โอลีฟเหมือนย่าของเธอในเรื่องนั้น
‪- เมื่อเธอมุ่งมั่นที่จะทําอะไร... ‪- ใช่ค่ะ เธอจะไม่ยอมปล่อยมัน
‪จําได้ไหมตอนที่แม่ตัดสินใจว่าอยากดูนก
‪เราต้องไปที่ ‪เขตอนุรักษ์ธรรมชาติทุกแห่งในรัฐนี้เลย
‪หนูคิดถึงแม่ค่ะ
‪ใช่
‪เธอต้องชอบสามีของลูกมากแน่
‪ลูกจะคุยเรื่องนี้ก็ได้นะ
‪ค่ะ หนูคิดว่าหนูคุยได้แล้วค่ะ
‪เธออยากให้ลูกรู้ว่าลูกคู่ควรกับความสุข มิเคล่า
‪โดยเฉพาะตอนนี้
‪ทุกอย่างที่เกิดขึ้นกับลูก...
‪กับพวกลูกทุกคน มันไม่ยุติธรรมเลย
‪เฮ้ย นี่ คุณ ถอยไป!
‪ผมชื่อแดเนียล อามูตา คลาร์ก ‪กัปตันร่วมของเที่ยวบิน 828
‪ยกมือขึ้น คุกเข่าลงกับพื้น คุกเข่าลง
‪เราปลอดภัย ถูกขังอยู่ในนี้ ‪แล้วใครดูแลพ่อล่ะ
‪โอ้...
‪พ่อ
‪พ่อ!
‪(เที่ยวบินพิศวง)
‪มิค เกิดอะไรขึ้น
‪จอร์แดนบอกว่า...
‪มีอะไร เธอได้รับเสียงเรียกเหรอ
‪เป็นอะไรไป
‪เบน มันแย่มากเลย เขาล้มลงหมดสติ
‪พ่อน่ะเหรอ
‪พระเจ้าช่วย เขาปลอดภัยไหม
‪ฉันว่าไม่นะ
‪ฉันแค่ต้องยืนอยู่ตรงนั้น ‪ตอนที่หน่วยฉุกเฉินช่วยเหลือเขา
‪ฉันทําอะไรไม่ได้เลย
‪- เอาละ ทุกอย่างจะเรียบร้อยนะ ‪- พี่ไม่รู้เรื่องนั้น เบน
‪ไม่มีใครบอกฉันว่า ‪เขาอยู่ที่ไหนหรือเกิดอะไรขึ้น ฉัน...
‪ฉันอยู่ที่นี่ไม่ได้ ฉันต้องทําอะไรสักอย่าง
‪ออกจากสถานกักกันเหรอ
‪ฉันไม่ได้อยู่เคียงข้างแม่ตอนแม่ตาย ‪ฉันไม่ได้อยู่เคียงข้างซีค
‪เบน ฉันจะไม่นั่งเฉยๆ อยู่ที่นี่ ‪ฉันต้องหาทางไปอยู่เคียงข้างพ่อ
‪ใช้เสียงเรียกของเธอสิ ที่เธอเพิ่งได้รับน่ะ
‪- มันเป็นลําธาร ที่ไหนสักแห่ง ‪- ใครบอกล่ะ
‪ซิมเมอร์จะไม่รู้ว่าเสียงเรียกของเธอคืออะไร
‪จะรู้แค่ว่าเธอมีมัน ฉะนั้นใช้มันสิ
‪เพื่อออกไป ใช่
‪ขอบคุณค่ะ
‪หาพ่อให้เจอ
‪ทําสิ่งที่ทําได้เพื่อเขา
‪ได้ค่ะ
‪ผู้คุม!
‪ผู้คุม
‪ผมว่ามีคนลืมเรียกกลุ่มเราไปกินมื้อเที่ยงนะ
‪ถ้าเป็นพิซซ่าอีก
‪ช่วยบอกเชฟได้ไหมว่าผมแพ้กระดาษแข็ง
‪แองเจลิน่าอยู่ในสถานกักกัน
‪กําลังใช้พลังของโอเมกาแซฟไฟร์
‪เธอฆ่าพวกเขา
‪อะไร อดอาหารประท้วงอยู่ในนี้เหรอ คานธี
‪เราได้น้ํากลับมาแล้ว ‪เอ้านี่ ดื่มซะ บ้าจริง ขอโทษนะ
‪- หวังว่านี่คงไม่ใช่เรื่องสําคัญ ‪- ถอยไป ผมทําเอง
‪ได้ ยังไงผมก็ไม่ต้องการโน้ตนั่นอยู่ดี
‪ผมรู้สิ่งที่ต้องรู้แล้ว
‪มันนานมาแล้วตั้งแต่แองเจลิน่าตีผมสลบ
‪แล้วขโมยแซฟไฟร์ของผมไป
‪แต่ตอนนี้ในเมื่อเธออยู่ที่นี่ ‪ถึงเวลาต้องเอาคืนแล้ว
‪คุณจะไม่มีวันหาเธอเจอ ‪คุณจะเดินเตร่ไปทั่วสถานกักกันไม่ได้
‪ผมจะทําได้ ‪ด้วยความช่วยเหลือจากเพื่อนๆ ของคุณ
‪ทําความสะอาดที่ช่องเจ็ดหน่อย ‪อย่าพยายามหยุดผมนะ
‪ผมจะไปกับคุณ
‪ผมรู้ว่าเขาอยู่ที่นี่ พาผมไปหาเขา ‪ผมอยากเจอกัปตันบิล เดลี่
‪คุณไม่อยู่ในฐานะที่จะเรียกร้อง
‪คุณขัดคําสั่งรัฐบาลที่บอกให้คุณมอบตัว
‪งั้นก็ขังผมไว้ โยนกุญแจทิ้งไป
‪แต่รู้ไว้นะ
‪ถ้าคุณไม่ให้ผมเจอเพื่อนผม
‪คุณจะไม่ได้รู้ว่าคนอื่นๆ อยู่ที่ไหน
‪คุณคิดว่าเพื่อนๆ คุณ ‪จะอยู่รอดด้วยตัวเองได้นานแค่ไหน
‪เรามีอาหาร ที่พักพิง มีทีมที่ติดตามเสียงเรียก
‪พวกเขาจะปลอดภัยอยู่ที่นี่ ‪ช่วยฉันช่วยเหลือพวกเขาเถอะ
‪ผมอยากเจอบิล เดลี่
‪แล้วเรื่องโทรศัพท์ล่ะ
‪ผมเป็นพลเมือง ผมมีสิทธิ์
‪ผู้อํานวยการครับ มีผู้โดยสารได้รับเสียงเรียก
‪ขออนุญาตไขปริศนามันครับ
‪สิ่งสุดท้ายที่ฉันต้องการ ‪คือผู้โดยสารออกไปข้างนอกอีกคน
‪มันอันตรายเกินไป
‪มีเหตุผลที่คุณเลือกมิเคล่า สโตนจากทุกคนที่นี่
‪เธอเป็นอดีตตํารวจและก็เก่งมากด้วย ‪เธอดูแลตัวเองได้
‪- ใครได้รับเสียงเรียก ‪- ฉันเองค่ะ
‪ง่ายจังสะดวกจริง คุณอยากออกไป ‪ไขปริศนาเสียงเรียกของคุณเองเหรอ
‪อยากไปไหม ไม่อยาก ต้องไปไหม ต้องไป
‪ฉันคิดว่ามันเกี่ยวข้องกับแม่น้ําสีเลือด ‪และชีวิตของผู้คนตกอยู่ในอันตราย
‪ชีวิตพ่อคุณเหรอ ฉันได้ยินเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อเช้า
‪ถ้าคุณคิดว่าเธอปลอมเสียงเรียก มันเป็นไปไม่ได้
‪เรามีสามวิธีในการตรวจสอบมัน เริ่มด้วย...
‪คุณอยู่กับพวกเขาเหรอ ฉันว่าคุณคงยืนยันได้
‪ซานวีพูดไม่ผิด
‪คุณอาจหลอกเครื่องวัดอัตราการเต้น ‪ของหัวใจหรือผลความดันโลหิตได้
‪แต่ดูผลสแกนเอฟเอ็มอาร์ไอพวกนี้สิ
‪คุณปลอมการทํางานของประสาทไม่ได้
‪ขอบคุณทั้งสองคน ไปได้แล้ว
‪ฉันจะให้เกิดความผิดพลาดไม่ได้
‪ซึ่งเป็นเหตุผลที่ว่าทําไมตอนนี้ ‪ถึงต้องทําตามระเบียบมากกว่าเดิม
‪ถ้าเธอออกนอกลู่นอกทางแม้แต่นิดเดียว ‪คุณจะต้องชดใช้
‪คิดว่าคุณจัดการได้ไหม วาสเกซ
‪ผมจะเดิมพันด้วยอาชีพของผมเลยครับ
‪กลับมาภายในห้าโมง
‪อย่างช้าที่สุด
‪ห้าโมงทําให้เรามีเวลาไม่มากนัก
‪ส่งข้อความบอกเดรอาได้ไหม ‪ให้เธอไปเจอเราที่ถนนพาร์กตัดการ์วีย์
‪และฉันก็ต้องการแอลกอฮอล์
‪(เดรอา มิคามิ ‪อยู่ไหม ต้องคุยกัน)
‪ผมไม่เข้าใจ คุณหนีการจับกุมได้ตั้งหลายเดือน
‪ตอนนี้รัฐบาลหาคุณเจอได้ยังไง
‪คุณเข้าใจผิดแล้ว ‪ผมไม่ได้ถูกจับ ผมมามอบตัว
‪ผมรอใครบางคนอยู่ที่นี่ แต่ผู้หญิงคนนั้น ซิมเมอร์
‪เธอไม่ยอมให้ผมเจอเขา
‪เดี๋ยว
‪คุณจะเจอกับใคร
‪กัปตันเดลี่ เขาไปที่เซฟเฮาส์เมื่อเช้านี้
‪อามูตา ผมไม่รู้จะบอกคุณยังไงดี
‪แต่บิลตายแล้วเมื่อวานนี้
‪อะไร แต่มันเป็นไปไม่ได้
‪เขาขอให้ผมมาเจอเขาที่นี่ เขากําลังมา
‪นี่คือสิ่งที่ผมเตือนซิมเมอร์
‪อามูตา มีผู้โดยสารคนหนึ่ง แองเจลิน่า ‪เธอมีพลังนี้
‪เธอทําให้คุณเชื่อได้ว่าคุณเห็นบางอย่าง
‪ใครบางคนที่ไม่ได้อยู่ที่นั่นจริงๆ
‪- นั่นไม่... ผมจะบอกให้... ‪- ไม่ มันคือสิ่งที่เธอทํา
‪แองเจลิน่า เธอทําให้คนสับสน ‪ทําให้พวกเขาทําสิ่งที่พวกเขาไม่เคยทํา
‪ทําสิ่งชั่วร้ายที่อาจจมเรือชูชีพตลอดไป...
‪ไม่มีใครมีพลังแบบนั้นหรอก คุณรู้ได้ยังไง
‪เพราะผมก็หลงกลเธอเหมือนกัน
‪แองเจลิน่าฆ่าเมียผม
‪แล้วเธอก็ทําให้ผมคิดว่า ‪ผมเห็นเธอ สัมผัสเธอได้
‪เกรซอยู่ตรงนั้น
‪แต่แล้วเธอก็บอกให้ผมทําสิ่งที่ผมคงไม่มีวันทํา
‪มอบลูกสาวผมให้เธอ
‪ตอนนี้เธอทําให้คุณคิดว่า ‪เดลี่อยากให้คุณทําบางอย่าง
‪ที่คุณคงไม่มีวันทํา คือเข้ามอบตัว
‪คุณกําลังบอกว่าผมไม่ใช่แค่เสียเพื่อนไป
‪พระเจ้า คนเหล่านั้น ‪ที่ผมทิ้งให้ปกป้องตัวเองอยู่ที่เซฟเฮาส์
‪แต่ทําไม ทําไมแองเจลิน่า ‪ถึงต้องการล่อผมมาที่นี่่ เธอจะได้อะไร
‪เพราะซิมเมอร์ต้องการให้ ‪ผู้โดยสารทุกคนมาอยู่ในสถานกักกัน
‪แต่ทุกอย่างที่เธอทําจนถึงจุดนี้มันล้มเหลว ซึ่ง...
‪พระเจ้าช่วย
‪ถ้าเธอติดสินบนแองเจลิน่าให้ใช้แซฟไฟร์ของเธอ
‪โน้มน้าวคนอื่นให้ยอมมอบตัวล่ะ
‪- ฉันออกไปได้แล้วเหรอ ‪- ก็ไม่เชิง
‪แต่นักบินร่วมมามอบตัวแล้ว เราตกลงกันแล้วนี่คะ
‪ตกลงกันไว้ว่าผู้โดยสารทุกคนมามอบตัว
‪อามูตาไม่ยอมบอกตําแหน่งที่ตั้งของเซฟเฮาส์
‪ฉันต้องการตําแหน่งที่ตั้งเดี๋ยวนี้
‪ฉันไม่รู้ว่ามันอยู่ที่ไหน
‪งั้นก็เข้าไปในหัวพวกเขาแล้วหาคําตอบสิ
‪หาตําแหน่งที่ตั้งนั่นให้ฉัน ‪ไม่งั้นคุณจะติดอยู่ที่นี่ตลอดไป
‪โอเค ฉันเห็นเบาะแสบางอย่าง ‪ตอนที่ฉันแสดงภาพในใจของอามูตา
‪ทีวี
‪ตัวเลขที่ประตู 408 คิดว่านะ
‪408 อะไร ฉันต้องการที่อยู่ที่แน่นอน
‪โอเค ฉันเห็นหน้าต่าง
‪ถนนด้านนอก
‪ป้าย ป้ายบอกถนน
‪สี่แยกอะไร
‪ถนนสายสี่และก็...
‪อะไร ถนนสายสี่และก็อะไร
‪- คุณรู้สึกไหม ‪- คุณเกือบเห็นมันแล้ว
‪ไม่ต้องห่วง แค่สั่นสะเทือนน่ะ
‪นั่นแองเจลิน่า
‪เธอควบคุมโลกได้ด้วยเหรอ
‪ในอดีต การใช้แซฟไฟร์ในทางที่ผิด ‪ทําให้เกิดแผ่นดินไหว
‪เซฟเฮาส์ มันจะเกิดขึ้นไม่ได้
‪ผมจะไม่ให้พวกเขาทําผิดพลาดเหมือนผม
‪เรามีทางเลือกอะไร
‪ผมต้องส่งรหัสลับบอกพวกเขา ‪ให้รู้ว่าตกอยู่ในอันตราย
‪แต่ผู้คุมเอาโทรศัพท์ของผมไป
‪- คุณเชื่อใจผมไหม ‪- เชื่อ
‪ดี
‪ผู้คุม ผมต้องพบซิมเมอร์
‪คุณทําอะไรน่ะ
‪รหัสลับคืออะไร รหัสอะไร
‪- เล้าไก่ ทําไม ‪- เล้าไก่
‪เราอาจไปถึงผู้โดยสารพวกนั้น ‪ก่อนแองเจลิน่าก็ได้
‪ถนนพาร์กตัดการ์วีย์ ตามที่เสียงเรียกบอก
‪เอาละ ทีนี้ยังไงต่อ
‪เรารอเดรอา
‪เรารอเหรอ
‪คุณเคยอยากรออะไรเมื่อไหร่
‪คุณปลอมเสียงเรียกใช่ไหม
‪ฉันไม่ได้ปลอมมัน
‪ฉันได้รับเสียงเรียกจริงๆ
‪แต่มันเป็นแค่ลําธาร ‪ฉันคิดว่ามันไม่เร่งด่วนอะไร
‪ฉันเลยคิดว่าเราน่าจะไปทัศนศึกษากัน
‪ไม่เลวเลย สโตน แล้วยังไงต่อ
‪คุณไม่รู้จะดีกว่า
‪ไม่ทันแล้วละ คุณรู้ได้ไงว่าพ่อคุณอยู่ไหน
‪นิสัยเก่าน่ะ
‪มันเป็นโรงพยาบาลที่อยู่ใกล้สถานกักกัน ‪มากที่สุดที่ไม่ส่งต่อผู้ป่วย
‪ฉันคิดว่ารถบัสคงพาเขาไปที่นั่น
‪ไง มันยังเช้าไปหน่อยสําหรับมิคามิมาร์ตินี ‪ที่เป็นเอกลักษณ์ของฉัน
‪แต่วันนี้วันหยุดของฉัน
‪พวกคุณจะฉลองอะไรกันเหรอ
‪คุณได้รับข้อความจากจาเร็ด ‪ฉันไม่ได้หมายถึงเหล้า แต่มันก็ใช้ได้
‪ใช้อะไรได้
‪จะใช้มัน...
‪ฆ่าเชื้อโรค
‪ฉันอยากให้คุณเอาอุปกรณ์ติดตามฉันออก
‪เดรอา ฉันรู้ว่าวันนี้เป็นวันหยุดของคุณ
‪แต่ฉันอาจต้องให้คุณขับรถ ‪เอามันไปที่อื่นสักสองสามชั่วโมง
‪ยินดีที่จะทําให้พวกเขาติดตามคุณไม่ได้
‪อะไรนะ คุณหมายถึงคุณอยากให้ผมผ่าเหรอ
‪ฉันไม่รู้ว่าฉันคิดอะไรอยู่ เดรอา พร้อมทํามันไหม
‪พร้อม
‪ใช่ ตรงนั้นแหละ
‪ขอโทษนะ
‪โอเค ได้แล้ว
‪นี่ค่ะ
‪เอาละ
‪เป็นอิสระสองสามชั่วโมง คุณจะไปไหน
‪ฉันน่าจะไปหาพลาสเตอร์ปิดแผลก่อน
‪ใช่ บังเอิญเราอยู่ใกล้ๆ โรงพยาบาลพอดี
‪ใช่ โอกาสมีแค่ไหนกันเชียว
‪โอเค แองเจลิน่าจะอยู่ที่ไหนก็ตาม ‪เธอไม่ได้อยู่ในห้องนั่งเล่น
‪แน่ใจนะว่าคุณไม่เห็นใครที่ลักษณะตรงกับ ‪มัปเพ็ตสําหรับพระเยซู
‪ผมบอกแล้วว่ามีคนใหม่ในกลุ่มเอ แต่ผมเห็นแค่นั้น
‪(เขตหวงห้าม ‪เฉพาะผู้ได้รับอนุญาต)
‪ตาคุณแล้ว ฮูดินี ‪มาดูคุณเล่นมายากลกับประตูนั่นกัน
‪คุณก็รู้ว่าผมอยู่ข้างคุณ แต่มันมีขอบเขต
‪คุณก็แค่รูดคีย์การ์ดเท่านั้นเอง
‪ไม่เอาน่า
‪ผมอาจโดนไล่ออกได้
‪นั่นหมายความว่า ‪ผมจะไม่ได้เจอพอลลี่หรือลูก...
‪เราจะไม่ยอมให้มันเกิดขึ้น
‪เราเลิกทํามันดีกว่าไหม
‪แล้วปล่อยให้คุณได้แซฟไฟร์ไปน่ะเหรอ
‪ผมบอกแล้วไงว่าผมไม่สนใจแซฟไฟร์ ‪ผมสนใจแต่...
‪ใช่ จุดจบของโลก
‪พระเจ้า คุณเคยเบื่อที่จะเล่นบทฮีโร่บ้างไหม
‪ฟังนะ ถ้าเราเจอแซฟไฟร์ ‪มันอาจช่วยพอลลี่กับลูกได้
‪แค่ภารกิจสอดแนมเหรอ
‪ด้วยเกียรติของลูกเสือ
‪- คุณทําแบบนี้ทําไม ‪- คุณขอให้ผมทํา
‪ฉันเกิดตอนกลางคืน แต่ไม่ใช่เมื่อคืน
‪ทําไมคุณถึงอยากคุยกับสื่อ
‪อยากรู้ไหมว่าทําไม เพราะผมเบื่อหน่าย
‪ผมเบื่อที่คนทั้งโลกคิดว่าผู้โดยสารเป็นภัยคุกคาม
‪- ถ้าผมออกไป พวกเขาอาจจะเห็น... ‪- เห็นอะไร
‪เห็นว่าเราไม่ต่างจากพวกเขา ‪เห็นว่าเราเป็นมนุษย์
‪แล้วเรื่องต่อต้าน ‪ผู้โดยสารเที่ยวบิน 828 นี่อาจจะยุติก็ได้
‪คุณคิดว่ามันจะได้ผลจริงๆ เหรอ
‪คุณมีความคิดที่ดีกว่านี้ไหมล่ะ
‪หลังการสั่นสะเทือนนั่น ‪ฉันจะลองทําทุกอย่างเพื่อให้สื่อไปให้พ้น
‪แต่เบน ถ้าฉันพบว่า ‪มีอะไรที่น่าสงสัยแม้แต่นิดเดียว...
‪ครับ
‪เราควรได้รับคําตอบ เดี๋ยวนี้
‪สวัสดีครับ
‪ผมชื่อเบน สโตน ‪เป็นผู้โดยสารบนเที่ยวบิน 828
‪ทําไมแม่น้ําถึงเป็นสีแดง
‪เอาละ
‪ผมไม่ได้มาที่นี่เพื่อตอบคําถามคุณ ‪เรื่องแม่น้ําหรือการสั่นสะเทือน
‪ผมก็รู้พอๆ กับคุณนั่นแหละ
‪แล้วคุณมาที่นี่ทําไม
‪เราต้องรู้อะไรสักอย่าง
‪ใช่
‪วันนี้ผมมาอยู่ต่อหน้าคุณ ไม่ใช่ในฐานะผู้โดยสาร
‪แต่ในฐานะคนคนหนึ่ง
‪ในฐานะพ่อ พี่ชาย ลูกชาย
‪มนุษย์คนหนึ่งที่ต้องการ
‪สิ่งที่มนุษย์ทุกคนบนโลกนี้ต้องการ ‪คือเป็นอิสระ
‪อิสระที่จะมีชีวิตที่เราเลือกเอง
‪แต่คุณขังเราไว้ในนี้...
‪ในเล้าไก่นี้อย่างไม่มีเหตุผล
‪ไม่มีเหตุผลเหรอ
‪ผมไม่รู้ว่าทําไมแม่น้ําถึงกลายเป็นสีแดง ‪แต่ผมรู้ว่ามันไม่ใช่ความผิดของเรา
‪- เราไม่รู้เรื่องนั้น ‪- ใช่
‪ฉะนั้นผมขอร้องคุณ ได้โปรดเถอะ
‪ผมขอร้องคุณ
‪ให้เราได้บินออกจากเล้าไก่นี้ ‪แล้วกลับบ้านไปหาเพื่อนๆ ของเรา
‪คนที่เรารัก ครอบครัวของเรา
‪กลับไปทําภารกิจของเรา ไม่ใช่แบ่งแยกโลก
‪แต่รักษามัน
‪รักษานี่ซะ ไอ้ตัวประหลาด
‪คุณสโตน
‪แย่แค่ไหนคะ
‪ข่าวดีคือพ่อคุณยังมีชีวิตอยู่
‪ข่าวร้ายล่ะ คือ... ‪ฉันเจอเขาได้ไหม ฉันคุยกับเขาได้ไหม
‪พ่อคุณเส้นเลือดสมองแตก
‪การขาดออกซิเจนไปเลี้ยงสมอง ‪ทําให้เกิดความซับซ้อนยุ่งยากมากมาย
‪รวมถึงความสามารถในการพูดด้วย
‪- ไหนคุณบอกว่าเขาไม่เป็นไร ‪- ผมบอกว่าเขายังมีชีวิตอยู่
‪นี่คือจุดเริ่มต้นของการเดินทางอันยาวนาน
‪พ่อคุณจะต้องการการดูแลตลอดเวลา
‪พื้นที่สําหรับทํากายภาพบําบัดเขา
‪การหายเป็นปกติไม่ใช่สิ่งที่เป็นไปไม่ได้
‪แต่มันจะต้องใช้ทั้งเงินและการเสียสละ
‪ผมมั่นใจว่าคุณคงหวังว่าจะมีข่าวที่ดีกว่านี้ ‪ฉะนั้นผมจะให้คุณคุยกันเป็นส่วนตัวนะครับ
‪ดูแลตลอดเวลา พื้นที่
‪ฉันควรจะทํา... ฉันเป็นนักโทษ
‪แต่คุณไม่ได้ตัวคนเดียว
‪บอกมาว่าผมจะทําอะไรได้บ้าง ‪จริงๆ นะ ทุกอย่างเลย ผมจะพาเขาไปที่ไหนได้
‪ฉันว่าคุณพาเขาไปที่ไหนก็ไม่สําคัญหรอก ‪ฉันเจอเขาไม่ได้...
‪ฉันจะไม่ทอดทิ้งเขา ฉันทิ้งเขาไม่ได้
‪ตํารวจ! หมอบลง!
‪เร็ว
‪- ทางเดินเคลียร์ ‪- เคลียร์!
‪ห้องนอนเคลียร์
‪คนอพยพออกจากสถานที่เป้าหมายแล้ว
‪เซฟเฮาส์ว่างเปล่า
‪เหมือนมีคนเตือนพวกผู้โดยสาร
‪คุณคิดว่าฉันบอกพวกเขาเหรอ
‪ฉันจะทําแบบนั้นทําไม ฉันอยากออกไปจากที่นี่
‪มีกาแฟร้อนๆ อยู่บนเคาน์เตอร์ ‪ทีวียังเปิดอยู่ มีคนเตือนพวกเขา
‪ฉันบอกคุณอยู่นี่ไงว่าไม่ใช่ฉัน
‪ฉันจะแน่ใจได้ยังไง
‪คุณคงไม่มีทางหาที่อยู่นั้นเจอถ้าไม่มีฉัน
‪ฉันทําส่วนของฉันแล้ว ‪ตอนนี้ถึงเวลาที่คุณต้องทําส่วนของคุณแล้ว
‪ถ้าไม่ทําล่ะ
‪ฉันกุมพลังของแซฟไฟร์ไว้ในมือ
‪คุณได้เห็นแล้วว่ามันทําอะไรได้ ‪เมื่อฉันใช้มันกับคุณ
‪คุณไม่อยากเห็นหรอกว่า ‪ฉันจะทําอะไรได้เมื่อฉันใช้มันกับคุณ
‪คุณพูดถูก
‪สิ่งที่ฉันอยากเห็นคือฉันทําอะไรได้ ‪ด้วยแซฟไฟร์ที่อยู่ในมือฉัน
‪เสียใจด้วยจริงๆ ค่ะ เจ็บไหมคะ
‪ผมไม่เป็นไร ไม่ต้องห่วงผมหรอก
‪ฉันเป็นห่วงคุณอยู่แล้วค่ะ
‪คุณไม่ควรเป็นห่วง ผมไม่เป็นไร
‪คุณโดนทําร้ายรุนแรงมาก
‪คุณควรเป็นห่วงผู้โดยสารมากกว่า
‪ซานวี แองเจลิน่า... เรือชูชีพ เธอกําลังจมมัน
‪และผมก็ไม่รู้ว่าจะหยุดเธอยังไง
‪เราจะทําทุกอย่างที่ทําได้เพื่อถ่วงอํานาจเธอ
‪ทํายังไง เธอฆ่าฟิโอน่ากับเดลี่
‪พวกเขาจะนําสารอะไรมาบอกก็ตาม ‪มันหายไปแล้ว
‪แล้วเธอก็หลอกให้อามูตามอบตัว ‪ทําให้แผ่นดินไหว
‪และก็ทําให้เซฟเฮาส์ตกอยู่ในอันตราย
‪ดร.บาห์ล
‪หยุดทําทุกอย่าง
‪ฉันอยากให้คุณผ่าเอาโอเมกาแซฟไฟร์ออก
‪ไม่ได้นะ พระเจ้ามอบแซฟไฟร์นี่ให้ฉัน ‪ท่านต้องการให้ฉันใช้มัน
‪ใครอนุญาตเรื่องนี้
‪- ออร์สัน ฉีดยาสลบคนไข้ ‪- ไม่!
‪เราไม่รู้ว่าผลทางการแพทย์จะเป็นยังไง
‪จากการผ่าเอาแซฟไฟร์ออก
‪คุณได้เห็นความโกลาหลที่แองเจลิน่าสร้างขึ้นแล้ว
‪ตราบใดที่เธอมีชิ้นส่วนนั้น ‪เราควบคุมสิ่งต่อไปที่เธอจะทําไม่ได้
‪คุณวางแผนจะทํายังไงกับมัน
‪แซฟไฟร์น่ะค่ะ พอเราผ่าเอามันออกมา ‪คุณคิดจะทําอะไรกับมัน
‪คนที่มีความรู้และมีอํานาจเหนือกว่าฉัน ‪จะตัดสินใจเรื่องนั้น
‪โอเค งั้นนี่ก็ไม่เกี่ยวกับการใช้โอเมกาแซฟไฟร์
‪ทําให้เสียงเรียกเป็นอาวุธใช่ไหม
‪- เพราะตอนที่ผู้พัน... ‪- ผ่าเอามันออกมา
‪แล้วเราจะคิดกันว่าจะทํายังไงกับมัน
‪ดร.บาห์ล คุณจะเป็นส่วนหนึ่งของขั้นตอนนี้
‪หรือจะอยู่เฉยๆ ก็ได้
‪พร้อมนะ
‪แซฟไฟร์ มันเคลื่อนที่
‪มันหายไปไหน
‪- หมายความว่าไง ‪- มันหายไปแล้ว
‪งั้นก็ผ่าเธอแล้วเอามันออกมาสิ
‪ไม่ค่ะ ฉันว่าคุณไม่ได้ถูกกําหนดมาให้มีมัน
‪มันถูกดูดซึมเข้าไปในร่างเธอ ‪มันละลายเข้าไปในเส้นเลือดเธอ
‪การสกัดมันออกมาจะทําให้เธอตาย
‪ฉันต้องโทรแจ้งทุกคนเกี่ยวกับปัญหานี้
‪เธอฟื้นเมื่อไหร่พาเธอไปหาฉันทันที
‪โอเค ทีนี้ยังไงต่อ
‪สถานดูแลเต็มเวลาใกล้บ้านผมหรือที่เบเวอร์ลี่
‪ฉันรู้สึกแย่ที่ให้เขาไปอยู่สถานดูแลเต็มเวลา ‪ในเมื่อเขามีฉัน
‪คุณเป็นนักโทษ คุณพูดเอง
‪ต่อให้เกมล่าสมบัติของเดรอาได้ผล ‪และคุณได้รับอนุญาตให้ออกมา...
‪เสียงเรียกอีกแล้วเหรอ
‪มันเป็นลําธารเดียวกันและก่อนหน้านี้ฉันจําไม่ได้
‪แต่ฉันคิดว่ามันอยู่ใกล้ๆ บ้านของทาริค
‪ฉันคิดว่าเสียงเรียกบอกฉันว่าต้องไปที่ไหน
‪ไปเหรอ มิเคล่า คุณ... แต่คุณต้องกลับไปใน...
‪จาเร็ด เสียงเรียก ‪ให้โอกาสฉันได้อยู่กับพ่ออีกครั้ง
‪ฉันจะไม่ปฏิเสธมัน
‪โอเค
‪ถ้าคุณต้องการอย่างนั้น
‪- ผมเอาด้วย ‪- อะไรนะ
‪- เราจะไปไหนกันต่อ ‪- ไม่ๆ
‪คุณจะโดนข้อหาช่วยและสนับสนุนนักโทษหลบหนี
‪คุณจะกลายเป็นนักโทษหลบหนี
‪ฉันไม่ได้ขอให้คุณทําลายชีวิตตัวเองแบบนั้น
‪ผมรู้ว่าคุณไม่ได้ขอ ผมอาสาทํามันเอง
‪นี่อาจเป็นโอกาสของเรา
‪คุณกับผมคงได้อยู่ด้วยกัน ‪ถ้าไม่ใช่เพราะเครื่องบินนั่นหายไป
‪และพรากโอกาสนั้นไปจากเรา
‪ผมจะไม่ยอมให้เรื่องแบบนั้นเกิดขึ้นอีก
‪แน่ใจนะ
‪คุณไม่จําเป็นต้องตัดสินใจเรื่องนี้
‪ผมแน่ใจมาตลอด
‪ครั้งนี้ที่มันต่างกันคือ คุณไปไหน
‪ผมไปด้วย
‪ขอโทษที มันน่าอึดอัดใจ
‪ไม่ ประเด็นทั้งหมดของการไม่มีอะไรผูกมัด ‪คือที่มันไม่เคยน่าอึดอัดใจ
‪ใช่ และก็...
‪เราทุกคนที่นี่รู้ว่า ‪มันไม่มีอะไรเกิดขึ้นมาสักพักแล้ว
‪อ๋อ ใช่ ไม่ค่ะ นี่มัน...
‪มันไม่เคยมีอะไรด้วยซ้ํา ‪มันเหมือนไม่มีอะไรเลย มัน...
‪แต่ฉันอยากรู้ว่าจะทํายังไงกับ
‪อุปกรณ์ติดตาม ‪ในแอลกอฮอล์ 80 พรูฟอันแรกของโลก
‪เพราะฉันคิดว่าคุณคงไม่กลับไปที่นั่น
‪บอกเบนว่าฉันรักเขา
‪และขอโทษที่ทําให้เขา ‪เป็นกัปตันเรือชูชีพเองคนเดียว
‪แต่เสียงเรียกต้องการให้ฉันอยู่กับพ่อ
‪เขาจะเข้าใจ
‪คุณก็รู้ว่าพวกผู้โดยสารมีฉันด้วยอีกคน
‪เราต้องไปแล้ว ฉันขับเอง
‪แย่จริง ขอโทษ คุณส่งข้อความมา มีอะไร...
‪อ๋อ ใช่ค่ะ ฉันจําไม่ได้ด้วยซ้ําว่ามันเรื่องอะไร
‪คุณนักสืบ อยู่ที่นั่นอย่างปลอดภัยนะ
‪คุณก็ด้วย
‪เรามีไฮโดรเจนเปอร์ออกไซด์ไหม
‪ไปเอามาจากห้องเสบียงให้หน่อยได้ไหม
‪ได้ยินไหม เดี๋ยว คุณจะไปไหน
‪นั่นยาต้านเสียงเรียก
‪เราไม่มีเวลาแล้ว ‪ผมฉีดมันเข้าสายน้ําเกลือได้ใช่ไหม
‪เบน หยุดเถอะ
‪เราต้องทํา
‪ถ้าเราเอาแซฟไฟร์ออกมาไม่ได้ ‪เราต้องหยุดเธอไม่ให้ใช้มัน
‪ไม่ เราทําแบบนั้นไม่ได้ ‪เราต้องทําการทดสอบ
‪ซานวี ตราบใดที่แองเจลิน่า ‪มีพลังแสดงภาพเสียงเรียกปลอม
‪พวกเราไม่มีใครปลอดภัย
‪ถ้าเราไม่ฉวยโอกาสนี้ ถ้าเราไม่ทําอะไรเลย
‪เราจะทําให้มนุษยชาติทั้งหมดตกอยู่ในอันตราย
‪เธอกําลังฆ่าเรา
‪นี่ก็เป็นการฆ่า ‪ฉันเกือบตายตอนฉีดยาต้านนี่ให้ตัวเอง
‪และด้วยแซฟไฟร์ในเส้นเลือดของเธอ
‪เราไม่รู้ว่ามันจะสร้างความเสียหายมากแค่ไหน
‪คุณรู้ว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร เธอเป็นปีศาจ
‪- ถ้าผมกําจัดพลังของเธอได้ ผมจะทํามัน ‪- เบน
‪ไม่นะ
‪มันจบแล้ว แองเจลิน่า ตราบใดที่คุณยังมีชีวิตอยู่ ‪คุณจะต้องไม่มีพลังที่จะทําร้ายใครได้
‪หยุดนะ ขอร้อง เสียงเรียก พลังของฉัน ‪มันคือทั้งหมดที่ฉันเหลืออยู่
‪- คุณพรากมันไปจากฉันไม่ได้นะ ‪- คุณพรากภรรยาไปจากผมและลูกสาวผม
‪ผมอยากให้คุณรู้ว่ามันเป็นยังไง ‪ได้รู้สึกในสิ่งที่ผมรู้สึก
‪ความเจ็บปวดไง แองเจลิน่า ความเจ็บปวด
‪เบน เดี๋ยว เราไม่...
‪มิค!
‪มิค
‪คุณเป็นอะไรหรือเปล่า มิค
‪ช่วยด้วย ขอร้องละค่ะ ฉันต้องออกไปจากที่นี่
‪สิ่งเดียวที่จะเดินออกจากประตูนี้ไป ‪คือผมกับแซฟไฟร์
‪คุณขโมยมันไปจากผม ตอนนี้ผมจะเอาคืน
‪คุณไม่เข้าใจ คุณไม่ได้ต้องการแซฟไฟร์
‪คุณต้องการฉัน
‪หมอบลง
‪ผมจะ...
‪จะให้ใครเจอผมที่นี่ไม่ได้
‪ถ้ามีคนเห็นผมแล้วรู้ว่าผมช่วยคุณบุกรุกเข้ามา ‪ผมโดนไล่ออกแน่
‪โอเค
‪ให้ผมช่วยคุณนะ
‪มาเร็ว
‪ผมพาเราออกจากคุกนี่ได้ แต่หลังจากนั้น ‪ผมจะต้องการความช่วยเหลือ
‪อะแฮ่ม นั่นคิวของคุณ ‪คุณมีที่ไหนที่เราจะไปได้บ้างไหม
‪โอเค ฉันว่าฉันอาจรู้จักที่บางแห่ง
‪- ผมจะไว้ใจคุณได้ยังไง ‪- ฉันจะรู้ได้ยังไงว่าฉันไว้ใจคุณได้
‪อ้อ โอเค
‪นี่มันต้องน่าสนใจมากแน่ๆ ก็ได้ ตามผมมา
‪- คุณไม่เป็นไรใช่ไหม ‪- ครับ
‪- คุณทําอะไรน่ะ ‪- ตรวจดีเอ็นเอของฉัน
‪ดูแขนคุณสิ
‪นั่นมันอะไรกัน
‪นี่ดูเหมือนผื่นที่ฉันเป็น
‪หลังจากฉีดตัวเองด้วยเซรุ่มเดียวกันนั้น
‪พระเจ้าช่วย เบน
‪เสียงเรียกหายไปแล้ว
‪อะไรนะ มันหายไปไม่ได้หรอก
‪ไม่ค่ะ นี่เหมือนผลตรวจ ‪หลังจากที่ฉันทดสอบตัวเอง
‪นี่เหมือนทุกคนถูกฉีดเซรุ่ม ‪เสียงเรียกของพวกเขาหายไปแล้ว
‪- เป็นไปไม่ได้ ทดสอบอีกครั้งสิ ‪- ต่อให้ฉันทดสอบเป็นพันครั้งก็เถอะ
‪มันหายไปแล้ว เสียงเรียกมันหายไปแล้ว
‪ผมจมเรือชูชีพ
‪ซานวี คุณเตือนผมแล้ว
‪แต่ความคิดที่จะพยายามหยุดเธอมันครอบงําผม
‪ผมทําผิดพลาด
‪เสียงกรีดร้องของเธอที่...
‪ทําให้ตัวรับเสียงเรียกของเราลัดวงจร
‪พระเจ้าช่วย
‪ผมปล่อยให้เธอหนีไปได้
‪เกิดอะไรขึ้น
‪- พ่อฉันเป็นอะไรไหม ‪- ไม่เป็นไร
‪ดูจากทุกอย่างแล้ว เขาไม่เป็นไร ‪เราทั้งคู่ไม่เป็นไร
‪- คุณรู้สึกยังไงบ้าง ‪- ฉันปวดหัว
‪แขนนั่นล่ะ มันเจ็บไหม
‪ฉันไม่รู้ด้วยซ้ําว่า...
‪เกิดอะไรขึ้น
‪ผมก็ไม่รู้ มิค คุณหมดสติไป
‪มันน่ากลัวมากเลย
‪ซิมเมอร์น่ะ ‪เธอให้คุณกลับไปที่สถานกักกันด่วน
‪พวกผู้โดยสารไม่มีเสียงเรียกแล้ว
‪มันเปลี่ยนแปลงอะไรหรือเปล่า ‪คุณอยากกลับไปไหม
‪กลับไปทําอะไร ‪เสียงเรียกหายไปแล้ว พวกเขา...
‪อีกอย่าง พ่อฉันอยู่ที่นี่ เขาต้องการฉัน
‪ฉันติดค้างเขา
‪ฉันติดค้างคุณด้วย
‪(ฉันคิดว่าคุณควรรู้)
‪แน่ใจนะว่าคุณอยากทําแบบนี้
‪ค่ะ เราอยู่ที่นี่ปลอดภัย ‪ฉันเห็นมันผ่านตาพวกเขา
‪ที่นี่แหละ
‪เอาละ บางทีเราน่าจะอยู่...
‪อย่ายิง!
‪เราเป็นผู้โดยสารเหมือนคุณ 24 ดี
‪33 อี อย่ายิง
‪ทีเจน่ะครับ
‪ทีเจ ปลอดภัยดีใช่ไหม
‪ไม่ครับ และถ้าโอลีฟพูดถูก ‪พวกเราไม่มีใครปลอดภัย
‪ไพ่โลกแสดงให้เห็นแม่น้ําสีแดง
‪เธอแอบเอานี่ให้ผมเมื่อเช้านี้ ‪มันต้องเชื่อมโยงกันแน่ๆ
‪(ไพ่อัลซูรัส)
‪(โลก)
‪ฉันทดสอบน้ําในแม่น้ํา ตอนนี้น่าจะรู้ผลแล้ว
‪พระเจ้าช่วย เพย์ซันเนเลีย ‪เยอะขนาดนั้น เร็วขนาดนั้นเลยเหรอ
‪เกิดอะไรขึ้น บอกผมหน่อยสิ
‪เลือดของเดลี่ไม่ได้ทําให้แม่น้ําเปลี่ยนสี ‪สาหร่ายสีแดงต่างหาก
‪แต่สิ่งเดียวที่ทําให้เกิดสาหร่ายได้มาก ‪และเร็วขนาดนั้นคือถ้า...
‪มีช่องระบายความร้อนในเปลือกโลก
‪เหมือนภูเขาไฟกําลังระเบิดอยู่ข้างใต้เราเหรอ
‪ดร.บาห์ล คุณต้องไปกับฉัน
‪ไม่ได้ค่ะ ฉันมีงานต้องทํา...
‪ไม่มีแล้ว คุณถูกย้ายแล้ว
‪ย้ายไปไหน อย่าแตะต้องฉัน ย้ายไปไหน
‪- มันเป็นความลับ ‪- อะไรนะ จู่ๆ คุณจะเอาตัวเธอไปไม่ได้
‪คุณไม่ควรมาอยู่ที่นี่ด้วยซ้ํา คุณสโตน
‪ถ้าคุณไม่อยากโดนขังเดี่ยวก็อยู่เฉยๆ
‪- นี่ ‪- อย่านะ เบน!
‪ซานวี ผมจะแก้ไขเรื่องนี้ ‪ผมจะคุยกับแวนซ์ มันจะไม่เป็นไร
‪ซานวี ทุกอย่างจะต้องเรียบร้อย
‪นั่นมันเรื่องอะไรกัน
‪พวกเขาล้ําหน้าเรา
‪ซานวีไม่ใช่นักวิทยาศาสตร์คนเดียว ‪ที่รู้ว่ามีภูเขาไฟ
‪อยู่ใต้นิวยอร์ก
‪เธออาจเป็นคนเดียวที่รู้ว่ามันหมายถึงอะไร
‪ดูสิ
‪ไพ่โลก
‪(โลก)
‪แม่น้ําสีแดง มันนําไปที่ภูเขาไฟ
‪มันพยายามเตือนเรา
‪จุดจบของโลก
‪และเราก็รู้ว่ามันจบยังไง
‪คําบรรยายโดย ประเมิน ปิ่นทอง