Ang nakaraan sa Manifest...
Mukhang malapit na kayo ni Angelina.
Walang nakabaong sapphire sa kamay mo.
Pinili ako ng Diyos para gabayan ang karapat-dapat sa huling paghatol.
- Hinarap namin ang pagkamatay ni Chloe. - Kailangan kong gawin 'to.
Pero masama pa din ang loob ko.
- Kaya ko 'to. - Evie!
Paano mo nakilala si Evie? Best friend ko siya.
Muntik na akong mamatay. Kinailangan ko ng transplant. Siya ang donor.
- Dr. Bahl, ililipat ka na namin. - Ben!
- Saanvi! - Naunahan tayo.
Hindi lang si Saanvi ang nakaalam na may bulkan sa ilalim ng New York.
Kapag nakaalis na ang mga guard, makukuha na nila ang gusto nila.
'Di mo sila puwedeng iwan. Mga tao sila.
Buo na ang desisyon.
Walang ilangan 'pag wala tayong responsibilidad sa isa't-isa.
Matagal nang walang namamagitan sa 'tin.
Ito ang susi sa mga pasyente ng ALNI.
Nasa life support sila. Kailangan nila ng pangangalaga.
- Nakuha ko lahat ng mga Tawag. - Puwede pa nating malutas ang mga ito.
May tyansa pang makaligtas sa Petsa ng Kamatayan.
Papunta sa isang bulkan.
Magugunaw na ang mundo, at alam natin kung paano.
Ang nangyayari sa New York ay tumutugma sa naririnig mo
mula sa iyong intelligence counterparts sa buong mundo.
Naiintindihan ko, Mrs. Secretary. Ako nang bahala.
Kung 'di ako uuwi, gan'on din ang asset.
Bakit wala siya rito? Papasukin siya.
May pagbabago ba sa infrared?
Kahit ano'ng gawin natin, patuloy pa rin itong lumalaki.
Syempre. Sinabi ko na sa inyo.
'Di ka natatrabaho nang mabuti.
Ginawa ang lab na ito sa isang dahilan.
Oo. Para ikulong ako.
Hindi ka preso. Isa kang asset na may mahalagang pananaw.
Isang asset na hindi makalabas. Bawal tumawag kahit kanino.
Laging nakatutok ang camera sa bawat kilos ko.
Nahaharap tayo sa isang extinction-level event.
Walang ideya ang publiko kung bakit nagkakaroon ng seismic activity.
Para hindi magpanic ang mga tao, hindi dapat nila malaman.
Hangga't hindi makakaligtas ang mga pasahero sa huling paghuhukom,
magugunaw ang mundo sa loob ng dalawang araw.
Alam natin na ang bulkang ito
ay nagrereact sa mga signal ng God frequency.
Paumanhin, sa ultralow frequency.
Kaya kung kaya nating harangan ang ULF,
mapipigilan natin ang pagputok ng bulkan.
Paano mo haharangan ang ULF?
Gamit ang electromagnetic pulse?
Puwede.
Gumawa tayo ng proof of concept.
Naglalabas ng ULF ang black box?
Tingnan natin kung gagana rito ang electromagnetic blast.
Troy, mabubura nito ang lahat ng data natin.
Kung puputok na ang bulkan, ano pang halaga ng mga data?
Baka ito na ang huling pag-asa natin.
Bawat buhay ay mahalaga-- Bawat buhay ay mahalaga--
Huy, kalma lang.
Gusto mo ng tubig? Aspirin.
Ayos lang ako.
Pagod na pagod ka. Pagaanin lang natin ang pakiramdam mo.
Wala nang oras. Marami pa kong kailangang gawin.
Ayaw kong makalimutan. Tara na.
Cal.
Okay, makinig kayong lahat. Marami pa tayong gagawin.
Nasaan sina Olive at Eden?
Nasa field trip. Nagpapanggap na normal ang lahat.
Sabihin mo sa amin. Ano'ng nangyayari?
Captain Amuta.
Umupo ako sa upuan mo at may nakita akong isang laro
na parang pinaghalong boccie at baseball.
Cricket. Nilalaro ko dati 'yan sa Jamaica.
May mga cricket field sa Prospect Park. Lagi akong dinadala ng nanay ko doon.
Ayos. Dahil pamilyar ka sa lugar, bakit 'di natin isama si Amuta sa team mo?
Mag-ingat kayo sa paglabas ng tunnel.
At tandaan, kapag may nakakilala sa inyo na isa kayong pasahero--
Sumakay kayo sa magkakaibang uri ng transaportasyon pauwi.
Mick, mayroon ka rin.
"Bawat buhay ay karapat-dapat iligtas." Sa tingin ko 'yon ang sinabi.
Ayos lang. Aalamin ko.
Mayroon din ako para kay 12F. Sino 'yon?
- Ako iyon. - May nakita akong...
"Bawat buhay ay karapat-dapat iligtas." Hindi ko--
Parang isa sa mga poster sa recruitment center.
"Mangarap ka." "Maging pinakamahusay."
Dinalhan ako ng asawa ko ng Gerlando's sa trabaho. Ano'ng mayroon?
'Di kailangang maging sensitibo para malaman kung ano.
At tingin ko kailangan mo ng kaunting lambing.
Napaka-sweet mo, pero--
Pero wala. Zeke, hindi ito madali.
Alam ko.
Ang kaarawan ni Chloe ay parang Mardi Gras.
Kakaiba talaga siya.
Ang kaarawan ng kapatid ko ay kalahati lang niyan.
May in-assign sa akin na bagong intern.
Problemadong bata, nangangailangan ng mentor.
Mukhang bagay kayo.
Oo nga, pero marami akong iniisip ngayong araw,
at nagkamali ako.
Napagalitan ako ang bata kahit gusto niya lang matuto.
May naisip ako.
Ano 'yan?
Kumuha ka ng ballpen.
Tingin ko hindi kaligtasan kundi kahalagahan ng buhay.
"Bawat buhay ay mahalaga."
Alam ko na kung saan pupunta.
- Gusto mong samahan kita? - Kailangan kong gawin 'to mag-isa.
Ang isang ito ay maingay.
May narinig akong naglalagari
at bagyo na may kasamang ulan at kulog.
Pasensya na. Hanggang dyan lang pero--
Sana sapat na 'yan.
Puwede kaming sumama sa 'yo.
Hangga't may kapalit si Henry sa lab.
Wala akong Tawag. Puwede akong tumulong.
Ayos. Henry, samahan mo kami ni Astrid.
Wala si Astrid dito.
Pupuntahan ko si Drea. Kukumustahin ko siya.
Pakiusap.
Pumunta na kayo.
Sige. Salamat sa inyong lahat. 'Yon lang.
Uy, Cal. Ang galing mo.
May iba ka pa bang nakita?
Mayroon ka din.
Humihiging na tunog
kasunod ng mga numerong hindi ko maintindihan.
Nagsimula sa isa, isa, dalawa, isa.
Isa, isa, dalawa, isa? Isang area code.
Walang state na may 121 area code.
Baka petsa. Ika-21 ng Nobyembre.
Puwede ding taong 1121.
Baka may makita tayo sa mythology boards.
Isa, isa, dalawa, isa.
'Yan ang simula ng zip code ng New York City.
Vance, kailangan ko ng tulong mo.
Hindi mo kailangang sumama sa 'kin. Akala ko matutulog ka.
Matutulog?
Hindi ako makakatulog sa kakasipa magdamag ng batang ito.
Gan'on kasama?
Sakto lang.
Inihahanda lang ako sa paparating.
Inihahanda tayo.
Sana sapat na ang ginagawa nila para malaman kung ano'ng paparating.
Jay, ano ba. Ito na naman?
Isang buwan na nilang sinusundan ang mga Tawag.
Hindi lahat nalulutas.
Kapag humihina si Cal, mas humihina ang mga Tawag.
Ano'ng nangyayari?
May dalawang araw na lang tayo para isipin kung paano tayo makakaligtas
dahil kung hindi, hindi natin makikilala ang anak natin.
Astrid!
Drea!
Itagilid mo siya. Mukhang OD.
- Ayaw kong masakal si Astrid. - Akala ko kaunti na lang ang pills niya.
Dalawa lang 'to. Hindi ka puwedeng ma-OD sa gan'on kakaunti.
Mukhang 'di gagana ang Narcan.
Mag-isip na tayo ng ibang paraan, hindi na siya humihinga.
Gumising ka, Astrid. Gising.
Alam kong hindi tayo dapat umalis,
pero 'di ba dapat mas nagsusumikap sila
para makaakyat sila sa langit?
Kung ako sa'yo, tututukan ko ang sarili kong kaligtasan.
Kaligtasan ko? Para akong si Daddy Warbucks.
Sigurado nang makakaligtas ako.
Materyal lang ang mayroon ka. Ang mayroon kami ay pananampalataya.
Kay Angelina at sa mga desisyon niya.
Baka hindi ka naniniwala sa hinirang?
Para akong si Saul o si Paul o kung kanino man kayo naniwala.
Nagtataka lang ako, bakit sila umaalis?
Lalo na ang nerbyosong si Astrid.
'Di niya sinabi sa 'kin kung bakit siya umalis.
Talaga ba?
Umalis?
Mukhang nababaliw na ang babaeng 'yon. Masyado siyang nerbyoso.
Ang tanging magpapakalma sa kanya ay ang mga pills niya.
At may nakita akong isa sa sahig.
Ito ang alam ko.
Malapit nang magunaw ang mundo at walo lang ang makakaligtas.
Nagdarasal ako, sa halip na mag-alala ako sa ibang tao.
Mas mabuting gan'on din ang gawin mo.
Astrid! Naririnig mo ba ako?
Astrid!
Salamat sa Diyos tinutukan mo ang CPR Day.
Pero hindi pa siya ligtas. Kailangan natin siyang dalhin sa med bay.
Sige, sandali lang. Kumalma muna tayo.
'Di ka rin naman palpak.
Ang magandang balita ay may sampung postal zone sa Brooklyn
na may zip na nagsisimula sa 1121.
Ano ang masamang balita?
Ang masamang balita ay napapalibutan ng 80 blocks ang ten zones na 'yon.
Ang paglutas sa Tawag ko ay parang paghahanap ng karayom sa dayami.
Babalik ako sa eroplano.
- Hindi, Cal-- - Ano pa ang puwede nating gawin?
'Di na kailangan. Mukhang nahanap ko na ang karayom.
Ang buong block na 'to ay ilang taon nang itinakwil ng isang domain.
Idineklara itong Superfund site pero tingnan mo 'to.
- Ano ang mga 'yon? Mukhang-- - Mga solar panel. Bago pa.
Ayon sa requisition form na 'to,
ikinabit ng ConEd ang mga panel ilang buwan na ang nakalipas.
Ang mga higing na tunog sa Tawag mo.
Parang isang tunog ng mataas na boltahe.
Tama ka.
Kaya nitong pailawin ang Vegas strip.
Higit pa sa kuryenteng kailangan ng isang gusali.
Lalo na ang inabandona.
Parang kailangan kong puntahan 'to.
- Aalis na ako. - Sasama ako.
Ako din. Kung tama ang iniisip ko, kakailanganin n'yo ako.
Zeke, 'di ko alam kung ano'ng pinapasok ko.
pero ikaw ang mas nakakaalam ng lugar na 'to,
kaya kung naririnig mo ako, kailangan ko ng sign.
Hindi? Sige.
MAHALAGA ANG BAWAT BUHAY
Alam kong matatawa ka rito. pero gagana 'to. Magtiwala ka.
Sinong nagsabi?
Si Evie.
Sinulat niya lahat ng mga problema niya sa papel.
Mula sa mga high school boyfriend hanggang sa nanay mo.
Binasa niya ito ng malakas, at pagkatapos ay ikinabit niya ang sulat sa lobo.
Pinalipad niya ito.
Pinalaya ang sarili niya.
Hindi ito problema ng high school. Tungkol 'to kay Chloe.
Kung 'di mo papalayain ang isip mo, 'di mo matutulungan ang mga pasyente mo,
ang intern mo, kahit sino.
Subukan mo lang.
Susubukan ko kung sasamahan mo ako.
Siguro sa ibang araw, pero ngayon ikaw muna.
Sige na.
Basahin mo na.
Ikaw na magbasa.
"Chlo, alam kong wala ako lagi sa tabi mo,
pero ni minsan hindi ka nagalit sa 'kin."
Zeke, sige na. Pakiusap.
"Ikaw ang pinakamaliwanag na ilaw.
May pinakamalambot na puso. May pinakamabuting kalooban."
"Wala kang ibang pinakita sa akin kundi pagmamahal."
"Pagmamahal na binaliwala ko hanggang..."
Hindi ko kaya.
"Hanggang sa 'di mo na maipakita."
Huy.
Okay.
Paumanhin. Ano'ng maipaglilingkod ko?
- May hinahanap lang ako. - Dyos ko.
Asawa ka ni Zeke Landon.
Bakit wala ka sa detention center?
'Wag kang tumawag ng mga pulis. Nakikiusap ako.
Sige, ano 'yon?
May gumugulo sa 'yo.
Ginugulo ako ng lahat, Troy.
Iba 'to. Alam ko.
Tulad ngayon. Kilala kita.
Kalimutan mong nagtanong ako. Puwede mo bang iabot ang input cable?
Hindi. Alam mo, kalokohan ito.
- Sabi ko na nga ba! - Seryoso ako. Umalis na tayo.
Baliw lang ang susubok pigilang pumutok ang isang bulkan.
Walang saysay ang pagpigil sa bulkan kung ayaw ng banal na pigilan ito.
Isipin natin kung paano makakaligtas ang mga pasahero.
Dalawang araw na lang natitira para gawin 'yan!
At para makapasok tayo sa mga pasilyo kailangan natin ng mga key card.
Mga card na wala tayo.
Kung gusto mong makalabas, kailangan nating pigilan ang bulkan,
at subukan ang pulse.
Kaya ng pulse na 'yon na lipulin lahat ng mga signal, tama?
Saanvi? Hindi.
Kung mapipihit natin sa 11, puwedeng madisable lahat ng mga camera at lock.
Makakalabas tayo dito.
Puwede tayong maaresto.
Gusto mo bang mabuhay sa takot o makalabas na parang isang bayani?
Gagawin natin.
Puwede ka bang makausap?
Para sa isa sa mga pinagkakatiwalaan kong miyembro? Puwede.
Puwede ba sa mas pribadong lugar? May kinalaman ito sa isang miyembro.
PINAGHAHANAP TATLO DINAKIP NA BATANG LALAKI
"Ang kalahati ng puso mo."
Kung ayaw mong tumawag ako ng pulis, sabihin mo kung bakit ka nandito.
May titingnan lang ako sandali. Alam kong kahinahinala pero...
Umalis ka na. Oscar, tulong!
Narinig mo siya. Umalis ka na.
Pakinggan n'yo ako kahit sandali lang, pakiusap.
- Tama na. - Hindi.
Layuan mo siya, Oscar!
- Parang government black site? - May natuklasan ang kaibigan ko.
Ang enerhiya sa gusaling ito
ang naghikayat sa mga delivery noong nakaraang buwan.
Sa gitna ng Brooklyn?
Hindi halata kung saan sila nagtatago. Gumana sa 'yo, 'di ba, Gabriel?
Ano'ng plano?
Simulan na natin ang paghahanap bago pa tayo mahuli.
Hindi naman plano 'yan.
Nag-aalala kayo sa Tawag n'yo. Nasa likod n'yo lang ako.
May natuklasan ka ba?
Natuklasan ko lang na tama tayo tungkol kay Astrid.
May iba pang nangyayari.
Huy, siya nga pala,
ayaw kong gawing nakakailang ang sitwasyon.
Nakakailang?
Sa inyo ni Mick?
Wala tayong responsibilidad sa isa't-isa.
Pero hindi natin 'to inaasahan.
Oo, pero hindi ito madali.
At hindi naging madali kay Mick ang mga nakaraang buwan.
Hindi mo siya masisisi. Nakakabaliw ang sitwasyon natin ngayon.
Hindi ko alam kung aabot pa tayo sa susunod na mga araw,
walang duda sa isip ko
na sabay nating lahat na haharapin ang sitwasyong ito.
Sana nga gan'on lang kadali.
Handa akong maging magulang sa batang ito.
At bilang partner ni Mick, okay?
Pinapangako ko.
Okay, salamat.
Sana tama ka. Handa ka man o hindi,
lalabas ang batang 'to.
Mga military ang naguusap sa radyo. Ito nga ang lugar. Maging alerto kayo.
'Di ako makapaniwalang pumayag ako. Huli na ba para gumawa ng Faraday cage?
Magsisimula na.
Tatlo,
dalawa, isa.
Ang pagdating natin ang nagtrigger sa alarm.
Paano mo nasabi?
May narinig kayo?
- Wala akong naririnig. - Mismo.
Walang mga siren. Walang mga ilaw.
Ang nasa pagitan lang natin ay ang bakal na pinto.
Ito na ang lahat ng data na kailangan natin.
- Itay, umalis na tayo. - Hindi ako aatras.
Dinala tayo ng Tawag dito.
Apat na numero lang ang Tawag mo.
Apat na numero. Isa, isa, dalawa, isa.
- Hindi tama. - Alam kong hindi tama.
Carlos, 'di ako makapaniwalang ikaw 'yan.
Ako nga ito.
Nakatayo pa rin.
Niligtas mo ako.
Patas na tayo.
Ipinakita mo din sa 'kin noon na may halaga ang buhay ko.
Bakit?
Wala. Hindi lang maalis sa isip ko ang katagang 'yan.
Hindi lang basta isang kataga 'yan.
- Oo. - Kaya nandito ako sa lugar na 'to.
Tumutulong sa mga tao na gumaling at kumonekta.
- Parehas kayo ng asawa ko. - Sana nga.
Tinuro niya sa 'kin lahat.
Intern ka ni Zeke.
Palagi ka niyang kinukuwento sa 'kin.
Ikaw din.
Lagi niyang sinasabi na ikaw ang sandalan, North Star, Gemini niya.
Wala nang mas mahalaga sa pagtulong sa iba, magkaroon ng koneksyon.
Nakita namin ng asawa ko ang petrograph na ito,
at kinausap kami nito.
At simula noon,
suportado at nakaalalay kami sa isa't-isa.
Kung wala ang asawa ko, ang aking Gemini,
wala ako dito ngayon.
Minsan na akong nawalan ng pag-asang mabuhay,
at ginawa niya ang lahat para ipaalala sa akin
na hindi lang ang buhay ko ang mahalaga kundi lahat.
Bawat isa.
May ipapakita ako sa 'yo.
Matagal na tayong magkakasamang naghihintay.
Ang nararapat na wakas sa masamang mundo.
Marami kayong nagtiwala sa 'kin pero masyado pa tayong marami.
Kaya tatanungin ko kayo.
Naging tapat ka ba, kapatid na Paul? Naniniwala ka ba?
At ikaw, kapatid na Eagan?
Nagdarasal ka ba para sa kaligtasan?
Pinagdarasal ko na pumayag ka.
Kapag nagunaw ang mundong ito, at nakatayo ka,
hindi mo gugustuhing tumayo mag-isa.
At ang totoo, ayaw ko rin mag-isa.
Pareho tayong sawi sa pag-ibig.
Pero siguro,
nakakabaliw mang isipin,
puwede tayong magsama,
damayan ang isa't-isa.
Kaya tatanungin kita
bilang isang sawi sa pag-ibig.
Puwede ka bang maging kalahati ng puso ko?
- Oo. Oo. - Talaga?
Diyos ko!
'Di ako makapaniwalang nandito ka. Akala ko hindi na kita makikita.
Hindi ko alam kung saan ka nila dinala. Siyam na buwan ka na sa lugar na ito?
Mahabang kwento.
- Paano mo nalaman na nandito kami? - Dahil sa Tawag.
Pero wala na ang Tawag natin.
Nawalan lang tayo ng kakayahang makatanggap nito.
Pero may access pa si Cal sa lahat ng mga 'to.
Sa mga nakalipas na buwan, patago kaming nakakalabas ng DC,
nilulutas ito isa-isa.
Kung gusto mo pang lutasin, umalis na tayo rito.
Sandali na lang bago--
Mga guard.
Dito. Bilis!
Lakad!
Diyos ko. Ito ba ay...
Pagkaalis ni Zeke, nakita ko 'yan sa mesa niya.
Tingin ko alam ko na kung bakit pilit kang inaabot ni Zeke.
Para sabihin ang ano?
- Pasensiya na. 'Di ko sinasadyang-- - Hindi.
Gusto ko lang--
Lagi kong naririnig ang katagang 'yan,
"Ang bawat buhay ay mahalaga,"
pero sino ang dapat kong kumbinsihin na mahalaga ang buhay nila?
Ang buhay mo?
Hindi mo ba naisip na oras na para magpatawad?
Simula noong mamatay si Evie,
nag...
nagmakaawa akong patawarin niya ako.
Gagawin ko ang lahat mapatawad niya lang ako, kaya...
Hindi ito tungkol sa paghingi ng kapatawaran.
Kundi pagpapatawad.
Pagpapatawad sa sarili mo.
Nakakatawa man pero puwede ba akong makahingi ng lobo?
Tara na! Bilis! Bilis!
Troy, tara na!
Makaaalis lang kayo 'pag gagawa ako ng diversion.
Hindi kayo nagdala ng smoke grenades.
Troy, ano'ng sinasabi mo?
Mahalaga kayong lahat sa akin.
Lalo ka na. May tyansa ka pang iligtas ang mundo.
Ang kalayaan ko para sa inyo.
Ito ang pinakamadaling desisyon na gagawin ko.
Mas malupit sana ito 'pag may smoke grenades.
'Wag, Troy!
- Taas ang kamay. - Huy.
Okay, Evie.
Nakuha ko na.
Pero sana hindi na lang dahil 'yon ang totoo, 'di ba?
Minsan ang pinakaligtas na lugar para magtago ay sa sarili mong kasalanan.
Ilang beses na ba akong humingi ng tawad sa 'yo?
At hindi ka nagtanim ng sama ng loob. Palagi mong sinasabi,
"Ang tanga mo, Mick." "Magpatuloy ka sa buhay mo."
Pero hindi ko ginawa.
Okay.
Heto na. Gagawin ko na.
Pinapatawad na kita, Michaela Stone.
Pinapatawad na kita.
- Kumusta? - Mahirap pero nalutas namin.
Kumusta ang iba?
Magkakaiba sila.
Makakatulong sa atin ang bawat nalutas na Tawag.
Kailangan ko lang maniwala na umuusad tayo.
Maliligo lang ako.
Parami nang parami ang mga intel na hindi kumpleto mula kay Cal.
Isang himala na ang makalutas nito ay isa sa amin.
Ginagawa namin ang lahat, okay? Manatili lang tayong nakafocus.
Mukhang nalutas na ang Tawag mo! Maligayang pagbabalik.
Salamat.
Ako na ang magsasabi kay Bethany
habang inililibot mo si Saanvi.
May makikita kang ilang upgrades sa lugar na 'to.
Salamat sa lalaking ito.
Hindi lang ako. Lahat tayo.
Kung gan'on,
kamangha-mangha.
Oo.
Tama ka.
Dito namin sinusubaybayan ang lahat ng mga Tawag.
Araw-araw, pumapasok si Cal...
Huy, ayos ka lang?
Oo, tinitingnan ko lang kung alin ang mga nalutas na natin.
Kaya bago ako bumalik sa eroplano, ibibigay ko muna ang susunod nilang Tawag.
Ang dami siyang pasan.
Oo, sobra.
Sinisigurado niyang marinig ang bawat Tawag.
Umuupo sa bawat upuan. Kahit sa mga pasaherong patay na.
Paano si Marko at ang iba pa?
Nakakulong sila sa ULF sa walang katapusang Tawag.
- Paanong-- - Lagi niyang sinubukan.
May nakukuha sila, pero 'di niya ito ma-access.
Palagi niyang pinapagod ang sarili niya.
Pasan niya ang bigat ng mundo.
- Paano ako makakatulong? - Buti nakabalik ka na. Kailangan ka namin.
Kailangan kita.
Saanvi. Huy, nakabalik ka.
May pasyente sa med bay. Kailangan namin ng tulong mo.
Itutuloy.
Ano ang prognosis?
Hindi sa magdamag, pero gagaling siya.
Ang galing n'yo.
Ano'ng problema?
Sigurado akong hindi ito antianxiety na gamot.
At alam ko dahil ito din ang gamot ko dati.
'Yon ang gamot na iniinom niya araw-araw
simula nang iwan niya si Angelina.
Walang amoy na puting pulbos.
Hindi ito natutunaw sa tubig.
Batay doon at sa mga sintomas niya, tingin ko brodifacoum 'yon. Isang lason.
Kausapin natin siya. Baka alam niya kung sino ang may gawa at bakit.
Sige, mga detective.
Kumusta sila?
Gaya pa din ng dati. Nakatingin lang ng diretso.
Nakakulong sila sa God frequency.
Paumanhin, sa ULF.
ULF...
Diyos ko.
Ang teorya ni Troy!
Nandito ako.
Nasaan ka?
Nakikinig ako! Alam kong may kinakausap ka!
Pakiusap! Bigyan mo kami ng mga Tawag!
Kailangan namin ng tulong!
HINDI PA NALUTAS NALUTAS NA
- Huy. - Huy.
'Di mo mahuhulaan kung saan ako dinala ng Tawag ko. Kay Saanvi.
- Nasa lab siya. - Mabuti naman.
Ikaw? Alam mo na ba kung sino ang kailangan mong iligtas?
Oo.
Ang pinakamahirap na Tawag ko.
Kailangan ko 'yon.
Handa ka ba sa isa pa?
Na parang doon nakasalalay ang buhay ko.
Makinig kayong lahat.
Alam kong pagod na tayo.
Ilang buwan na nating sinusuri ang mga Tawag, pero heto na.
Huli na 'to.
Ang kaligtasan natin, at ang kaligtasan ng buong mundo,
ay nakasalalay sa bawat isa sa atin sa paggawa ng tama.
Ano 'yon?
- Ano'ng nakita mo? - Wala.
Wala akong narinig. Wala akong naramdaman.
Wala na sila, Itay.
Wala na ang mga Tawag.
Patawad. Kung naging mas malakas lang sana ako,
kung nakuha ko lang lahat agad--
Hindi natin alam ang ibig sabihin nito.
Baka may paliwanag kung bakit wala na sila.
Baka nalutas natin silang lahat.
Lahat kayo...
gusto kong magpasalamat.
Ang bawat isa sa inyo ay walang tigil magtrabaho
nang wala man lang pasasalamat at kapalit.
Hindi ko alam kung bakit nawala ang mga Tawag, pero ito ang alam ko.
Nabigyan tayo ng pagkakataon.
Isang paalala...
kung ano ang pinakamahalaga.
Oras na para makasama ang mga taong mahal n'yo.
Tabihan at yakapin n'yo sila.
Dahil baka hanggang bukas na lang tayo.
Sige, heto na.
Ang mga epekto ng electromagnetic pulse sa insular cortex.
'Di masisira ang life-support system?
Hindi, kailangan ko lang ng kaunting pulso para maharang ang ULF.
Sapat lang para tanggalin sila sa Tawag nila.
Kung ang Diyos talaga ang nasa likod ng lahat ng mga ito,
may rason kung bakit sila nakakulong sa kanilang Tawag.
Handa na akong alamin ang rason.
Gisingin na natin sila.
'Di ko maintindihan. May mali. Walang pagbabago sa aktibidad nila.
Paanong hindi tumataas ang vitals nila pagkatapos ng EMP?
Subukan natin ang ibang paraan.
Subukan ang ano?
Ito na 'yon! Wala na tayong oras!
Hindi tama na iwan kayong lahat ng ganito.
Pero salamat sa Dyos. Lagi n'yo kaming binibigyan ng pag-asa.
Halika rito.
Ang pamilya ko lang ay ako at ang nanay ko, kaya...
Kung gan'on...
hindi na ngayon.
- Mananatili ka dito? - Syempre mananatili ako.
May tindahan ng laruan sa Canal Street.
Pinupuntahan ito ng mga tao
umaasang makakabili sila ng natatanging piguring kahoy na ito.
Matagal na akong hindi nakapunta doon
hanggang sa dinala ako ng Tawag natin ngayong araw.
At pagpasok ko sa loob, nakita ko ito.
Ang tawag sa dragon na 'to ay Shenlong.
Siya ang hari ng mga bagyo.
Noong nakita ko 'to, naisip kita.
Sa tingin ko ito ay isang tanda.
- Para sa 'yo ang isa. - Sana alam ko ang ibig sabihin nito.
Hindi ka tumitigil sa paghahanap ng kahulugan.
Bakit ka titigil ngayon?
Saanvi?
Huy.
Sigurado akong may sagot sila.
Akala ko pag inalis ko sila sa Tawag nila--
- Ben, hindi gumana. - Huy.
Nakakulong pa din sila.
Ginawa mo na ang makakaya mo. Lahat tayo.
Paano kung walang kasagutan?
Paano kung ito na ang wakas?
Kung gan'on lalaban tayo.
Anuman ang iniisip mo, tigilan mo.
Una, kailangan nating iligtas ang grupo mula sa pagkawasak ng mundo,
at tsaka natin isipin ang pagpaparami ng populasyon.
Sa totoo lang, iniisip ko ang pagbabawas ng populasyon.
Sampu noong una.
Naging siyam, at malapit nang maging walo.
Nagtataka lang ako kung ano'ng nangyari kay Astrid.
Hindi siya nakasama.
Kaya ang Dyos na ang hahatol sa kaniya.
Masaya akong napatunayan mong karapat-dapat ka.
Muntik ka nang 'di makasama.
Bakit nandito ka? Sabi ko 'wag kang pupunta!
Hindi na ito makakapaghintay.
Tagapagsalin ng Subtitle: Jerameel Aquino