W poprzednich odcinkach...
Zbliżyłeś się do Angeliny.
Nie masz dłoni inkrustowanej szafirem.
Bóg kazał mi poprowadzić godnych na sąd ostateczny.
Każdy przepracował żałobę po swojemu. Musiałem to zrobić.
Ale nie pomogło.
- Dam sobie radę. - Evie!
Znałeś Evie? Była przyjaciółką.
Potrzebowałem przeszczepu serca. Była dawczynią.
Przeniesiono cię.
- Ben! - Saanvi!
Uprzedzili nas. Nie tylko Saanvi odkryła wulkan pod Nowym Jorkiem.
Pasażerowie dostaną, czego chcą.
Nie możesz ich zostawić!
Decyzję już podjęto.
Nie ma zobowiązań, więc nie jest niezręcznie.
I tak tego nie ciągniemy.
Klucz do pacjentów ALNI.
Podłączono ich do aparatury.
- Dostałem wszystkie wezwania. - Możemy je rozwiązywać.
Mamy szansę przeżyć datę śmierci.
- Czerwona rzeka prowadzi do wulkanu. - Świat się kończy. I wiemy jak.
Wydarzenia z Nowego Jorku pokrywają się...
31 MAJA 2024
...z doniesieniami światowych wywiadów.
Tak jest, pani sekretarz. Dopilnuję tego.
Nie puszczę jej, póki sama nie odejdę.
DWA DNI PRZED DATĄ ŚMIERCI
Czemu jej tu nie ma? Wprowadzić ją.
Zmiany na podczerwieni?
Cokolwiek robimy, powiększa się.
Oczywiście. Mówiłam przecież.
Nie przykładasz się.
Laboratorium otwarto w jednym celu.
Tak. Żeby mnie więzić.
Nie jesteś uwięziona.
Jesteś cenną współpracowniczką.
Współpracowniczką, która nie może wyjść ani zadzwonić.
Kamery śledzą każdy mój ruch.
Grozi nam całkowite wyginięcie.
Opinia publiczna nie wie, co zwiastuje aktywność sejsmiczna.
I pod żadnym pozorem nie może się dowiedzieć.
Że jeśli pasażerowie nie przeżyją sądu ostatecznego,
świat skończy się za dwa dni?
Wiemy, że ten wulkan, czymkolwiek tak naprawdę jest,
reaguje na sygnały boskiej częstotliwości.
To znaczy na fale ultradługie.
Jeśli uda się nam zablokować fale, może powstrzymamy erupcję wulkanu.
Jak je zablokować?
- Impulsem elektromagnetycznym? - Ciekawe.
Sprawdźmy to.
Czarna skrzynka emituje ULF?
Sprawdźcie, czy impuls na nią zadziała.
Troy, to zniszczy wszystkie dane.
Na co się zdadzą, jeśli wybuchną wulkany?
To nasza jedyna nadzieja.
Każde życie warto...
Spokojnie.
Chcesz wody? Aspiryny?
- Nic mi nie jest. - Nic?
Padasz z nóg. Weź coś na ból.
Nie ma czasu. Dostałem kilka wezwań. Nie chcę ich zapomnieć. Chodźmy.
Cal...
Zbierzecie się wszyscy. Mamy sporo pracy.
Gdzie Olive i Eden?
Wyszły zaczerpnąć normalnego życia.
Cal, mów. Co się dzieje.
Kapitan Amuta.
W twoim fotelu widziałem połączenie buli i bejsbola.
Krykiet. Grałem w niego na Jamajce.
Boiska do krykieta są w Prospect Park. Mama mnie tam zabierała.
Świetnie.
Skoro znasz ten obszar, Amuta dołączy do twojego zespołu.
Ostrożnie przy wyjściu z tunelu.
I pamiętajcie: jeśli ktokolwiek was rozpozna...
Mamy się rozdzielić i wrócić osobno.
Mick, ty też miałaś jedno.
„Każde życie warto ocalić”. Chyba coś takiego.
Dobra, coś wymyślę.
I mam też coś dla osoby z fotela 12 F.
- To ja. - Widziałem...
„Każde życie warto ocalić”. Nie...
To brzmi jak hasło z ośrodka rekrutacyjnego.
„Odważ się marzyć”. „Bądź najlepszym sobą”.
Żona przynosi mi posiłek do pracy.
Z jakiej to okazji?
Wiem, jaki dziś dzień.
Przyda ci się coś na poprawę humoru.
To bardzo miłe, ale...
Żadnych „ale”. To trudny dzień.
Dobrze wiem.
Urodziny Chloe przypominały ostatni dzień karnawału.
Była wyjątkowa.
Urodziny siostry to nie wszystko.
Mam nowego stażystę. Dzieciak, któremu przyda się mentor.
No to idealnie.
W teorii tak, ale cały dzień dręczyły mnie myśli i...
Dałem ciała. Nakrzyczałem na niego.
Mam pomysł.
Jaki?
Weź długopis.
Cal się pomylił. Nie „ocalić”. „Każde życie warto przeżyć”.
- Wiem, dokąd iść. - Dobra. Iść z tobą?
Muszę sama.
To było bardzo głośne.
Słyszałem odgłos piłowania,
ulewny deszcz i grzmoty piorunów.
Przepraszam, to mało, ale...
Oby wystarczyło.
Mój zespół może pomóc.
Ale trzeba kogoś do laboratorium.
Nie miałem wezwania. Pomogę.
Henry, dołączysz do Astrid i mnie.
Astrid nie ma.
Idę do Drei. Zobaczę, co z Astrid.
Proszę.
Powinniście ruszać.
Dobrze, dziękuję wszystkim. To tyle.
Cal, dobra robota.
Jest coś jeszcze?
Tak. Ty też miałeś wezwanie.
Brzęczenie,
a potem kilka liczb, których nie zrozumiałem.
Zaczynało się od: jeden, jeden, dwa, jeden.
Jeden, jeden, dwa, jeden? Numer kierunkowy?
Żaden stan takiego nie ma.
Może data? 21 listopada?
Albo rok 1121.
Może na tablicy z mitologią.
Jeden, jeden, dwa, jeden.
To początek nowojorskiego kodu pocztowego.
Vance, musisz pomóc.
Nie musiałaś ze mną iść. Myślałem, że się prześpisz.
Prześpię?
Dziecko Rosemary kopie całą noc.
Aż tak źle?
Comme ci, comme ça.
Przygotowuje mnie na przyszłość.
Nas.
Pod warunkiem że pasażerowie nam ją zapewnią.
Jay, a ty znowu to samo?
Wszyscy podążają za wezwaniami.
Nie zawsze je rozwiązują.
A im słabszy Cal, tym słabsze wezwania.
Co się dzieje? Skąd te myśli?
Mamy dwa dni, żeby przechylić szalę na naszą korzyść, inaczej...
może nie zobaczymy dziecka.
Astrid!
Drea!
Połóż ją na boku, żeby się nie udusiła. Mogła przedawkować.
Miała tylko kilka pigułek.
Widzę dwie. To nie przedawkowanie.
Narcan nie pomoże.
Wymyślmy coś, bo nie oddycha. Pomóż.
Dalej, Astrid. No już.
TURBULENCJE
Nie wszyscy mają przeżyć,
ale czy te prostaki nie powinny ciężej pracować nad schodami do nieba?
Lepiej myśl nad własnym zbawieniem.
Zbawieniem? Proszę cię. Jestem jak Daddy Warbucks z Annie.
Miejsce mam zapewnione.
Działasz dla zysku, a my mamy wiarę.
W Angelinę i jej decyzję.
A może nie wierzysz w naszą wybrankę?
Jestem jak Szaweł, Paweł czy inny, który uwierzył.
Zastanawiam się,
po co ktoś miałby odejść?
A zwłaszcza ktoś taki jak Astrid?
Astrid nie powiedziała, dlaczego odchodzi.
Ale czy na pewno...?
Odeszła?
Freud miałby z nią używanie.
Była kłębkiem nerwów.
Tylko pigułki ją uspokajały.
Znalazłem jedną na podłodze.
Wiem jedno.
Świat skończy się za dwa dni i tylko ośmioro przeżyje.
Nie martwię się o innych,
tylko się modlę.
Radzę ci robić to samo.
Astrid! Słyszysz mnie?
Astrid!
- Dobrze, że uważałeś na kursie RKO. - To nie koniec.
- Chodźmy do ambulatorium. - Stop.
Pomyśl, czego dokonałeś.
Też byłaś niezła.
Dobre wieści są takie, że tylko dziesięć obszarów w Brooklynie
ma kod zaczynający się od 1121.
A złe?
Złe są takie, że to aż 80 kwartałów.
To będzie jak szukanie igły w stogu siana.
Wrócę do samolotu.
- Nie, Cal... - A co nam zostało?
Chyba znalazłem tę igłę.
Kwartał zamknięto kilka lat temu.
Z powodów zanieczyszczeń czy coś takiego. Ale spójrzcie.
- Co to? Wyglądają jak... - Panele słoneczne. Nowe.
Zgodnie z dokumentacją zamontowano je kilka miesięcy temu.
Brzęczenie z wezwania.
- Może to coś pod wysokim napięciem? - Zdecydowanie tak.
Panele zasiliłyby cały Las Vegas Strip.
Więcej, niż potrzeba w jednym budynku.
W opuszczonej strefie.
Wezwanie mnie tam prowadzi.
- Ruszam. - Ja też.
I ja. Lepiej, żebym przy was był.
Zeke, nie wiem, co mnie tu czeka, ale znałeś to miejsce najlepiej,
więc gdybyś mnie słyszał, to przydałby mi się jakiś znak.
Nie? Dobra.
KAŻDE ŻYCIE WARTO PRZEŻYĆ
Wiem, to głupio wygląda, ale...
działa, naprawdę.
Kto tak mówi?
Evie.
Zapisała wszystkie problemy na kartce.
Od chłopaków z liceum po mamę.
Przeczytała je, potem przywiązała kartkę do balonu
i go puściła.
Odciążyła się.
Nie chodzi o licealny dylemat, tylko o Chloe.
Musisz się uwolnić, żeby pomóc pacjentom, stażyście i wszystkim innym.
Spróbuj.
Wolałbym, żebyś zrobiła to ze mną.
Może kiedy indziej. Ten dzień dotyczy ciebie.
No już.
Przeczytaj.
Ty przeczytaj.
„Chlo, wiem, że nie byłem przy tobie, kiedy powinienem był,
ale jakoś nigdy nie miałaś mi tego za złe”.
Zeke, no dalej. Proszę.
„Byłaś najjaśniejszym światłem, miałaś dobre serce i piękną duszę.
Zawsze okazywałaś mi miłość. Miłość, którą doceniłem, wtedy gdy”...
Nie mogę.
...„już nie mogłaś jej okazać”.
Dobrze.
Przepraszam, mogę jakoś pomóc?
- Nie, szukałam tylko... - Jezu!
Żona Zeke’a Landona.
Czemu nie jest pani w areszcie?
Proszę nie dzwonić na policję. Błagam.
No dobra, co jest?
Coś nie daje ci spokoju.
Wszystko, Troy.
Jest coś jeszcze. Coś konkretnego.
Teraz. Wiesz, że cię znam.
Wiesz co? Zapomnij. Podasz mi przewód?
Nie. Wiesz co? To głupie.
- Wiedziałem! - Mówię poważnie. Musimy uciekać.
To szalone próbować powstrzymać wulkan.
Nie ma sensu powstrzymywać wulkanu, jeśli boskie siły tego nie chcą.
Musimy wymyślić, jak pasażerowie mogą przetrwać sąd. Mamy tylko dwa dni!
Dwa!
Trzeba by było wyjść się na korytarze, a do tego potrzebne są karty.
Karty, których nie mamy.
Jeśli chcesz się wydostać, trzeba powstrzymać wulkan,
a to oznacza wypróbowanie impulsu.
Impuls może zakłócić wszystkie sygnały elektryczne.
Saanvi? Nie.
Jeśli go odpowiednio wzmocnimy, dezaktywujemy kamery i zamki.
Wydostaniemy się.
Aresztują nas.
Chcesz żyć w strachu czy zostać bohaterem?
Zrobimy to.
Masz chwilę?
Dla jednej z najbardziej zaufanych owieczek? Zawsze.
Możemy iść w ustronne miejsce? Chodzi o innego członka grupy.
POSZUKIWANI PORWANIE CHŁOPCA
„Twoja druga połówka”.
Proszę powiedzieć, co pani tu robi.
Muszę się tylko rozejrzeć. Wiem, że to dziwne, ale...
Musi pani odejść. Oscar, pomóż mi!
Słyszała pani. Do widzenia.
Proszę tylko o sekundkę. Wysłuchajcie mnie.
- Koniec czasu. - Nie.
Odsuń się, Oscar!
- Tajna rządowa placówka? - Kolega się rozeznał.
Budynek pobiera masę prądu i odbiera sporo dostaw.
W centrum Brooklynu?
Najciemniej pod latarnią. Prawda, „Gabriel”?
Jaki mamy plan?
Znaleźć coś, zanim nas złapią.
To kiepski plan.
Martwcie się wezwaniem. Macie moje wsparcie.
Znalazłeś coś?
Tylko tyle, że miałaś rację co do Astrid.
Musi się dziać coś jeszcze.
À propos...
Nie chciałabym, żeby było przeze mnie niezręcznie.
- Niezręcznie? - Między tobą a Mick?
Nie miało być między nami zobowiązań.
Owszem, ale to się zmieniło.
Tak, ale nie tylko ty to zauważyłeś.
Ten miesiąc nie był łatwy dla Mick.
Trudno ją winić. To zwariowana sytuacja.
Jeśli przeżyjemy kolejne kilka dni,
to nie mam wątpliwości,
że razem coś wymyślimy.
Żeby to tylko było takie proste.
Jestem zdecydowany być ojcem dla dziecka i wspólnie z tobą je wychowywać.
I będę też partnerem Mick.
Masz moje słowo.
Dziękuję.
Obyś miał rację, bo gotów, czy nie...
dziecko wkrótce się urodzi.
Żargon militarny. To na pewno placówka rządowa. Uważajcie.
Nie wierzę, że się zgodziłem. Klatki Faradaya już nie zbudujemy?
Odpalam impuls za...
trzy, dwa, jeden.
Nie uruchomiliśmy alarmu.
Skąd ta pewność?
Słyszycie?
- Nie. - No właśnie.
Żadnych syren, żadnych migających świateł.
Między nami i tym, co czeka w środku,
stoją tylko stalowe drzwi.
To wszystkie potrzebne dane.
- Tato, chodźmy stąd. - Nie wycofam się.
- Wezwanie nas sprowadziło. - To były tylko liczby. Nawet...
Cztery liczby: 1121.
- Nic z tego. - Wiem.
Carlos, nie wierzę, że to ty.
To ja.
Wciąż żyję.
Uratowałeś mnie.
Jesteśmy kwita.
Niedawno pokazałaś mi, że moje życie warto przeżyć.
Co?
Nic. Ciągle mam dziś to zdanie w głowie.
Tutaj to więcej niż zdanie.
- Tak. - Przyciągnęło mnie tu.
Pomagam tu ludziom zdrowieć.
- Mówisz jak mój mąż. - Mam nadzieję.
Uczyłem się od niego.
Stażysta Zeke’a.
Mówił o tobie cały czas.
O tobie też.
Zawsze mówił, że jesteś jego skałą,
Gwiazdą Polarną i konstelacją Bliźniąt.
Najważniejsze jest pomaganie innym i budowanie więzi.
Natknęliśmy się z żoną na ten petroglif.
Przemówił do nas.
Od tamtej chwili wspieramy się i podtrzymujemy na duchu.
Bez żony i Bliźniąt...
nie byłoby mnie tu.
Był taki czas, kiedy uważałem, że nie warto żyć.
Przebyła czas i przestrzeń,
by pomóc mi zrozumieć, że nie tylko moje życie warto przeżyć.
Każde warto.
Pokażę ci coś.
Czekamy już na to razem już bardzo długo, bracia i siostry.
Na koniec tego niegodziwego świata.
Wielu z was udowodniło swą wiarę, ale wciąż jest nas zbyt wiele.
Dlatego muszę zapytać.
Byłeś wierny, bracie Paulu? Wierzysz?
A ty, bracie Eaganie?
Modlisz się o zbawienie?
O to, żebyś powiedziała „tak”.
Gdy świat zacznie się walić,
nie będziesz chciała być sama.
A prawda jest taka, że ja też nie.
Oboje jesteśmy niedoskonali.
Ale może,
choć to szalone,
moglibyśmy się zjednoczyć
i wzajemnie się pocieszać.
Dlatego pytam.
Jedna zrozpaczona osoba drugiej.
Będziesz moją drugą połówką?
- Tak. - Tak?
Jezu!
Nie wierzę, że tu jesteś. Myślałam, że cię już nie zobaczę.
Nie wiedziałem, dokąd cię zabrali. Byłaś tu dziewięć miesięcy?
To długa historia.
- Skąd wiedziałeś, gdzie jesteśmy. - Wezwanie.
Przecież straciliśmy wezwania.
Umiejętność ich odbierania.
Ale Cal nie. Ma dostęp do wszystkich.
Przez ostatni miesiąc wymykaliśmy się z aresztu i je rozwiązywaliśmy.
Powinniśmy stąd uciekać.
To kwestia czasu...
Strażnicy.
Tędy, szybko!
Biegiem!
Jezu, czy to...?
Kiedy Zeke odszedł, znalazłem to w jego biurku.
Chyba wiem, dlaczego się z tobą kontaktuje.
Tak? Co chce powiedzieć?
- Przepraszam. Nie chciałem... - Skąd.
Chodzi o mnie.
Wszędzie słyszę dzisiaj to zdanie:
„Każde życie warto przeżyć”.
Ale kogo mam przekonać, że warto żyć?
Może siebie?
Może to czas na przebaczenie?
Od kiedy zginęła Evie...
błagałam ją o przebaczenie.
Zrobiłabym wszystko, ale ona nie może mi go dać...
Nie mówię o otrzymaniu przebaczenia.
Mówię o jego dawaniu.
O przebaczeniu sobie.
To zabrzmi dziwnie, ale...
Mogłabym wziąć balon?
Idźcie! Szybko!
- Troy, idziemy. - Trzeba zrobić dywersję.
Nie macie granatów dymnych?
Troy, co ty gadasz?
Bardzo mi na was zależy.
Zwłaszcza na tobie. Macie szansę ocalić świat.
Za cenę mojej wolności.
Najłatwiejsza decyzja w moim życiu.
Granaty dymne byłyby fajniejsze.
Nie, Troy!
Ręce do góry!
Mamy cel.
No dobra, Evie.
Chyba zrozumiałam.
Szczerze mówiąc, wolałabym wciąż nie rozumieć,
bo taka jest prawda.
Czasami najbezpieczniej ukryć się za swoją winą.
Ile razy błagałam cię o przebaczenie?
A przecież nie żywiłabyś urazy. Zawsze mówiłaś...
„Daj spokój Mick, nie bądź głupia. Żyj dalej”.
Nie słuchałam cię.
No dobra.
Masz mnie. Połknę haczyk.
Wybaczam ci, Michaelo Stone.
Wybaczam.
- I jak? - Było ciężko, ale daliśmy radę.
A jak reszta?
Różnie.
Każde rozwiązane wezwanie przeważa szalę. Musimy wierzyć.
Idę się umyć.
Informacje Cala są coraz mniej kompletne.
To cud, że cokolwiek rozwiązujemy.
Wszyscy robimy, co możemy. Skupmy się.
Widzę, że tobie się powiodło! Witaj z powrotem.
Dzięki.
Przejrzę wyniki wezwań z Bethany, a ty oprowadź Saanvi.
To miejsce trochę się zmieniło.
Dzięki niemu.
Nie tylko. Wszyscy brali w tym udział.
No, no.
- Wygląda niesamowicie. - Tak.
Tak.
Tutaj śledzimy każde wezwanie.
Cal codziennie...
Wszystko dobrze?
Sprawdzam, co już rozwiązaliśmy.
Zanim wrócę do samolotu. Muszę każdemu przekazać wezwanie.
- Duża odpowiedzialność. - Za duża.
Niemal się wykończył, nasłuchując wezwań.
Siadał nawet w fotelach martwych pasażerów.
A Marko i reszta?
Otrzymują wezwania cały czas.
- Jak...? - Próbował.
Coś otrzymują, ale nie ma dostępu.
Cały czas się obwinia.
Na jego barkach spoczywa los świata.
- Jak mogę pomóc? - Potrzebowaliśmy cię.
Ja potrzebowałem.
Saanvi, wróciłaś.
Pomożesz nam przy pacjentce?
Ciąg dalszy nastąpi.
Jaka prognoza?
Trochę to potrwa, ale wyjdzie z tego. Świetnie się spisaliście.
Co się stało?
To na pewno nie są leki na stany lękowe.
Wiem, bo leczyłam je u siebie.
Brała przynajmniej jedną tabletkę dziennie od odejścia od Angeliny.
Bezwonny biały proszek.
Tworzy nierozpuszczalne sole.
To wszystko i objawy wskazują na brodifakum. Truciznę.
Porozmawiajmy z nią. Może wie, kto i dlaczego to zrobił.
Śmiało, detektywi.
Jak się mają?
Jak zwykle. Patrzą przed siebie.
Dostrojeni do boskiej częstotliwości.
To znaczy: ULF.
ULF...
Jezu!
Teoria Troya!
Jestem tu! Jestem!
A ty?
Słucham! Musisz do kogoś mówić!
Proszę! Daj nam wezwania!
Potrzebna nam pomoc!
NIEROZWIĄZANE / ROZWIĄZANE
Wezwanie doprowadziło mnie do Saanvi.
- Jest w laboratorium. - No pewnie.
A ty? Dowiedziałaś się, kogo miałaś uratować?
Tak.
Najtrudniejsze wezwanie.
Potrzebowałam tego.
To co, kolejne?
Od tego zależy moje życie.
Posłuchajcie.
Jesteśmy zmęczeni.
To był długi miesiąc spędzony na pracy z wezwaniami. Ale nadszedł czas.
Ostatni zryw.
Nasze przetrwanie i najpewniej przetrwanie całego świata
zależy od tego, czy postąpimy słusznie.
Co się stało?
- Co zobaczyłeś? - Nic.
Nic nie słyszałem, nic nie czułem.
Zniknęły, tato.
Wezwania zniknęły.
Tak mi przykro.
Gdybym był silniejszy, gdybym zebrał więcej, kiedy mogłem...
Cal, nie wiemy, co to oznacza.
Może istnieje jakieś wytłumaczenie.
Może wszystkie rozwiązaliśmy.
Posłuchajcie.
Chciałem wam podziękować.
Wszyscy z was pracowali cały czas,
choć nic na tym nie zyskaliście.
Nie wiem, czemu wezwania zniknęły, ale wiem jedno.
Dostaliśmy szansę.
Przypomnienie...
Przypomnienie o tym, co najważniejsze.
Pora być z najbliższymi.
Trzymajcie ich mocno. Bądźcie przy nich. Być może zostało nam tylko jutro.
Dobra, zaczynajmy.
Wpływ impulsu na wyspę mózgu.
Nie usmaży aparatury?
Nie. Potrzebny tylko niewielki impuls, żeby zakłócić ULF.
Żeby wyciągnąć ich z wezwań.
Jeśli Bóg naprawdę za tym stoi,
to otrzymują stale wezwania z jakiegoś powodu.
Pora go poznać.
Obudźmy ich.
Nie rozumiem. Nie ma żadnej zmiany.
Czemu impuls nie wpłynął na parametry życiowe?
Może spróbujemy czegoś innego?
Ale czego?!
To koniec! Nie ma czasu!
Źle mi z tym, że was tak zostawiam.
Ale dziękuję Bogu, że dawaliście nam nadzieję.
Chodź.
Ja miałem tylko mamę, więc...
Już nie tylko.
- Zostaniesz? - No pewnie.
Na Canal Street był sklep z zabawkami.
Ludzie z całego świata przychodzili tam
w nadziei, że uda im się dostać wyszukane drewniane figurki.
Nie było mnie tam od bardzo dawna.
Ale moje... nasze wezwanie mnie tam dziś zaprowadziło.
A w środku znalazłem to.
Smok nazywał się Shenlong.
To król burz.
Kiedy go zobaczyłem, pomyślałem o tobie.
Myślę, że to znak.
Przeznaczony dla ciebie.
- Chciałbym wiedzieć, co znaczy. - Ciągle szukasz znaczenia.
Czemu masz przestać?
Saanvi?
Byłam pewna, że będą mieć odpowiedzi. Że jeśli wyrwę ich z wezwań...
Ben, nie udało się.
- Wciąż w nich tkwią. - Zrobiłaś, co mogłaś. Jak my wszyscy.
A jeśli nie ma odpowiedzi?
- Jeśli to koniec? - Przynajmniej walczyliśmy.
Nie myśl sobie zbyt wiele.
Najpierw zaprowadzimy owieczki do nowego świata,
a potem skupimy się na Bożym zadaniu repopulacji.
Myślałem raczej o depopulacji.
Było dziesięcioro.
Zostało dziewięcioro, a wkrótce będzie ośmioro.
Zastanawiam się tylko, co się stało z Astrid.
Nie sprostała wymaganiom.
Bóg osądził ją wcześniej.
Ale cieszę się, okazałeś się godny. Mało brakowało.
Ty tutaj? Miałeś nie przychodzić.
Nie mogę dłużej czekać.
Napisy: Krzysztof Bożejewicz