‪ก่อนหน้านี้ใน เที่ยวบินพิศวง
‪ดูเหมือนคุณกับแองเจลิน่าสนิทกันนะ
‪ใช่ ผมไม่เห็นมีแซฟไฟร์ฝังอยู่ในมือคุณ
‪พระเจ้าเลือกฉันให้นําทางคนที่คู่ควร ‪ผ่านการพิพากษาครั้งสุดท้ายไป
‪เราจัดการกับการตายของโคลอี้ด้วยวิธีของเรา
‪ผมคิดว่านี่คือสิ่งที่ผมต้องทํา
‪แต่ผมไม่รู้สึกดีขึ้นเลย
‪- ฉันขับได้ ‪- อีวี่
‪คุณรู้จักอีวี่ได้ยังไง เธอเป็นเพื่อนสนิทฉัน
‪ผมเกือบตายเพราะหัวใจล้มเหลว ‪ผมต้องปลูกถ่ายอวัยวะ เธอเป็นผู้บริจาคของผม
‪- ดร.บาห์ล คุณถูกย้ายแล้ว ‪- เบน!
‪- ซานวี ‪- พวกเขาล้ําหน้าเรา
‪ซานวีไม่ใช่นักวิทยาศาสตร์คนเดียว
‪ที่รู้ว่ามีภูเขาไฟอยู่ใต้นิวยอร์ก
‪พอผู้คุมของฉันออกไปหมดแล้ว ‪ผู้โดยสารจะได้สิ่งที่พวกเขาต้องการ
‪เราทิ้งพวกเขาไว้ที่นี่ไม่ได้ คนพวกนี้เป็นมนุษย์นะ
‪เบื้องบนตัดสินใจแล้ว
‪ประเด็นของความสัมพันธ์แบบไม่ผูกมัด ‪คือมันไม่เคยน่าอึดอัดใจ
‪มันไม่ได้เป็นแบบนี้มาสักพักแล้ว
‪นี่กุญแจเปิดห้องผู้ป่วยเอแอลเอ็นไอ
‪พวกเขาใช้เครื่องพยุงชีพ ‪ต้องการการดูแลเป็นพิเศษ
‪- ผมไม่ได้รับเสียงเรียก ผมมีมันหมดเลย ‪- งั้นเราก็ยังช่วยไขปริศนาเสียงเรียกได้
‪ทําให้คุณมีโอกาสรอดชีวิตจากวันตาย
‪แม่น้ําสีแดง มันนําไปที่ภูเขาไฟ
‪โลกกําลังจบสิ้น และเราก็รู้ว่าจบยังไง
‪สิ่งที่เกิดขึ้นในนิวยอร์กตรงกับที่คุณได้ยินมา
‪จากหน่วยข่าวกรองของคุณทั่วโลก
‪รับทราบค่ะ ท่านรัฐมนตรี ฉันจะจัดการเอง
‪ถ้าฉันไม่ได้กลับบ้าน เธอก็ไม่ได้กลับค่ะ
‪ทําไมเธอยังไม่มาอีก พาเธอเข้ามา
‪อินฟราเรดมีการเปลี่ยนแปลงไหม
‪ไม่ว่าเราจะทําอะไร มันก็ใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ
‪แน่นอน ฉันบอกแล้วว่ามันจะใหญ่ขึ้น
‪คุณยังทํางานไม่หนักพอ
‪รัฐมนตรีกลาโหม ‪สร้างห้องแล็บนี้ขึ้นเพื่อเหตุผลเดียว
‪ใช่ เพื่อกักขังฉัน
‪คุณไม่ใช่นักโทษ ‪คุณคือบุคคลที่มีค่าซึ่งมีมุมมองที่มีค่า
‪บุคคลที่มีค่าที่ไปไหนไม่ได้ ‪ฉันโทรหาใครไม่ได้เลย
‪ฉันทําอะไรโดยที่ไม่มีกล้องติดตามฉันไม่ได้เลย
‪เรากําลังเผชิญกับเหตุการณ์ระดับสูญพันธุ์
‪ประชาชนไม่รู้ว่า ‪เหตุการณ์แผ่นดินไหวบอกเหตุล่วงหน้าอะไร
‪ถ้าเราจะเลี่ยงความตื่นตระหนกของมวลชน ‪พวกเขาต้องไม่มีวันรู้
‪รู้อะไรไหม เว้นแต่ผู้โดยสาร ‪จะรอดจากการพิพากษาครั้งสุดท้ายของเรา
‪ชีวิตที่เรารู้จักจะจบสิ้นลงในอีกสองวัน
‪ฟังนะ เรารู้ว่าภูเขาไฟลูกนี้ ‪จะเป็นอะไรหรือทําไมก็ตาม
‪มันมีปฏิกิริยาต่อสัญญาณความถี่ของพระเจ้า
‪ขอโทษที ความถี่ต่ําพิเศษน่ะ
‪มันจึงเป็นเหตุผลที่ว่า ‪ถ้าปิดกั้นสัญญาณยูแอลเอฟได้
‪เราก็อาจหยุดยั้งภูเขาไฟไม่ให้ระเบิดได้
‪คุณจะปิดกั้นสัญญาณยูแอลเอฟยังไง
‪ด้วยการใช้สัญญาณพัลส์แม่เหล็กไฟฟ้า
‪น่าสนใจนะ
‪หาหลักฐานยืนยันแนวคิดกันเถอะ
‪กล่องดําปล่อยสัญญาณยูแอลเอฟใช่ไหม
‪ดูว่าระเบิดแม่เหล็กไฟฟ้าจะใช้ได้ไหม
‪ทรอย คุณจะลบข้อมูลทั้งหมดของเรานะ
‪ถ้าภูเขาไฟทั่วโลกระเบิด ‪ข้อมูลของเราจะมีประโยชน์อะไร
‪นี่อาจเป็นความหวังเดียวของเราก็ได้
‪ทุกชีวิตควรค่า... ทุกชีวิตควรค่า...
‪เฮ่ ใจเย็นๆ
‪อยากดื่มน้ําไหม เอาแอสไพรินไหม
‪ไม่เอา ผมสบายดี
‪สบายดีเหรอ ลูกดูเหนื่อยมาก ‪ทําอะไรสักอย่างให้หายเจ็บปวดเถอะ
‪ไม่มีเวลา ผมมีเสียงเรียกเยอะเลย ‪ผมไม่อยากลืมมัน ไปกันเถอะ
‪แคล
‪โอเค ทุกคน ล้อมวงกันเข้ามา ‪เรามีงานต้องทําเยอะเลย
‪โอลีฟกับอีเดนอยู่ไหน
‪ไปทัศนศึกษา วันนี้ใช้ชีวิตปกติ
‪แคล พูดมาสิ เกิดอะไรขึ้น
‪กัปตันอามูตา
‪ผมนั่งตรงที่นั่งคุณและเห็นเกมบางอย่าง ‪เหมือนบอชชี่กับเบสบอล
‪คริกเก็ต ผมเคยเล่นมันตอนเติบโตที่จาเมกา
‪มีสนามคริกเก็ตในพรอสเปกต์พาร์ก ‪แม่ผมเคยพาผมไปที่นั่นตลอด
‪โอเค เยี่ยม ในเมื่อคุณคุ้นเคยกับพื้นที่
‪งั้นวันนี้เราให้อามูตาอยู่ในทีมของคุณนะ
‪ระวังด้วยตอนออกจากอุโมงค์ในตึกของเดรอา
‪และจําไว้ว่า ถ้ามีใครรู้ตัวตนคุณ ‪หรือคิดว่าคุณเป็นผู้โดยสาร คุณ...
‪แยกกันไป แล้วใช้การขนส่งสามวิธีตอนกลับมา
‪มิค มีเสียงเรียกของอาด้วย
‪"ทุกชีวิตควรค่ากับการช่วยไว้" ‪อย่างน้อยผมก็คิดว่ามันพูดอย่างนั้น
‪ไม่เป็นไร ฉันจะหาคําตอบเอง
‪ผมมีบางอย่างสําหรับที่นั่ง 12 เอฟ ใครครับ
‪- ค่ะ ฉันเอง ‪- โอเค ผมเห็น...
‪"ทุกชีวิตควรค่ากับการช่วยไว้" ฉันไม่...
‪ฟังดูเหมือนโปสเตอร์พวกนั้น ‪ที่ศูนย์สรรหาบุคลากร
‪"กล้าที่จะฝัน" "เป็นคนดีที่สุดที่คุณเป็นได้"
‪ภรรยาผมเอาเกอร์ลันโดมาให้ที่ที่ทํางาน ‪มีอะไรเหรอถึงมาหาผมที่นี่
‪ไม่ต้องหยั่งรู้ก็รู้ได้ว่าวันนี้เป็นวันอะไร
‪และฉันก็คิดว่าคุณอยากได้อะไรที่ช่วยให้รู้สึกดีขึ้น
‪คุณน่ารักมากเลย แต่...
‪แต่ไม่มีอะไร ซีค วันเกิดมันยากนะ
‪ฉันรู้ดี
‪วันเกิดของโคลอี้เหมือนมาร์ดิกรา
‪เธอเยี่ยมมากเลย
‪ยังไงก็เถอะ ‪วันเกิดน้องสาวผมเป็นแค่ครึ่งหนึ่งของมัน
‪ผมได้รับมอบหมายให้ดูแลเด็กฝึกงานคนใหม่ ‪เด็กมีปัญหา คนที่ต้องการที่ปรึกษา
‪ฟังดูเข้ากันสุดๆ
‪ใช่ น่าจะเป็นอย่างนั้น ‪เว้นแต่หัวผมคิดโน่นนี่ตลอดทั้งวัน
‪แล้วผมก็ทําผิดพลาด
‪ผมตะคอกใส่เด็กคนนั้น ‪ตอนที่เขาแค่พยายามเรียนรู้
‪ฉันคิดออกแล้ว
‪นั่นอะไรเหรอ
‪หยิบปากกา มาเร็ว
‪ฉันว่าแคลเข้าใจผิด ‪มันไม่ใช่การช่วยไว้ มันคือการอยู่ต่อ
‪"ทุกชีวิตควรค่ากับการอยู่ต่อ"
‪- ฉันรู้ว่าฉันต้องไปที่ไหน ‪- โอเค อยากให้ผมไปด้วยไหม
‪ฉันต้องทํามันคนเดียว
‪อันนี้เสียงดังมาก
‪มีเสียงเลื่อย
‪และพายุฝนฟ้าคะนอง
‪ขอโทษนะ มันมีอะไรไม่มาก แต่...
‪หวังว่ามันคงจะพอ
‪ทีมฉันออกไปกับคุณได้
‪ตราบใดที่มีคนช่วยดูแลเฮนรี่ที่ห้องแล็บ
‪ผมไม่มีเสียงเรียก ยินดีช่วยนะ
‪เยี่ยม เฮนรี่ คุณร่วมทีมแอสทริดกับฉัน
‪แอสทริดไม่อยู่
‪ผมกําลังจะไปหาเดรอา ผมแวะดูเธอได้
‪ดูให้ด้วยนะคะ
‪คุณควรรีบออกไปนะ
‪เอาละ ขอบคุณนะ ทุกคน แค่นี้แหละ
‪แคล ทําได้ดีมาก
‪มีอะไรอีกไหม
‪จริงๆ แล้ว พ่อก็มีเสียงเรียก
‪เสียงหึ่งๆ
‪ตามด้วยตัวเลขที่ผมไม่เข้าใจ
‪มันเริ่มด้วย หนึ่ง หนึ่ง สอง หนึ่ง
‪หนึ่ง หนึ่ง สอง หนึ่งเหรอ หนึ่งบวกรหัสพื้นที่
‪ไม่มีรัฐไหนที่มีรหัสพื้นที่ 121
‪อาจจะเป็นวันที่ก็ได้ 21 พฤศจิกายน
‪อาจเป็นปี 1121
‪อาจจะมีบางอย่างบนบอร์ดตํานาน
‪หนึ่ง หนึ่ง สอง หนึ่ง
‪มันเป็นเลขขึ้นต้นรหัสไปรษณีย์ในนิวยอร์กซิตี
‪แวนซ์ ผมต้องให้คุณช่วยเรื่องนี้
‪คุณไม่ต้องมากับผมก็ได้ ‪ผมหวังอยู่ว่าคุณจะนอนตื่นสายๆ
‪นอนตื่นสายๆ เหรอ
‪ลูกของโรสแมรี่ถีบเตะทั้งคืนคงนอนไม่ได้หรอก
‪แย่ขนาดนั้นเลยเหรอ
‪ก็พอไหวอยู่ค่ะ
‪มันคงทําให้ฉันพร้อมรับสิ่งที่จะเกิดขึ้นน่ะ
‪ทําให้เราพร้อมต่างหาก
‪ถ้าผู้โดยสารทํามากพอ ‪เราก็จะได้รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น
‪เจย์ ไม่เอาน่า เรื่องนี้อีกแล้วเหรอ
‪ทุกคนออกไปไขปริศนาเสียงเรียกเป็นเดือนแล้ว
‪ไม่ใช่ทุกคนที่ไขปริศนาเสียงเรียก
‪และยิ่งแคลอ่อนแอลง เสียงเรียกก็จะยิ่งอ่อนลง
‪เกิดอะไรขึ้น นี่มันมาจากไหนเหรอ
‪เรามีเวลาสองวันเท่านั้น
‪สองวันที่จะทําให้เรามีโอกาสรอดมากขึ้น ‪ไม่งั้น... เราอาจไม่มีวันได้เจอลูกของเรา
‪แอสทริด
‪เดรอา!
‪จับเธอนอนตะแคง ดูเหมือนกินยาเกินขนาด ‪ฉันไม่อยากให้แอสทริดสําลัก
‪ไหนเบธานีบอกว่าเธอเหลือยาแค่ไม่กี่เม็ด
‪ฉันเห็นยาสองเม็ดอยู่ตรงนี้ ‪กินยาคลายกังวลสองสามเม็ดไม่เกินขนาดหรอก
‪ฉันว่ายานาร์คันคงไม่ได้ผล
‪เราควรหาทางแก้ไข ‪เพราะเธอไม่หายใจ ช่วยหน่อย
‪เร็วเข้า แอสทริด เร็วสิ
‪(เที่ยวบินพิศวง)
‪ผมรู้ว่าเราทุกคนไม่ควรจะได้มีชีวิตอยู่ต่อ
‪แต่คนบ้านนอกพวกนี้ไม่ควรทํางานให้หนักขึ้นเหรอ
‪เพื่อจะได้ขึ้นบันไดไปสู่สวรรค์
‪ถ้าฉันเป็นคุณ ‪ฉันจะสนใจแต่ความรอดของตัวเอง
‪ความรอดของผมเหรอ ขอร้องละ ‪ผมก็เหมือนแด๊ดดี้ วอร์บัคส์
‪ที่ของผมในชีวิตหลังความตายมั่นคงดี
‪สิ่งที่คุณมีคือข้อมูล สิ่งที่เรามีคือศรัทธา
‪ศรัทธาในตัวแองเจลิน่าและการตัดสินใจของเธอ
‪หรือคุณไม่เชื่อมั่นผู้ที่ถูกเลือกของเรา
‪ผมก็เหมือนซอลหรือพอล หรือคนไหนก็ตามที่เชื่อ
‪มันทําให้ผมสงสัยว่าทําไมถึงได้มีคนไป
‪โดยเฉพาะคนขี้กังวลอย่างแอสทริด
‪ไม่ว่าเธอจะไปด้วยเหตุผลอะไร ‪เธอไม่ได้บอกฉัน
‪งั้นเหรอ
‪ไปเหรอ
‪ผู้หญิงคนนั้นคงให้ฟรอยด์ได้มี ‪ช่วงเวลาแห่งความสุข เธอประสาทเสียไปแล้ว
‪สิ่งเดียวที่จะทําให้เธอสงบลงได้คือยาของเธอ
‪ผมบังเอิญเจอหล่นอยู่บนพื้นเม็ดนึง
‪นี่คือสิ่งที่ฉันรู้
‪โลกจะจบสิ้นในอีกสองวัน ‪และมีแค่แปดคนที่อยู่รอดได้
‪แทนที่จะเป็นห่วงคนอื่น ฉันสวดภาวนา
‪ฉันแนะนําให้คุณทําอย่างนั้น
‪แอสทริด ได้ยินผมไหม
‪แอสทริด!
‪ขอบคุณพระเจ้าที่คุณตั้งใจฝึกทําซีพีอาร์
‪ใช่ เรายังไม่พ้นวิกฤต ‪เราต้องพาเธอไปห้องพยาบาล
‪โอเค รอสักแแป๊บนึง คิดถึงสิ่งที่คุณเพิ่งทําไป
‪คุณเองก็เก่งไม่ใช่ย่อยเหมือนกัน
‪ข่าวดีคือมีเขตไปรษณีย์แค่สิบแห่งในบรุกลิน
‪ที่มีรหัสไปรษณีย์ขึ้นต้นด้วย 1121
‪แล้วข่าวร้ายล่ะ
‪ข่าวร้ายคือสิบเขตนั่นมีทั้งหมด 80 ช่วงตึก
‪การไขปริศนาเสียงเรียกของผม ‪จะเหมือนงมเข็มในมหาสมุทร
‪ผมกลับขึ้นไปบนเครื่องบินได้
‪- ไม่ แคล... ‪- เรามีทางเลือกอะไรอีกอีกเหรอ
‪เราอาจไม่ต้องการมันก็ได้ ‪ผมว่าผมเจอเข็มนั่นแล้ว
‪ช่วงตึกนี้ทั้งหมดถูกตัดสินให้เวนคืนเมื่อหลายปีก่อน
‪มันถูกประกาศว่า ‪เป็นพื้นที่มลพิษหรืออะไรสักอย่าง แต่ดูนี่สิ
‪- นั่นอะไร มันดูเหมือน... ‪- แผงโซลาร์เซลล์ แผงใหม่ด้วย
‪ดูจากแบบฟอร์มใบเบิกของนี่
‪ดูเหมือนคอนเอ็ด ‪ติดตั้งแผงพวกนี้เมื่อหลายเดือนก่อน
‪เสียงหึ่งๆ ในเสียงเรียกของพ่อ
‪มันฟังดูเหมือนยืนอยู่ข้างเครื่องไฟฟ้าแรงสูง
‪ไฟฟ้าแรงสูง ถูกต้อง
‪แผงพวกนี้ให้กําลังไฟฟ้ามากพอ ‪ที่จะทําให้สว่างทั้งเวกัสเลยละ
‪ไฟฟ้ามากเกินกว่าที่ตึกหลังเดียวต้องการ
‪โดยเฉพาะตึกร้าง
‪ผมรู้สึกว่าเสียงเรียกของผมต้องการให้ผมไปที่นั่น
‪- ผมไปละ ‪- ครับ ผมไปด้วย
‪ผมด้วย สามคนเลย ถ้านี่มันใช่สิ่งที่ผมคิด ‪คุณจะต้องการผมอยู่ใกล้ๆ
‪(เอาเทอร์โบโร เอทีซี)
‪ซีคฉันไม่รู้ว่ามีอะไรอยู่ที่นี่
‪แต่คุณรู้จักที่นี่ดีกว่าใครทั้งนั้น
‪ด้วยความหวังที่ว่าคุณจะได้ยินฉัน ‪ส่งสัญญาณบอกฉันหน่อยสิ
‪ไม่เหรอ ก็ได้
‪(ทุกชีวิตควรค่ากับการอยู่ต่อ)
‪ฉันรู้ว่ามันอาจดูงี่เง่า แต่มันได้ผล เชื่อฉันเถอะ
‪เหรอ ตามที่ใครบอก
‪อีวี่
‪เธอเขียนปัญหาทั้งหมดของเธอลงบนกระดาษโน้ต
‪ทุกอย่างตั้งแต่แฟนสมัยมัธยมปลายจนถึงแม่ของคุณ
‪เธออ่านออกมาดังๆ ‪แล้วก็ติดกระดาษโน้ตไว้กับลูกโป่ง
‪เธอปล่อยมันไป
‪ปลดภาระให้ตัวเอง
‪นี่ไม่ใช่ปัญหาของเด็กมัธยมปลาย นี่คือโคลอี้
‪ถ้าคุณไม่ทําให้จิตใจคุณโล่ง
‪คุณจะช่วยคนไข้ เด็กฝึกงาน ช่วยใครไม่ได้เลย
‪คุณแค่ต้องลองทําดู
‪ถ้าคุณทํามันกับผม ‪ผมจะรู้สึกอยากลองทํามันมากขึ้น
‪อาจจะเป็นวันอื่น แต่วันนี้เป็นเรื่องของคุณ
‪เถอะน่า
‪อ่านโน้ตสิ
‪คุณอ่านมัน
‪"โคล ฉันรู้ว่าฉันไม่ได้อยู่เคียงข้างเเธอ ‪อย่างที่ฉันควรจะอยู่
‪แต่เธอก็ไม่ได้ถือโทษโกรธฉัน"
‪ซีค เถอะน่า ขอร้องละ
‪"เธอเป็นแสงที่สว่างที่สุด ‪ใจดีที่สุด จิตใจที่อ่อนโยนที่สุด"
‪"เธอไม่เคยทําให้ฉัน ‪เห็นอะไรที่น้อยกว่าความรักเลย"
‪"ความรักที่ฉันไม่เคยเห็นค่าจนกระทั่ง..."
‪ผมอ่านไม่ได้
‪"จนกระทั่งเธอทําให้ฉันเห็นอีกไม่ได้แล้ว"
‪นี่
‪โอเค
‪ขอโทษนะคะ มีอะไรให้ช่วยไหม
‪- ไม่ค่ะ ฉันแค่ดู... ‪- พระเจ้าช่วย
‪คุณเป็นภรรยาของซีค แลนดอน
‪คุณไม่อยู่ในสถานกักกันได้ยังไง
‪ไม่ค่ะ อย่าแจ้งตํารวจ ขอร้องละค่ะ
‪(สายการบินมอนเตโก)
‪เอาละ มีเรื่องอะไร
‪มีบางอย่างทําให้คุณผิดหวังครั้งใหญ่
‪ทุกอย่างทําให้ฉันผิดหวัง ทรอย
‪นี่เป็นอย่างอื่น ซานวี บางอย่างที่เฉพาะเจาะจง
‪แบบตอนนี้น่ะ คุณก็รู้ว่าผมรู้จักคุณดี
‪เอางี้นะ ช่างมันเถอะ ‪ช่วยส่งสายอินพุตให้ผมหน่อยสิ
‪ไม่ รู้อะไรไหม นี่มันงี่เง่าสิ้นดี
‪- ว่าแล้วเชียว ‪- ฉันพูดจริงๆ นะ เราต้องออกไปจากที่นี่
‪ผมคิดว่ามันค่อนข้างบ้านะที่พยายามหยุดภูเขาไฟ
‪ไม่ มันไม่มีประโยชน์ที่พยายามหยุดภูเขาไฟ
‪ถ้าพระเจ้าไม่ต้องการให้หยุดพวกมัน
‪เราต้องคิดให้ออกว่า ‪ผู้โดยสารจะรอดการพิพากษาได้ยังไง
‪เราเหลือเวลาคิดอีกแค่สองวัน สองวันเท่านั้น
‪แต่นั่นหมายถึงการหนีออกไปที่โถงทางเดิน ‪ที่เข้าไปได้ด้วยคีย์การ์ด
‪คีย์การ์ดที่เราไม่มี
‪ไม่ได้อยากพูดหรอกนะ ถ้าคุณอยากออกไป ‪เราต้องหยุดภูเขาไฟ
‪ซึ่งหมายถึงการทดสอบสัญญาณพัลส์นั่น
‪พัลส์นั่นลบสัญญาณไฟฟ้าทุกอย่างได้ใช่ไหม
‪ซานวี ไม่ได้นะ
‪ได้สิ ถ้าเราปรับไปที่ 11 เราจะปิดการทํางาน ‪ของกล้องทุกตัว กุญแจทุกตัวได้
‪เราออกไปจากที่นี่ได้
‪เราอาจถูกจับได้
‪คุณอยากใช้ชีวิตที่เหลือด้วยความกลัว ‪หรือออกไปเหมือนฮีโร่ล่ะ
‪เราจะทํามัน
‪มีเวลาสักครู่ไหม
‪สําหรับหนึ่งในสมาชิกที่ไว้ใจได้ ‪ในกลุ่มของฉันเหรอ มีเวลาเสมอ
‪เราไปที่ไหนสักแห่งที่ส่วนตัวกว่านี้ได้ไหม ‪มันเกี่ยวกับสมาชิกอีกคนในกลุ่มน่ะ
‪(ต้องการตัวสามคนร้าย ‪ลักพาตัวเด็กผู้ชาย)
‪"อีกครึ่งหนึ่งของหัวใจคุณ"
‪ถ้าคุณไม่อยากให้ฉันโทรแจ้งตํารวจ ‪คุณต้องบอกฉันว่าคุณมาที่นี่ทําไม
‪ฉันแค่อยากมองดูรอบๆ ‪ฉันรู้ว่ามันฟังดูแปลกๆ แต่...
‪คุณต้องไปซะ ออสการ์ มาช่วยหน่อย
‪คุณได้ยินเธอแล้ว เธอบอกว่าไปซะ
‪ฟังนะ ถ้าพวกคุณฟังฉันแค่แป๊บเดียว
‪- หมดเวลาแล้ว ‪- ไม่
‪ถอยไป ออสการ์
‪- คุกสีดําเหรอ คุกสีดําของรัฐบาลเหรอ ‪- เพื่อนผมค้นข้อมูลมา
‪บอกว่าพลังงานที่อาคารนี้
‪ดึงดูดการรับส่งจํานวนมาก ‪ในช่วงหลายเดือนที่ผ่านมา
‪แต่ในใจกลางบรุกลินเนี่ยนะ
‪ซ่อนตัวในที่โล่งแจ้ง ‪มันใช้ได้ผลสําหรับคุณใช่ไหม เกเบรียล
‪แผนคืออะไร
‪หาสิ่งที่เราตามหาก่อนที่คนร้ายจะจับเราได้
‪ไม่ใช่แผนสักเท่าไหร่
‪คุณสองคนกังวลเรื่องเสียงเรียกเถอะ ‪ผมจะคอยเฝ้าระวังให้
‪เจออะไรไหม
‪สิ่งเดียวที่ผมเจอคือเราคิดถูกเรื่องแอสทริด
‪ต้องมีอย่างอื่นเกิดขึ้นอีกแน่
‪พูดถึงเรื่องนั้น
‪ฉันคงเกลียดตัวเอง ‪ถ้าฉันทําให้อะไรๆ มันน่าอึดอัดใจ
‪น่าอึดอัดใจเหรอ
‪สําหรับคุณกับมิค
‪เรื่องนี้ มันไม่ควรจะมีอะไรผูกมัด
‪จนกระทั่งผมเห็นคุณมีสิ่งผูกมัด
‪ใช่ แต่ไม่ได้มีคุณคนเดียวที่เห็น
‪คุณบอกฉันไม่ได้ว่า ‪เดือนที่ผ่านมานี้มันง่ายสําหรับมิค
‪ใครจะไปโทษเธอได้ ‪เราตกอยู่ในสถานการณ์ที่บ้าบอมาก
‪ไม่รู้สิ ถ้าเราผ่านพ้นสองวันข้างหน้านี้ไปได้
‪ผมมั่นใจเต็มที่เลยว่า
‪เราทุกคนจะควบคุมสถานการณ์นี้ด้วยกัน
‪ฉันแค่หวังว่ามันจะง่ายขนาดนั้น
‪ผมมุ่งมั่นที่จะเป็นพ่อของเด็กคนนี้ ‪เพราะผมเป็นผู้ปกครองร่วมกับคุณ
‪และเป็นคู่ของมิค เข้าใจไหม
‪ผมสัญญา
‪โอเค ขอบคุณค่ะ
‪หวังว่าคุณคงพูดถูก เพราะจะพร้อมหรือไม่ก็ตาม
‪เด็กคนนี้จะคลอดเร็วๆ นี้แล้ว
‪เสียงคุยวิทยุนั่นเป็นของทหาร ‪ที่นี่ถูกกฎหมาย ระวังตัวไว้นะ
‪ไม่อยากเชื่อว่าผมเห็นด้วยกับเรื่องนี้ ‪สร้างเกราะฟาราเดย์ตอนนี้ยังทันไหม
‪มันจะดับใน...
‪สาม
‪สอง หนึ่ง
‪ตอนเรามาถึงสัญญาณเตือนภัยน่าจะดัง
‪อะไรทําให้คุณคิดว่าเราไม่ทําให้มันดัง
‪ได้ยินไหม
‪- ผมไม่ได้ยินอะไรเลย ‪- นั่นน่ะสิ
‪ไม่มีเสียงไซเรน ไม่มีไฟกะพริบ
‪สิ่งเดียวที่อยู่ระหว่างเรา ‪กับอะไรก็ตามที่อยู่ข้างใน
‪คือประตูเหล็กธรรมดาๆ นี่
‪นี่น่าจะเป็นข้อมูลทั้งหมดที่เราต้องการ
‪- พ่อ เราควรไปกันได้แล้ว ‪- ไม่ พ่อจะไม่หันหลังกลับ ไม่ใช่ตอนนี้
‪เสียงเรียกของพ่อพาเรามาที่นี่
‪เสียงเรียกของพ่อคือตัวเลขสี่ตัว ผมไม่รู้ด้วยซ้ํา...
‪เลขสี่ตัว หนึ่ง หนึ่ง สอง หนึ่ง
‪- มันไม่ถูกต้อง ‪- ผมรู้ว่ามันไม่ถูกต้อง
‪คาร์ลอส ไม่อยากเชื่อเลยว่าเป็นคุณ
‪ผมเอง
‪ผมยังยืนอยู่
‪คุณทําให้สถานการณ์ดีขึ้น
‪ถือว่าเราหายกัน
‪เมื่อไม่นานมานี้คุณทําให้ผมเห็นว่า ‪ชีวิตผมควรค่ากับการอยู่ต่อ
‪อะไรครับ
‪ไม่มีอะไร ‪วันนี้ฉันสลัดคําพูดนั้นออกจากหัวไม่ได้เลย
‪ที่นี่มันเป็นมากกว่าคําพูด
‪- ใช่ ‪- มันคือเหตุผลที่ผมชอบที่นี่
‪ช่วยให้คนหายดีและเชื่อมโยงกัน
‪- คุณพูดเหมือนสามีฉันเลย ‪- ผมก็หวังอย่างนั้น
‪เขาสอนผมทุกอย่าง
‪คุณคือเด็กฝึกงานของซีค
‪เขาพูดถึงคุณตลอดเวลา
‪พูดถึงคุณด้วย
‪ซีคพูดเสมอว่าคุณเป็นที่พึ่งพิงของเขา ‪เป็นดาวเหนือ ดาวคนคู่ของเขา
‪ไม่มีอะไรสําคัญมากไปกว่า ‪การช่วยเหลือคนอื่น สร้างการเชื่อมโยง
‪ตอนที่ผมกับภรรยาเจอกัน ‪เราบังเอิญเจอรูปสลักบนหินนี่
‪และมันพูดกับเรา
‪ตั้งแต่นั้นมา
‪เราก็สนับสนุนและช่วยเหลือกัน
‪ถ้าไม่มีภรรยาของผม ไม่มีดาวคนคู่
‪วันนี้ผมคงไม่ได้มาอยู่ตรงนี้
‪เพราะมีช่วงเวลาหนึ่งที่ผมคิดว่า ‪ชีวิตไม่ควรค่ากับการอยู่ต่อ
‪และเธอก็ติดต่อข้ามปริภูมิเวลาเพื่อช่วยให้ผมรู้ว่า
‪ไม่ใช่แค่ชีวิตผมที่ควรค่ากับการอยู่ต่อ ‪แต่ทุกชีวิตเลย
‪ทุกชีวิต
‪ผมมีอะไรจะให้คุณดู
‪เราอยู่ด้วยกันมานาน พี่น้องทุกคน ‪เพื่อรอเวลานี้
‪จุดจบอันชอบธรรมของโลกชั่วร้ายของเรา
‪พวกคุณหลายคนแสดงให้ฉันเห็นศรัทธาของคุณ ‪แต่เราก็ยังมีมากเกินไปหนึ่งคน
‪ดังนั้นฉันจึงต้องถาม
‪คุณซื่อสัตย์หรือเปล่า พี่พอล คุณเชื่อไหม
‪แล้วคุณล่ะ พี่อีแกน
‪คุณกําลังสวดภาวนาเพื่อความรอดเหรอ
‪ผมสวดภาวนาให้คุณตอบตกลง
‪เมื่อโลกนี้ล่มสลายและคุณยืนอยู่ตรงนั้น
‪คุณจะไม่อยากยืนอยู่ตรงนั้นคนเดียว
‪และความจริงคือ ‪ผมก็ไม่อยากอยู่คนเดียวเหมือนกัน
‪เราทั้งคู่เป็นวิญญาณที่แตกสลาย
‪แต่บางที
‪มันอาจจะฟังดูบ้า
‪เราอาจไปด้วยกันได้
‪ปลอบประโลมกันได้
‪ฉะนั้นผมจะขอถามคุณ
‪จากคนที่ใจสลายคนหนึ่งกับอีกคน
‪เป็นอีกครึ่งของหัวใจผมได้ไหม
‪- ได้ค่ะ ‪- เหรอ
‪พระเจ้าช่วย
‪พระเจ้าช่วย ไม่อยากเชื่อเลยว่าคุณอยู่ที่นี่ ‪ฉันนึกว่าจะไม่ได้เจอคุณอีกแล้ว
‪ผมไม่รู้ว่าพวกเขาพาคุณไปที่ไหน ‪คุณอยู่ที่นี่มาเก้าเดือนแล้วเหรอ
‪เรื่องมันยาวน่ะ
‪- คุณรู้ได้ยังไงว่าเราอยู่ที่นี่ ‪- ผมไม่รู้ เสียงเรียกรู้
‪ไม่ค่ะ แต่เราเสียเสียงเรียกไปแล้วนี่
‪ไม่ เราแค่เสียความสามารถในการรับมัน
‪แต่แคลไม่เสียมันไป ‪เขาเข้าถึงเสียงเรียกทั้งหมดได้
‪ตลอดหนึ่งเดือนที่ผ่านมา ‪เราแอบออกจากสถานกักกัน
‪ไขปริศนามันทีละอย่าง
‪ถ้าอยากไขปริศนาอีก เราควรออกไปจากที่นี่
‪อีกไม่นาน...
‪ผู้คุม
‪ทางนี้ เร็ว!
‪ไปๆ
‪พระเจ้าช่วย นี่ใช่...
‪หลังจากที่ซีคไป ผมเจอมันในโต๊ะเขา
‪ผมรู้ว่าทําไมซีคถึงติดต่อคุณผ่านปริภูมิเวลา
‪ใช่ เพื่อพูดอะไร
‪- ผมขอโทษ ผมไม่ได้ตั้งใจ... ‪- ไม่ ไม่เลย
‪คุณแค่... ฉันเองต่างหาก
‪ทุกที่ที่ฉันไปวันนี้ ฉันได้ยินแต่คําพูดนั้น
‪"ทุกชีวิตควรค่ากับการอยู่ต่อ"
‪แต่ฉันกําลังพยายามโน้มน้าวใครกันแน่ว่า ‪ชีวิตพวกเขาควรค่ากับการอยู่ต่อ
‪แล้วชีวิตคุณล่ะ
‪คุณไม่คิดเหรอว่าถึงเวลาให้อภัยแล้ว
‪ตั้งแต่อีวี่ตาย
‪ฉัน...
‪ขอให้เธอยกโทษให้ฉัน
‪ฉันยอมทําทุกอย่าง ‪แต่เธอให้สิ่งนั้นกับฉันไม่ได้ ก็เลย...
‪ผมไม่ได้พูดถึงการได้รับการให้อภัย
‪ผมพูดถึงการให้มัน
‪ให้อภัยตัวคุณเอง
‪นี่มันจะฟังดูแปลกๆ นะ ฉันขอลูกโป่งใบนึงได้ไหม
‪ไป เร็วเข้า
‪- ทรอย ไปกันเถอะ ‪- ทางออกเดียวคือสร้างสิ่งเบนความสนใจ
‪ผมว่าคุณคงไม่ได้เอาระเบิดควันมาแน่ๆ
‪ทรอย อะไรนะ คุณพูดเรื่องอะไร
‪ผมกําลังบอกว่า ผมห่วงใยพวกคุณมาก
‪โดยเฉพาะคุณ คุณมีโอกาสที่จะช่วยโลกไว้
‪อิสรภาพของผมแลกกับของคุณ
‪เป็นการตัดสินใจที่ดีที่สุดของผมเลยละ
‪ถ้ามีระเบิดควันนี่คงจะเจ๋งขึ้นเยอะเลย
‪ไม่นะ ทรอย
‪- ยกมือขึ้น ‪- เฮ่
‪โอเค อีวี่
‪ฉันว่าในที่สุดฉันก็เข้าใจแล้ว
‪บอกตามตรง ฉันไม่อยากเข้าใจหรอก ‪เพราะมันเป็นความจริง ใช่ไหม
‪บางครั้งที่หลบซ่อนที่ปลอดภัยที่สุด ‪ก็อยู่ในความรู้สึกผิดของตัวเอง
‪กี่ครั้งแล้วนะที่ฉันขอให้เธอยกโทษให้ฉัน
‪เธอไม่ใช่คนที่ถือโทษอะไรเลยสักครั้ง ‪เธอพูดเสมอว่า
‪"เถอะน่า มิค ยัยงั่ง" "ใช้ชีวิตต่อไป"
‪และฉันก็ไม่ทํามัน
‪โอเค
‪ก็ได้ ฉันจะทําตามนั้น
‪ฉันยกโทษให้เธอ มิเคล่า สโตน
‪ฉันยกโทษให้เธอ
‪- เป็นยังไงบ้าง ‪- ยากหน่อย แต่เราคิดออกแล้ว
‪คนอื่นๆ เป็นยังไงกันบ้าง
‪ก็ดีบ้าง แย่บ้าง
‪ทุกเสียงเรียกที่คลี่คลายแล้ว ‪ช่วยให้เรามีโอกาสรอดมากขึ้น
‪ผมแค่ต้องเชื่อว่าเรากําลังคืบหน้า
‪ผมไปล้างหน้าล้างตาก่อนนะ
‪ข้อมูลจากแคลไม่สมบูรณ์มากขึ้นเรื่อยๆ
‪ถ้าเรามีใครไขปริศนาพวกนี้ได้อีก ‪ก็ปาฏิหาริย์แล้วละ
‪เราทุกคนพยายามเต็มที่นะคะ ตั้งสติกันไว้ดีกว่า
‪ดูเหมือนเสียงเรียกของคุณจบลงด้วยดี ‪ยินดีต้อนรับกลับมาค่ะ
‪ขอบคุณค่ะ
‪ผมจะตรวจสอบผลของเสียงเรียกกับเบธานี
‪ระหว่างที่คุณพาซานวีเที่ยวชม
‪ผมคิดว่าคุณจะได้เห็นว่า ‪ที่นี่มีการปรับปรุงหลายอย่าง
‪เพราะผู้ชายคนนี้
‪ไม่ใช่แค่ผมคนเดียว ทุกคนเลย
‪ค่ะ
‪มันน่าทึ่งมากเลย
‪ครับ
‪ใช่แล้ว
‪โอเค นี่คือที่ที่เราคอยติดตามเสียงเรียกทั้งหมด
‪ทุกวัน แคลจะเข้าไปใน...
‪เฮ่ ไม่เป็นไรใช่ไหมลูก
‪ครับ แค่ตรวจดูว่า ‪อันไหนที่เราไขปริศนาไปแล้วบ้าง
‪ฉะนั้นก่อนที่ผมจะกลับขึ้นเครื่องบิน ‪ผมต้องบอกเสียงเรียกต่อไปกับทุกคน
‪เขาแบกภาระหนักมากเลย
‪ใช่ มากเกินไป
‪เกือบทําให้ตัวเองตาย ‪เพื่อให้แน่ใจว่าเราได้ยินทุกเสียงเรียก
‪เขานั่งทุกที่นั่ง แม้แต่ผู้โดยสารที่ตายไปแล้ว
‪แล้วมาร์โคกับคนอื่นๆ ล่ะ
‪ติดอยู่ในสัญญาณยูแอลเอฟ ‪ในสภาวะคงที่ของเสียงเรียก
‪- เขาจะ... ‪- เขาพยายามซ้ําแล้วซ้ําอีก
‪พวกเขาได้ข้อมูลบางอย่าง แต่เขาเข้าถึงไม่ได้
‪เขาตําหนิตัวเองเพราะมันทั้งหมด
‪เขาแบกโลกทั้งใบไว้บนบ่า
‪- ฉันจะช่วยยังไงได้บ้าง ‪- ขอบคุณพระเจ้าที่คุณกลับมา เราต้องการคุณ
‪ผมต้องการคุณ
‪ซานวี ไงครับ คุณกลับมาแล้ว
‪เรามีคนไข้อยู่ในห้องพยาบาล ‪เราอยากให้คุณช่วย
‪แล้วค่อยคุยกันต่อนะ
‪การพยากรณ์โรคเป็นยังไง
‪มันจะไม่ใช่ในชั่วข้ามคืน แต่เธอจะหายดี
‪พวกคุณทําได้ดีมาก
‪เธอเป็นอะไรครับ
‪สิ่งหนึ่งที่แน่ๆ นี่ไม่ใช่ยาคลายเครียด
‪ฉันน่าจะรู้เพราะฉันก็เคยกินยาคลายเครียด
‪มันจะเป็นยาอะไรก็ตาม ‪เธอกินยาพวกนี้อย่างน้อยวันละเม็ด
‪ตั้งแต่เธอทิ้งแองเจลิน่ามา
‪มันเป็นผงสีขาวไร้กลิ่น
‪เป็นเกลือที่ไม่ละลายในน้ํา
‪ดูจากมันและอาการของเธอ ‪ฉันคิดว่ามันคือโบรดิฟาคูม มันเป็นยาพิษ
‪เราน่าจะคุยกับเธอ ‪เธออาจรู้ว่าใครทํามันและทําทําไม
‪ค่ะ ไปคุยเลย คุณนักสืบ
‪พวกเขาเป็นยังไงบ้าง
‪เหมือนเดิมเลย แค่จ้องมองไปข้างหน้า
‪ติดอยู่ในคลื่นความถี่ของพระเจ้า
‪ขอโทษค่ะ ยูแอลเอฟน่ะ
‪ยูแอลเอฟ...
‪พระเจ้าช่วย
‪ทฤษฎีของทรอย
‪ผมอยู่นี่ อยู่ตรงนี้
‪คุณอยู่ไหน
‪ผมฟังอยู่ คุณต้องคุยกับใครสักคนนะ
‪ขอร้องละ เร็วสิ ให้เสียงเรียกกับเรา
‪เราต้องการความช่วยเหลือ
‪(ยังไม่คลี่คลาย - คลี่คลายแล้ว)
‪- ไง ‪- ไงคะ
‪เธอไม่มีวันเดาออกแน่ว่า ‪เสียงเรียกพาฉันไปหาใคร ซานวี
‪- เธออยู่ในห้องแล็บ ‪- แน่นอนอยู่แล้ว
‪แล้วเธอล่ะ ‪เธอรู้หรือยังว่าเธอควรจะช่วยใครไว้
‪รู้แล้ว
‪เสียงเรียกที่ยากที่สุดเท่าที่ฉันเคยมี
‪ฉันต้องการมัน
‪พร้อมกอดอีกครั้งไหมล่ะ
‪เหมือนชีวิตฉันขึ้นอยู่กับมันเลย
‪เอาละ ฟังนะ ทุกคน
‪ผมรู้ว่าเราเหนื่อย
‪มันเป็นเดือนที่แสนเหนื่อย ‪กับการไขปริศนาเสียงเรียก แต่ก็นี่แหละ
‪ความพยายามครั้งสุดท้าย
‪ความอยู่รอดของเรา ‪และดูเหมือนว่าความอยู่รอดของคนทั้งโลก
‪ขึ้นอยู่กับเราทุกคนที่มุ่งมั่นทําสิ่งที่ถูกต้อง
‪มีอะไร
‪- ลูกเห็นอะไร ‪- ไม่เห็นอะไรเลย
‪ผมไม่ได้ยินอะไรเลย ไม่รู้สึกอะไรเลย
‪มันหายไปแล้ว พ่อ
‪เสียงเรียกหายไปหมดแล้ว
‪ผมขอโทษจริงๆ
‪บางทีถ้าผมแข็งแกร่งกว่านี้
‪ถ้าผมรวบรวมได้มากกว่านี้ตอนที่มันยังอยู่ ผมคง...
‪แคล เราไม่รู้ด้วยซ้ําว่านี่หมายถึงอะไร
‪อาจมีคําอธิบายว่าทําไมมันถึงหายไป
‪เราอาจไขปริศนามันหมดแล้วก็ได้
‪ทุกคน...
‪ผมอยากขอบคุณพวกคุณ
‪พวกคุณทุกคนทํางานไม่หยุด ‪โดยไม่ได้รับการยกย่องชื่นชม
‪ไม่ได้รับคําขอบคุณ หรือได้รับอะไรเลย
‪ผมไม่รู้ว่าทําไมเสียงเรียกถึงได้หายไป ‪แต่ผมรู้สิ่งนี้
‪เราได้รับโอกาส
‪เครื่องเตือนใจ...
‪เครื่องเตือนใจถึงสิ่งที่สําคัญที่สุด
‪ได้เวลาอยู่กับคนที่คุณรักแล้ว
‪กอดพวกเขาไว้แน่นๆ อยู่เคียงข้างพวกเขา
‪เพราะเราอาจมีแค่วันพรุ่งนี้เท่านั้น
‪เอาละ เริ่มกันเลย
‪ผลของสัญญาณพัลส์แม่เหล็กไฟฟ้า ‪ต่อเยื่อหุ้มสมองส่วนนอก
‪ระบบพยุงชีพของพวกเขาจะไม่พังใช่ไหม
‪ไม่ค่ะ ฉันแค่ต้องการสัญญาณพัลส์นิดหน่อย ‪เพื่อขัดจังหวะยูแอลเอฟ
‪มากพอที่จะทําให้พวกเขาออกจากเสียงเรียก
‪ถ้าพระเจ้าอยู่เบื้องหลังทุกอย่างนี้จริงๆ
‪ก็ต้องมีเหตุผลที่คนเหล่านี้ ‪ติดอยู่ในเสียงเรียกตลอดเวลามานี้
‪ฉันพร้อมที่จะหาเหตุผลนั้นแล้ว
‪ปลุกพวกเขาให้ตื่นกันเถอะ
‪ฉันไม่เข้าใจ มันไม่ถูกต้อง ‪อาการของพวกเขาไม่เปลี่ยนแปลงเลย
‪สัญญาณชีพไม่เพิ่มขึ้นได้ยังไง ‪หลังใช้สัญญาณพัลส์แม่เหล็กไฟฟ้า
‪ผมก็ไม่รู้ บางทีเราอาจลองวิธีอื่นดูได้
‪ลองทําอะไรล่ะ
‪ทําได้แค่นี้แหละ เราไม่มีเวลาแล้ว
‪รู้สึกไม่ดีเลยที่ทิ้งพวกคุณไว้แบบนี้
‪แต่ขอบคุณพระเจ้า ‪คุณไม่เคยหยุดให้ความหวังเราเลย
‪มานี่สิ
‪ขอบคุณครับ
‪ครอบครัวผมมีแต่ผมกับแม่ ก็เลย...
‪เอ่อ...
‪ไม่ใช่อีกแล้ว
‪- คุณจะอยู่ต่อหรือเปล่า ‪- ผมอยู่ต่อแน่นอน
‪เคยมีร้านขายของเล่นบนถนนคาแนล
‪ผู้คนจากทั่วโลกมาที่นี่
‪หวังจะซื้อตุ๊กตาไม้ที่สวยงามสักตัว
‪ผมไม่ได้ไปที่นั่นมานานมากแล้ว
‪จนกระทั่งวันนี้เสียงเรียกของผม... ‪เสียงเรียกของเราพาผมไปที่นั่น
‪พอผมเข้าไปข้างในก็เจอสิ่งนี้
‪มังกรตัวนี้มีชื่อว่าเฉินหลง
‪เขาคือจ้าวแห่งพายุ
‪พอผมเห็นมัน ผมก็นึกถึงคุณ
‪ผมเชื่อว่ามันเป็นสัญญาณ
‪สัญญาณที่กําหนดมาเพื่อคุณ
‪ผมอยากรู้ว่ามันหมายถึงอะไร
‪คุณไม่เคยหยุดค้นหาความหมาย
‪ทําไมถึงจะมาหยุดตอนนี้ล่ะ
‪ซานวี
‪เฮ่
‪ฉันมั่นใจมากว่าพวกเขาจะมีคําตอบ
‪ฉันคิดว่าถ้าฉันดึงพวกเขาออกจากเสียงเรียกได้...
‪- เบน มันไม่ได้ผล ‪- นี่
‪พวกเขายังติดอยู่ในนั้น
‪คุณทําเท่าที่ทําได้แล้ว เข้าใจไหม ‪เราทุกคนทําแล้ว
‪ถ้าไม่มีคําตอบล่ะ
‪ถ้านี่คือจุดจบล่ะ
‪งั้นเราก็จะสู้ไม่ถอย
‪ถ้าคุณคิดจะทําอะไร อย่าคิด
‪ก่อนอื่น เราต้องนํากลุ่มของเรา ‪ผ่านพ้นจุดจบไปให้ได้
‪แล้วเราค่อยมุ่งความสนใจไปที่ ‪ภารกิจเพิ่มจํานวนประชากรที่พระเจ้ามอบหมาย
‪ที่จริงผมกําลังคิดเรื่องการลดจํานวนประชากรน่ะ
‪เคยมีสิบคน
‪ตอนนี้มีเก้าคน และอีกไม่นานก็จะมีแปดคน
‪แค่ทําให้ผมสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้นกับแอสทริด
‪เธอไม่เข้ารอบ
‪ฉะนั้นเธอจะพบกับ ‪การพิพากษาตามเวลาของพระเจ้า
‪แต่ฉันดีใจที่คุณพิสูจน์ตัวเองว่าคู่ควร ‪คุณเกือบไม่ได้เข้ารอบแล้ว
‪คุณมาทําอะไรที่นี่ บอกแล้วไงว่าไม่ต้องมา
‪มันรอต่อไปไม่ได้แล้ว
‪คําบรรยายโดย ประเมิน ปิ่นทอง