SERIAL NETFLIX
PROWINCJA SZANGHAJ, CHINY
DZIECKO ZAGINIONE OD DWÓCH LAT
PORWANA ROK TEMU EDEN STONE, OBECNIE MA 2,5 ROKU
ZAGINIONY: CAL STONE
ALERT: PORWANE DZIECKO
To moja żona?!
Zostawcie mnie! Puszczajcie!
- Tato! - Jezu.
Olive, gdzie Eden?
Zabrała ją!
Angelina ją zabrała!
Zabiła mamę i porwała Eden.
Sąsiad widział kobietę po dwudziestce. Miała kasztanowe włosy. Zabrała niemowlę.
- Cześć, Ben. - Uruchommy AMBER Alert i zwołajmy media.
Uruchamiamy alerty od roku.
Trzeba ich więcej. Przeglądam fora. Dzieci znajdują się po dziesięciu latach.
Vasquez! Zwijamy się.
Gdzie jesteś?
Nie wiem.
- Gdzieś w Rockland. - Porozmawiajmy twarzą w twarz.
Dobrze. Gdzie?
Wracaj do domu.
Więcej kwiatów wiśni?
Tak.
Jak wczoraj w nocy.
Nie wiem, co znaczą, ale się dowiem.
Śniadanie!
Cześć. Tu Gabriel. Znowu.
Dzwonię, żeby zapytać, kiedy wrócisz.
Oddzwoń.
To dziwne, że mówisz o sobie „Gabriel” w rozmowie z tatą.
To jego pomysł. Boi się podsłuchów.
Wciąż coś nie gra?
- Przykro mi. - Robię wszystko zgodnie z przepisem.
Słynne placki Grace?
Niezupełnie. Przepraszam.
Masło musi trochę postać, żeby były puszyste.
Szpaner!
Dobra. Mam podwójną zmianę. Chodźmy.
- Rachunki się same nie zapłacą. - Dzięki, mamo i tato.
To wcale nie było obrzydliwe. Nie dziękuj.
Póki nie zmienią się zasady, mugole pracują, a ludzie z 828…
- Siedzą na tyłkach. - Przeciwnie.
Wykonujesz bardzo ważną pracę.
Ja mógłbym postarać się o pracę. Mam fałszywy dowód.
Nie możemy ryzykować, że ktoś się dowie, kim jesteś.
No tak…
Gotów?
Tak się tylko zastanawiam…
- Do której możemy siedzieć? - Pa!
Musimy się kąpać? Na pewno?
W porządku?
Masz szczęście.
Nikt o tobie nie wie,
a całej reszcie nas życie uprzykrza Rejestr.
Marna pociecha.
Odzywał się?
Nawet w domu nic nie mówi.
Nie lubi, kiedy wchodzimy do jego pokoju, ale wyrzuciłem śmieci
i zabrałem brudne naczynia…
Wezwanie?
- Tak. A ty? - Nic.
Już od dwóch lat. Co widziałaś?
Kwitnące wiśnie. Ocean. Statek. Chyba frachtowiec.
Wiśni nie rozumiem, ale może chodzi o coś w porcie?
Warto sprawdzić.
- Pojadę z tobą. - Zostań na wypadek, gdyby wrócił.
Może wrócić za kilka dni.
Kamuflaż.
NOWOJORSKA POLICJA
CZEKAĆ NA OTWARCIE BRAMY
Kwiaty wiśni. Są.
Widzę.
- Pomocy? - Co jest?
- Wstęp wzbroniony! - Policja. Przenieśmy go.
Nie macie tu jurysdykcji.
Potrzebny mu lekarz. Proszę!
Szybko!
Gdzie on był?
Nie wzywa pani karetki?
Ile będziesz patrzeć na ten sam fragment oceanu?
Codziennie na inny.
I jeszcze długo. Aż pokaże się samolot.
Nie liczyłbym na to.
Ktoś wezwał policję z domu Ansona i Triny Vasików.
Miejsca 12D i 12E.
Wandalizm. Sprawcy są na miejscu.
Greenpoint.
- Wkraczamy? Będę tam za dziesięć minut. - Niech policja się tym zajmie.
Chcemy zapewnić pasażerom bezpieczeństwo, a nie ich narażać.
Szlag! No dalej!
Znowu nagranie z Eureki?
Myślałem, że opracowujesz badania Cala.
Już to zrobiłam. Bez zmian.
To ten sam chłopak, tylko większy. I mam przerwę.
Masz takie przerwy od 23 miesięcy.
Muszę się dowiedzieć, czemu samolot zniknął z Eureki.
Każde państwo świata
przeprowadziło poszukiwania samolotu.
Szukasz wiatru w polu.
- I to od dwóch lat. - No i? Nie przestanę.
Coś przeoczyliśmy.
Cześć. Masz coś tym razem?
Nie.
Co robisz?
Nie czujesz wiatru?
Anna Ross? Czemu ona?
Zdjęcie powiewało. Wiatr ustał, kiedy je dotknąłem.
Tłumaczyła, kiedy zachorowałeś i nawiązałeś kontakt z pasażerem.
Nie odszukasz jej?
Poproszę Mick.
Tato, odpowiedz na wezwanie.
- Może oczyścisz tak umysł. - Nie chcę.
Ile razy gnałem za wezwaniami, sądząc, że doprowadzą mnie do Eden?
I nic.
Mick już sprawdza wezwanie…
No to zaczekam.
- To ważne. Ja pójdę do Anny. - Świat myśli, że zaginąłeś.
- Nie chcę, żebyś się narażał. - Tato, jak…?
Jeśli cię poznają i zauważą, że masz 5,5 roku więcej,
NSA zamknie cię w laboratorium i już cię nie zobaczymy.
Jak znajdę to, czego szukam, to, po co mnie tu przysłano,
jeśli będę siedział w domu?
Szalupa mnie potrzebuje.
Weź fałszywy dowód.
Chcę tylko pomóc.
Z uzależnieniem bywa tak, że wydaje się…
że nie ma ucieczki.
- Że terapia nie ma sensu. - Bo nie ma.
Tak się wydaje.
Sam to przeżyłem. Kilka razy.
Jak się pan uwolnił?
Większość z nas zażywa substancje, by przegnać demony.
Ja w końcu zrozumiałem, że demony nie odejdą.
Są częścią mnie.
Mogą zawładnąć moim życiem albo…
dodać mi siły.
Proszę przestać uciekać od bólu.
Wyzwolić go.
Już dobrze.
Proszę go wyzwolić.
No dobrze.
Jestem z pana dumny.
Dziękuję.
Ostatni terapeuta zrezygnował. Jak pan dociera do tych ludzi?
To ich zasługa. Ja tylko czuję ich ból.
- Nikt cię nie śledził? - Musisz pytać?
Wiesz, kto to jest?
Nie. Szłam za wezwaniem. Frachtowiec był z Chin.
Niech pan jeszcze wytrzyma.
Rytm serca stabilny. Oby odwodnienie mu nie zaszkodziło.
„Stone 828”. To jakiś obłęd. Myślisz, że to pasażer?
Słyszymy o nim pierwszy raz.
Bo zabito go dwa lata temu. Tak myśleliśmy.
To znaczy?
Wydawał się znajomy. To Henry Kim. Ponoć stracony przez singapurskie władze.
W dniu, w którym odeszłam z policji.
- Sfingowali jego śmierć? - I sprzedali Chinom.
Tam robią najwięcej badań pasażerów 828.
Jak tu się w takim razie dostał i czego chce ode mnie?
Panie Kim? Słyszy mnie pan? Jest pan bezpieczny.
Chłopiec.
Gdzie chłopiec?
Chyba szuka innego Stone’a.
Cala.
- Tak? - Dzień dobry.
Pani Anna Ross?
Termin meldunku w Rejestrze mam za tydzień.
Nie. Mam na imię Gabriel.
Zostawiłem wiadomość.
Jestem kuzynem Stone’ów z lotu 828.
No dobrze. I co?
Wiem, że pomogła pani Michaeli ocalić Cala.
Dziękuję.
Tata Cala, Ben,
doświadczył wezwania, pewnego rodzaju wizji.
Powiew wiatru. Uważa, że pani również.
Ma rację, pani Anno?
Wyjdę na wariatkę, ale Rejestr chyba założył mi podsłuchy.
To żadne wariactwo.
Nie rozumiem.
Skoro to Ben miał wezwanie,
czemu wysłał pana?
Nie najlepiej z nim.
Od dawna.
Pamiętam doniesienia o tamtej tragedii.
Nie do pomyślenia.
Wyrazy współczucia.
Dziękuję.
Wróćmy do wezwania.
Doświadczyłam go. Dzisiaj.
- I wczoraj. - Wiatr?
Właściwie to wiatrak.
Rozumiem. Zobaczyła go pani?
Raczej przyszedł mi do głowy pomysł, wzięłam długopis i zaczęłam rysować.
To pewnie brzmi dziwnie.
Nie…
Podobno wezwania czasem tak działają.
Narysowała pani coś jeszcze?
Nagrobki.
Przynajmniej tak mi się wydaje.
Przestraszyłam się.
Na północy, w Ramapo, znajduje się cmentarz z wiatrakiem.
To on. Taki sam jak na rysunku.
JESTEŚ POTRZEBNY!
Przepraszam. Muszę iść.
Bardzo pan pomógł. Dziękuję.
Pojadę tam następnym pociągiem.
Dobrze.
Vance uważa, że sfingowali egzekucję Kima,
żeby zdobyć nieoficjalny obiekt badań.
Wiesz, gdzie jego akta?
Facet ryzykuje życie i ucieka.
Przepływa pół świata do Cala.
To może być nasz przełom.
Nie mogę znaleźć tych akt.
Ben?
Ben!
Słuchasz mnie w ogóle?
To nie jest żaden przełom.
Jak możesz tak mówić?
Gdyby Eden żyła, wezwania by nas do niej zaprowadziły.
- Wiesz o tym. - Nie wiem.
Jasne, ale nie proszę cię, żebyś skreślił Eden.
Proszę, żebyś nie skreślał nas,
bo data śmierci wypada za…
Mam to gdzieś.
Po co to wszystko?
Jasne.
Wiem, że nie pytasz poważnie, ale odpowiem ci.
Żyjesz, bo masz rodzinę.
Dwoje dzieci, którym potrzebny jest ojciec.
Ty wciąż masz tatę. I mnie.
Nie pozwolę ci nas skreślić dla…
mrzonki.
Nie mów tak!
Mam dość chodzenia wokół ciebie na paluszkach.
Próbowałam dać ci przestrzeń. Próbowałam objąć ster Szalupy…
- Nie prosiłem cię. - Nie dałeś mi wyboru!
Zostawiłeś mnie samą.
Rozumiałam. Nadal rozumiem, ale…
Próbuję uratować każdego pasażera samolotu.
W tej chwili nie wierzę, że wezwania komukolwiek pomogą.
A jeśli się mylisz?
Posłuchaj.
Wezwania mają ciebie.
Mają Saanvi. Mają każdego pasażera.
Eden ma tylko mnie!
Co się dzieje?
Wyjaśnię po drodze.
Proszę cię, znajdź akta Henry’ego Kima.
Tato, ta kobieta ze zdjęcia, Anna Ross…
- Tak? - Widziała wiatrak i nagrobki.
Macie to samo wezwanie.
Jedzie na cmentarz w Ramapo.
Przyda jej się twoja pomoc.
Jedź z Mick.
Zjedz coś, tato.
Spodziewamy się kogoś?
Ja nie.
Zaczekaj.
- Cześć. - Cześć.
- Kopę lat. - Tak.
Ca… W porządku.
Cześć.
- Cześć, Jared. - Siema, Cal.
Wybacz. Gabe.
Niezły zarost, stary.
Tak!
No dobra.
Zaczekam w samochodzie.
- Miło cię było zobaczyć. - Ciebie też.
To kiepski moment…
Ja do Bena.
Nadal w mundurze.
Tak. Już od ponad roku.
Cena za słuszne działanie.
Jesteśmy wdzięczni.
- Powinnam… - Jasne. Na górze?
- Tak. - Dobrze.
Policja.
Masz chwilę?
Nie, chyba że policja choć raz coś zrobi, żeby odnaleźć moją córkę.
Nawet do mnie nie oddzwaniają.
Ben, stary…
Musisz odpuścić.
Nigdy nie odpuszczę. Nikt tego nie rozumie?
Póki jej nie znajdę.
Ben, policja nie oddzwania, bo ma powód.
Stan oficjalnie uznał Eden za martwą.
Policja zamknęła sprawę.
Chciałem, żebyś usłyszał od przyjaciela.
AKT ZGONU – EDEN STONE
- Nie. - Ben.
Na moście były odciski Angeliny i Eden.
Jej plecak znaleziono w The Narrows kilka dni…
- Ale ciał nie! Czemu? - Już o tym mówiliśmy.
Prądy zniosły je do Atlantyku.
Nie spodziewaliśmy się ciał.
Wiem, że ona wciąż żyje.
Walić policję, jeśli zamknęła sprawę.
I ciebie też, Jared!
Ja nie przestanę.
Nie mogę.
Bardzo mi przykro.
Wyślijcie list gończy za Angeliną Meyer.
Pięćdziesiąt kilo, 157 cm wzrostu, brązowe włosy.
Ma 16-miesięczną dziewczynkę.
Zrobię herbatę.
Jest uzbrojona i groźna.
Ustawcie blokady przy każdej bramce aż do granicy.
Jak AMBER Alert?
Potrzebna ci żona. Gdzie jest?
Odeszła.
Posiedzę tu z tobą, aż wróci.
Słucham?
To ty?
Jezu.
Tato!
Jak?
Mama wyrzuciła Angelinę.
Tylko ty chciałeś, żeby wróciła do domu.
Jak tu weszła, Cal?
Powiedziałem jej o kluczu.
Co?
Wiedziałam.
Przepraszam. Myślałem, że wezwanie…
Mama powiedziała ci, że jej tu nie chce.
Mówiliśmy, żebyś jej nie ufał.
Nie posłuchałeś!
A teraz mama nie żyje!
- I zabrała Eden! To twoja wina! - Olive!
Pozwoliłeś, żeby zabrała Eden!
To wszystko twoja wina!
Chodź. Umyjesz się.
Podałam płyny. Saturacja nadal niska.
Martwię się o jego serce i płuca.
Nie chcemy pana skrzywdzić.
Chcemy pomóc.
Zastrzeliłbym go. Wparował ot tak.
- Nie możesz tak robić. - Przepraszam. Mick dała mi kod.
Mogę pomóc?
Tak. Wykazuje oznaki głodu, nie reaguje na bodźce, nierówno oddycha.
- Mogę coś sprawdzić? - Proszę.
Rytm serca spada. Tlen w górę.
Wciąż cierpi po tym, co przeszedł.
Możesz tu wparowywać.
Wracam do pracy.
Skrzynka.
Dla chłopca.
Jaka skrzynka?
Miałem ją ze sobą.
Muszę ją przekazać chłopcu.
Trzeba podać środki uspokajające.
Niech Michaela wróci do portu i szuka skrzynki.
AKT ZGONU
Jezu.
Eden.
Anna!
Ben? Przyjechałeś.
Znalazłaś coś?
Nie byłam tu długo, ale wezwanie…
Nie wiem, czego szukamy.
Ja wiem. Mojej córki, Eden.
Rety.
Myślałam, że nie żyje.
Żyje.
Nigdy nie byłem tego bardziej pewien niż teraz.
Gdzie może być?
Nikogo tu nie widziałam.
Czujesz?
Nie wiem.
Wiatrowskaz. Spójrz.
Wskazuje tam.
To nie jest prawdziwy wiatr.
To wezwanie.
Zaprowadzi nas do Eden.
Czemu Henry o ciebie pytał? No i ta skrzynka…
Nawet go nie pamiętam.
Departament Bezpieczeństwa. Wracamy.
Nie. Musimy znaleźć odpowiedzi. Są tu.
- Na pewno. - To niebezpieczne.
Zauważą nas. Nie możemy.
Ty nie możesz, ja tak.
- Dam radę. - Cal…
Jak znaleźć kontener?
Kamuflaż.
Potrzebna mi pomoc.
Eden!
STRAŻ GRANICZNA
Idź w stronę wody. Przy statku stoją kontenery.
Zwolnij. Idziesz za szybko.
Zawsze tak chodzę.
Podejrzanie.
Zwolnij.
Mogę się wtrącić?
Vance?
Kopę lat. Zatrzymaj się.
- Widzisz mnie? - Tak.
Widzę też federalnych. Rozmawiają z dokerami niedaleko ciebie.
Zaraz cię zauważą. Cofnij się.
Przepraszam.
Każdy Stone ciągnie do niebezpieczeństwa jak ćma do ognia.
To metafora? Nie chodziłem do liceum.
Cal? Kontener Henry’ego znajduje się w trzecim przejściu.
Niebieski w kwiaty wiśni.
Trzecie przejście, niebieski, wiśnia. Vance, mów kiedy.
Za chwilę odejdą.
Kiedy powiem…
Jeszcze nie!
Cal, widzisz?
- Dobrze. Musisz… - Niedobrze.
W drodze kilkunastu federalnych i gliny.
To…
zbieg okoliczności.
Tak?
Przyjechałem, bo w radiu policyjnym mówili o locie 828. Chodzi o ciebie?
Nie chcę wiedzieć, w co wpakowałaś siebie i Cala.
- O nic cię nie proszę. - Dobrze.
Bo nie mogę ci pomóc.
Jasne.
Nie widzieliśmy się ile? Pół roku?
A teraz drugi raz jednego dnia.
To pewnie jakiś znak.
Tego się obawiam.
Wyglądasz na szczęśliwą.
- Jestem. - To dobrze.
Ja też.
Cieszę się.
No dobrze. Gdzie ten twój bratanek?
Gliny zbliżają się do twojego kontenera.
Zaraz, coś słyszę.
- Tykanie. - Cal, uciekaj. To może być bomba.
Coraz głośniejsze i szybsze.
Szlag. Henry, coś ty zrobił?
- Nic nie słyszę, ale uciekaj. - Nie słyszysz?
To wezwanie.
Czekaj. Widzę coś.
- Może to skrzynka. Pokażę… - Nie otwieraj. Powtarzam: nie otwieraj!
Jezu.
To nie tylko skrzynka.
A co?
To czarna skrzynka.
Wiatr ustał. Dla ciebie też?
Tak.
Tato!
Eden.
Tato!
Eden!
- Eden! - Tato!
Eden! Mam cię. Już jestem.
Tato!
Ben! Musisz mu pomóc!
Tonie.
Ben!
Pomóż mu!
Weź go.
Pomogę twojemu tacie.
Dzwoń na pogotowie!
Jezu.
Tak mi przykro z powodu twojej mamy.
To wszystko moja wina.
Nie.
To trochę potrwa, ale czas uleczy rany. Wszystkim.
To bez sensu. Spójrz na mnie.
Jestem dziwolągiem!
Nie wiem, dlaczego tak urosłeś, ale serce wciąż masz takie samo.
Co ci się tam stało?
Nie wiem. Jakbym przebudził się ze snu.
Pomyśl, Cal.
To ważne.
Musimy wrócić do samolotu.
Tam są odpowiedzi. Na pewno. Kiedy zabierzesz mnie do Eureki?
Co się stało?
Samolot zniknął, Cal.
Masz dobry humor. Dawno nie miałeś.
Codziennie od dwóch lat,
bardzo trudnych lat,
próbowałem poznać przyczynę tego wszystkiego.
Mama nie żyje.
Eden zaginęła.
Ja jestem starszy.
I nie mam żadnych odpowiedzi.
Sporo na siebie bierzesz.
Chodzi o to…
że każdego dnia chciałem wrócić do samolotu,
bo może tam uda się wszystko naprawić i…
Dzisiaj wreszcie znowu miałem wezwanie.
Czuję, jakby samolot do mnie wrócił.
Chodź.
Niewiarygodne.
Zniknęła z Eureki i wróciła.
To na pewno czarna skrzynka z lotu 828, łącznie z nagraniem.
Tak?
Spędziliśmy całe lata, badając jej każdy milimetr.
Jest przy spalonym kadłubie.
Była tam, a potem zniknęła z resztą samolotu.
Prawdopodobnie wtedy, gdy Angelina zabiła Grace.
Tak jak zniknął statecznik, kiedy ja zabiłam Major.
To jak wróciła?
I jak Henry ją tu przewiózł?
A jak kubański rybak znalazł statecznik? Kto wie?
Mamy skrzynkę. A gdzie reszta samolotu?
Chłopiec. Gdzie jest chłopiec?
Chłopiec?
Ty jesteś tym chłopcem.
Nie patrzył. Jak mnie rozpoznał?
To dobre pytanie.
Ale to właśnie ciebie szukał.
TO NIE BYŁA ONA
Zbierajmy się. Ben miał trudny dzień.
Zadbacie o Henry’ego i skrzynkę?
- Dajcie znać, jeśli się obudzi. - Jasne.
Powiedz Benowi, że może na nas liczyć.
Pomodlę się o twoją córkę.
CAŁODOBOWA OCHRONA
Utrzymuję wysokość.
Pomocy!
…wysokość.
Pomocy!
Vance!
Utrzymuję wysokość.
Pomocy!
Przepraszam. Wpadliśmy w turbulencje…
Jeszcze raz.
Chwilka. Zsynchronizuję do nagrań z kamer w Eurece.
Pomocy!
Czarna skrzynka pochodzi z lotu. Czemu słychać na niej głosy z Eureki?
Nie wiem.
Ale z jakiegoś powodu do nas wróciła i chce nam coś przekazać.
Musimy się wsłuchać.
Może Daly żyje.
Tato, tak mi przykro.
Tak mi przykro.
Co się stało?
Myślałem, że to Eden. Byłem pewien.
Usłyszałem…
- „Tato”. - Poszedłeś za wezwaniem.
Tyle zrobiłeś. Myślałem, że…
stanie się coś dobrego.
Stało się.
Ben uratował ojca i syna przed utonięciem.
No tak…
Wezwania znów sobie ze mnie zakpiły.
Posłuchaj…
Wiem, co próbujesz zrobić.
My wszyscy próbujemy.
Ale może pora się pożegnać.
Wszyscy tęsknimy.
Ale możemy się w końcu z tym pogodzić.
Wasza mama nie żyje i to mnie…
niemal wykończyło.
Nadal…
nie mogę oddychać.
Jestem jej to winien.
AKT ZGONU – EDEN STONE
Nam.
Odnajdę Eden.
Muszę mieć nadzieję.
Nigdy nie przestanę jej szukać.
Zobacz, szczęśliwi.
Pokaż.
Jeszcze jeden. Cudowny.
Chodź do mnie.
Porozmawiajmy.
Koloruj.
- Rozgryzłaś to? - Tak.
Ale pomógł mi Ben Stone.
Miał takie samo wezwanie jak Eden.
Coś nadchodzi.
Coś strasznego.
Mogę ciasteczko, mamo?
Dla ciebie wszystko, aniołku.
A potem ruszamy.
Napisy: Krzysztof Bożejewicz