SERIAL NETFLIX
W poprzednich odcinkach…
Omiń górą.
W górę. No już!
- Nie ma czasu. Lecę prosto. - Co?
To nie tylko lista.
Placówka NSA monitoruje wszystko, co robimy.
Trzeba ujawnić kłamstwa i ludzi, którzy je rozsiewają.
Począwszy od Roberta Vance’a.
Jesteś. Mają syna Vance’a.
Michaela cię przysłała?! Powiedz zdrajczyni…!
Puść go!
Też lecieliście 828?
Tak. Widzi pani to, co ja?
Nie jestem gotowa na śmierć, Bill!
Kto mówił o śmierci?
Wiem, że zamknięto sprawę,
ale mam nowe informacje, które dowodzą, że żyje i jest w Nowym Jorku.
Nie przełączajcie mnie.
Już z nimi rozmawiałem. Nie chcą mnie widzieć…
Idioci. Bez urazy.
Już nie pracuję w policji.
Czy Zeke może zmusić do empatii?
Nie tak to działa, ale mogę do niego zadzwonić i…
Policja musi podjąć trop, póki jest aktualny.
- Dzwoniłeś do Jareda? - Tak. Kilkukrotnie.
Posłuchaj. Możesz na mnie liczyć. Cal i Olive też są w gotowości…
Nie słyszałeś grzmotu?
Nie.
To pewnie wezwanie.
Nie w sprawie Eden.
Przecież to wezwanie cię do niej doprowadziło.
Trzymało mnie na dystans, a mogło mnie zaprowadzić prosto do niej.
Dowiedziałem się, gdzie jest, dzięki Gloverowi i Zeke’owi,
a teraz mam konkretne informacje.
Wysyłasz to do Saanvi?
Niezła ta blizna, wiesz?
Wyglądasz dzięki niej na twardziela.
- Na kogoś cwanego. - Nieprawda.
Henry powiedział, że jestem smokiem, zanim mi ją dał.
Byłbyś niezłym smokiem.
Jestem gościem, który zniknął,
a potem wrócił pięć lat starszy i nie pamięta, gdzie był ani dlaczego.
Mało to dla mnie smocze.
Może blizna ma ci pomóc znaleźć odpowiedzi.
Nie wiem. Czuję, jakbym szukał skarbów bez mapy.
Czyli mówisz…
Ruszamy skarbów szukać dziś
Będziemy ich szukać ja i ty
X to nasz cel
Okrąg, a w nim punkt
Pająk już zapuszcza sieć
Krew rozlewa się
Uczyłem tego Eden, zanim…
Jezu, tak mi źle z tym, że kazałam tacie odpuścić.
Zaakceptować, że Eden odeszła.
Oboje to zrobiliśmy.
Kiedy ty zniknąłeś, to nieważne, co mówili…
Zawsze wiedziałam, że gdzieś tam jesteś.
Że żyjesz.
Z Eden…
nigdy tak nie miałam.
I wciąż nie mam.
Poddaszowcy potrzebują kawy. Natychmiast.
Ma się ją dać wypić. Ja przygotuję.
Jak wam idzie?
Słyszysz grzmot?
Jak mógłbym nie słyszeć?
Bo ja nie słyszę.
O co może chodzić?
Nie wiem, ale Saanvi każe mi przyjść do Gniazda.
W sprawie skrzynki. To o to chodzi?
- Warto to sprawdzić. - Dobrze.
Zaraz wracam.
Nie! Drań!
Nie drań, tylko smok.
Ja otworzę.
Ben! Jared przyszedł! Dziękuję.
- Dzwonił cztery razy. Nici z wolnego. - Tak.
Wreszcie. Mam nowe informacje o Eden. Policja spotka się dopiero za tydzień.
Ben, zamknęli sprawę.
Mylą się, a ja mam dowód.
Eden to narysowała.
A to dom jednej z pasażerek.
Eden i Angelina u niej mieszkały.
Co? Która to pasażerka?
Anna Ross.
Mamy wszystko, żeby wznowić śledztwo.
- Komisariat to opóźni. - Jared.
Kiedy pochowałem Grace, obiecałem, że odzyskam córkę.
Jestem tak blisko. Trzeba działać.
Pominiemy komisariat. Spotkajmy się w Rejestrze.
Rejestr nam nie pomoże.
Eden to nie pasażerka. Zaginęła.
Żadna agencja nie będzie tak agresywnie namierzać pasażerki-morderczyni.
A twoja była partnerka może sprawić, że to będzie ich priorytet.
Niesamowite.
Pobiorę próbkę.
Najpierw powiedz, jakie masz wieści.
Skrzynka jest dla ciebie, więc posłuchaj.
Znalazłaś coś?
Akceptuję to. Wolniej.
- Słyszysz? Bo Vance nie. - Wolniej.
- Dobra. - Wróć. Uratuj ją.
Jego.
Saanvi.
- Szansa. - Uwolnij ich.
- To się łączy. - Wszystko.
W porządku?
Można powiedzieć, że coś mamy.
Jak wezwania trafiły na czarną skrzynkę?
Są ukryte w trwającym 6,2 sekundy segmencie fal ultradługich, ULF.
Nagrały się podczas lotu.
Coś z tych sześciu sekund na ciebie działa.
Trzeba się dowiedzieć, co się stało podczas lotu.
Właśnie, ale pytanie jak.
Cześć.
Przytuliłabym cię, ale pewnie ktoś nas obserwuje.
- Pewnie tak. - Gdzie Ben?
Ma w aucie pełno plakatów Eden i śmieci, więc przyjechaliśmy osobno.
To ponoć dobry trop.
Tak myślę. To może być to.
Rety, Dillon’s Coffee? Uwielbiam tę kawiarnię.
Dziwne, natknęłam się na nią, bo była niedaleko domu Jareda.
Dziwne, że tak daleko jeździsz po kawę.
Niech to.
Cicho. Jeśli się dowie, że wiesz, spanikuje.
- Cześć. - Cześć.
Mikami, już wiesz?
Dobra. Co teraz?
Przyjmę zgłoszenie, wniosę skargę i możemy działać.
W środku cię przesłuchamy.
Nie znamy się. Jasne?
Dobra, chodźmy.
Co? Amuta? Drugi pilot 828?
Co z nim?
Grzmot.
- Pogadam z nim. - Nie moja sprawa.
Zajmiemy się Benem, a ty Szalupą.
Wyjdzie za pięć minut. Idź.
Dbajcie o niego.
Jasne.
Tędy.
Nikt nie lubi Rejestru.
Ale jeśli będziemy robić, co każą, zostawią nas w spokoju.
I będę mogła tu zostać?
O to chodzi.
Pensjonat jest teraz schronieniem dla pasażerów.
Dziękuję. Byłam taka samotna.
Tyle dobrego można tu zrobić.
Uprawiamy ogród, zbieramy miód i chronimy się nawzajem.
Jeśli dostaniecie wezwania, macie siłę, by je zignorować.
Musimy być silni.
Ktoś jest na górze?
Nie zamknąłem okna. To pewnie wiewiórka. Sprawdzę.
Dzień dobry, maleńka.
Dzień dobry!
Eden, to ten miły pan.
Ocalił lekarza, który cię uratował.
Wyciągnął go z wody, kiedy tonął.
A teraz znów ci pomaga.
Nam.
- Przepraszam za drzwi. Nie… - Musicie być cicho.
Cały dzień kręcą się tu moi ludzie.
Wiem. Myślałam, że…
Nie mogą o was wiedzieć.
Nie zrozumieją, a ja nie będę prosić.
Może to wypiorę?
Nie trzeba, to tylko…
Brudne.
Pamiętaj, nie ma tu was.
Panie kapitanie, Michaela Stone.
Stone, racja. Pani detektyw.
Już nie, ale pan jeszcze lata.
Prywatnymi odrzutowcami. Szef się mną chwali.
I toleruje to, że muszę po każdym przylocie przychodzić tutaj.
Wiem, że też widział pan piorun. Mamy to samo wezwanie.
Muszę jechać do Teterboro. Mam wylot.
Nie możemy tego zignorować.
Przykro mi. Nie mam czasu.
Proszę!
Panie Amuta! Niech pan…
Tu jest lista ubrań.
Anna Ross mieszka w Forest Hills?
- Tak. - Patrzcie.
Bibliotekarce skradziono telefon. Podejrzana to kobieta z dzieckiem.
Biała, po dwudziestce, 155 cm wzrostu, blondynka.
Anna mówiła, że Angelina ma kasztanowe włosy.
Podejrzana zostawiła ślady po farbie w łazience.
- Może to ona. - Ucieka, więc zmieniła wygląd.
Jedźmy do biblioteki.
Wiem, że to trudne, ale musisz się wycofać i pozwolić nam pracować.
Serio. Jasne?
Tak.
Kim jesteś?!
Wiesz, gdzie moja córka?!
Dziwoląg z 828.
Aleś ty elokwentny.
Wystawmy tu Szekspira. Byłbyś świetnym Spodkiem…
Tak!
Pasażer odmówił podążenia za wspólnym wezwaniem.
Przykro mi.
- Gdzie tata? - Z Jaredem i Dreą. Idą za tropem.
Za dobrym. A wy co robicie?
Saanvi znalazła fragment, w którym nagrały się wszystkie wezwania.
- Do zniknięcia samolotu. - Co?
Tak. Twoje, moje, Bena, Cala i inne. Wszystkie jednocześnie.
Ale tylko przez sześć sekund.
Sprawdzam, co się działo z samolotem.
Patrzymy na mapy pogodowe. To było podczas turbulencji.
Gdy uderzył piorun.
I rozległ się grzmot.
Olał mnie drugi pilot. Wezwanie to piorun i grzmot.
Jest potrzebny.
- Zaraz odleci z Teterboro. - Da się go zatrzymać?
Dlatego przyjechałam.
Policja. Skradziono pani telefon?
Nie spodziewałam się tak szybkiej reakcji.
Rozpoznaje je pani?
Widziałam tę kobietę. To może być ta dziewczynka.
Zaginiona od dwóch lat? Ale jej mama…
To nie jej mama.
Rodzina szuka każdej informacji.
Nie zgłosiłabym kradzieży,
ale coś w zachowaniu tej kobiety i farba w łazience mnie zaniepokoiły.
Dobrze pani zrobiła.
Widuję sporo bezdomnych.
Dziewczynka się wyróżniała.
Była urocza. Dała mi nawet prezent.
Narysowała to, kiedy jej ma…
kobieta korzystała z komputera.
Historia wymazana.
Możemy pożyczyć komputer?
Technicy w nim pogrzebią.
- Zapytam. - Nie ma czasu.
Proszę.
Dobrze.
Otworzyłem ci port w firewallu APIS.
- Potrzebuję pięciu minut. - Masz dwie.
No to potrzebuję dwóch.
Lot zawieszony. Oczekiwanie na autoryzację.
Kapitan Amuta proszony o zgłoszenie się do FAA…
Alonzo, wpiszesz adres Gniazda?
Przyślesz go tutaj? Niegrzeczna!
Kapitanie Clarke, wylot odpada.
Czyste, Eden.
Jeszcze ciepłe. Co się mówi?
Dziękuję.
Może powinniśmy anonimowo dać znać policji.
Żeby Stone’owie wiedzieli, że żyje.
Może im ją oddać.
Jestem dla tej dziewczynki jedyną rodziną. Jesteśmy sobie przeznaczone.
Bo ją porwałaś?
Z Eden łączy mnie coś więcej niż krew.
Chyba mamy te sama wezwania.
Powinienem chronić tutejszych ludzi.
Ukrywanie poszukiwanej ich naraża.
Dam wam jedzenie i pieniądze, ale rano musicie odejść.
Jestem tak blisko, Grace.
Przysięgam.
Eden?
To ty.
- Zagrajmy w grę. - Dobrze.
Dalej, Eden. Jestem.
Tata tu jest.
Nie.
Nie!
Eden!
Wezwania były w naszych głowach. Jak się nagrały?
ULF.
Fale ultradługie.
Będzie bolało?
Nie będzie nie bolało.
Co pani zrobiła? To na pewno nie jest FAA.
Zna pan dr Bahl. A to Gabriel.
Jak może pani mieszać się w moje loty, narażać mnie na utratę utrzymania?!
Chronię pasażerów. Jest pan pilotem. To także pana obowiązek.
Żaden obowiązek. Nie, od kiedy wyszedłem z samolotu.
Wezwania temu przeczą.
Uważamy, że są związane z burzą podczas lotu.
Tylko dwie osoby widziały, co nadchodzi.
Te, które nas przeprowadziły. Pan i kapitan Daly.
Nie mówię o nim.
Proszę mnie dopuścić do lotu albo zgłoszę panią do Rejestru.
Mamy czarną skrzynkę.
Jeśli obieca pan, że jej odsłucha, ja obiecuję, że dopuszczę pana do lotu.
Dobrze, kochanie. Nasza gra.
Mamusia narysuje obrazek, a ty się zastanowisz
i spróbujesz narysować to samo.
Dobrze.
Pokaż.
Dobrze. Prawie ci się udało.
Spróbujemy jeszcze raz, dobrze?
Jestem głodna.
Eden, robiłaś już to wcześniej. Wiem, że dasz radę.
Łączy nas więź. Odnajdź ją.
Dobrze? Zastanów się, co rysuje mama.
Dasz radę?
Czemu nie słuchasz? Rysuj to, co mama.
Nie.
No dalej, Eden.
Jestem tu. Eden, tata tu jest.
Zrób to dobrze albo przestaniemy rysować.
Nie możesz rysować, czego chcesz.
Wszystko dobrze?
Nie wiedziałam, że tu jesteś.
Dziękuję.
Eden jest głodna i trochę marudna.
Jak to z dziećmi.
Nie widziałem czegoś takiego. A ty?
Nigdy. Omiń górą. W górę. No już!
- Czemu tego słucham? - Już prawie.
Nie ma czasu.
Lecę prosto.
Co?
Przyspieszam do 300 węzłów.
Jesteś pewien?
Wyłączcie to!
Mogłem go powstrzymać.
Wiedziałem, że powinniśmy ominąć burzę górą,
ale niczego nie zrobiłem.
Zniszczyłem życie 200 osobom.
- Nikt nie mógł… - Dość.
Nie ma takich słów, które sprawiłyby, że przestanę żałować.
- Mogę iść? - Zaczeka pan?
Znaleźliśmy coś w nagraniu. Musi pan posłuchać.
Wolniej.
Wróć. Uratuj ją.
- Jego. - Ostatnia szansa.
- Akceptuję to. - Wezwania nagrały się na skrzynce.
Ale…
jak?
Lot 828. Wciąż coś nowego.
Pamięta pan, co się stało podczas burzy?
Dobrze wiem, co się stało.
Umarliśmy wtedy.
Skąd pan wie?
Czego nam pan nie mówi?
Błyskawice były wszędzie.
Cały czas w nas uderzały.
I wtedy, tuż przed nami,
wszystkie połączyły się w wielką kulę światła,
w którą wlecieliśmy.
Nie mogliśmy tego przeżyć.
To musiało być straszne.
Było piękne.
Ogarnęło mnie poczucie spokoju.
Nie znałem takiego.
Podczas burzy?
- Ja się bałam. - Nie widziała tego pani.
Tylko Daly i ja widzieliśmy. Tylko on rozumiał.
A teraz nie żyje.
Może nie.
Jak to?
Dwa lata temu.
Pomocy!
Gdzie on jest?
Nie wiemy dokładnie.
Po wylądowaniu samolotu
Daly miał obsesję.
- Chciał się oczyścić. - Chodziło o coś więcej.
Chciał wrócić.
Znów chciał poczuć ten spokój.
Prosił, żebym dołączył, ale odrzucała mnie jego obsesja.
Spędziłam z nim sporo czasu. Myślał tylko o jednym.
Postradał zmysły.
Wie pani, co robi drugi pilot?
Przejmuje ster, gdy pierwszy nie może lecieć.
Nie zrobiłem tego.
Ani w samolocie, gdy widziałem, że może nas zabić,
ani później, gdy mogłem mu wybić z głowy tę obsesję.
- Nikt nie wiedział, co zrobi. - Ja tak.
Zadzwonił przed kradzieżą samolotu.
Nie odebrałem, bo nie mogłem już wytrzymać.
Powinienem był mu pomóc. Uratować jego i tę kobietę.
Codziennie z tym żyję.
Ja też kiedyś zawiodłam kogoś, kogo kochałam.
Była moją przyjaciółką. Straciła życie. Nigdy sobie nie wybaczę.
A co jest najgorsze?
Nawet po tym, co zrobił…
tęsknię.
Byliśmy tak blisko.
Nie wie pani, jak to jest latać bez pilota.
Dziękuję, Olive.
Proszę.
Tato, sprawdzałam mity o zaginionych dzieciach…
Proszę. Nie mam czasu.
Ale to może akurat pomóc.
Eden była przy rzece.
Jezu, Olive!
- Przepraszam. Chciałam… - Co?
Pokazać obrazki?
Zabierz to ode mnie.
- Pomogę ci… - Nie!
Muszę być sam.
Tato?
Tato, co robisz?
Muszę zachować rysunki, zanim znikną.
- Tato, proszę… - Rozmawiam z Eden. Nie widzisz?!
Nie.
Nie rozumiem, co się…
X to nasz cel.
Okrąg, a w nim punkt.
Pająk już zapuszcza sieć.
Śpiewaliśmy to rano.
Tato, czuję jej obecność.
Czuję ją!
Czyli kiedy Eden dostaje wezwanie, rysuje je?
Tak jak Cal.
To wiatrak, który mi pokazała.
A to? Nie wiem.
Wiśnia z wezwania cioci.
Jasne. Więc to pewnie chmura popiołu.
Pewnie się bała. Powinienem był przy niej być.
Gdziekolwiek jest.
Co chciałbyś, żeby narysowała?
Poważnie.
Narysuj to tam.
Co tak chichoczesz, gąsko?
TATA
Nie… Rozmawia z tobą?
Eden, nie masz taty. Mówiłam ci.
Czemu się z nim komunikujesz? To ze mną masz więź!
Erika, szybko! Barierka zaraz się przewróci!
Nie możemy przez was znaleźć pracy.
Świat nie kręci się wokół pana.
- Mogę z kimś porozmawiać? - Z kolegą z celi.
Nie gap się. I tak cię ledwo wpuścili.
Pewnie trudno tu się pracuje, widząc to wszystko.
Nie jest jakoś super, ale byłeś tajniakiem.
W grupie ekstremistów. To coś zupełnie innego.
Przez coś takiego…
podczas II wojny babcia musiała spać w stajni przy torze w Santa Anita.
Robię dla pasażerów to,
co inni powinni zrobić dla niej,
zanim do tego doszło.
Jasne.
Co ci się stało?
Trafiłem na pięść.
Zdarza się.
Przykro mi.
Nie jesteś tu na pogawędkę.
Co jest?
Mam trudną sytuację.
Mówisz to do więźnia.
Pomagam komuś i nie wiem, czy powinienem.
Myślałem, że pomagasz wszystkim.
Ta osoba musiała zrobić coś złego.
Angelina?
A niech cię! Ukrywasz tę świrniętą morderczynię?
Wezwanie mnie do niej zaprowadziło. Ma dziecko.
Córkę Stone’a?
Powiedziałem, że może zostać na jedną noc, ale Angelina jest nieobliczalna.
Dziewczynka rysowała pająki, a Angelina pogniotła papier.
Była agresywna.
Chyba muszę ją wydać.
Tak myślę.
Ale może cię wmieszać w zabójstwo.
Niczego nie zrobiłem. Źle zrozumiała to, co powiedziałem.
Może przysięgli będą łaskawi.
A władze raczej nie przejmą pensjonatu i wszystkich nie aresztują?
Nie mogę ryzykować.
- Co robić? - Nie masz wyboru.
Musisz ukrywać Angelinę i dziewczynkę.
Jeśli wydasz Angelinę, narazisz pozostałych.
Jeśli każesz Angelinie i Eden odejść, narazisz dziewczynkę.
Trzymaj się kursu.
Póki czegoś nie wymyślimy.
Idziemy.
Dziękuję.
Trzymajmy się razem.
Niewielu z nas wie, jak złe są wezwania.
- Dziękuję. - Proszę.
Czemu nie mówił pan innym o tym, co widział i czuł?
Czy pani by się przyznała, że ogarniał panią spokój,
kiedy leciała pani z 200 osobami na pewną śmierć?
Już nigdy nie wszedłby pan do kokpitu.
A pasażerowie? Wszyscy doświadczyli czegoś niezrozumiałego.
Nikt nie widział tego, co ja i Daly. Tylko my.
Nie tylko.
- Gabriel, chyba… - Możemy mu zaufać.
Cal Stone.
Byłem pasażerem 828. Widziałem to samo.
Zobaczyłem światło i…
nagle wszystko nabrało sensu.
Właśnie tak. Wszystko nabrało sensu.
Ale było przed nami. Jak je zobaczyłeś?
Przez okno, zanim wpadliśmy w turbulencje. Z oddali.
Jasny, biały blask.
To niemożliwe.
Burze nie doganiają samolotów pędzących 800 km/h.
Chyba że…
Ścigała nas.
- Jezu. - Nie wlecieliście w burzę.
Ona wleciała w nas. Wybrała nas.
Dwa lata temu dotknąłem statecznika i znów zniknąłem.
Chyba tam wróciłem. Do światła, które zobaczyliśmy.
Muszę sobie przypomnieć. Proszę…
Nie wiem, jak ci pomóc.
Mówił pan, że rozmawiał z Dalym.
O czym?
O spokoju i zamieszaniu po świetle.
Mieliśmy na to termin.
Werset wiersza o lataniu.
Długi, szaleńczy, palący błękit.
Co?
Długi, szaleńczy…
…palący błękit.
Widzisz?
Nie jest wspaniały?
Czemu chcesz wracać?
Mama.
Coś się jej stało. Jest ranna.
Nie uratujesz jej. Wiesz przecież.
Muszę wrócić do rodziny.
Jeśli odejdziesz, zapomnisz o wszystkim, co widziałeś i co wiesz.
Puść go.
Możesz wrócić, Cal.
Znasz odpowiedź.
Czekaj. Twoje miejsce jest tutaj.
Nie.
Jest więcej do zrobienia.
Wiem, co się stało, gdy dotknąłem statecznika.
Wróciłem na pokład z Dalym i Fioną.
- Zaraz. Na pewno? - Daly nie chciał, żebym odszedł.
- Złapał mnie. - Dlatego wrócił wtedy, co ty?
- Wrócił razem z tobą? - Może.
Chyba nie chciał.
- Na pewno właśnie tam byłeś? - Tak.
Wszystko było takie znajome.
Daly się martwił.
- Że o czymś zapomnę. - O czym?
Nie wiem.
Fiona powiedziała, że znam odpowiedź.
Wtedy to miało sens, ale teraz… Nie wiem.
Dojdziemy do tego.
Magia. Wygląda na to, że mogę lecieć.
Akurat to nie jest dziś magią. Za kilka godzin zatwierdzą odlot.
Dziękuję.
Proszę się nie winić.
Kapitan Daly i Fiona nadal gdzieś tam są.
Cieszę się, że uziemiła pani mój samolot.
To nie było nic osobistego.
To dla nas. Dla pasażerów.
Słowa prawdziwej kapitanki.
Dobrze, że lot 828 ma panią u sterów.
No nie wiem, ale…
Ja wiem.
Mów.
Sprawdziliśmy wszystkie wyszukania. Prowadziły donikąd.
- A telefon? - Sprawdziliśmy.
Będziemy szukać, ale na razie…
Dzięki.
Znajdziemy ją, tato.
Wiem.
Przypniesz z powrotem?
Nie tam.
To wezwanie.
Powinno być tam, gdzie reszta.
Trochę mi zajęło odzyskanie wiary.
Wezwania mogą jednak uratować Eden.
Gili, gili.
Co się mówi?
Dziękuję.
Możecie na razie zostać.
Podjąłeś słuszną decyzję.
Eden to nasz anioł stróż.
To nasz nowy dom, córeczko. Na zawsze.
Słyszałam.
Jak się trzymasz?
Miałem wezwanie. Okropne.
Wszędzie były popioły i zniszczenie.
I wtedy stało się to. Coś…
pięknego.
Jakby tu była.
To wspaniale. Jesteś coraz bliżej.
Ale czemu wezwanie nie zaprowadziło prosto do niej?
Pomogły tak wielu ludziom.
Nie wiem.
Dlatego byłeś lepszym kapitanem Szalupy.
Gdyby ciebie ktoś zapytał,
powiedziałbyś coś dodającego otuchy, a ja…
Byłem wtedy kimś innym.
Nie. Wciąż jesteś tą samą osobą.
Tylko ukrytą za grubą warstwą żałoby.
Lot 828 nie był wypadkiem.
Musimy razem uratować pasażerów.
Bez drugiego pilota jest mi trudno.
Złożyłem Grace obietnicę.
Przysiągłem, że znajdę Eden.
Nie mogę się poddać. Nie mogę.
Nie proszę o to.
Ale wiem, że ją znajdziemy. Na pewno.
Więc mam nadzieję, że kiedy już spełnisz obietnicę…
odzyskam pilota.
ULF I KOMUNIKACJA W ŚWIECIE ZWIERZĄT
PAWIE
Siema, profesorze Zwyklaku.
- Kopę lat. - Eagan.
Nie tęskniłem.
Czego chcesz?
Nie chodzi o to, czego ja chcę. Chodzi o to, czego ty chcesz.
Benie Stonie, mam świetne wieści.
Wiem, że twoja córka żyje.
Wiem też, gdzie ją znajdziesz.
Napisy: Krzysztof Bożejewicz