SERIAL NETFLIX
W poprzednich odcinkach…
Stan oficjalnie uznał Eden za martwą.
Na moście były odciski Angeliny i Eden.
- Jej plecak znaleziono w The Narrows. - Ale ciał nie! Czemu?
Ja nie przestanę. Nie mogę.
Mogę coś sprawdzić?
Erika Burness. Napadła z chłopakiem na sklep z bronią.
Trzęsienia wywołują ULF.
Ale to nie trzęsienie. Co w takim razie?
Łączy nas więź. Jesteś moim aniołem stróżem. Pokaż.
Nasza próba ognia.
Znaki i cuda.
- Czemu to mówisz? - Mateusz, 24:24.
„Powstaną fałszywi prorocy i działać będą znaki i cuda”.
Kazałeś mi zabrać anioła stróża. Miałeś rację. Potrzebowałam Eden.
Wezwała cię, żebyś nas uratował. Pomóż mi. Proszę.
- Która godzina? - Dość późna na walenie w drzwi.
- Gdzie Ben? - Też cię miło widzieć.
- Dzięki, że wpadłeś. - Co się dzieje?
Załatwiłem zwolnienie Eagana. Miał podać lokalizację Eden.
Umówiłem się tam z Benem, ale mi zwiał.
- Co jest? - Tata znalazł Eden?
Nie powiedział wam.
Ben naraża się na śmierć, jadąc sam.
- Kiedy pojechał? - Dwie godziny temu.
- Strych. - Tak.
Myślałem, że moje dzieci bałaganią, ale to…
Kto zna hasło?
Ja spróbuję.
Chyba wiem.
I co to było?
Urodziny Eden.
Nie ma nic w wysłanych mailach…
- Wyczyścił historię. - Ma wyłączony telefon.
I… spójrzcie tylko.
Dzwonił z telefonu na kartę.
Nauka nie poszła w las.
Co robimy? Jak znajdziemy tatę?
Tylko Eagan wie, gdzie znaleźć Bena.
Nic mi nie powie.
- Ja pojadę. - A ja z tobą.
Pacjenci cię potrzebują. Poradzę sobie sama.
- A my siedzimy i się martwimy? - Wszyscy powinniśmy.
To się nie skończy dobrze.
Czemu zawdzięczam tę przyjemność?
- Szukam Eriki Burness. - Erika?
Podejdź.
- Mogę jakoś pomóc? - Kupiła pani niedawno dużo nawozu.
Dokładnie 90 kilogramów.
Taka ilość budzi podejrzenia. To nie pora na sadzenie roślin.
Nawóz jest zimą tańszy. Był potrzebny w cieplarni.
- Mogę się rozejrzeć? - Proszę.
Pomocy!
Co?
Pszczoły.
Słoneczniki,
mięta, kolendra.
Dodają smaku.
Stąd nawóz.
- Czyli bawicie się w rolników? - Próbujemy jakoś żyć.
Rząd nam tego raczej nie ułatwia.
Rozumiem.
Owoce naszej pracy. Smacznego.
Dziękuję. Powodzenia.
Co ty kombinujesz? Po co ci ten nawóz?
Spokojnie. Panuję nad sytuacją.
Już przez to przechodziłem.
Nie pozwolę, żeby coś się znów stało. Zaufanie działa w dwie strony.
Ufam, że wiesz, co robisz ze Stone’em.
Zajmę się nim.
Przykro mi. Nic z tego.
Co to znaczy? Gdzie Eagan?
Nie chce pani widzieć.
Wysłał liścik.
SZUKASZ BRACISZKA, ZŁOTOWŁOSA? SKORO ON CI NIE UFA, TO JA TEŻ NIE.
- Dobra, mów do mnie. - Ale co?
Obojętnie. To odczyt kontrolny.
Opowiedz na przykład o ostatniej randce.
- Albo wakacjach. Posiłku. Nieważne. - Zwykle rano jadam owsiankę.
Organiczne, zwijane, niecięte płatki z mlekiem migdałowym, jagodami
i odrobiną chia.
Chyba w porządku. Wyciągnij mnie, Troy.
Wyciągam.
Robię też omlet francuski z normandzkim masłem. Najpierw sól…
Maszyna na pewno działa?
Skąd ją masz?
Oddałem za nią bilety na pół roku meczów Netsów. Działa.
Szlag.
Nie rozumiem. Na co liczyłaś?
Od kiedy odzyskaliśmy skrzynkę, czytam o falach ultradługich.
Pawie używają ich do komunikacji i pomyślałam, że może…
Pasażerowie też?
Ktoś lub coś komunikuje się z nami za pomocą ULF. Jestem pewna.
Jakaś istota wyższa?
Że niby ULF to boska częstotliwość?
Coś w tym stylu.
Ale czy słucham nagrania, czy twoich opowieści o owsiance,
maszyna pokazuje to samo.
Dobra. To była porażka.
Eden.
Eden, to ja, tata.
Tu jesteś. Nie możesz tak uciekać.
Bawimy się w niewidzialność. To miejsce jest groźne.
- Pan! - Tak. Zły pan.
Bardzo zły pan. Nie martw się, mama cię obroni.
Kto cię kocha?
Mama.
Zgadza się, aniołku.
Mama.
Eden!
Eden, wróć! Eden!
Jak poszło?
Patrz mi w oczy!
Mieli dobre wyjaśnienie.
Nie wiem, coś nie daje mi spokoju. To pewnie nic takiego.
Co tam masz?
Adrian robi z ludźmi miód. Tak.
Właśnie po to wywaliłaś mnie z łóżka.
Przepraszam, panie policjancie. Mogę to panu jakoś wynagrodzić?
Nie wiem. Możesz?
Rozbieraj się.
Weź miód.
Tak, proszę pani.
Proszę robić, co mówię. Wdech i wydech.
Proszę spróbować wyzbyć się gniewu i bólu.
Dobrze.
Co się dzieje?
Niech pan oddycha. Wdech i wydech.
Człowieku.
- Dam radę. - Człowieku!
Pan się powinien leczyć! Idę stąd.
Niech pan zaczeka.
Wszystko dobrze?
Przepraszam. Nie wiem, co się stało.
Dotąd był pan idealny. To nic złego czasem zaliczyć skuchę.
Jestem rozkojarzony.
Mam w rodzinie mały kryzys.
Mogę iść do domu?
Jasne. Zajmę się pacjentem z 15.30.
Musimy ją uratować.
To nasze zadanie.
Obiecaj.
Obiecuję.
Eden, czasami widzisz coś w główce, prawda?
Jak tamten wiatrak?
Tak, mamo.
Widziałaś też tego złego pana?
Nie.
- Sprowadziłaś go tu? - Nie, mamo.
Ten pan jest podobny do wilka z Czerwonego kapturka.
Chcę skrzywdzić mamę.
Chcesz tego?
Nie, mamo.
Dlatego musimy zostać na górze i nie wolno nam z nikim rozmawiać.
- Rozumiesz? - Tak, mamo.
Eden.
Możesz ufać tylko jednej osobie. Komu?
Mamie.
Brawo, kochanie.
Przepraszam…
Nie chcemy kłopotów. Nocowałyśmy tylko.
- Pójdziemy. - Bez obaw.
Wiem, kim jesteście, Angelina.
Spotkałyśmy się dwa lata temu, kiedy Adrian nazwał cię aniołem.
Wierzę w ciebie. We wszystkie anioły.
Chcemy być bezpieczne.
I będziecie. Obie.
Zadbam o to.
Chodź.
Czy to…?
Są w każdym pomieszczeniu.
Jeśli zjawi się tu policja, weźmiemy to i wybiegniemy tyłem.
Potem odpalimy fajerwerki.
Mówię ci, że Angelina jest tu z moją córką.
Obie nie żyją. Mówili w wiadomościach.
Widziałem je.
Adrian mówił, że jesteś świrnięty.
Zawsze pomagałem pasażerom 828.
Płyniemy tą samą Szalupą. Nie chcę nikogo skrzywdzić.
Chcę odzyskać córkę.
Jeśli będziecie słuchać Adriana,
ignorować wezwania,
ukrywać porywaczki i morderczynie,
to jak przetrwacie datę śmierci?
Kto jeszcze tu jest?
Pozwól mi pomóc.
Erika, Violet, Liam,
Oscar,
Maddie i kilkoro sojuszników.
Możemy im pomóc, Donovan. Razem.
Rozwiąż mnie.
- No już. - Donovan, potrzebuję pomocy.
Donovan!
Muszę iść.
Nie, zaczekaj! Proszę! Moja córka!
Zapytaj Adriana, czy tu są.
Powiedz, że „oszukiwać ludzi Boga to czynić znaki i cuda”.
- Powiedz mu. - Muszę iść.
„Znaki i cuda”!
Nie! Pomóż mi!
Powinniście czekać w domu.
- Jeśli się czegoś dowiem… - Chcemy przy tym być.
To z tobą mamy największą szansę znaleźć tatę.
Zostajemy.
Upór chyba dziedziczy się w genach. Niczego nie dotykajcie.
- Cześć. - Cześć.
Naprawdę wyrosłeś!
- Nic ci nie jest? - Zrobię matchę z imbirem i miodem.
W porządku. Po prostu jest sucho.
Cal, blizna.
W końcu nie pobrałam próbki.
- Tacie nic nie będzie. - Tak…
Chciałbym być taki pewien.
To dla mnie nadal fascynujące.
Nic nadzwyczajnego.
Wczoraj w nocy Cal miał wezwanie.
Przedmioty, które zebraliśmy, zaczęły się świecić.
Jarzyć się.
W tym kompas, w którym znajdował się ukryty napis:
Divina Conscientia.
Boska świadomość.
Wszyscy znają łacinę?
Wszystkie znaki wskazują na niebiański stan wszechwiedzy.
Tak czy siak, to właśnie tam był samolot 828.
Tam się przeniosłem.
Tam znałem odpowiedź.
Umieściłaś w maszynie złego pasażera.
Cal, jak się czujesz w zamkniętych przestrzeniach?
Co robisz w domu?
Katar.
Datę śmierci pokonałem, ale grypy już nie.
Tak. Cal też ma kaszel.
Pewnie krąży tu jakaś infekcja.
Herbata i miód. Grace zawsze…
- Mick? Co się dzieje? - Wszędzie są pszczoły…
Wezwania na nowym poziomie.
Widziałam jedną u Bena, ale zignorowałam ją.
Erika Burness.
Nie była wśród świrów, którzy napadli na dom Vance’a?
- Muszę cię o coś prosić. - Mów.
Jakie masz informacje na temat Eriki Burness?
Całkiem sporo. Czemu pytasz?
Nikt nie może znaleźć Bena.
Miałam wezwanie. Pszczoły. Jedna usiadła na zdjęciu Eriki.
Że pszczoły miodne?
Chyba tak. A co?
Chyba wiem, o co chodzi.
Wiem, gdzie jest Ben.
Co tu się dzieje?
- Wygląda na to, że nic. - Wcześniej nie było tak cicho.
Byli tu pasażerowie, którym przewodził Adrian.
Uprawiali ziemię,
produkowali miód, pełen zen.
Wcześniej? Potem byłeś u Drei?
Tak. Podrzucić jej miód.
Kto chce?
Zdam się na eksglinę.
Nikt nie wkracza, póki się nie rozejrzymy.
Między nami. Kodeks małżonków.
Jared i Drea chyba ze sobą kręcą.
Tak. Sypiają ze sobą.
- Wiedziałaś? - Tak.
Od Drei. Babski kodeks.
Ben, jeśli tam jesteś, idziemy po ciebie.
Co się dzieje na górze?
Czemu nikogo nie wpuszczasz?
Pasażerka. Szukała schronienia.
To Angelina?
- Z dzieckiem, które porwała? - Co?
Bacz na słowa, Adrian.
„Oszukiwać ludzi Boga to czynić znaki i cuda”.
Gdzie to usłyszałeś?
- Ben Stone miał rację. - Miałeś go nie słuchać!
Mówisz, że tkwimy w tym wszystkim razem.
Potem zamykasz Bena i nie mówisz innym, że tu jest?
Co?
Jeśli mamy ci ufać, powiedz prawdę.
Angelina tu jest?!
Nie miałem wyboru.
Nie miała dokąd pójść.
Zabiła matkę tego dziecka.
Nie pójdę do więzienia przez tę psycholkę.
Pozbędę się jej.
Już dobrze, Eden. To mój pokój. Leż tutaj, dobrze?
Co ty tu robisz?
Mama!
Wróciłaś. Bogu dzięki.
- Pomóż mi. - Co?
Tobie się nie da pomóc.
Zabiłaś niewinną kobietę i porwałaś jej dziecko?
Grace…
nie żyje?
Nie.
- Nie chciałam tego zrobić. - Daruj sobie.
Nie poznaję cię już.
Odejdź. Natychmiast.
Albo wezwę policję.
Mamo, błagam cię. Nie mam dokąd pójść.
Raczej nie możesz nikogo wykorzystać.
Mamo…
- Milcz. - Nie!
Rodzina dość już przez ciebie wycierpiała!
- Mamo, proszę! - Mam dość!
Wynoś się!
Mamo.
Kocham cię.
Nie mam już córki.
Pada śnieg.
Też to widzisz?
Tak, aniołku.
To wyjątkowy śnieg. Wysłany nam obu.
Wiem, po co tu jesteśmy.
„Prawi będą bezpieczni,
a oszuści zginą”.
Cal? W porządku?
Czuję się jak sardynka w puszcze.
Dobra, zaczynamy.
Co…?
Tato!
Wyciągnijcie mnie!
Troy, po lewej. Wyłącz skrzynkę.
Nie jest podłączona.
Już dobrze.
Co tu się dzieje?
Przepraszam. Pewnie awaria.
Nie. To było wezwanie.
Widziałem tatę i Eden. Mogą mieć kłopoty.
- Wiem, gdzie są. - Jadę z tobą.
Hola, hola! Wasz ojciec szuka jednego dziecka.
Nie straci kolejnego. Ja pojadę. Powiedz dokąd.
To moje wezwanie. Jadę.
- Potrzymasz? - Tak.
Jeden, siedem, F, jeden, trzy…
To losowe liczby i litery.
Czy…
to jest napisane krwią?
To Ben. Jest tutaj. Żyje.
Skąd wiesz?
Bo 17F i 13B to numery foteli. Ben siedział w fotelu 5C.
Mówi, kto jest w środku.
Powinna odejść.
Ty też.
Co? Nie. Posłuchaj, pogubiłem się.
Teraz się gubisz.
Nie Angelina pomogła ci poznać prawdę?
Myliłem się. Ale dajcie mi jeden dzień.
A co potem? Jak mamy ci zaufać?
Nie możecie.
Wyrzucił mnie, obiecawszy schronienie.
A jeśli to samo zrobi wam?
Jesteś morderczynią.
Nieważne, za kogo mnie macie. Łączy nas więź.
Wszystkich.
Coś ty zrobiła?
Cholera.
- Są w środku. Wkraczamy. - Jared odradzał.
Nie mamy zasięgu ani czasu. Ben czeka.
Wkraczam od razu.
Stój!
Mają bombę.
Wszyscy przejdziecie próbę.
Nie będzie mi rozkazywać jakaś dziewczynka.
Nie jestem dziewczynką.
Co to ma być?
- Detonator. - Nie!
Nawóz. Zbudowałaś bomby?
Wszyscy na ziemię.
Natychmiast!
Dziś nastał dla was dzień sądu.
Niewiarygodne.
Nie, coś jest nie tak.
O co chodzi?
Jeśli dobrze patrzę,
ośrodek pamięci Cala zaświecił się, gdy miał wezwanie.
Może Cal przypomniał sobie coś z chwili, kiedy znalazł się…
kiedy wszyscy znaleźliście się w świetle.
Jak można sobie przypomnieć coś, czego jeszcze nie było?
Boska świadomość.
Cały czas się myliliśmy?
Wezwania to…
wspomnienia?
Kapitan.
Tak, mamo.
Eden.
Nie, mamo.
„Jest wilkiem”.
„Zostań na górze”.
„Z nikim nie rozmawiaj”.
„Dobrze, mamo”.
Idę po ciebie, kochanie.
Nadszedł dzień sądu.
To będzie wasza próba ognia.
Mój anioł stróż ocali godnych
i poprowadzi nas ku zbawieniu.
Eden…
to tylko dziecko.
Nie jest aniołem.
Już dobrze. Skoczymy razem.
Razem zostaniemy zbawione.
Mama.
Mam być twoją mamą?
Mama.
Jesteś moim aniołem stróżem.
Już nigdy nie zwątpię w naszą więź, kochanie.
„»Znam zamiary, jakie mam co do was«, rzekł Pan”.
Wiem…
jak to jest źle odczytać znaki.
Wierz mi.
Możesz to zatrzymać.
- Masz już dość krwi na rękach. - Ja?!
Miałeś to samo wezwanie, Adrian.
Ty masz krew na rękach!
Zostawili mnie wszyscy, których kochałam!
Pete.
Stone’owie.
Nawet rodzona matka.
Wierzyłam w ciebie.
Obiecałeś, że mnie obronisz, a potem mnie zostawiłeś!
- Nie zrobiłem tego. - Owszem, zrobiłeś!
Tata już idzie.
Miałeś rację. Adrian kłamał, a Angelina jest obłąkana.
Musimy uciekać.
Donikąd nie pójdziecie.
Musimy wezwać wsparcie. Saperów.
- Dom może wybuchnąć. - Wiem.
No dalej.
Dzwoń do Bowers.
- Pojadę, żeby… - Vasquez!
Cal! Cofnij się, bomba.
- Wiem. - Idę z tobą.
Nie. Tylko ja.
Powiedział mi to samo. Wezwanie. Ale bombę przemilczał.
Cal! Tata i Eden tam są. Jeśli dojdzie do wybuchu…
Będzie dobrze, ciociu.
Tak musi być.
Mick, chodź.
Nie widzicie?
Wasza wiara będzie jak złoto poddane próbie ognia.
I próby te udowodnią, że wiara jest warta więcej niż złoto,
które można zniszczyć.
Kto tam?
Ma bombę.
Będzie dobrze, przysięgam.
- Kim jesteś?! - To tylko ja, Angelina.
Miałaś rację.
Bóg zna nasze serca…
…i wie, w jakich postawić nas sytuacjach.
Mojżesz.
Wróciłeś.
Pomówimy?
Na osobności.
Ufam tylko tobie.
Jeśli na pewno trafisz, strzelaj.
Nie.
Chodź ze mną.
Nie ruszać się!
- Poszli. - Cholera!
Straciliśmy ją. Weszli głębiej.
- Jesteś cały? - Vance jej nie widzi. Szybko.
Tak.
Dzięki. Musimy uciekać. Pełno tu materiałów wybuchowych.
Nie! Jest w porządku. Musimy mu pomóc.
Wszystkim.
Tylko nie Erice. Zwariowała.
Eden. Widziałem ją, Mick.
Cal to załatwia. Jest z Angeliną.
Zabraliście go?
Nie. Miał wezwanie.
Eden. Jest na górze. Słyszałem ją przez szyb.
Zajmiemy się nim i będziemy cię osłaniać.
Chodźmy po moją córkę. I syna.
Nie wiedziałem, czy mnie rozpoznasz, bo nieludzko wyrosłem.
Nie rozpoznałam, ale kiedy się odezwałeś, wiedziałam.
Jak to się stało?
Szczerze mówiąc, nie wiem. Czasami myślę, że to kara.
Nie, Cal.
Bóg ci pobłogosławił.
- Nic ci nie jest? - Nic. Sucho tu tylko.
Napiłbym się wody.
Oczywiście.
- Wydostań pasażerów. Ja znajdę Eden. - Dobrze.
- Uważaj. - Ty też.
Policja jest na miejscu. Jesteście bezpieczni. Chodźcie.
Idziemy.
Szybko.
Ostrożnie. Patrzcie pod nogi. Idziemy.
Adrian, ty też.
Erika jest w środku. Poszukam jej.
Jeśli chcesz mnie oszukać…
Nie chcę. Zerknę szybko i wyjdę.
Mamo!
- Mamo! - Eden!
Tędy.
Nie zatrzymujcie się.
Szybko. Ostrożnie.
- Gdzie Adrian? - Poszedł po ludzi.
- A Ben i Cal? - Nie wiem. Powinni już tu być.
Mamo! Chcę do mamy.
- Oddaj mi córkę. - Angelina, to koniec.
Okłamałeś mnie!
- Nie przyszedłeś do mnie. Oddawaj ją! - Proszę!
Bądź rozsądna, Angelina. Odłóż detonator.
Mamo.
Mamo!
Już dobrze. Mama tu jest.
Raz już nas uratowałaś. Uratujesz i drugi.
- Uciekaj! - Nie!
- Przeżyję. - Skąd wiesz?
Bo pamiętam!
Uciekaj!
- Mamo! - Wrócę.
Eden.
Mick!
Weź ją!
Gdzie Cal?
Wracam!
Cal!
- Cal, szybko! - Cal!
Jesteś cały.
Oboje jesteście.
Tatuś jest przy tobie, córeczko.
Przepraszam.
Chciałam tylko podziękować za ratunek.
Każdy zrobiłby to samo.
Ty nie jesteś każdy.
Tak, Olive. Myślę, że „cud” to mało powiedziane.
Niedługo wrócimy.
Tak. Kocham cię.
To wszyscy?
Tak myślę.
Adriana i Angeliny wciąż brakuje.
Raczej znajdziemy już tylko ciała.
Zeke!
Musicie stąd wszyscy uciekać!
- To moja broń. Powinienem zostać. - To pogorszy sprawę.
Ruszaj. Uciekajcie!
No już, chodź.
STONE, GABRIEL: BIOPSJA SKÓRY
Co się dziś wydarzyło?
Byłeś wściekły. Straciłeś panowanie.
Widziałem, że chce cię zaatakować i instynkt wziął nade mną górę.
Jesteś bezpieczna. To się liczy.
Boję się zasnąć.
To sen.
Udało ci się, tato.
Wróciła do domu.
Dzięki tobie.
Violet miała rację. Uratowałeś nas.
Co miałeś na myśli, mówiąc: „Pamiętam”?
Po prostu…
wiedziałem, że detonator nie zadziała.
Jakby to się już stało.
Zaraz wracam.
Jezu.
Zostaw mnie.
Nie.
Miałaś rację.
Mam krew na rękach.
Napisy: Krzysztof Bożejewicz