W poprzednim odcinku High School Musical: Serial...
W teatrze krąży powiedzenie: „Show must go on”.
Musical jest odwołany.
Ale High School Musical 3 dostał właśnie szlaban.
I to w czasie, kiedy u wszystkich dużo się dzieje.
Cześć, Madison.
W niektórych przypadkach można powiedzieć, że sprawy są w toku.
A przynajmniej jeden piękny, niewinny związek
może na tej fali wtoczyć się pod pociąg.
-Całowałeś mojego chłopaka? -Bardzo mi przykro, Carlos.
Nic już więcej nie powiem.
Mamy już cały High School Musical 4!
Gratulacje, skończyliśmy film! Dziękuję!
Hej! Dzięki za wszystko, byłeś wspaniały.
Siema, moje Dzikie Koty! Nakręciliśmy High School Musical 4.
A ja jestem tu z główną aktorką, Giną Porter.
Disney nie zgodzi się na żadne spojlery,
ale Gina była po prostu niesamowita jako czirliderka z Mensy,
która odwodzi panią Darbus od odejścia pod sam koniec filmu! Szok!
-Dzięki, ale muszę już iść. -Dziękuję.
Gina, skarbie, dzisiaj na planie dosłownie promieniałaś.
Nie tylko dzisiaj, zawsze. Ogłaszam narodziny gwiazdy!
Jest pani najlepsza, ale muszę uciekać. Zaraz zaczynam próbę.
Hej, słońce! Pozamiatałaś, wiesz?
Epizodysto numer dwa, najbardziej będę tęsknić za tobą.
Jesteś pewien, że nie przeszkadzało ci, jak całowałam się
z gwiazdą pewnego serialu?
Gdybyś całowała się ze Sparkiem, może miałbym obiekcje,
ale ten kolo ma już lata świetności za sobą.
Gotowa na próbę High School Musical 3?
Teraz albo nigdy.
Nie.
Nie wierzę, że nikt im nie powiedział.
To będzie cios.
Jak to?
Chwila. Proszę pani, dlaczego nikt nie przyszedł na próbę?
W końcu musiało dojść do tej rozmowy.
Podobnie jak kontrowersyjne konto mojej mamy na Twitterze,
High School Musical 3 jest zablokowany. A klub teatralny zawieszony.
Zawieszony? W jakim sensie?
Nikt nie przyszedł na przegląd aktu pierwszego. Nikt oprócz Emmy.
Ale boję się, że to duch dziecka z epoki wiktoriańskiej.
Zdjęła pani spektakl, bo nie przyszliśmy na jedną próbę?
Mieliśmy ledwo połowę obsady na połowie prób, Ricky.
Dyrektor podjął ostateczną decyzję. To naprawdę koniec.
Nie mamy już pozwolenia na działalność klubu teatralnego.
Ale trudno, nie szkodzi. Macie tyle wspaniałych osiągnięć.
Właśnie skończyliście kręcić film.
A to wszystko...
To był tylko szkolny musical.
Niedługo pojawią się nowe szanse i otworzą nowe drzwi.
HIGH SCHOOL MUSICAL: SERIAL
„UWIERZ W PROCES”
-Co się stało? -Kto umarł?
Będzie wyprzedaż majątku?
-Nie umarł żaden człowiek. -Napisała pani, że doszło do zgonu.
-Bo doszło. Nasz klub nie żyje. -Klub teatralny już nie istnieje?
Dlatego pisałam do wszystkich, że zlikwidowano klub teatru.
Dostałem jakieś dziwne znaki.
Wszystko, co piszę, jest zakodowane.
Słuchajcie, nasz klub dostał bana,
bo oprócz Emmy, żadne z was nie było wczoraj na próbie.
Przepraszam, ale ciebie też nie było.
Miałem kryzys egzystencjalny i walczyłem o przyszłość.
A ja byłam w Georgii i planowałam swoją przyszłość.
A ja musiałam odbyć dziwną rozmowę.
Ja byłem zajęty cierpieniem po zdradzie.
Chwila, Redman mówił, że ten całus, to był wypadek.
Myślałam, że zerwałaś z nim, bo tak cię to zszokowało.
Nie, to było totalnie lajtowe rozstanie.
Poszliśmy potem do apteki, bo mieliśmy zgagę po kawie.
Znowu jesteś singielką?
I ty, Emmy, ty też jesteś niezrzeszona. I Jet.
Proszę pani, dużo jest wśród nas singli.
Dostałem wiadomość, że doszło do zgonu. Ale ty żyjesz.
Żyję. Powiedzmy. Więc jednak stało się?
Stało się.
Dyrektor przekazał wasze fundusze mojemu klubowi.
Wydałem już wszystko na nowe laptopy dla miejscowego domu dziecka.
-Nie żartował. -On nigdy nie żartuje.
W czym problem? To tylko pieniądze.
Skarbie, nie stać nas ani na kostiumy, ani na scenografię.
High School Musical 3 to złożony dramat kostiumowy z 2008 roku.
Kupmy billboardy z Obamą i wydrukujmy artykuły o recesji.
Mam taki billboard w garażu.
Dzikie Koty, są dwie rzeczy, których nauczyłam się
podczas wieloletniej kariery w teatrze.
Trzeba wiedzieć, kiedy wejść na scenę, a kiedy z niej zejść.
Dzisiaj robimy to drugie.
Mogę na chwilę przeprosić?
Doprowadziłam dziecko do łez.
Ostatnie lato zmieniło jej życie.
Rzuciła homeschooling, żeby uczyć się tu
ze swoją nową teatralną rodziną.
Ten musical to było jej marzenie. Tak mówiła.
A przy okazji jej największy lęk. Tak mówiła.
-To nie fair. -To wcale nie musi być koniec.
Nie zajdziecie w życiu bardzo daleko,
jeśli będziecie się bez przerwy bać.
To czemu wyglądasz, jakbyś miała się rozpłakać?
Mówię tylko, że kiedy żyje się w strachu,
pojawia się coraz więcej rzeczy, które budzą lęk.
Mam dziwne wrażenie, że rok temu mówiłaś całkiem co innego.
Nie wracajmy do tego.
Do czego?
To głupie, po co o tym gadać?
Jeśli to naprawdę koniec...
To może pozwólmy sobie na krótką sentymentalną podróż.
Tak, opowiedz nam tę historię, Ash.
Dawno o tym nie myślałam. To był pierwszy dzień szkoły.
Pani Jenn właśnie ogłosiła, że reżyseruje High School Musical.
Przepraszam. Myślałam, że nikogo nie ma. Przepraszam jeszcze raz.
-Nie musisz przepraszać. -To ja już pójdę. Przepraszam.
Chciałaś gdzieś w spokoju zjeść lunch?
Tak, wszyscy moi znajomi są w domu. Chorują na anginę.
Jesteś Kourtney, przyjaciółka Nini?
Miło mi, kuzynka EJ-a, Ashlyn. Zrozumiem, jak mnie nie zapamiętasz.
Sama to rysowałaś?
Tak, ale jeszcze nie skończyłam. Są słabe.
Czekaj, to przecież kostiumy do filmu High School Musical.
-Widać? -Tak, są idealne.
Powinnaś zaprojektować kostiumy do spektaklu.
Nie umiem przyjmować komplementów.
EJ i Nini świetnie by w tym wyglądali.
-O czym ty mówisz? -EJ mi powiedział. Taki mają plan.
Super. Spędziłam cały rok, bujając się przy nich na trzeciego.
-Nigdy więcej. -Nie jesteś w ekipie?
Wahałam się, ale to, co powiedziałaś, zmienia wszystko.
Wiem, co to znaczy nie robić czegoś z lęku przed emocjami.
Nigdy wcześniej nie grałam w musicalu,
bo jak miałam spróbować sił w czymś, w czym mój kuzyn jest rewelacyjny?
Posłuchaj. Jak zgłosisz się na casting,
dołączę do ekipy. Zgoda?
Kourtney. Moi znajomi nie są chorzy, ściemniłam z tą anginą.
Nie mam tutaj dużo znajomych.
Od razu wiedziałam.
-A ja nic nie wiedziałam. -Chyba z głowy mi to wypadło.
Brawa dla pana Mazzary,
który zwolnił mnie z pierwszych zajęć, żebym mogła iść na casting do musicalu.
-Benjamin, jeszcze tu jesteś. -Byłem. Ale już mnie tu nie ma.
Chwila. Jest pan fanem Mniej niż zero?
Co? Nie, nie jestem.
Ma pan ich naklejkę na lapku.
Krzywisz się. Wyglądasz jak emotka.
Właśnie mi się przypomniało nasze pierwsze koszmarne spotkanie.
Słuchaj.
To był początek roku i nie byłem w najlepszej formie.
mniej niż zero
Gdy na dworze mniej niż zero To najlepsza okazja
Słyszę muzykę. Uczę tutaj, to mój pierwszy dzień.
Jeszcze się nie znamy. Jestem Jennifer, a ty jesteś...
Pełen obaw. Widziałem twoją prezentację.
-Podobała ci się? -Była jaka była.
Mam pewne obiekcje. Przekonałaś młodych do wiary,
że ten spektakl może zmienić im życie,
ale i tak większość pójdzie w kierunku bardziej praktycznym,
jak edukacja, robotyka albo coś w tym stylu.
Skąd masz pewność, że to prawda?
-Statystyka. -Statystyka nic nie znaczy.
-Alan Turing by się nie zgodził. -Nie znam tu wszystkich.
Boże zlituj się.
Niech zgadnę.
Jesteś tu, żeby realizować ambicje zawodowe poprzez swoich uczniów,
bo sama nie zrobiłaś kariery w show-biznesie.
Tak właśnie myślałem. Muszę się przygotować do pierwszej lekcji.
Być może jeszcze wpadnę na ciebie w kafeterii.
Polecam budyń waniliowy.
Gdy na dworze mniej niż zero
To najlepsza okazja Żeby tulić się, tulić, tulić
-Pan był w boysbandzie? Jestem w szoku. -Wiedziałem, że skądś pana znam.
Przechodziłem kiedyś przez mroczną boysbandową fazę.
Tak. To było dziwne.
-Zagraliście mega koncert w Warszawie. -To była trasa po całej Polsce.
Ale tak, miałem dość krótki epizod w męskim zespole popowym.
Zwracano się tam do mnie per Benny.
Miałem najwięcej fanek. Ale wywalili mnie, bo przyćmiłem kolegów.
Mieli potem wielki przebój Nowa Zelandia,
w którym śpiewali o tym, jak dobrze bawią się beze mnie w Nowej Zelandii.
Jennifer, przepraszam za to, co wtedy mówiłem. I za to, co później.
Dałaś tym bardzo osobliwym dzieciom przestrzeń do bycia sobą.
Świat potrzebuje więcej takich ludzi.
Wybaczam ci, Benny.
To, co tutaj się wydarzyło, jest niezwykłe pod każdym względem,
ale musimy ratować nasz musical.
Tak, popieram Ginę.
Ja też. Boysbandowa drama dała radę, ale hola, panie „ulubieńcu fanek”,
dość tych dygresji.
Dygresji? To najbardziej szokujący dzień mojego życia od czasu...
Carlos, masz moje błogosławieństwo.
Myślałem, że druga klasa będzie nudna i przewidywalna
jak feed na Tik Toku heteryka.
Aż się wzdrygnęłam.
Przepraszam, znalazłem liścik w szafce
napisany na serwetce Spirit Airlines. Miałem się tu stawić.
Zapraszam, Carlos. Pewnie nie wiesz, kim jestem,
ale zajrzałam dziś do sali gimnastycznej i widziałam cię na WF-ie. Jak się czujesz?
-Świetnie. -Na pewno?
Tak. Mamy taką zabawę z chłopakami już od pierwszej klasy,
że oni rzucają we mnie piłkami,
a trener nie reaguje, bo przecież młodzież musi się wyszumieć.
Wszyscy się z tego potem śmiejemy.
Moim zdaniem nie ma w tym nic śmiesznego.
-To co mam zrobić? Płakać? -Tak. Płacz byłby bardzo wskazany.
Przepraszam. Kim pani jest?
Grałam mały epizod w pierwszej części High School Musical
i wróciłam tu, żeby wyreżyserować sceniczną wersję w tym semestrze.
Bardzo bym chciała, żebyś został moim choreografem i asystentem.
-Nabija się pani ze mnie? -Nigdy w życiu.
High School Musical to mój ulubiony film.
Więc jeśli się pani nabija...
Daję słowo, nie będę się z ciebie nabijać.
W każdym razie na moich zajęciach absolutnie nic ci nie grozi. Jasne?
Jasne. Dziękuję za wiadomość na serwetce, pani...
Mów mi Jennifer. A najlepiej Jenn. Tak profesjonalnie.
-Pani Jenn? -Jenn wystarczy, skarbie.
Pani Jenn, czasami robią gorsze rzeczy. Rzucanie piłkami im nie wystarcza.
Chłopcy... czasem mnie biją, hejtują w necie. Naprawdę nie jest lekko.
Porozmawiam z dyrektorem i rozwiążemy ten problem.
Tak nie powinno być.
A teraz nałożymy odrobinę podkładu na ten twój siniak
i pójdziesz ogłosić wszystkim, że zamierzamy wystawić
największy musical wszechczasów.
-Nie rozumiem. Nie wystawiamy Kotów. -Widzę, że się polubimy.
Tamtego dnia nadałeś mi imię.
Tamtego dnia uratowała mi pani życie.
Seb.
-Przyszedłeś się całować ze wszystkimi? -Carlos.
Dłużej tego nie zniosę.
Siadaj, Carlos.
Od miesięcy przekuwam poczucie winy w kawową sztukę.
Pewnie jestem jedyną osobą, która narysowała 4000 krów na cappuccino.
Ale za każdym razem, jak patrzę na krowę, myślę o tobie.
Bo przypominam ci krowę?
Przerwałeś nam taką wzruszającą chwilę. Z nami koniec.
Nie. Kiedy spóźniłem się na bal, bo straciłem krowę,
ty byłeś wtedy przy mnie. A ja niestety nie byłem przy tobie.
Ale kiedy robiłem jedną z ostatnich latte w Crafty,
usłyszałem niesamowity duet
Lucasa Grabeela jako Ryana i Scotta Huanga jako jego partnera,
który nie doczekał się imienia w scenariuszu.
Chcę zaśpiewać ci tę piosenkę, bądź dziś moim Ryanem.
-Pani Jenn mówiła, że to dobry pomysł. -Słucham?
Daj mu szansę, Carlos.
-Maddox ściągnęła podkład. -Szczerze mówiąc, to zasługa Emmy.
Ta dziewczyna mnie przeraża. Seb, daj mi wreszcie spokój.
Nie mogę. Jesteś najwspanialszą osobą, z jaką byłem.
Jestem jedyną osobą, z jaką byłeś.
Nieprawda.
Kiedyś byłem w poważnym związku.
Z kobietą.
Wiesz już, co robimy w Halloween, misiu?
Jest sierpień.
Pamiętasz, jak przebraliśmy się za mnie?
Jesteś taki kreatywny. Najbardziej z całej drużyny wrestlingowej.
W tym roku chciałbym spróbować sił w musicalu.
Co? A co na to koledzy z drużyny?
Z miłą chęcią się przekonam. Lubisz krzyczeć na ludzi, tak?
-Bezustannie. -Może mogłabyś kierować sceną albo...
Byłaś asystentką przy produkcji Brigadoon, ale...
Cicho bądź. Myślę.
Skończyłam. Dobra, idziemy na całość. Możemy być jak Troy i Gabriella.
Albo Ryan i Sharpay. Też dobrze.
Potrzebny mi chwytliwy slogan dla uwagi.
„Ogarnijcie się, przegrywy”. Nie. „Orient, frajerzy”.
Coś wymyślisz, skarbie.
Czekaj. Chodziłeś z Natalie Bagley?
Dużo się całowaliśmy,
a resztę czasu spędzaliśmy na fantazjach o castingu do Wicked.
-Gdzie jest teraz Natalie? -W North High. Cywilizuje to miejsce.
Rzuciłeś Natalie Bagley dla mnie?
Dla ciebie rzuciłbym każdego. Dobra, powiedziałem już swoje.
Nie. Zaśpiewasz piosenkę.
Zaśpiewa tę... piosenkę, Carlos. No już.
Ale jazda.
Chciałbym cofnąć czas
Jak mogłem być tak ślepy
Co powiedzieć mam
Oprócz przepraszam
Wiem, że zgubiłem się
Wiem, że zasługujesz na więcej Wszystko albo nic
Dam ci moje serce, jeśli chcesz
Zasługujesz na długo i szczęśliwie
A ja nie zasługuję na drugą szansę
Czasem złoszczę się
Czasem traktuję cię źle
Nikt nie zna moich wad tak jak ty
Ty wiesz, kim jestem
Ale kiedy spada cios
Serce mi pęka Taki zakochanych los
Jednego tylko pragnę Weź mnie w ramiona
Nie jest idealnie Ale przy tobie jestem lepszy
Więc cieszmy się chwilą I zapomnijmy o przyszłości
Mów, co chcesz Rób, co chcesz
Będę wracał do ciebie Zawsze będę wracał
Boże, jakie to szczęście Że odnaleźliśmy siebie
Gubię się bez twojej miłości Nauczyłeś mnie kochać
Tak, jesteś moją ulubioną melodią
Będę cię kochał bez końca Już zawsze i na zawsze
Całe życie kazano mi
Trzymać się status quo
I nie odsłaniać się przed nikim
Ale zjawiłeś się ty i odnalazłem dom
Życie to nie bajka Ale bądź mój na zawsze
Jeśli damy sobie szansę, przetrwamy
Będę cię wspierał Już zawsze
Zawsze i na zawsze
Boże, jakie to szczęście Że odnaleźliśmy siebie
Gubię się bez twojej miłości Nauczyłeś mnie kochać
Jeśli damy sobie szansę, przetrwamy Będę cię wspierał
Zawsze i na zawsze
-Nie wiedziałem o tobie tylu rzeczy. -Czasami ludzie mnie szufladkują.
-Przepraszam, zaśmiałam się na głos? -Tak.
Chyba też wiem, jak to jest, kiedy cię szufladkują.
Jaka ulga. Ktoś odwrócił od nas uwagę.
Od nas?
-Ja... -Ja ciebie też.
Dokończ, Gina.
Kiedy przyszłam do East High, wiem, mogłam być trochę wkurzająca.
Ups. To też było na głos?
Powiedzmy, że sytuacja nie była łatwa.
-Przed chwilą miałem telefon z Florydy. -Bardzo mi z tego powodu przykro.
Dzwoniła twoja była dyrektorka, pani Carson.
Ostrzegała, że zawsze ciągną się za tobą kłopoty.
Uważa mnie za liderkę.
Powiedziała, że masz fochy i że oblałaś technikę.
Podobno wyszliśmy już ze średniowiecza.
Poza tym już umiem robić czapki na drutach, więc...
Mówiła też, że... Jak ona to ujęła? „Brak ci więzi z rówieśnikami”.
Więzi to dla mnie więzienie.
Ciekawe, czemu nie wspomniała nic o tym, że w Halloween podpaliłam szkołę.
Spokojnie. To tylko taki żarcik.
Musisz sobie znaleźć jakąś pasję.
-Nie chciałabym się spóźnić na lekcję. -Posłuchaj, mówię poważnie.
Znajdź sobie coś, co ci się spodoba, i spróbuj tego nie spalić.
Ciągle o tobie marzę
Jak mógłbym cię nie kochać?
Przepraszam, masz może minutę?
Do końca życia? Nie spędziłabym jej tutaj.
Wisielczy humor. Jestem pod wrażeniem.
Potrzebna mi bezstronna opinia.
Wyglądasz na kogoś, kto nie bierze jeńców.
Zaintrygowałeś mnie.
Miałem taką dziewczynę, Nini...
-Co ty. Tak ma na imię? Nini? -Długa historia.
Kiedy jeszcze byliśmy razem, wrzuciła na Insta piosenkę,
w której wyznała, że mnie kocha, a ja, cymbał, nie powiedziałem, że ja też.
Ale miałem swoje powody, jakby co.
-Może jej nie kochasz. Koniec tematu. -To nie...
Mam zamiar dać jej znać, że też ją kocham.
Zaśpiewam jej tę samą piosenkę pod oknem. Koniec tematu.
Banał żywcem wyjęty z filmu Johna Hughesa.
Wujaszek Buck?
Więc ta laska, która nie ma normalnego imienia,
powiedziała ci, co do ciebie czuje przy wszystkich followersach.
To wymaga odwagi.
Jeśli ją kochasz, chyba też powinieneś
wyznać jej uczucia na forum publicznym.
Właściwie to idę na casting
do High School Musical za kilka godzin. Właśnie dla Nini.
Zaśpiewaj jej tam tę piosenkę.
Trochę przypał.
Miłość to przypał, głąbie. Dlatego jej unikam.
Powodzenia, skejcie.
Dzięki za darmową radę, groźna dziewczyno.
CASTING
Czyli gdyby Gina nie kazała Ricky'emu zaśpiewać publicznie dla Nini,
nigdy nie zagrałby Troya.
Ale gdyby Ricky nie powiedział, że idzie na casting,
Gina by się tam nie pojawiła. Kropka.
Jak w Napisała: Morderstwo.
Nie wiem, co tu się dzieje, ale to jest niesamowite.
Chcesz powiedzieć, że zgłosiłaś się do show przeze mnie?
Miałam przeczucie. Posłuchałam intuicji.
Muszę usiąść.
A więc to prawda. Nie byłoby mnie tu, gdyby nie ty.
Mogę powiedzieć to samo.
Tak naprawdę to dzięki pani jesteśmy tu wszyscy razem.
Co ty mówisz? Bylibyście tu, tylko z innym nauczycielem.
To niemożliwe. Czy pani nas w ogóle słucha?
Nie powiedziała nam pani nigdy, jak się tu znalazła i dlaczego.
-To nie jest ważne. -Sami to ocenimy.
Bądź miła, Maddox. To Gina jest tutaj groźną dziewczyną.
To było rok temu, miesiąc przed początkiem szkoły.
Wtedy jeszcze mieszkałam na przedmieściach Nowego Jorku, w Hoboken.
Ale to nie...
Moje drogie panie, casting idzie szybko, 30 sekund maks.
Więc nie bierzcie tego do siebie.
Dzięki, moja droga.
Alyson Reed? Nie wierzę.
Przepraszam, mam swoje zasady. Robię selfie tylko z dziećmi.
Pracowałyśmy razem przy High School Musical.
-Jennifer. -Zapamiętałaś.
Wybiegłaś z premiery z krzykiem. Myślałam, że ktoś umarł.
Nie najlepiej przyjęłam fakt, że Kenny wyciął z filmu moją kwestię.
Nie wiem, czy to cię pocieszy, ale podobno
wyciął jedną dziewczynę z Dziewczyny Cheetah 2.
A teraz spotykamy się
na castingu do Wicked na starym dobrym Broadwayu.
Nie ma jak show-biznes. Startujesz na Glindę, tak?
-Madame Morrible? -Tak. Pierwsze podejście. Kocham ją.
To moje siódme podejście.
Nie wiem, czy w ogóle mam ochotę dalej próbować.
Tydzień temu byłam na castingu do Krainy Lodu i podniosłam na duchu
stremowaną dziewczynę, która zwymiotowała mi na nuty i na buty.
A teraz zaczynam myśleć, że może mogę dać z siebie światu
znacznie więcej niż wokal i warsztat aktorski.
Zawsze dobrze mieć plan B.
Właśnie o to chodzi. Nie mogę uwierzyć, że się tu spotkałyśmy.
Tak, jaki ten świat mały.
Nie, to coś więcej. Dzwoniła moja mama.
Nauczycielka teatru w East High
przeszła na emeryturę i szukają kogoś na jej miejsce.
Niezbadane są ścieżki wszechświata. Musisz spróbować.
Nie mam żadnego doświadczenia.
Podniosłaś na duchu dziewczynę, która puściła na ciebie pawia,
nie mówiąc o nutach i butach. Tak się zachowuje nauczyciel z powołania.
Nawet nie wiem, jaki musical mogłabym wyreżyserować.
-Chyba nie myślisz... -Rób to, co dobrze znasz, młoda.
I jeszcze jedno. Uważam, że pani Darbus powinna mieć solową balladę.
-Nie jestem pewna, czy... -Jennifer, uwierz w proces.
Normalnie mam ciary.
I tak się kończy ta historia.
Chwileczkę. Dobry Boże. Zapomniałabym. Gina, możesz pomóc mi z tym wszystkim?
Jasne, a co to?
To dla ciebie. I dla ciebie. Dla ciebie.
To prezenty na koniec projektu.
Dzienniki wdzięczności. Dla wszystkich.
Na koniec filmu. I na koniec naszego niedokończonego show.
Więc to koniec? High School Musical upadł?
Jennifer, chyba wyraziłem się jasno.
Ja tylko się z nimi żegnam, panie dyrektorze.
Tak, Ricky, to koniec.
Ale wy przecież będziecie żyć dalej. I kochać dalej.
Wszystko, co dobre, kiedyś się kończy.
Ale świetnie się bawiliśmy.
My dopiero zaczęliśmy.
Mój tata przyszedł. Muszę iść.
A ja muszę skończyć projektować albumy, więc też będę...
A ja muszę iść wyczyścić ekspres
i zanieść Corbinowi waniliowe latte przed lotem.
Mogę pomóc.
Nie wiem, jak ja się w ogóle
dałem wam przekonać, że to wszystko ma jakiś sens.
Jet.
Jennifer...
Daj jej pan chwilę! To są jej dzieci.
Ricky, pogasisz światła, jak będziesz wychodzić?
Gdy na dworze mniej niż...
Mówi Benjamin. Tak.
-Co mam napisać w tym dzienniku? -To, za co jesteś wdzięczny, skarbie.
Jestem wdzięczny za to.
A ja jestem wdzięczna za to, że byłam waszą nauczycielką.
Była pani dla nas kimś więcej.
Nie trzeba mi więcej. To był dla mnie wielki zaszczyt.
WIECZNE SĄ MARZENIA Piosenka Gabrielli - Szkolny bal
To się nie może skończyć tak
Jak sen, który blednie za dnia
Nikt nie zwraca uwagi na to
Ale ja nie poddam się tak łatwo
Kto powiedział, że czas na kurtynę Gdy szczęścia tyle w nas
Jak mogłabym w nocy spać?
Udając, że już Na nowy rozdział czas
Wieczne są marzenia
Gdziekolwiek pójdę, wy będziecie ze mną
Zawsze wiedziałam Że wieczne są marzenia
Że nie mam nic do stracenia
Wszyscy próbują, ryzykują
Ale ja wszystko z siebie dam
Na przekór burzom Bo marzenia, to wszystko, co mam
A one wieczne są
Nawet jeśli tylko ja Widzę, ile wokół szans
Nie odpuszczę, nie poddam się Dopóki w moich żyłach krąży krew
Kto powiedział, że czas na kurtynę Gdy szczęścia tyle w nas
Jak mogłabym w nocy spać?
Udając, że już Na nowy rozdział czas
Wieczne są marzenia
Gdziekolwiek pójdę, wy będziecie ze mną
Zawsze wiedziałam Że wieczne są marzenia
Że nie mam nic do stracenia Wszyscy próbują, ryzykują
Ale ja wszystko z siebie dam
Na przekór burzom Bo marzenia, to wszystko, co mam
Marzenia wieczne są
Stawka jest wysoka Więc stanę do walki
Z odwagą w sercu
Nikt mi jej nie odbierze Nie ma szans
Jak mogłabym w nocy spać? Udając, że już
Na nowy rozdział czas Wieczne są marzenia
Gdziekolwiek pójdę, wy będziecie ze mną
Zawsze wiedziałam Że wieczne są marzenia
Że nie mam nic do stracenia Wszyscy próbują, ryzykują
Ale ja wszystko z siebie dam
Na przekór burzom Bo marzenia, to wszystko, co mam
Marzenia wieczne są
Powinna być przyszłością naszego klubu.
Ona jest przyszłością. Kropka.
Proszę pani, musimy ratować show. Dla następnych pokoleń.
-Powiedziałam to głośno. -Ale ja nie wiem jak.
Weź się w garść, Jennifer. Uwierz w proces.
Dowiedzieliśmy się od Emmy, że wasz klub teatralny ma kłopoty.
Trener i pani Darbus nigdy nie mogli się porozumieć, ale Bart i Alyson mogą.
Wasz program jest bardzo potrzebny.
Przekazujemy wam jedną czwartą wypłaty za High School Musical 4.
Mogę wiedzieć, jaka to kwota?
Za mało mi płacą.
Nie mamy nawet kierownika sceny,
a premiera miała być już za tydzień.
Mogę zadzwonić do Natalie.
-Seb, skarbie, cicho. -Spokojnie, ja mogę się tym zająć.
Połowa zespołu odeszła. A trzy osoby naprawdę mają anginę.
Kto zagra asystentkę Sharpay? Kto zagra trenera Boltona?
-Mam zagrać panią Darbus? -Tak.
Ricky Bowen proszony jest do biura do spraw uczniów.
Hej, zanim pójdziesz, jeszcze nie gadaliśmy o twojej wyprawie.
Bo nie bardzo chciałem.
Już niedługo, gotowy czy nie,
będę musiał podjąć decyzję, co mam robić dalej.
College czy... sam nie wiem. Jakoś nie lubię o tym myśleć.
W Lewis nie ma butelkowanej wody.
Dbają o środowisko. Dowiedziałam się, jak tam byłam.
Dlaczego tak patrzy... Wbiłam się wam w prywatną rozmowę.
-Przepraszam. Pa, pa. -Spoko.
Chyba mamy sporo rzeczy do omówienia.
-Jasne. Co powiesz na jutro? -Albo pojutrze.
Albo po premierze.
Ja...
Nic nie szkodzi. Ja też nie chcę rozmawiać o przyszłości.
Panie Bowen, zapraszam do biura.
Ricky, wiesz, dlaczego nie powiedziałam mojej mamie o nas?
Bo się wstydziłaś, że nie chodzisz z gwiazdą swojego ulubionego sitcomu?
Nie, bo chciałam wiedzieć, że to coś poważnego,
zanim jej coś powiem.
Ricky, skarbie, pan Mazzara cię potrzebuje.
-Dziękuję. -Wybacz.
Nie ma sprawy.
Nie chcę być znowu tą pierwszą, która mówi: „kocham cię”.
Czuję, że zawsze to ja jestem pierwsza. No i proszę, przyznałam się.
Hej. Słyszałem intercom.
Jakiś typ obrzucił auto dyra szajstaśmą. Ale to nie ja.
Jak zwykle. Siadaj, proszę.
Chcę ci pogratulować.
Spektakl jeszcze nie jest gotowy, ale dobrze nam idzie.
Nie o to chodzi. Jak zwykle. Dostałeś się. Do Salt Lake City College.
Chyba zaszła jakaś pomyłka, bo nie składałem tam papierów, Benny.
Wcale nie musiałeś, Richard.
Twoja nauczycielka teatru napisała najlepszy list polecający,
jaki kiedykolwiek dostali.
Razem z twoim tatą wysłali zgłoszenie.
To jakiś żart.
Nigdy nie żartuję o twoim tacie... To znaczy, o college'u.
Sam tam zadzwoniłem. Poręczyłem za ciebie.
-Co? Poręczył pan za mnie? -Tak.
Podobno jestem nieodpowiedzialny.
Może na moich lekcjach, ale nie na innych polach.
Poza tym dyrektorka City College jest wierną fanką Mniej niż zero.
-Niesamowite. -Tak. Ale jest pewien haczyk.
Co tak stoicie i gadacie? Próba sama się nie zrobi.
-Muszę odebrać, dobrze? -Jasne.
Dzięki.
To wszystko? Mam dostawać same piątki do końca roku?
Biorąc pod uwagę, że teraz masz średnią...
1.8, to wcale nie będzie takie łatwe.
Uczelnia przyjmie cię,
jeśli poważnie weźmiesz się za naukę.
-Żaden problem. -Dlaczego?
Z pomocą przyjdzie mi geniuszka Gina. Dostaje piątki nawet przez sen.
Jest twoją korepetytorką?
Jest dla mnie kimś więcej, ale tak.
Dopóki tu jest, moja przyszłość to pewniak.
Halo. Tak, mówi Gina Porter.
Chwila. To nie żart?
Serial inspirowany filmami z serii High School Musical
Napisy: Renata Wojnarowska