PAN E. DICKINSON AMHERST, MASSACHUSETTS
SŁOŃCE
Co się dzieje, kochana?
Nie mogę pisać.
Kurczę. Nigdy nie sądziłam, że to powiesz.
Odkąd dałam mu jeden z wierszy.
Komu?
Panu Bowlesowi.
Przedłożyłam mu go dwa tygodnie temu.
Boże, co za okropne słowo.
„Przedłożenie”. Jakby mnie kontrolował.
Jakby był moim panem.
Niektórzy mają z tego frajdę.
Dlaczego nie możesz pisać?
Bo po co pisać kolejny wiersz, skoro odrzuci ten?
Skąd wiesz, że go odrzuci?
Nie wiem.
Niczego nie wiem.
Nie wiem, kiedy się dowiem.
Boże, moje życie utknęło w punkcie.
To był ogromny błąd.
Pewnie go jeszcze nie przeczytał.
To zajęty człowiek, ale przeczyta go.
A do tego czasu ja zeschnę się i umrę.
Emily?
Co się stało?
Słyszałam twoje jęczenie na górze.
Jestem pusta.
Wyschnięta. Bezużyteczna.
Pusta łupina.
Cierpi na niemoc twórczą.
Stokrotka podąża za słońcem
Maggie, mówiłaś braciom, że potrzebujemy nowego wychodka?
Nie.
To jak wytłumaczysz tę dziurę?
Myślę, że to robota naszych nowych gości.
Widziałam, jak się wczoraj kręciły przy szopie z narzędziami.
Co? Dziewczynki nie wykopały dziury. Jest za duża.
Chyba pan nie wie, do czego dziewczynki są zdolne.
Edwardzie, one nie mogą z nami mieszkać.
Córki Newmana nie wykopały tej dziury.
Twoja siostra i szwagier je rozpuścili.
Są z Brooklynu.
To nie jest wytłumaczenie.
Czuję się jak ten kociak,
utknęłam w wielkim dole bez wyjścia.
Może napisz limeryk?
Edwardzie, musimy porozmawiać.
Później. Idę obserwować ptaki.
Ta rozmowa nie może czekać.
Zachowanie dziewczynek wymknęło się spod kontroli.
Spalą nam dom, jeśli im pozwolimy.
To im nie pozwalaj.
A teraz lasówka pstra wymaga mojej uwagi.
Ja wymagam twojej uwagi.
Tato, mogę iść z tobą?
Muszę się wyciszyć.
To wspaniały pomysł.
Lekarz mówił, że masz unikać słońca.
To był konował.
Chodźmy.
Moi bracia wyciągną kota.
Biedactwo. Jak się wabi?
To chyba Drummydoodles.
O nie. On gryzie.
Myślisz, że rodzice zauważają, że przesiadujesz w moim pokoju?
Nie wiem. Powinniśmy się martwić? Może przestańmy.
- Nie. To podniecające. - Nie?
- Uwielbiam łamać zasady. - Okej.
- Nie działa. - Tak.
Daj mi chwilę.
Okej.
- Nic się nie dzieje. - Tak.
Może to dlatego, że nie powinniśmy.
Jak to? Nie podoba ci się?
Nie, podoba. Aż za bardzo.
To nie powinno tak wyglądać. To niestosowne.
- Tak. - Nie.
Staram się postępować zgodnie z etykietą.
Być uprzejmy.
Ale gdy chcę cię pocałować w rękę,
ty mnie zaciągasz do łóżka.
Sam nie wiem. Zaczynam czuć się wykorzystywany.
- Słucham? - Tak.
Nie cierpię, gdy kobiety sprawiają, że tak się czuję.
Jakby mnie chciały tylko dla mojego ciała.
Jakie kobiety?
Czekaj.
Mówisz o Loli?
O Boże.
Dźwięk jej imienia przypomina mi zapach farby w cyrku,
trzask bata i niecne ruchy jej...
- Czego? - Jej pajęczego tańca.
Pajęczego tańca?
Nie była wyszkoloną tancerką. Nie miała umiejętności.
- Opowiesz mi więcej... - Nie. Posłuchaj.
Uważam, że to się dzieje za szybko.
Nie po to wróciłem. To jest Nowa Anglia, a nie Dziki Zachód.
Nie mogę...
Nie mogę znowu się zakochać w takiej dziewczynie jak Lola...
Nie dam rady.
Dlatego przyjechałem do ciebie, Lavinio.
Żebyś została matką moich dzieci.
Nie jesteśmy zaręczeni.
O cholera.
Mam pomysł.
Spójrz w górę.
Żarek zmienny.
Modrosójka błękitna. Tutaj.
Spójrz. Tam jest.
Tak.
Pomaga ci to?
W czym?
Czujesz się lepiej?
Nie.
Wciąż czuję się źle.
Znowu chodzi o wzrok?
Tak. O mój kreatywny wzrok.
Nic nie widzę.
Myślałem, że wiersze do ciebie napływają.
Ale przestały.
Chciałbym jakoś pomóc, ale...
Nigdy nie miałem takiego wzroku.
Tam był krasnoczubek ognisty.
To jest fascynujący ptak.
Gdzie? Który?
Spójrz tutaj. Twój brat.
Ciekawe w korze jest to...
Hej. Tato.
Przedstawię cię.
Kto to jest?
To jest wyjątkowy gość ze Stowarzyszenia Drzew Ozdobnych.
Pan Frederick Law Olmsted.
Olmsted.
To człowiek, który projektuje
wielki park w centrum Nowego Jorku.
Ten park jest wspaniały. Jestem ciekawa, jak pan go nazwie.
„Central Park”.
Idealnie. Wprost idealnie.
Nieźle. Nie świetnie.
Zgadnijcie, co jeszcze projektuje?
Co?
Błonia w Amherst.
Wspaniale.
Chyba pan żartuje.
Żartuje?
Nie, dobry człowieku. Wręcz przeciwnie.
Mówię całkiem poważnie.
Obserwujcie. Tak pracuje.
Przyjeżdżam do danego miejsca i nasłuchuję.
Nie przemawiam do niego.
A pozwalam mu mówić do siebie.
I co to miejsce mówi?
Jeszcze nie usłyszałem. Nie miałem dość czasu.
Tak.
Stoimy w tym konkretnym miejscu od godziny.
Czymże jest godzina?
W ogromie wszechświata godzina jest niczym.
Musimy odrzucić wszystkie zegary.
Natura ma swój własny czas.
A teraz muszę się przejść.
To jedna z najciekawszych osób, jakie poznałem.
Geniusz kreatywny. Wiele osiągnął dla Stowarzyszenia Drzew Ozdobnych.
Idę z nim.
Czekaj. Co robisz?
Myślę, że on może mi pomóc!
Myślałem, że ja ci pomagam.
Panie Olmsted.
- Jestem bezużyteczny jako ojciec. - Nie mów tak.
Wychowałeś trójkę dzieci i wszystkie sobie radzą.
Błagam.
Wszyscy ledwie dajecie radę.
A teraz mamy jeszcze dwójkę nowych.
Chodzi ci o nastolatki.
Tak.
Córki Newmana.
Źle się zachowują i twoja matka jest niezadowolona.
Mam pomysł.
Jaki?
Adoptuję je.
Co takiego?
Chciałbym je adoptować.
Współczuję im i mamy dużo miejsca.
Na górze jest pokój dla dziecka.
A dom czasem wydaje się pusty.
Jesteś pewien?
Przynajmniej tyle mogę zrobić.
W końcu ich spadek opłacił nasz dom.
To prawda i na pewno ulżyłoby twojej matce.
I tego bym chciał. Przyjmę je.
W porządku. Problem rozwiązany.
Hurra.
Teraz muszę tylko powiedzieć Sue.
Projektowanie parku jest dla mnie jak malowanie, pisanie wiersza czy sztuki.
Wiersza? Naprawdę?
Nie ma żadnej różnicy.
Jestem artystą. Kompozytorem.
Tylko że moim płótnem jest ziemia, a wersy powstają z naturalnych materiałów.
Na przykład ta skała...
robi odpowiednie wrażenie.
O nie!
O co chodzi?
Ten krzew róży to tragedia.
Co jest z nim nie tak?
Proszę powiedzieć szczerze.
Mogłaby pani koło niego siedzieć z poczuciem spokoju?
Może.
Może nie jest dość dobry.
Nie. On musi zniknąć.
Proszę zaczekać. Może spróbuję?
Powiedz...
Mogłaby pani siedzieć koło tego krzaka z książką
i czuć, że świat zupełnie pani nie przeszkadza?
Czy czuje pani, że uwalnia się od męczarni naszego miejskiego życia?
Poczekam tak długo, jak trzeba.
Szczerze mówiąc, to nie.
Krzak musi zniknąć.
A co robi pan, kiedy nie wie, co robić?
- Kiedy nie wiem? - Tak.
Czekam.
- Jak długo? - Ładne.
Tak długo jak trzeba.
Miesiące, lata.
Musi pan być bardzo cierpliwy.
Tworzę sztukę, która przetrwa wieki.
Pokolenia będą cieszyły się moimi parkami.
Moje parki mogą ocalić demokrację, więc...
nie mogę się śpieszyć.
Zdarza się panu utknąć?
Nie, nie zgadzam się na to.
Proszę spojrzeć.
To jedne z najpiękniejszych Taxus baccata, jakie widziałem.
Taxus co?
Te krzewy.
Ale czy one płyną?
Czy przetaczają się bez wysiłku jak grzebień fali?
Czy sprawiają, że serce śpiewa?
Ameryka, kraj wolnych,
gdzie wszystkie klasy mieszają się ze sobą jako równi ludzie.
Chodźmy. Sprawdźmy to.
Co?
Co do...
Mój Boże.
Jestem w dziurze.
Halo!
Halo?
Na litość boską.
Halo!
Jestem w dziurze!
Uwierzysz?
Sam pisze, że poszedł na spotkanie w Great Barrington,
gdzie słuchali wykładu frenologa.
Okej. Czyli dotykali jego czaszki.
Frenologowie są teraz bardzo modni.
Musimy podrasować nasze przyjęcia.
Nie może mnie przebić impreza z zachodniego Massachusetts.
I znam gospodynię.
Ta kobieta nawet nie przeliteruje słowa frenolog.
Sue!
Tu jesteś. Mam wspaniałe wieści.
Jakie?
Clara i Anna Newman, moje urocze kuzynki,
będą razem z nami mieszkać. Tutaj, w Evergreens.
Czyż to nie wspaniale?
O czym ty mówisz?
Mówię o domu dla tych biednych dzieci.
Można adoptować kuzynki, prawda?
Nawet mnie o to nie zapytałeś.
Nie chcę ich tu.
Ale one nie mają dokąd pójść.
Są bezdomnymi sierotami.
Jak ty, nim zostałaś panią Dickinson.
O niczym innym nie marzę.
Dwie żywe istoty przypominające mi o mojej okropnej przeszłości.
Sue...
miej serce.
Dlaczego ty je tu chcesz?
Ponieważ...
chcę dziecka.
Austinie.
Chcę dziecka, a obiecałem ci, że nie będę cię prosił, byś je urodziła.
To dla mnie szansa,
by stać się ojcem tych dziewczynek i dotrzymać złożonej ci obietnicy.
I jesteś mi to winna, by się z tego powodu ucieszyć.
Wygląda na to, że już podjąłeś decyzję.
Czyli postanowione.
Lepiej idź przygotować pokój dla dzieci.
Pobłogosław ten dzień
Pomocy!
Halo?
Nazywam się Edward. Jestem w dziurze.
Edward?
Halo!
Halo?
Edwardzie?
To ty, kochanie?
Cześć.
Znalazłaś mnie. Dzięki Bogu.
Wpadłeś do dziury!
Wiem o tym. Jestem w niej. Wydostań mnie stąd, na litość boską.
Pomóż mi, kobieto.
Co robisz? Nie.
Daj spokój.
Okej.
Coś ty zrobiła?
Przykro mi, ale teraz porozmawiamy,
czy ci się to podoba, czy nie.
To nie jest dobry moment.
Idealny. W końcu nie masz jak mnie unikać.
Nigdy cię nie unikam, matko.
Przysięgam, że jeśli jeszcze raz mnie tak nazwiesz,
pogrzebię nas oboje w tej dziurze.
Mój Boże. Co z tobą?
Chcę wiedzieć, co zamierzasz zrobić w sprawie córek Newmana.
Załatwiłem tę sprawę.
Rozmawiałem z Austinem. On je przygarnie.
- Tak? - Tak.
Słucham cię, choć może ci się wydawać, że tak nie jest.
Chcę, byś to bardziej okazywał.
Chodzi ci o ten pokaz bydła, prawda?
Wynagrodzę ci to.
Minęły już trzy tygodnie.
Byłem zajęty.
Mam dość tego, że jesteś zajęty.
Nasze dzieci są już dorosłe.
Teraz powinniśmy na nowo odkrywać pasję naszej młodości.
Dni, kiedy nie działo się to tylko podczas pokazu bydła.
Ale też podczas Bożego Narodzenia i Wielkanocy.
Pamiętasz, jak lubiliśmy przygody?
Kiedy poczęliśmy Lavinię w środku dnia?
Albo gdy położyliśmy nową narzutę na łóżko i udawaliśmy, że jesteśmy w hotelu?
Pięknie na niej wyglądałaś.
Czemu już tego nie robimy?
Cóż mogę rzec?
Zestarzeliśmy się.
Nie pamiętałam, że te żywopłoty są takie wysokie.
Ani takie długie.
Chyba się zgubiliśmy.
Dobrze. Taką miałem nadzieję.
Naprawdę?
Tak. Chodziło mi o zgubienie się.
Nie lubi pani się gubić?
Nie wiem.
Teraz czuję się zagubiona, gdy siadam, by pisać.
Widzę tylko pustą kartkę, która się na mnie gapi.
To nie brzmi jak zagubienie.
To brzmi jak bycie zbyt świadomym siebie i hałaśliwego świata dokoła.
Mówię o byciu tak skupionym nam czymś, że nikniesz w środku.
Tracisz poczucie czasu, przestrzeni i ludzi.
Jesteś tylko ty i twoja wena. Na pewno tego doświadczyłaś?
Tak.
Ale już nie doświadczam.
To czas się zgubić. Całkowicie.
Chodźmy. Wejdźmy głębiej.
Lola.
Lola Montez.
Nazywam się Lavinia, ale...
możesz mi mówić Lola.
Mów mi Lola.
Wykonuję pajęczy taniec...
Nie!
LAVINIO DICKENSEN WYJDZIESZ ZA MNIE
Co powiesz, kochanie?
- Zniszczyłeś własność moich rodziców. - Wiem.
Zapomniałem, że dziewczynę trzeba zaskoczyć szalonym czynem,
by zgodziła się na ślub.
Naprawdę myślałam, że zostałam porwana.
Czyli zadziałało.
Teraz nie możesz mi odmówić.
Nie przed tymi wszystkimi ludźmi.
Powiedz „tak”.
Jak ich do tego namówiłeś?
Jestem biznesmenem.
- Okej, ale... - Okej?
Okej?
Okej! Powiedziała: „okej”!
Będę najszczęśliwszym mężczyzną na ziemi.
Jane, tęsknisz za mężem?
Abby.
Czyli teraz mieszkamy tu.
Anno. Claro.
Witajcie w Evergreens.
Wezmę wasze torby.
Jesteście głodne? Co mogę zrobić, by było wam wygodnie?
Jeśli czegoś potrzebujecie, przyjdźcie do mnie.
Fajny wujek, kuzyn, ojczym, kumpel.
Czy zgubiliśmy się już wystarczająco?
Nie wiem. A czuje pani, że znowu może pisać?
Nie.
Chodzi o redaktora.
Dałam mu swój wiersz.
I czuję się, jakby w rękach trzymał moje życie.
Jakbym była stokrotką, a on słońcem
i bez ciepła jego zgody, nie mogę rosnąć.
To niedobrze.
Opinia to paskudna sprawa.
Odwraca uwagę od piękna twojej sztuki.
To może nie powinnam szukać czytelników.
Może sława jest...
niebezpieczna.
Dałam jeden wiersz jednemu człowiekowi i cierpię na niemoc twórczą.
Czytelnicy są nieistotni.
Praca sama w sobie jest darem, a nie nagroda za nią.
Zrozumienie tego to zrozumienie prawdziwego mistrzostwa.
Ma pan rację.
Wiem o tym, ale jak to zrobić?
To proste.
Czas przestać być stokrotką, a zacząć być słońcem.
Hej, słyszałeś?
Nie jestem twoją stokrotką.
Panie Olmsted?
Nie ruszaj się.
Okej. Do góry, kobieto.
Nie krzycz na mnie i nie ruszaj się.
Nic nie widzę! Moja głowa utknęła pod twoją sukienką!
Nareszcie.
Co mówiłaś?
- Już prawie jestem. Pchaj. - Okej.
Pchnij mnie mocno.
Okej.
Em.
Dobra, a teraz podaj mi rękę.
Dokąd idziesz?
Miło się rozmawiało.
Em!
Dokąd idziesz?
Hej!
Jestem słońcem.
- Jestem słońcem. - Emily! Tu jesteś.
Panie Olmsted, to pan?
Sam. Mój Boże.
Wszędzie cię szukałem.
Tak?
Samie. Tak się bałam.
Całym moim umysłem zawładnęła jedna myśl,
czy spodoba ci się mój wiersz.
Nie musisz się bać.
Mam dla ciebie świetne wieści.
Tak?
Przeczytałem twój wiersz.
Jest genialny.
Niesamowity.
Opublikuję go.
Opublikuję cię.
Moja mała stokrotko.
O co chodzi?
Powinnaś się cieszyć.
Wiem.
Tylko byłam dziś strasznie zagubiona.
Nie musisz się martwić.
Gdy będziesz sławna i zobaczy cię cały świat,
nigdy więcej się nie zgubisz.
A teraz chodź.
Dobrze, że Maggie ma tylu braci,
bo nigdy bym się nie wydostał z tej dziury.
Szkoda, że przyszli tak wcześnie.
Przydałoby się, żebyś tam spędził jeszcze kilka godzin.
Spójrz. To nasza lepsza córka.
Piękna i zaręczona Lavinia.
Nie macie nic przeciwko temu, żebym wyszła za Shipa?
Mówił, że dostał wasze pozwolenie, ale nie jestem pewna, czy on...
Daliśmy mu nasze pozwolenie. To dobry człowiek.
Prawda, Edwardzie?
Jest w porządku.
Wprost nieziemski, Vinnie.
A te oświadczyny. Mój Boże.
Takie romantyczne.
Chciałabym, by mnie ktoś się tak oświadczył.
Przecież ładnie ci się oświadczyłem.
Tak, napisałeś do mnie list,
w którym analizowałeś, ile miesięcznie potrzebowałabym masła, i dodałeś:
„Uważam, że bylibyśmy oszczędnymi i rozsądnymi towarzyszami”.
Ludzie wyrażają miłość na różne sposoby.
Cieszę się twoim szczęściem, Vinnie.
Naprawdę.
A jutro rano wybierzemy chusteczki do twojej wyprawki.
Nie wiem, czy chcę wziąć ślub.
Lavinio. Miałam ciężki dzień.
Wyjdziesz za tego człowieka i koniec dyskusji. Dobranoc.
Te dzieci mnie wykończą.
Napisy: Agnieszka Otawska