(คุณ อี. ดิกคินสัน แอมเฮิร์สต์ รัฐแมสซาชูเซตส์)
(พระอาทิตย์)
เป็นอะไรไปคะคุณ
ฉันเขียนไม่ออก
โอ้ ตายจริง ไม่นึกว่าจะได้ยินคำนี้ออกจากปากคุณ
ตั้งแต่ฉันให้กลอนเขาไปบทหนึ่ง
ให้ใครคะ
คุณโบวส์
ฉันส่งงานเขาเมื่อสองอาทิตย์ก่อน
โอ้ พระเจ้า เป็นคำที่แย่มากเลยไม่ใช่เหรอ
"ส่งงาน" เหมือนเขาควบคุมฉัน
เหมือนเขาเป็นเจ้านายฉัน
บางคนก็เหลิงกับอะไรแบบนั้นค่ะ
ช่างเถอะ ทำไมคุณเขียนไม่ออกล่ะ
เพราะจะเขียนกลอนไปอีกทำไม ถ้าเขาปฏิเสธกลอนนั้น
คุณรู้ได้ยังไงคะว่าเขาจะปฏิเสธ
ไม่รู้สิ
ฉันไม่รู้อะไรเลย
ฉันไม่รู้ว่าจะรู้เมื่อไหร่
ให้ตาย ชีวิตฉันติดอยู่กับที่
นี่เป็นความผิดพลาดครั้งใหญ่
ฉันแน่ใจว่าเขาแค่ยังไม่ได้อ่าน
เขายุ่งมากนะคะ เดี๋ยวก็คงอ่านจนได้
ใช่ พอถึงตอนนั้น ฉันคงเหี่ยวแห้งเฉาตายไปแล้ว
เอมิลี
เอมิลี เกิดอะไรขึ้น
แม่ได้ยินเสียงโหยหวนของลูก ดังไปถึงชั้นบน
หนูว่างเปล่าค่ะ
แห้งเหี่ยว กลวง
เป็นเปลือกที่ไร้ประโยชน์
เธอเขียนไม่ออกค่ะ
โลกของเอมิลี ดิกคินสัน
(ดอกเดซี่มองตามแสงอาทิตย์)
แม็กกี้ เธอบอกพวกน้องชายเธอเหรอว่า เราต้องการส้วมเพิ่ม
เปล่าค่ะ
งั้นจะอธิบายหลุมนี่ว่ายังไง
ฉันคิดว่าน่าจะเป็นฝีมือแขกตัวน้อยๆ ที่เพิ่งมาอยู่บ้านเรา
เมื่อวานฉันเห็นทั้งสองคนเตร็ดเตร่ อยู่แถวๆ ห้องเก็บเครื่องมือ
อะไร ไม่ เด็กๆ ขุดหลุมนี่ไม่ไหวหรอก มันใหญ่เกินไป
ฉันว่าคุณไม่รู้หรอก ว่าเด็กสาวทำอะไรได้บ้าง
เอ็ดเวิร์ดคะ เราจะให้พวกแก อยู่บ้านเราต่อไม่ได้นะคะ
ลูกๆ ของนิวแมนไม่ได้ขุดหลุมนี่
น้องสาวกับน้องเขยคุณ คงตามใจพวกแกน่าดู
ก็พวกแกมาจากบรุกลิน
นั่นไม่ใช่ข้ออ้าง
หนูรู้สึกเหมือนลูกแมวตัวนั้น
ติดอยู่ในหลุมลึกไร้ทางออก
ทำไมคุณไม่ลองเขียนกลอนตลกดูล่ะคะ
เอ็ดเวิร์ด เราต้องคุยกัน
ไว้ก่อนที่รัก ผมจะไปดูนก
ไม่ค่ะ เราต้องคุยกันเดี๋ยวนี้
ฉันขอบอกเลยนะว่า เด็กสองคนนั่นเกเรเกินไปแล้ว
เผลอเมื่อไหร่คงเผาบ้านเรา
ก็อย่าให้เผาบ้านเราสิ
เอาละ นกกระจิ๊ดตะโพกเหลือง กำลังรอผมอยู่
ฉันอยากให้คุณสนใจฉันบ้าง
พ่อคะ หนูไปดูนกกับพ่อได้ไหม
หนูอยากหาอะไรทำ ให้สมองปลอดโปร่ง
เป็นความคิดที่ยอดเยี่ยมมาก
ไหนหมอบอกว่าห้ามลูกออกแดดไงล่ะ
ไม่ ไอ้หมอคนนั้นมันลวงโลก
มาเถอะ ไปกัน
น้องชายฉันจะลงไปเอาแมวขึ้นมาค่ะ
น่าสงสาร ตัวนี้ชื่ออะไร
ฉันว่ามันชื่อดรัมมี่ดูเดิลส์นะคะ
โอ้ ไม่นะ ตัวนี้ชอบกัด
นายคิดว่าพ่อแม่ฉันสังเกตเห็นไหม ว่านายอยู่ในห้องฉันตลอด
ไม่รู้สิ เราควรกังวลไหม เราน่าจะหยุดแค่นี้นะ
- ไม่ แบบนี้เซ็กซี่ดี - ไม่เหรอ
- ฉันชอบแหกกฎ - โอเค
- มันไม่ได้ผล - ใช่
ให้เวลาฉันเดี๋ยว
- มัน... โอเค - โอเค
- มันไม่กระดุกกระดิกเลย - ใช่
อาจเป็นเพราะเราไม่ควรทำอย่างนี้
หมายความว่ายังไง นายไม่สนุกด้วยเหรอ
ไม่ ฉันสนุกนะ สนุกมากไปด้วยซ้ำ
มันไม่ควรเป็นแบบนี้ มันไม่เหมาะสม
- ใช่ - ไม่นะ
ฉันพยายามจะเป็นสุภาพบุรุษ
ทำอย่างสุภาพ
แต่ทุกครั้งที่ฉันพยายาม จะจูบมือเธอเบาๆ
เธอก็ผลักฉันลงเตียงทุกที
ไม่รู้สิ เอาจริงๆ นะ ฉันชักจะรู้สึกเหมือนถูกใช้
- ว่าไงนะ - ใช่
และฉันเกลียดมาก เวลาที่ผู้หญิงทำให้ฉันรู้สึกแบบนี้
เหมือนพวกหล่อนต้องการแค่ร่างกายฉัน
ผู้หญิงไหน
เดี๋ยวนะ
นายกำลังพูดถึงโลล่าเหรอ
โอ้ พระเจ้า
แค่ได้ยินชื่อหล่อน ฉันก็นึกถึง กลิ่นฉุนของสีในคณะละครสัตว์
เสียงหวดแส้ของหล่อน และแรงกระแทกกระทั้นร้ายกาจของ...
- ของอะไร - ของท่าเต้นแมงมุม
ท่าเต้นแมงมุมเหรอ
โอ้ หล่อนไม่ใช่นักเต้นอาชีพด้วยซ้ำ ไม่มีทักษะ
- เล่าเรื่องท่าเต้นแมงมุมอีกสิ... - ไม่ โอเค ฟังนะ
ฉันแค่คิดว่า เราใจเร็วด่วนได้กันเกินไป
ฉันไม่ได้กลับมาที่นี่เพื่อสิ่งนี้ ที่นี่นิวอิงแลนด์ ไม่ใช่ไวลด์เวสต์
ฉันไม่...
ฉันจะตกหลุมรัก ผู้หญิงอย่างโลล่าอีกไม่ได้
ฉันไม่ไหว
ฉันเลยมาหาเธอที่นี่ไงล่ะ ลาวิเนีย
เธอจะเป็นแม่ของลูกฉัน
เราไม่ได้หมั้นกันด้วยซ้ำ
โอ๊ย เซ็ง
ฉันคิดอะไรออก
เงยหน้าขึ้นมองสิ
เวอร์มิเลียน ฟลายแคตเชอร์
บลูเจย์ทางนี้
ดูนั่นสิ อยู่นั่นไง
อ้อ จริงด้วย
ตกลงมันช่วยไหม
ช่วยอะไรคะ
ลูกรู้สึกดีขึ้นหรือเปล่า
ไม่ค่ะ
หนูยังรู้สึกแย่อยู่
สายตาลูกอีกแล้วใช่ไหม
ค่ะ ใช่ สายตาแห่งการรังสรรค์
มองไม่เห็นอะไรเลย
หนูนึกว่าหนูจะคิดกลอนออกเรื่อยๆ
แต่ตอนนี้คิดไม่ออก
พ่อก็อยากจะช่วยอะไรลูกได้ แต่...
พ่อไม่เคยมีสายตาแบบลูก
นั่นนกคาร์ดินัล
โอ๊ะ เจอนกที่น่าสนใจด้วยล่ะ
ตรงไหนคะ ตัวไหน
ดูสิ อยู่นั่นไง พี่ชายของลูก
เรื่องตลกเกี่ยวกับเปลือกไม้ก็คือ...
อ้าว สวัสดีครับพ่อ
ผมมีคนอยากแนะนำให้รู้จัก
นั่นใครน่ะ
พ่อครับ นี่คือแขกพิเศษของ สมาคมไม้ประดับแห่งแอมเฮิร์สต์
คุณเฟรเดอริก ลอว์ โอล์มสเตด
โอล์มสเตด
พ่อคะ คนนี้ไงที่ออกแบบ
สวนสาธารณะที่ยิ่งใหญ่ ตรงใจกลางนิวยอร์กซิตี
คุณโอล์มสเตด สวนนั่นฟังดูยอดมากค่ะ คุณจะตั้งชื่อมันว่าอะไรคะ
ผมจะเรียกมันว่า "เซ็นทรัลพาร์ก"
เลิศค่ะ เหมาะสมที่สุด
ก็ดีนะ แต่ไม่ได้ยอดเยี่ยมอะไร
ทายซิว่าเขาจะออกแบบอะไรอีก
อะไร
พื้นที่สาธารณะแห่งแอมเฮิร์สต์
สุดยอด
ไปไกลๆ เลย
ไปไกลๆ เหรอ
ไม่หรอก สหาย ไม่ ตรงกันข้ามต่างหาก
ผมต้องอยู่ที่นี่
ดูนะครับ นี่คือขั้นตอนการทำงานของเขา
คืองี้ ผมไปถึงที่ไหน ผมก็จะเงี่ยหูฟัง
ผมไม่พูดกับสถานที่แห่งนั้น
ผมจะให้สถานที่พูดกับผม
แล้วที่นี่กำลังพูดว่าอะไรคะ
ยังไม่ได้ยินเลย ผมเพิ่งมาถึงเอง
อ้อ
จริงๆ เรายืนอยู่ตรงนี้ มาชั่วโมงนึงแล้ว
แล้วชั่วโมงนึงคืออะไร
ในความกว้างใหญ่ของจักรวาล หนึ่งชั่วโมงไม่มีความหมายเลย
ไม่ เราต้องโยนนาฬิกาทิ้งให้หมด
ธรรมชาติมีเวลาของมันเอง
เอาละ ผมต้องไปเดินดูต่อแล้ว
เขาเป็นคนที่น่าสนใจที่สุดคนหนึ่ง ที่ผมเคยรู้จัก
อัจฉริยะในการสร้างสรรค์ จะเป็นการปฏิวัติครั้งใหญ่ของสมาคมฯ
หนูจะไปกับเขา
เฮ้ เดี๋ยว เอมิลี จะทำอะไรน่ะ
หนูคิดว่าชายคนนี้ช่วยหนูได้
พ่อนึกว่าพ่อกำลังช่วยลูกอยู่
คุณโอล์มสเตดคะ
พ่อเป็นพ่อที่ไร้ประโยชน์
พ่อครับ อย่าพูดอย่างนั้นสิ
พ่อเลี้ยงลูกสามคน และเราก็โตมาดีกันหมด
โอ้ ไม่เอาน่า
พวกแกสามคนลูกผีลูกคนกันทั้งนั้น
แถมมีเด็กใหม่อีกสองคนให้ดูแล
หมายถึงสองพี่น้องนั่น
ใช่
ใช่ สองสาวนิวแมนนั่นแหละ
เอาแต่ทำตัวเกะมะเหรกเกเร จนแม่ของลูกเคือง
งั้นผมคิดอะไรออก
โอ้ อะไร
ผมจะรับเลี้ยงทั้งคู่
ว่าอะไรนะ
ผมอยากรับเลี้ยงสองคนนี้
ผมเห็นใจพวกแกนะ แถมบ้านเราก็มีพื้นที่ตั้งเยอะ
เรามีห้องเด็กอยู่ข้างบน
บางครั้ง บ้านก็ให้ความรู้สึกเหงาเหลือเกิน
ลูกแน่ใจเหรอ
ก็ไม่ได้เหลือบ่ากว่าแรง
ยังไงมรดกของพวกแก ก็จ่ายค่าบ้านให้เราอยู่แล้ว
ก็จริง และแม่ของลูกก็คงโล่งใจ
ยิ่งดีเลยครับ ผมจะรับพวกแกไว้เอง
เอาละ หมดปัญหาแล้ว
ไชโย
ทีนี้ผมก็แค่ต้องบอกซู
สำหรับผมแล้ว การสร้างสวนสาธารณะ ก็เหมือนวาดภาพ แต่งบทละคร แต่งกลอน
แต่งกลอน จริงเหรอคะ
มันไม่แตกต่างกันเลยนะ
ผมเป็นศิลปิน เป็นผู้รังสรรค์ผลงาน
เพียงแต่ผ้าใบของผมคือแผ่นดิน และกลอนของผมทำจากวัสดุธรรมชาติ
ยกตัวอย่างเช่น หินก้อนนี้...
มันถูกต้องเหมาะสมที่สุดแล้ว
โอ้ ไม่นะ
อะไรคะ
พุ่มกุหลาบนี่คือหายนะชัดๆ
พุ่มกุหลาบไม่ดีตรงไหน
ตอบผมมาตรงๆ
ถ้าคุณนั่งข้างกุหลาบพุ่มนี้ คุณจะรู้สึกสงบได้ไหม
ก็อาจจะ
"อาจจะ" ยังไม่ดีพอ
ไม่ เราต้องเอาพุ่มนี้ออก
เดี๋ยวก่อนค่ะ ขอฉันลองดูหน่อย
บอกผมมา...
ถ้าคุณนั่งอ่านหนังสือ อยู่ข้างพุ่มนี้
คุณจะรู้สึกสงบ ไม่มีอะไรรบกวนเลยหรือเปล่า
คุณจะรู้สึกผ่อนคลาย จากความวุ่นวายของชีวิตในเมืองไหม
ผมรอนานแค่ไหนก็ได้
เอาจริงๆ นะ ไม่ค่ะ
งั้นพุ่มนี้ต้องไป
แล้วคุณทำยังไง เวลาที่คุณไม่รู้ว่าจะทำยังไงดี
- เวลาที่ผมไม่รู้เหรอ - ใช่ค่ะ
ผมก็รอ
- นานแค่ไหน - หอมดี
นานเท่าที่จำเป็น
ไม่ว่าจะกี่เดือน กี่ปี
คุณคงมีความอดทนน่าดู
ผมกำลังสร้างสรรค์งานศิลปะ ที่จะคงอยู่ไปอีกหลายศตวรรษ
คนอีกหลายรุ่นจะมีความสุข กับสวนสาธารณะของผม
สวนสาธารณะของผมจะช่วยกอบกู้ ประชาธิปไตยด้วยตัวมันเอง ดังนั้น...
จะเร่งไม่ได้
คุณเคยคิดงานไม่ออกบ้างไหม
ไม่ ผมไม่ยอมให้เกิดเรื่องแบบนั้น
ดูนั่นสิ
โอ้ นั่นเป็นแทกซัสบักคาตา ที่สวยที่สุดที่ผมเคยเห็น
แทกซัสอะไรนะคะ
รั้วพุ่มไม้พวกนี้
แต่มันกลมกลืนหรือเปล่า
มันทอดออกไปอย่างเป็นธรรมชาติ เหมือนเกลียวคลื่นหรือเปล่า
มันทำให้หัวใจเบิกบานไหม
อเมริกา ดินแดนแห่งอิสรภาพ
ที่ที่คนทุกชนชั้นสามารถอยู่ด้วยกัน อย่างเท่าเทียม เป็นหนึ่งเดียว
มาเถอะ ไปหาคำตอบกัน
อะไรเนี่ย
อะไร...
คุณพระช่วย
ฉันอยู่ในหลุม
ฮัลโหล
ให้ตายสิ
ฮัลโหล
ผมอยู่ในหลุม
เชื่อเขาไหมล่ะ
แซมบอกฉันว่าเขาเพิ่งไปงานเลี้ยง ที่เกรทแบร์ริงตัน
แล้วก็มีการบรรยาย ของหมอทำนายนิสัยจากกะโหลกศีรษะ
โอเค หมอคลำกะโหลกเขา
ตอนนี้หมอดูศาสตร์นี้กำลังมาแรง
เราต้องเกทับให้ได้
ฉันยอมให้งานเลี้ยงที่ เวสต์แมสซาชูเซตส์ดีกว่าไม่ได้หรอก
ฉันรู้จักแม่งานด้วย
ไม่มีทางที่แม่นั่นจะสะกดคำว่า หมอดูกะโหลกเป็นด้วยซ้ำ
ซู
อยู่นี่เอง ฉันมีข่าวดีจะมาบอก
อะไรคะ
คลาร่ากับแอนนา นิวแมน ลูกพี่ลูกน้องที่น่ารักของฉัน
จะมาอยู่บ้านเราที่ดิเอเวอร์กรีนส์
ยอดเยี่ยมไปเลยใช่ไหมล่ะ
คุณพูดเรื่องอะไรน่ะ
ฉันกำลังพูดเรื่องให้ที่อยู่อาศัย แก่เด็กที่น่าสงสาร
เรารับลูกพี่ลูกน้อง มาเป็นลูกบุญธรรมได้ใช่ไหม
ออสติน คุณไม่ได้ถามฉันด้วยซ้ำ
ฉันไม่อยากให้พวกแกมาอยู่ด้วย
แต่ซู พวกแกไม่มีที่ไปนะ
พวกแกเป็นเด็กกำพร้า ไร้บ้าน
เหมือนเธอ ก่อนมาใช้นามสกุลดิกคินสันไง
อย่างที่ฉันต้องการเลย
เครื่องเตือนใจที่มีชีวิต มีลมหายใจ ถึงอดีตอันเลวร้ายของฉัน
ซู...
มีเมตตาหน่อยสิ
ทำไมคุณถึงอยากให้พวกแกอยู่ที่นี่
เพราะ...
เพราะฉันอยากมีลูก
ออสติน
ฉันอยากมีลูก และฉันสัญญากับเธอไว้ ว่าฉันจะไม่ขอให้เธอมีลูกให้ฉัน
นี่คือโอกาสที่ฉัน
จะเป็นพ่อให้เด็กสองคนนี้ และรักษาสัญญากับเธอด้วย
และฉันคิดว่า เธอน่าจะยินดีกับฉันหน่อย
ฟังดูเหมือนคุณตัดสินใจแล้ว
ก็คงต้องตามนั้น
เธอไปทำความสะอาดห้องเด็กเถอะ
โอ้ อากาศดีเหลือเกิน
ช่วยด้วย
ฮัลโหล
ผมชื่อเอ็ดเวิร์ด ผมอยู่ในหลุม
เอ็ดเวิร์ดเหรอ
ฮัลโหล
เอ็ดเวิร์ด
นั่นคุณเหรอ ที่รัก
ไงคะ
คุณเจอผม ขอบคุณสวรรค์
คุณตกลงไปในหลุม
ผมรู้น่า ผมอยู่ในหลุม ช่วยผมออกไปที ให้ตายสิ
ช่วยผมออกไปเดี๋ยวนี้นะ แม่คุณ
คุณจะทำอะไรน่ะ ไม่นะ
ลุกขึ้น
โอเคๆ
คุณทำอะไรลงไป
ขอโทษนะ แต่เราจะคุยกันเดี๋ยวนี้ เอ็ดเวิร์ด
ไม่ว่าคุณจะชอบหรือไม่ก็ตาม
เวลานี้ไม่เหมาะ
เวลานี้แหละเหมาะที่สุด เพราะคุณไม่มีทางหนีฉันไปไหนได้
ไม่ ผมไม่เคยหนีคุณนะ คุณแม่
เอ็ดเวิร์ด ฉันสาบานเลย ถ้าเรียกฉันว่าคุณแม่อีกที
ฉันจะฝังเราสองคนไว้ในหลุมนี้แหละ
ให้ตายสิ คุณเป็นบ้าอะไร
ฉันอยากรู้ว่าคุณจะจัดการ เรื่องเด็กนิวแมนสองคนนั้นยังไง
เรื่องนั้นคลี่คลายแล้ว
ผมคุยกับออสติน เขาจะรับเลี้ยงทั้งคู่
- จริงเหรอคะ - ใช่
คืองี้ ผมฟังคุณนะ แม้อาจจะดูเหมือนผมไม่ฟังก็ตาม
ฉันแค่อยากให้คุณแสดงออก มากกว่านี้
นี่เป็นเรื่องงานแสดงโคขุนใช่ไหม
ผมจะชดเชยให้คุณ
มันผ่านมาสามสัปดาห์แล้ว เอ็ดเวิร์ด
ผมยุ่งน่ะ
ฉันเบื่อกับ การที่คุณยุ่งตลอดเวลาเต็มที
ลูกๆ ของเราโตกันหมดแล้ว
นี่เป็นเวลาที่เราควรจะรื้อฟื้น
ความเร่าร้อนแห่งวัยเยาว์
วันวานที่ไม่ใช่แค่งานแสดงโคขุน
เราเคยมีวันคริสต์มาสกับอีสเตอร์ด้วย
คุณจำได้ไหมว่า เราเคยโลดโผนกันแค่ไหน
ตอนที่เราปฏิสนธิลาวิเนีย ตอนกลางวันแสกๆ น่ะ
หรือตอนที่เราปูผ้าผืนใหม่บนเตียง และตี๊ต่างกันว่าเราอยู่ที่โรงแรม
คุณดูสวยมากบนผ้าผืนนั้น
แต่ทำไมเราไม่ทำอย่างนั้นกันอีก
จะให้ผมพูดอะไรได้
เราแก่แล้ว
ว้าว
ฉันจำไม่ได้เลยว่า รั้วต้นไม้สูงถึงขนาดนี้
หรือยาวขนาดนี้
ฉันคิดว่าเราน่าจะหลงทางกันแล้ว
โอ้ ดี ดีเลย ผมหวังไว้ว่าเราจะหลงทาง
งั้นเหรอคะ
ใช่ การหลงทางนี่แหละสำคัญที่สุด
คุณไม่ชอบหลงทางเหรอ
ฉันไม่รู้
ตอนนี้ฉันรู้สึกหลงทาง ตอนที่นั่งเขียนกลอน
ฉันเห็นแต่กระดาษเปล่าข้างหน้า
ฟังดูเหมือนไม่ใช่หลงทางนะ
ฟังดูเหมือนคุณรู้สึกถึงตัวเอง และเสียงรอบข้างมากเกินไป
ผมกำลังพูดถึงการที่คุณจดจ่อ กับบางสิ่งมากจนหายเข้าไปกับมัน
จนคุณไม่รู้เวลา ไม่รู้ว่าอยู่ที่ไหน หรือกับใคร
มีแค่คุณกับความคิดที่เลื่อนไหลไป ผมว่าคุณน่าจะเคยมีประสบการณ์แบบนี้
เคยค่ะ
แต่ฉันไม่รู้สึกอย่างนั้นอีกแล้ว
งั้นคุณก็ควรต้องหลงทาง หลงไปให้สุด
มาเถอะ ไปให้ลึกกว่านี้กัน
โลล่า
โลล่า มอนเทซ
ฉันชื่อลาวิเนีย แต่คุณ...
เรียกฉันว่าโลล่าก็ได้
เรียกฉันว่าโลล่าแล้วกัน
ฉันเต้นท่าแมงมุม...
ไม่นะ
(ลาวิเนีย ดิกคินสัน แต่งงานกันไหม)
คิดว่ายังไงล่ะ ที่รัก
- นายพ่นสีใส่โรงนาของพ่อแม่ฉัน - ฉันรู้
ฉันลืมไปว่าหญิงสาวอยากรู้สึก ถูกเซอร์ไพรส์ด้วยการแกล้งแบบแรงๆ
เพื่อจะได้ตกลงแต่งงาน
ฉันคิดจริงๆ ว่าฉันถูกลักพาตัว
แปลว่าได้ผล
ทีนี้เธอก็ปฏิเสธฉันไม่ได้แล้ว
ไม่ใช่ต่อหน้าคนเยอะขนาดนี้
ตอบตกลงๆ
นายเรียกคนมาเยอะขนาดนี้ได้ยังไง
ฉันเป็นนักธุรกิจ
- โอเค แต่ฉัน... - โอเคเหรอ
โอเคเหรอ
โอเค หล่อนตอบว่าโอเค
เธอจะทำให้ฉัน เป็นผู้ชายที่มีความสุขที่สุด
เจน เธอคิดถึงสามีเธอไหม
แอ็บบี้
ฉันเดาว่าที่นี่เป็นบ้านเราแล้ว
แอนนา คลาร่า
ยินดีต้อนรับสู่บ้านดิเอเวอร์กรีนส์
ฉันถือกระเป๋าให้นะ
หิวหรือเปล่า มีอะไรที่ฉันทำได้ เพื่อให้พวกเธอรู้สึกสบายใจ
ถ้าต้องการอะไรก็ตาม มาหาฉันได้เลย
น้าสุดเจ๋ง ญาติผู้พี่ พ่อบุญธรรม เพื่อน
เราหลงกันพอหรือยังคะ
ไม่รู้สิ คุณรู้สึกว่า ตัวเองเขียนออกหรือยังล่ะ
ยังค่ะ
เป็นเพราะบรรณาธิการน่ะ
ฉันส่งกลอนให้เขาบทหนึ่ง
และตอนนี้มันเหมือน เขากุมชีวิตฉันไว้ในมือ
เหมือนฉันเป็นดอกเดซี่ ส่วนเขาเป็นพระอาทิตย์
หากไม่ได้ความอบอุ่นจากการยอมรับ ฉันก็โตไม่ได้
นั่นไม่ดีนะ
ความเห็นเป็นสิ่งไม่แน่นอน
มันเป็นสิ่งก่อกวนสมาธิแสนเลวร้าย ที่ทำให้คุณผลิตงานที่งดงามไม่ได้
โอเค งั้นฉันก็ไม่ควรพยายาม ให้ใครอ่านผลงานฉันเลย
บางทีชื่อเสียง...
เป็นสิ่งอันตราย
คือว่าฉันมอบกลอนให้ผู้ชายคนหนึ่ง แล้วตอนนี้ฉันก็เขียนไม่ออก
ผู้อ่านไม่เกี่ยวหรอก
ตัวผลงานเองต่างหากคือของขวัญ ไม่ใช่คำชม
ถ้าเข้าใจเรื่องนั้นได้ ก็จะเข้าใจความเชี่ยวชาญที่แท้จริง
คุณพูดถูกค่ะ
ฉันรู้ว่าคุณพูดถูก แต่ฉันจะทำได้ยังไง
ง่ายมาก
อย่ายอมเป็นดอกเดซี่ และเริ่มเป็นพระอาทิตย์แทน
นี่ ได้ยินหรือเปล่า
ฉันไม่ใช่เดซี่ของคุณอีกต่อไป
คุณโอล์มสเตดคะ
ยืนนิ่งๆ
โอเค ขึ้นไปซะทีสิ แม่คุณ
เลิกตะคอกใส่ฉันและยืนนิ่งๆ
ผมมองไม่เห็นอะไรเลย หัวผมมุดอยู่ใต้กระโปรงคุณ
ได้เวลาซะที
ว่าอะไรนะ
- ฉันเกือบถึงแล้ว ดันค่ะ - โอเค
ดันฉันขึ้นไป
โอเค
เอ็ม
เอาละ เอ็ม ส่งมือมาให้ผม
คุณจะไปไหนน่ะ
ดีใจที่ได้คุยกันนะคะ เอ็ดเวิร์ด
เอ็ม!
คุณจะไปไหน
เฮ้!
ฉันคือพระอาทิตย์
- ฉันคือพระอาทิตย์ - เอมิลี คุณอยู่นี่เอง
คุณโอล์มสเตด นั่นคุณเหรอคะ
แซม พระเจ้า
เอมิลี ผมหาคุณซะทั่ว
เหรอคะ
แซม ฉันกลัวมากเลย
มันเหมือนสมองฉัน คิดอยู่แค่เรื่องเดียว
ว่าคุณจะชอบกลอนฉันไหม
คุณไม่ต้องกลัวเลย
ผมมีข่าวดีมาบอก
เหรอคะ
ผมอ่านกลอนคุณแล้ว
และมันยอดเยี่ยมมาก
มันสุดยอดไปเลย
และผมจะตีพิมพ์มัน
ผมจะตีพิมพ์ผลงานของคุณ
เดซี่น้อยๆ ของผม
เป็นอะไรไป
คุณน่าจะยิ้มสิ
ฉันรู้
ฉันแค่หลงทางมากเลยวันนี้
คุณไม่ต้องกังวลนะ
เมื่อคุณมีชื่อเสียง และคนทั้งโลกได้รู้จักคุณ
คุณจะไม่มีวันหลงทางอีกเลย
ไม่ ฟังนะ
ดีนะที่แม็กกี้มีน้องชายหลายคน
ไม่งั้นผมคงไม่ได้ออกจากหลุมนั่น
ฉันเสียใจที่พวกเขาแวะไปเร็วเกิน
ฉันคิดว่าคุณน่าจะอยู่ในนั้น อีกสักสองสามชั่วโมง
โอ้ ดูสิ ลูกสาวคนที่ดีกว่าของเรา
ลาวิเนียผู้งดงามและหมั้นแล้ว
พ่อแม่โอเคจริงๆ เหรอคะ ที่หนูจะแต่งงานกับชิป
เขาบอกว่าพ่อกับแม่อนุญาต แต่หนูไม่แน่ใจว่าเขา...
เราอนุญาตจ้ะ เราคิดว่าเขาเป็นผู้ชายที่ดี
ใช่ไหมคะ เอ็ดเวิร์ด
เขาใช้ได้
เขาหล่อเหลามากจ้ะ วินนี่
แถมการขอแต่งงาน แม่เจ้า
ช่างโรแมนติกเหลือเกิน
แม่หวังว่าจะมีคน ทำอะไรแบบนั้นให้แม่บ้าง
ผมขอคุณแต่งงานได้น่าประทับใจออก
ค่ะที่รัก คุณเขียนจดหมายให้ฉัน
วิเคราะห์ปริมาณเนย ที่ฉันต้องการต่อเดือน และคุณบอกว่า
"ผมคิดว่าคุณกับผม จะเป็นคู่รักที่ประหยัดและมีเหตุผล"
นี่ไง คนเราแสดงออก ทางด้านความรักแตกต่างกัน ลาวิเนีย
แม่ดีใจกับลูกด้วย วินนี่
จริงๆ นะ
และพรุ่งนี้เช้า เราจะหาชุดเจ้าสาวให้ลูกกัน
หนูไม่รู้ว่าหนูอยากแต่งงานไหม
ลาวิเนีย วันนี้แม่เหนื่อยมาก
ลูกจะแต่งงานกับชายคนนี้ นั่นคือคำขาด ราตรีสวัสดิ์
เด็กๆ พวกนี้จะทำให้ฉันอกแตกตาย
คำบรรยายไทยโดย ต้องตา สุธรรมรังษี