BAY E. DICKINSON
GÜNEŞ
Sorun nedir, canım?
Yazamıyorum.
Hay aksi. Bunu senden duyacağımı hiç sanmazdım.
Ona şiirlerimden birini verdiğimden beri.
Kime?
Bay Bowles'a.
İki hafta önce teslim ettim.
Tanrım, ne kötü bir kelime.
"Teslim." Sanki beni kontrol ediyor.
Sanki benim sahibim gibi.
Bazı insanlar bundan zevk alır.
Boş ver. Neden yazamıyorsun?
Çünkü bu şiiri reddederse başka bir tane yazmanın amacı ne?
Reddedeceğini nereden biliyorsun?
Şey, bilmiyorum.
Hiçbir şey bilmiyorum.
Ne zaman bileceğimi de bilmiyorum.
Tanrım, hayatım resmen tıkandı.
Bu büyük bir hataydı.
Henüz okumamıştır, eminim.
O meşgul bir adam. Okuyacaktır.
Evet ama o zamana kadar ben kuruyup öleceğim.
Emily?
Sorun nedir, Emily?
Sızlanmaların ta üst kattan duyuluyor.
Bir işe yaramam.
Kurudum. Bomboş kaldım.
İşe yaramaz bir kabuk.
Yazar tıkanması yaşıyor.
Papatya yumuşak Güneşin peşinde
Kardeşlerine bir tuvalet daha lazım dedin mi, Maggie?
Hayır, hanımefendi.
O zaman bu delik nereden çıktı?
Sanırım bu yeni genç konuklarımızın işi olabilir.
İkisini dün alet kulübesinin etrafında gördüm.
Ne? Hayır, bu çukuru kızlar kazmış olamaz. Çok büyük.
Bence genç kızların yapabileceklerini bilmiyorsun.
Artık onları evimizde tutamayız, Edward.
Bu çukuru Newman'ın kızları kazmadı.
Kız kardeşin ve enişten onları çok şımartmış.
Onlar Brooklyn'den.
Bu mazeret değil.
Kendimi şu kedi gibi hissediyorum.
Çıkışı olmayan derin bir çukurda gibi.
Matrak şiir denesen?
Konuşmamız gerek, Edward.
Hayır, sonra canım. Kuş izlemeye gidiyorum.
Hayır. Bu konu bekleyemez.
Söylüyorum, bu kızlar kontrolden çıkmış.
Bıraksak evi yakarlar.
Evet. O zaman bırakma.
Şimdi ilgilenmem gereken bir sarı sağrılı ötleğen var.
Benimle ilgilenmen gerek.
Kuş izlemeye gelebilir miyim?
Kafamı boşaltmam lazım.
Bu harika bir fikir.
Doktor güneşe çıkma dedi sanıyordum.
O doktor sahtekârdı.
Hadi. Gidelim.
Kardeşlerim kediyi çıkarabilir.
Zavallıcık. Onun adı neydi?
Drummydoodles sanıyorum.
Ah, hayır. O çok ısırıyor.
Sence ailem hep benim odamda olduğunu fark ediyor mudur?
Bilmem. Endişelenmeli miyiz? Belki de bunu kesmeliyiz.
-Hayır, bu çok seksi. -Hayır mı?
-Kuralları çiğnemeyi severim. -Tamam.
-İşe yaramıyor. -Evet.
Bana bir saniye izin ver.
-Sorun değil. -Tamam.
-Hiçbir şey olmuyor. -Evet.
Belki de bunu yapmamamız gerektiği içindir.
Ne demek o? Hoşuna gitmiyor mu?
Hayır, gidiyor. Hem de çok gidiyor.
Bu şekilde olmamalı. Bu çok uygunsuz.
-Evet. -Hayır.
Adaplı davranmaya çalışıyorum.
Kibarca yapmak istiyorum.
Ama ne zaman elinden hafifçe öpmeye kalksam
beni yatağa itiyorsun.
Bilmiyorum. Cidden kullanıldığımı hissetmeye başladım.
-Pardon? -Evet.
Kadınların böyle hissettirmesinden nefret ediyorum.
Sanki beni bedenim için istiyorlar.
Hangi kadınlar?
Bekle.
Lola'dan mı bahsediyorsun?
Tanrım.
Adını duymak bile sirk boyasının o yağlı kokusunu aklıma getiriyor.
Atın kamçısını şaklatması ve ileri geri oynayan...
-İleri geri oynayan ne? -Örümcek dansı.
Örümcek dansı mı?
O eğitimli bir dansçı değildi. Yeteneği bile yoktu.
-Bana şu örümceği biraz daha... -Hayır. Dinle.
Bence çok hızlı gidiyoruz.
Buraya bu yüzden dönmedim. Burası vahşi batı değil New England.
Yapamam...
Bir daha Lola gibi bir kıza âşık olamam.
İçimden gelmiyor.
Bu yüzden senin için buraya geldim, Lavinia.
Çocuklarımın annesi olacaksın.
Nişanlı bile değiliz.
Lanet olsun.
Bir fikrim var.
Yukarı bak.
Kızıl sinekkapan.
Mavi alakarga. Burada.
Şuraya bak. İşte orada.
Evet.
İşe yarıyor mu?
Ne için?
Yani kendini iyi hissediyor musun?
Hayır.
Hâlâ çok kötü hissediyorum.
Yine imgeler mi?
Evet, yaratıcı imgem.
Hiçbir şey göremiyorum.
Şiirlerin sürekli geldiğini sanıyordum.
Evet. Durdular.
Keşke yapabileceğim bir şey olsaydı ama...
Hiç seninki gibi bir imgem olmadı.
Bir kardinal kuşu vardı.
İşte büyüleyici bir kuş.
Nerede? Hangisi?
Bak. Orada. Kardeşin.
Ağaç kabuğunun ilginç yanı...
Selam, baba.
Sizi tanıştırayım.
Kim bu?
Baba, bu, Amherst Süs Ağaçları Derneğinden özel konuğumuz
Bay Frederick Law Olmsted.
Olmsted.
Baba, bu adam New York'taki
büyük parkı tasarlayan adam.
O park inanılmaz bir şeye benziyor, Bay Olmsted. Acaba adını ne koyacaksınız?
"Central Park" düşünüyorum.
Mükemmel. Harika.
Güzel. Harika değil ama.
Bil bakalım başka ne tasarlıyor.
Ne?
Amherst Kasaba Meydanı'nı.
İnanılmaz.
Yürü be!
Yürü be mi?
Hayır, arkadaşım. Hayır. Tam tersini yapmam lazım.
Buraya girmem lazım.
İzleyin. Onun çalışma süreci.
Bakın, bir yere gelir ve dinlerim.
Mekânla konuşmam.
Mekânın konuşmasına izin veririm.
Burası ne diyor peki?
Henüz duyamadım. Pek vaktim olmadı.
Evet.
Aslında tam bir saattir burada oturuyoruz.
Bir saat nedir ki?
Evrenin büyüklüğü içinde bir saatin önemi yoktur.
Hayır, tüm saatleri fırlatıp atmalıyız.
Doğanın kendi zamanı vardır.
Şimdi gitmem gerek.
Tanıdığım en enteresan insanlardan biri.
Yaratıcı dâhi. Süs Ağaçları Derneği için büyük başarı.
Onunla gidiyorum.
Dur, bekle. Ne yapıyorsun, Emily?
Sanırım bu adam bana yardım edebilir.
Ben ediyorum sanıyordum!
Bay Olmsted.
Baba olarak işe yaramıyorum.
Öyle deme, baba.
Üç çocuk büyüttün ve hepimiz de gayet iyi oldu.
Hadi canım.
Hepiniz orta karar oldunuz.
Şimdi bakmamız gereken iki kişi daha var.
Ergenleri diyorsun.
Evet.
Evet, Newman'ın kızları.
Çok yaramazlık yapıyorlar ve annen hiç hoşnut değil.
Bir fikrim var.
Neymiş?
Onları evlat edineyim.
Ne dedin?
Evlat edinmek isterim.
Cidden onlara acıyorum. Hem yerimiz de var.
Üst katta çocuk odası var.
Ev bazen çok yalnız geliyor.
Bundan emin misin?
En azından bunu yapayım.
Yani evimizin parasını onların mirası ödüyor.
Doğru. Ayrıca annen de çok rahatlar.
Bunu çok isterim. Onları alacağım.
Tamam. Sorun çözüldü.
Yaşasın!
Şimdi Sue'ya söylemem lazım.
Benim için bir park yapmak resim yapmak, oyun ya da şiir yazmak gibi.
Şiir mi? Sahi mi?
Şey, arada hiç fark yok.
Ben bir sanatçıyım. Besteciyim.
Ama tuvalim topraklar dizelerim de doğal malzemeler.
Bu taş mesela.
Tam doğru beyanda bulunuyor.
Olamaz!
Ne oldu?
Bu gül ağacı felaket.
Bu gül ağacının nesi varmış?
Dürüst cevap ver.
Bu gül ağacının yanında huzur içinde oturabilir misin?
Belki.
Belki yeterli değil.
Hayır. Ağacın gitmesi gerek.
Bir dakika. Bekle. Bir deneyeyim.
Söyle...
Bu ağacın yanında elinde bir kitapla oturup
dünya tarafından rahatsız edilmediğini hissedebilir misin?
Kent yaşamından aldığımız yaraların iyileştiğini hissedebilir misin?
İstediğin kadar beklerim.
Dürüst olursam cevap hayır.
Ağaç gidiyor.
Peki ne yapacağını bilmediğin zaman ne yapıyorsun?
-Bilmediğim zaman mı? -Evet.
Bekliyorum.
-Ne kadar? -Çok güzel.
Ne kadar gerekiyorsa.
Aylar, yıllar.
Çok sabırlı olmalısın.
Yüzyıllar boyunca kalacak sanat yapıyorum.
Nesiller parklarımdan keyif alacak.
Parklarım demokrasiyi kurtarabilir. Yani...
Aceleye gelmez.
Hiç tıkandığın olur mu?
Hayır. Tıkanmayı reddediyorum.
Şuna bak.
Bu, gördüğüm en güzel Taxus baccata'lardan biri.
Taxus ne?
Şu çalılar.
Ama akıyorlar mı?
Dalgaların kabarması gibi zorlanmadan açılıyorlar mı?
Kalbine şarkı söyletiyorlar mı?
Amerika, özgürlükler ülkesi.
Her insanın eşit olarak birbiriyle kaynaşıp bütün olduğu yer.
Hadi. Gidip bakalım.
Ne?
Ne ol...
Tanrım.
Bir çukurdayım.
Hey!
Hey?
Tanrı aşkına.
Hey!
Çukura düştüm!
İnanabiliyor musun?
Sam Great Barrington'daki bir salon toplantısına katıldığını yazmış.
Bir frenolojist konferans vermiş.
Tamam. Yani onun kafatasını yoklamışlar.
Frenolojistler şu ara çok revaçta.
Bizim de daha gelişmemiz gerek.
Batı Massachusetts'teki bir salonun beni geçmesine izin veremem.
Ev sahibesini de tanıyorum.
O kadın frenolojist yazmayı bile bilmez.
Sue!
İşte buradasın. Harika haberlerim var.
Nedir?
Clara ve Anna Newman, harikulade kuzenlerim.
Evergreens'e gelip burada bizimle yaşayacaklar.
Harika, değil mi?
Sen neden bahsediyorsun?
Bu zavallı çocuklara bir yuva vermekten bahsediyorum.
Kuzenlerini evlat edinebilirsin, değil mi?
Bana sormadın bile, Austin.
Onları istemiyorum.
Ama gidecek yerleri yok, Sue.
Onlar yetim. Evsiz.
Dickinson olmadan önce senin olduğun gibi.
Tam istediğim şey.
Korkunç geçmişimi hatırlatacak iki canlı, nefes alan şey.
Sue...
...biraz vicdanın olsun.
Onları neden burada istiyorsun?
Çünkü...
...çocuk istiyorum.
Austin.
Çocuk istiyorum ve senden istemeyeceğime söz verdim.
Bu benim için
hem bu kızların babası olup hem de sana sözümü tutma şansım.
Bence bu konuda heyecanlı olmayı da bana borçlusun.
Görünüşe göre kararını vermişsin.
O zaman anlaştık herhâlde.
Sen çocuk odasını hazırlasan iyi olur.
Kutsansın bugün
İmdat!
Hey?
Adım Edward. Bir çukurdayım.
Edward?
Hey!
Hey?
Edward?
Sen misin, hayatım?
Merhaba.
Beni buldun. Şükürler olsun.
Çukura düşmüşsün!
Biliyorum. Çukurdayım. Gel de çıkar beni, Tanrı aşkına.
Bana yardım et, kadın.
Ne yapıyorsun? Hayır.
Yapma be.
Tamam.
Ne yaptın?
Kusura bakma ama şimdi konuşacağız, Edward.
Hoşuna gitsin gitmesin.
Şu an hiç iyi bir zaman değil.
Şimdi mükemmel zaman. Bir kez olsun benden kaçamazsın.
Hayır, senden hiç kaçmıyorum, anne.
Edward, yemin ederim, bana bir kez daha anne dersen
ikimizi bu çukura gömerim.
Tanrı aşkına. Senin neyin var?
Newman'ın kızlarıyla ilgili ne yapacağını öğrenmek istiyorum.
Onların icabına bakıldı.
Austin'le konuştum. Onları yanına alacak.
-Öyle mi? -Evet.
Gördün mü? Seni dinlemiyor gibi görünsem de aslında dinliyorum.
Sadece daha fazla göstermeni istiyorum.
Büyükbaş gösterisi yüzünden, değil mi?
Sana kendimi affettireceğim.
Üç hafta oldu, Edward.
Meşguldüm.
Meşgul olmandan bıktım.
Artık çocuklarımız büyüdü.
Şimdi gençliğimizdeki tutku dolu günleri
yeniden keşfetme vakti geldi.
Sadece büyükbaş gösterisi zamanında değil.
Noel ve Paskalya'da da yapıyorduk.
Nasıl maceracıydık hatırlıyor musun?
Lavinia'yı gün ortasında yaptığımızı.
Ya da yatağımıza yeni bir yorgan koyup sanki oteldeymiş gibi yaptığımızı?
O yorganın üzerinde çok güzeldin.
Ama bunu neden artık yapmıyoruz?
Ne diyebilirim?
Yaşlandık.
Vay canına.
Bu çalıların bu kadar büyüdüğünü hatırlamıyorum.
Ya da büyük olduğunu.
Sanırım kaybolmuş olabiliriz.
Güzel. Ben de bunu umuyordum.
Öyle mi?
Evet. Amaç kaybolmaktı zaten.
Kaybolmak hoşuna gitmiyor mu?
Bilmiyorum.
Yazmak için oturduğumda kendimi kaybolmuş hissediyorum.
Sadece bana bakan boş kâğıdı görüyorum.
Bu pek kaybolmuş gibi değil.
Daha ziyade kendinin ve etrafındaki sesli dünyanın farkındaymışsın gibi.
Bir şeye içinde kaybolacak kadar odaklanmaktan bahsediyorum.
Zamanının, mekânın ve insanların varlığını unutursun.
Sadece sen ve akışın vardır. Bunu mutlaka yaşamışsındır.
Yaşadım.
Ama artık yaşamıyorum.
O zaman kaybolman lazım. Tamamen.
Hadi. Daha derine girelim.
Lola.
Lola Montez.
Adım Lavinia...
ama bana Lola diyebilirsin.
Bana Lola de.
Örümcek dansı yaparım...
Hayır!
BENİMLE EVLENİR MİSİN
Ne dersin, hayatım?
-Ailemin mülkünü mahvetmişsin. -Biliyorum.
Bir kızın evliliği kabul etmek için çılgınca bir şakayla şaşkına dönmesi
gerektiğini unutmuşum.
Cidden kaçırıldığımı sandım.
Yani işe yaradı.
Ve artık bana hayır diyemezsin.
Bunca insanın önünde olmaz.
Evet de.
Onları bu işe nasıl razı ettin?
Ben iş adamıyım.
-Tamam. Ama ben... -Tamam mı?
Tamam mı?
Tamam! Olur dedi!
Beni yaşayan en mutlu adam yapacaksın.
Kocanı özlüyor musun, Jane?
Abby.
Galiba artık burada oturuyoruz.
Anna. Clara.
Evergreens'e hoş geldiniz.
Çantalarınızı alayım.
Aç mısınız? Sizi nasıl rahat ettirebilirim.
Neye ihtiyacınız olursa bana gelin.
Havalı amca, kuzen, üvey baba, kanka.
Yeterince kaybolduk mu?
Bilmiyorum. Tekrar yazabileceğini hissediyor musun?
Hayır.
Yazı işleri müdürü yüzünden.
Ona bir şiirimi verdim.
Ve şimdi sanki hayatımı ellerinde tutuyor.
Sanki ben papatyayım o da Güneş.
Onun onayı olmadan büyüyemiyorum.
Bu iyi değil.
Görüş hızla geçip giden bir şeydir.
Zanaatının güzelliğinden çıkan korkunç bir dikkat dağıtıcıdır.
Tamam. O zaman belki de kendime okuyucu bulmaya çalışmamalıyım.
Belki şöhret...
...tehlikelidir.
Yani adamın birine bir şiir verdim ve şimdi yazar tıkanması yaşıyorum.
Okuyucuların alakası yok.
Esas lütuf işe alınan takdir değil işin kendisidir.
Bunu anlarsan gerçek ustalığı da anlarsın.
Haklısın.
Haklısın ama nasıl yapacağım?
Basit.
Papatya olmayı reddedip Güneş olmaya başla.
Hey, duydun mu?
Artık papatyan değilim.
Bay Olmsted?
Sabit dur.
Tamam. Yukarı ilerle ve çık, kadın.
Bana bağırmayı kes ve sabit dur.
Bir şey göremiyorum. Kafam elbisenin altında kaldı.
Vakti gelmişti.
O neydi?
-Neredeyse vardım. İt. -Tamam.
Güzelce bir it.
Tamam.
Em.
Tamam. Şimdi bana yardım et, Em.
Nereye gidiyorsun?
İyi konuşmaydı, Edward.
Em!
Nereye gidiyorsun?
Hey!
Ben Güneşim.
-Ben Güneşim. -Emily! İşte buradasın.
Bay Olmsted, siz misiniz?
Sam. Tanrım.
Emily. Her yerde seni arıyordum.
Öyle mi?
Sam. Çok korkmuştum.
Sanki tek bir düşünce tüm beynimi sarmıştı:
Şiirimi beğenecek misin, beğenmeyecek misin?
Korkmana gerek yok.
Sana harika bir haberim var.
Öyle mi?
Şiirini okudum.
Ve çok güzel.
Muhteşem.
Ve onu yayımlayacağım.
Seni yayımlayacağım.
Minik papatyam.
Sorun ne?
Gülümsemen lazım.
Biliyorum.
Ama bugün yolumu çok kaybetmiştim.
Endişelenmene gerek yok.
Meşhur olup da tüm dünya seni gördüğünde
bir daha hiç kaybolamayacaksın.
Hayır, bak.
Maggie'nin bu kadar erkek kardeşi olmasaydı
o delikten asla çıkamazdım.
Erken geldikleri için üzgünüm.
Bence orada birkaç saat daha kalabilirdin.
Bak, daha iyi olan kızımız.
Güzel ve nişanlı Lavinia.
Ship'le evlenmemi onaylıyor musunuz?
İzin verdiğinizi söyledi ama ben...
Kesinlikle izin verdik. O çok harika biri.
Vermedik mi, Edward?
Fena değil.
O çok etkileyici biri, Vinnie.
Ve o teklif... Tanrım.
Çok romantik.
Keşke biri benim için de aynısını yapsaydı.
Evlilik teklifim mükemmeldi.
Evet, canım. Mektup yazdın.
Aylık ihtiyaç duyacağım tereyağını analiz ederek şöyle yazmıştın:
"Sana tutumlu ve mantıklı yoldaşlar olmayı tavsiye ediyorum."
Gördün mü, insanlar aşkın farklı dillerini konuşur, Lavinia.
Senin adına çok sevindim, Vinnie.
Gerçekten.
Yarın sabah da çeyizin için mendillerini organize ederiz.
Evlenmek istiyor muyum, bilmiyorum.
Lavinia. Çok zor bir gün geçirdim.
Bu adamla evleneceksin. Son karar budur. İyi geceler.
Bu çocuklar beni öldürecek.
Alt yazı çevirmeni: Orhan Cevher