Okej.
Trzy, dwa, jeden. Dobry wieczór. Nazywam się Emily Dickinson.
Rozpoznał mnie pan?
Tak, jestem Emily Elizabeth Dickinson.
Tak, zostanę opublikowana. Tak, wiem, to dość...
Cześć.
Świetnie wyglądasz?
Tak?
Jak ktoś, kto powinien się znaleźć na okładce.
Nadszedł czas.
Gotowa?
Jesteś gotowa, by cię rozpoznano?
Mam nadzieję.
Nadzieja to za mało.
Musisz to wiedzieć.
Spójrz na siebie.
Spójrz i powiedz:
„Zasługuję na to.
Zasłużyłam na to.
To mój czas, by zabłysnąć”.
Słodycz zakazanego owocu
I co myślisz?
Bardzo przyzwoicie.
Właśnie.
Wolę tę złotą sukienkę.
Nie na dziś.
Dziś potrzebuję czegoś, co mówi:
„Byłam zbyt zajęta czytaniem i myśleniem wielkich intelektualnych myśli,
by zastanawiać się nad ubiorem”.
Udało się to osiągnąć.
Ale trzeba jeszcze czegoś.
Podaj mi je.
Potrzebujesz okularów?
Nie. Mam idealny wzrok.
Ale czy nie wyglądam w nich mądrze?
Wieczór będzie intelektualną przejażdżką.
Mamy imponującego mówcę.
A co najlepsze, będzie tu dziś Sam Bowles. Z Emily.
Pierwszy raz pokażą się publicznie,
odkąd zgodził się opublikować wiersz.
Ludzie będą mówić o tym,
że to u mnie na przyjęciu Sam Bowles odkrył Emily Dickinson.
I to ja mu pomogłam.
Jestem kreatorką gustów.
I zorganizowałam coś,
co może być najlepszym partnerstwem literackim w historii.
Czy panie domu z Great Barrington to robią?
Nie sądzę.
Zgadza się.
Jestem pewna, że ludzie już tu są.
Na pewno nie chcesz jej włożyć?
Jest piękna i z Nowego Jorku.
Już ci mówiłam, nie pasuje na dzisiejszy wieczór.
- A poza tym... - Tak?
Nie mogę dwa razy włożyć tej samej sukienki.
Cześć, rodzino.
Idę do Sue i Austina.
Mam się przebrać?
Nie. Wyglądasz pięknie. Wręcz olśniewająco.
Kto wie? Może przyciągniesz uwagę jakiegoś mężczyzny.
Porzuciłam nadzieję, że wyjdziesz za mąż,
ale może nam się poszczęści, skoro Lavinia się zaręczyła.
Nikt inny nie chce iść na przyjęcie?
Ja chcę, ale...
Wykluczone.
Sue i Austin prowadzą bardzo dekadencki styl życia,
którego nie pochwalam.
Dickinsonowie tak nie żyją. I Norcrossowie też tak nie żyli.
Nie idziemy na przyjęcie.
Robimy to, co robią Dickinsonowie,
zostaniemy w domu i cicho zagłębimy się we własne myśli.
Potwierdzam.
Cichy wieczór w domu.
Nowele i relaks.
Pójdę już.
Miłej zabawy, kochanie.
I zapisz, proszę, ile pieniędzy wydali na szampana.
Obaj jesteście duchownymi?
Jestem ciekawa, kto dziś przemawia.
W zeszłym tygodniu widzieliśmy organistę na przyjęciu w Hardwick. Cudo.
Prawda, kochany?
Nie wiem. To było dość zuchwałe.
Uwielbiam kulturę tych przyjęć.
Wymienianie się ideami filozoficznymi. Natrafianie na nowe wyzwania.
Życie umysłu.
Myślałem, że czerpiesz to z moich kazań.
Tak. Oczywiście, że tak.
Cześć wszystkim. To ja. Opublikują mnie.
W książce?
W Springfield Republican.
Sam Bowles opublikuje jeden z moich wierszy.
Emily będziesz sławna.
Powiem tylko, że zawsze byłam jej wielką fanką.
- Byłaś? - Jesteśmy przyjaciółkami.
Nigdy nie rozmawiałyśmy w cztery oczy.
Wiedziałaś, że Sam Bowles sypia z kobietami, które publikuje?
O czym ty mówisz? Jest żonaty.
Uwielbiam ją. Jest taka staromodna.
Nie, on uwielbia swoją żonę.
Której nigdy z nim nie ma.
Wydaje się, że dość dużo baluje.
Tak, po całej Nowej Anglii. Szuka pisarek.
To nie fair.
Skoro mężczyźni nie mogą publikować kobiet,
to jak one mają stać się sławne?
A kto mówi, że powinny być publikowane? Uważam, że to skandaliczne.
Jesteście w błędzie co do Sama.
Jest świetnym redaktorem i poszukiwaczem talentów.
Tu jest mój geniusz.
Emily Dickinson – poetka pierwszej strony.
- Przekazałaś wspaniałe wieści? - Tak.
To bardzo ekscytujące.
Nie tak jak ta sukienka.
Jest piękna.
Przyszli moi goście honorowi.
Redaktor i jego poetka.
Takie literackie partnerstwo
mogło powstać tylko na takim przyjęciu jak to.
Panie Bowles, cieszę się, że pan przyszedł.
Emily, wyglądasz cudownie.
Nie wiem, czy dobrze się ubrałam.
Kochana, wyglądasz idealnie.
Musisz się wyróżniać. Jesteś najgorętszą nową pisarką Nowej Anglii.
Kiedy pojawi się wiersz?
Nie mogę się doczekać.
W przyszłym tygodniu. Może w środę.
Może w piątek.
Mamy kilka tekstów.
To je opóźnij.
Ludzie powinni usłyszeć głos Emily. Nie sądzi pan?
Zdecydowanie.
Cieszę się, że mogłam was ze sobą poznać.
Mam wrażenie, że to...
przeznaczenie.
Emily...
- gotowa? - Na co?
Bym się tobą chwalił.
Mam nadzieję, że ludzie są na mnie gotowi.
Do boju, dziewczyno.
Wszyscy tu dziś są.
Ferdinand Andrews, redaktor Boston Traveller.
I Harriet Prescott Spofford.
Harriet Prescott Spofford, ta poetka?
Tak. Odkryłem ją kilka lat temu.
Teraz nazywają ją Płonącą Lilią Nowej Anglii.
Ciekawe, jaką ty dostaniesz ksywkę.
Chciałabym z nią pomówić.
Spójrz. To Sanford Gifford.
Musisz go poznać. Jest świetnym malarzem, ale strasznym dupkiem.
SZKARŁATNA LITERA
Dobrze. Do roboty.
Hej.
- Musimy porozmawiać. - Okej.
Posłuchaj.
Wiem, że z powodu zaręczyn
uważasz, że będę posłuszną panią domu,
która nigdy nie imprezuje
i czerpie radość z cerowania skarpetek.
Ale jesteś w błędzie.
Nie jestem nudną siostrą Dickinson.
Ludzie nie zdają sobie sprawy, ale jestem taka jak Emily.
Jestem dzika i kreatywna.
I prawda jest taka, że jestem bardziej skandaliczna niż Lola Montez.
Lola?
Więc jeśli myślisz, że spędzisz cichy wieczór w domu, to się mylisz.
Potrzebuję czegoś więcej.
Potrzebuję stymulacji.
Okej. Staram się czytać.
Dlaczego?
Jeśli mam się ożenić z panną Dickinson, to muszę się uczyć.
To wybrałeś na początek?
Szkarłatną literę?
Tak. A czemu nie?
Bo, szczerze mówiąc, jest kiepska.
Okej. To o czym opowiada?
O kobiecie, Hester Prynne,
która mieszka w kolonialnym Bostonie.
Wierzy, że jej mąż utonął,
więc ma romans z duchownym.
Zakochuje się w nim i zachodzi w ciążę.
Ale wtedy wraca jej mąż, więc zostaje publicznie poniżona
i zmuszona nosić szkarłatną literę „C”, symbol jej cudzołóstwa.
Tak, to brzmi trochę nudno.
- Wiesz co? - Co?
Nie jest nudna.
Nie jest bezpieczna, elegancka, stosowna czy grzeczna.
Właściwie to jest sprośna.
Nie wiem, co to znaczy.
Okej.
Zapomnij o przyjęciu.
Wiesz, co będziemy dziś robić?
Co?
Dam ci lekcję angielskiego.
Sanfordzie, ty gnojku. Miło cię widzieć.
Choć raz nie jesteś pokryty farbą.
Chcę, byś kogoś poznał.
Niezwykłą nową poetkę, Emily Dickinson.
Twoja gwiazda miesiąca?
Utrzyma się dłużej niż miesiąc.
Jej wiersze są magiczne.
Są jak małe mrowiska,
które eksplodują z siłą wulkanu.
To najładniejsze, co ktoś o mnie powiedział.
Gratuluję, panno...
Dickinson.
Jest pani w jego typie.
A czym pan się zajmuje?
Jest artystą. Genialnym artystą.
Chodzi mu o to, że moje obrazy są drogie.
A co dokładnie pan maluje?
Głównie rzekę Hudson.
Sanford jest główną postacią w Hudson River School.
Robi zupełnie nowe rzeczy ze światłem.
To im mówię.
„Chodzi o światło”.
Gdy słyszą: „Chodzi o światło”,
wyskakują z grubej kasy.
Każdy artysta potrzebuje mecenasa.
Pan Bowles jest pani mecenasem?
Nie. Jest moim...
redaktorem.
Podoba mi się, jak to brzmi.
To dobrze, bo mam dla ciebie więcej wierszy
i mam nadzieję, że je opublikujesz.
Z chęcią je przeczytam.
Jak miło.
Przy okazji, Bowles, panna Louisa Pratt przesyła pozdrowienia.
Doprawdy?
Miło wspomina czas, który spędziliście razem
podczas wycieczki do Waszyngtonu.
Ja również. Świetnie się bawiliśmy.
Emily, dolewkę?
Oczywiście. Wiem, że koncentrujesz się na krótko.
Idźcie, dołączcie do towarzystwa.
Muszę znaleźć Sue.
- Zaczekaj... - Pozdrów ją.
Ci bogacze wciąż kupują moje obrazy.
Co się stało z fartuszkami, które wam dałam?
Ubrudziły się.
Prosiłam, żebyście pomogły Hattie.
Sue.
Dziewczynki, idźcie do salonu.
Poczęstujcie się serem.
- Jest dla gości. - Sue.
Nie możesz tak do nich mówić.
Tak muszę mówić, jeśli się źle zachowują.
Sądziłem, że będziesz im współczuć.
Też zostałaś sierotą i nie miał się kto tobą opiekować.
I nie chcę, by mi o tym przypominano.
Gdy byłam w ich sytuacji, robiłam to, co mi kazano.
Nie zrażałam do siebie ludzi, którzy byli mili i mnie przygarnęli.
Uważasz, że jesteś miła?
Nie każdy jest tak rozpuszczony jak Dickinsonowie.
W przeciwieństwie do nich nie miałam nawet spadku.
Ich spadek zapłacił za ten dom.
Nie są tu, by nam usługiwać.
To dzięki ich pieniądzom mamy dach nad głową.
W takim razie to ty je wykorzystujesz.
Panie Dickinson.
- Przepraszam. - Henry.
Potrzebujesz czegoś?
Tak.
Później dzisiaj będę potrzebował pańskiej pomocy z dostawą.
Tak.
Oczywiście.
„Nie uważasz, że zgrzeszyłaś?”
Wiem, że zgrzeszyłam w twoich oczach.
Ale kto wie, czy Bóg podziela ten pogląd?
„Zamilcz, kobieto!”
„Będziesz nosić tę literę na suknie”.
Sukni.
Ty mówisz po swojemu, ja po swojemu.
Tak jest.
Moja suknia jest do twojej dyspozycji.
Nie powinnaś być bardziej cnotliwa?
- Nie? - Nie wychodź z roli.
Jasne.
Wybacz.
To nie jest symbol mojego wstydu, tylko twojego.
Jesteś inna, niż cię pamiętałem, Lavinio Dickinson.
Hester.
Jesteś szalona i podoba mi się to.
Sue.
Emily. O co chodzi?
Muszę cię spytać o te plotki.
Jakie plotki?
Ludzie gadają, że Sam Bowles zdradza żonę.
Okej.
- To nieprawda. - Jesteś pewna?
Gdy usłyszeli, że mnie publikuje,
założyli, że ze sobą sypiamy.
To największa obraza, jaką słyszałam.
Publikuje cię, bo jesteś geniuszem.
- Wiem, że możesz tak myśleć... - Emily.
Ja to wiem.
Znam Sama. I znam Mary.
Dorastałam z Mary, pamiętasz?
Tak.
Mówiłaś, że była twoją jedyną przyjaciółką przede mną.
Tak, bardzo kochałam Mary.
Jest wyjątkowa pod wieloma względami.
Przypomina mi ciebie.
Często spogląda w głąb siebie.
Nie lubi opuszczać domu.
Jest bardzo nieśmiała.
Nie lubi być zauważana.
Rozumiem to.
Przyszłam tu dziś, by mnie zauważono i nie jest to miłe doświadczenie.
A to mnie złości.
Zasługujesz na to, by być zauważoną.
Zasługujesz na publikację.
To, co przytrafia się kobietom, nie jest sprawiedliwe.
Gdy tylko stajemy się trochę sławne albo okazujemy minimum ambicji,
obsmarowują nas najgorszymi komentarzami.
Stajemy się celami.
Do diabła z tym wszystkim.
Idź tam i bądź z siebie dumna.
Zapracowałaś na to.
Sam Bowles wierzy w ciebie jako pisarkę. I tyle.
Dziękuję.
Okej.
Znajdźmy swoje miejsca. Czas na wykład.
Jest moja gwiazda.
Obym robiła dobre wrażenie.
Żartujesz?
Ludzie nie wiedzą, co o tobie myśleć.
Ale pewnego dnia będą się chwalić, że poznali Emily Dickinson,
nim stała się kimś.
Proszę o uwagę.
Zajmijcie swoje miejsca.
Nasz mówca jest prawie gotowy.
- To będzie dobre. - Oby było pobożne.
Dziękuję.
Taki był zamysł?
W M JOHNSON ARCH ST. FILADELFIA TĄ STRONĄ DO GÓRY OSTROŻNIE
Jak się macie?
Kto tutaj wie, czym jest wolność?
Spotkajmy się w bibliotece.
- Pan? - Byciem posłusznym Bogu.
Do zobaczenia.
Nie do końca.
Wolność to bycie sobą.
Nawet jeśli jesteś młodą, seksowną wdową.
Bliżej, ale nie.
Wolność to odrzucenie kajdanów
i powiedzenie: „Cześć, świecie. Oto jestem”.
I wolność...
może być magiczna.
- Dziękuję. - Kto chce usłyszeć moją historię?
Urodziłem się na plantacji w hrabstwie Louisa w Wirginii.
Byłem niewolnikiem.
Nie podobał ci się wykład?
Nie. Widziałem go już.
Trzy razy.
Henry „Box” Brown często występuje.
Ja byłam ciekawa, więc...
Tak. Mam ją.
- Co? - Dickens.
Charles Dickens?
I Diderot.
A tu trafisz ty.
Tutaj.
Emily Dickinson.
- Ja? - Twoje książki.
Pomiędzy nowoczesnym mistrzem a oświeceniem.
Jak ci się to podoba?
Nie wiem.
Nie. Masz rację.
Za mało miejsca.
Będziesz potrzebowała własnej półki.
Wyobraź to sobie.
Wiele umiem sobie wyobrazić, ale...
to wydaje mi się wręcz zakazane.
Zakazany owoc ma ciekawy smak, prawda?
Cholera.
Piękna, co?
Prasa drukarska.
Potężna maszyna.
Tak.
Wyobraź sobie, co można z tym zrobić.
Mam nadzieję zacząć rewolucję.
Hej.
Nie wiem, czy tak jest bezpiecznie.
W porządku, Henry.
Nikt tu nie wchodzi bez mojego pozwolenia.
Ten wykład to bzdura!
Hej, Hattie.
„Box, jak to było być w skrzyni?”
Czy oni nie wiedzą, że on nie planował uciec?
- Hattie. - Był pijany i zasnął.
To było dziesięć lat temu.
Nie możesz go opublikować w naszej gazecie.
Jesteś zła, bo trafi na pierwszą stronę zamiast ciebie.
- Nie. - Tak.
Nie. Mówię poważnie.
On jest zły dla społeczności.
Ludzie sprawdzają teraz skrzynie.
Mój kuzyn próbował uciec w skrzyni z cukrem.
Schował się w cukrze, a i tak go znaleźli.
Utknął w Missisipi.
A do tego ma hipoglikemię.
Hej, Hattie.
Może to poprawi ci humor.
Spójrzcie na to.
Piękna, prawda?
Dziękujemy, panie Dickinson.
Jest pan aniołem.
Austinie.
I staram się tylko coś dla kogoś zmienić.
Jestem pisarką, a właśnie brakło mi słów.
Panie Bowles.
Przegapił pan wykład.
Przepraszam, Suzie.
Widziałem go już.
Jest pan dla nas zbyt wyrafinowany.
Dla Evergreens?
Najważniejszego punktu życia literackiego Nowej Anglii?
Oczywiście, że nie.
Napisze pan artykuł o przyjęciu do swojej gazety?
Oczywiście.
Moi czytelnicy są spragnieni historii o twoim błyskotliwym gronie.
To jest popularne miejsce.
Najlepsze wino, najpiękniejsi ludzie.
I najlepsza poetka w Massachusetts.
Świetny wykład, Sue.
Ta akcja ze skrzynią zrobiła na mnie wrażenie.
Pójdziemy już.
Nie zauważyłam, jak jest późno.
Dziękuję, że przyszliście.
Przejeżdżamy koło motelu, jeśli potrzebuje pan podwózki.
Dziękuję, ale nie ma tam pokoi. Prześpię się dziś tutaj.
Tutaj?
Sam nocuje w wolnym pokoju.
Niestety w tym mniejszym.
Clara i Anna zajęły większy.
Daj spokój. Mogę spać w szafie.
Ty i Austin jesteście zbyt gościnni.
Przynajmniej tyle możemy zrobić za to,
że Sam Bowles bywa na moich przyjęciach.
Lepiej się upewnię, że te urocze młode damy
nie wrzuciły ci węży do łóżka.
Obowiązki pani domu.
Skoro o tym mowa...
pójdę wysłać telegram do Mary.
Martwi się, gdy mnie nie ma kilka dni.
Nie wątpię.
Chciałabym ją poznać.
Chciałabyś?
Pokochałaby cię.
- Naprawdę? - Oczywiście.
Obie jesteście niezwykłymi kobietami.
Zrób coś dla mnie.
Co?
Napisz coś.
Dziś.
Spróbuję.
Wiedz, że będę tutaj...
i nie będę mógł spać,
bo jestem blisko twojego niewiarygodnego talentu.
Okej?
Dobranoc, poetko.
Dobranoc.
Droga Mary,
nie mam kwiatu, który mogę ci wysłać, dlatego załączam moje serce.
Napisy: Agnieszka Otawska