Cześć.
Piękny dzień na chrzest.
Nie wiem. Coś mi nie pasuje.
To znaczy?
Może cała ta sprawa z Johnem Brownem. Sam nie wiem.
Śnił mi się wczoraj koszmar.
Myślałam, że się dobrze bawiliśmy.
Cieszę się, że się pogodziliśmy, kochanie.
Ja też.
Możesz się pożegnać z całą swoją rodziną,
bo przenosimy się do Nowego Orleanu.
- Chwila. Co? - Pogadamy o tym później.
To miłe, że pomagasz dziś Jane.
Poprosiła, bym był ojcem chrzestnym. Jest wdową, więc to mój obowiązek.
Oczywiście.
Gdzie jest Emily?
Pewnie w domu. Zwykle nie chodzi do kościoła.
Nie widziałam jej, odkąd opublikowano jej wiersz.
Jakby się przede mną ukrywała.
Tak, cóż...
Na twoim miejscu dałbym jej spokój.
Ale...
Muszę jej o czymś powiedzieć.
Pewnie już wie.
Jest Jane.
- Czas to zrobić. - Cześć.
Nie pozwól ludziom zapomnieć. Wciąż jesteś moim mężem.
Nikt tutaj nie ma co do tego wątpliwości.
Cześć.
Co za słodziak.
Zwolnij.
Nie da się ugasić pożaru
Hej, Maggie. Co słychać?
Sam pan wie.
Zwykła niedziela.
Cieszę się dniem odpoczynku.
Nigdy nie odpoczywam w niedziele. Wtedy też są wiadomości.
Jak w każdy dzień tygodnia.
Padam z głodu.
Masz coś, co mógłbym przekąsić?
W kuchni są jakieś śliwki.
A pieczeń wołowa?
Sprawdzę.
Zdejmie pan płaszcz?
Nie, nie zostanę długo.
Zjem coś i ruszam w podróż.
Chciałem się pożegnać z Dickinsonami.
Większości z nich tu nie ma.
Poszli do kościoła na chrzciny.
Jednak ktoś jest.
Panie Bowles, musimy porozmawiać.
Dziwnie się zachowujesz. Wszystko okej?
Pójdzie pan ze mną do salonu?
Pójdę poszukać jedzenia.
Co się dzieje?
Muszę cię o coś prosić.
Okej.
Dlaczego mówisz do ściany?
Bo chronię swoje oczy.
Są wrażliwe
i boję się, że oślepnę od patrzenia na ciebie.
Dziwne.
Ma pan wciąż mój notatnik z wierszami?
Które panu dałam?
Oczywiście, że mam. Trzymam je w torbie.
Chciałem je przeczytać jeszcze raz w pociągu.
Twoje wiersze są pierwszorzędne. Wiesz o tym.
Wyróżniają się.
Obawiam się, że muszę pana prosić o ich zwrot.
Co powiedziałaś?
Grzecznie powiedziałam...
że musisz mi oddać moje wiersze.
- Oddać? - Tak.
Natychmiast.
Dobrze, rozumiem.
Długo już jestem twoim redaktorem.
To kolejna z twoich gierek,
gdy udajesz, że nie chcesz, bym je opublikował.
Sygnalizowanie cnoty. Fałszywa skromność.
To urocze, ale...
już nie musisz tego robić.
To nie jest gierka.
Okej.
Po ciężkich rozmyślaniach zdecydowałam,
że nie chcę, by je publikowano.
Dlatego proszę...
Nie. Żądam zwrotu moich wierszy.
Emily.
Twój wiersz był hitem.
Zaraz staniesz się sławna.
Ludziom podoba się ten opublikowany i błagają o więcej.
To kłamstwo.
- Niektórym się nie podobał. Słyszałam. - Nie, jest lepiej.
Zaszedł im za skórę.
Zmusił ich do myślenia, do zadawania pytań.
Był prowokacyjny. Ludzie na niego zareagowali.
A to chcesz osiągnąć jako pisarka.
Emily, mówię ci.
Staniesz się najsłynniejszą poetką w Nowej Anglii, a może i Ameryce.
Próbuję sprawić, byś sama sobie nie przeszkadzała.
W tej chwili przeszkadzasz mi tylko ty.
To zabolało.
Oddaj mi moje wiersze.
Moje imperium się rozrasta.
Możesz być tego częścią. Nie chcesz pomóc w jego budowie?
Miałam imperium!
Było tutaj.
A potem mi je ukradłeś.
Ty...
i Sue.
Więc chodzi o Sue.
Nie wiem, co masz na myśli.
Wiesz o nas, prawda?
Widzę, co tu się dzieje.
Dowiedziałaś się o mnie i Sue, i jesteś zazdrosna.
Myślałaś, że z tobą flirtuję.
Zwodzę cię.
Nie robiłem tego, okej?
Interesowały mnie tylko twoje prace
i to na nich powinnaś się skupić.
Nie pozwól emocjom stawać na drodze twojej kariery.
To się zawsze przytrafia kobietom.
Potrzebuję moich wierszy.
Nie, Emily, potrzebujesz mnie.
Wielu ludzi nie zwróciłoby na ciebie uwagi.
Ja zwróciłem, bo cię rozumiem.
Jesteś dziwna, zwichrowana, chora i obłąkana,
ale rozumiem, że jesteś kobietą i twoja sztuka z tego się bierze.
Światu byłoby łatwo cię zignorować,
ale mu nie pozwolę.
Nikt nie zwróciłby na ciebie uwagi,
gdybym ja nie wskazał cię palcem.
Zaufaj mi.
Nie masz beze mnie żadnej władzy.
Pewnego dnia spojrzysz w przeszłość i mi podziękujesz.
Poproszę cię jeszcze raz...
oddaj mi moje wiersze.
Nie.
Jak śmiesz.
Dałaś mi je i teraz są moje.
Nie oddam ci ich.
Dobrze.
Skoro nie chcesz ich oddać, to je wezmę.
Wiesz co? Na to już za późno.
Co?
Jeden już wysłałem do biura.
Dziś pójdzie do druku.
Przykro mi.
- Nie dotykaj torby. - Odbiorę je!
- Są moje! - Nie są.
Mam je.
- Oddaj. - Chcesz je?
- Oddaj je! - To sobie weź.
Oddawaj!
Hej!
Jedź!
- Oddaj mi moje wiersze. - Nie.
Tak!
Oddaj mi je!
Jesteś diabłem!
Jestem feministą.
Zebraliśmy się tu, by świętować
narodziny młodego Williama Wilkinsona II
- i go błogosławić... - Wygląda świetnie.
...w jego podróży drogą wiary.
Przestań!
Jest z nami jego matka, Jane,
i ojciec chrzestny, Austin Dickinson,
który będzie zastępował zmarłego Williama Wilkinsona I.
Czyż nie byłoby miło mieć wnuka?
Choć śmierć rozdzieliła nas fizycznie,
wiara i miłość wiążą nas na wieki.
Choć cię nie widzimy, wiemy, że tu jesteś, Williamie Wilkinsonie I.
Spójrz, co mam.
Zabrałam je z jego teczki,
gdy wy się sprzeczaliście.
Maggie.
Dziękuję. Jak ty to zrobiłaś?
Dobra pokojówka wie, jak być niewidzialna.
Dziękuję.
Jeden wypadł.
DO SUE
Panie, poświęć tę wodę
i spraw, by to dziecko doświadczyło pełni twej łaski.
Austinie Dickinsonie, przyjmując rolę ojca chrzestnego,
przyznajesz, że kochasz matkę dziecka, Jane,
a także samo dziecko.
Zobowiązujesz się sprawić,
że to dziecko nigdy nie poczuje się niekochane.
Czy przyjmujesz rolę ojca chrzestnego?
- Tak. - Módlmy się.
Panie, pobłogosław i chroń to dziecko.
Amen.
Czujesz dym?
Emily.
Wiesz, kim jestem.
Tak.
Tak, jesteś Frazar. Frazar Stearns.
Wiesz, kim jestem i jak umrę.
Tak.
Na wojnie.
Szukając chwały i sławy.
Opuszczę dom...
i rodzinę...
i pójdę na wojnę.
Tak.
A wtedy trafi cię kula...
jak ptak.
I Frazar Stearns umrze...
by zostać zapamiętanym.
Chyba lepiej było być Nikim.
Rozumiem.
Nie popełnię tego samego błędu.
Masz swoje wojny, Emily Dickinson.
Ale musisz je stoczyć w sekrecie.
Sama.
Niewidoczna.
Sama musisz otoczyć się chwałą i nie prosić o nic od świata.
Musisz być nikim.
Najdzielniejszym, najbardziej genialnym nikim.
Nie da się ugasić pożaru –
Coś, co go rozpala –
Lavinio. Chodź, kochanie.
Pali się bez wachlowania –
Abby!
Przez całą długą noc –
Przepraszam...
Dasz radę.
Odejdź.
Emily.
Przyszłam do ciebie.
Wyjdź.
Emily.
Musimy porozmawiać.
Nie chcę z tobą rozmawiać. Ani na ciebie patrzeć.
Nie chcę cię nigdy więcej widzieć.
Pozwól mi wytłumaczyć.
Co tłumaczyć?
Widzę wszystko wyraźnie.
Nie. Są rzeczy, których nie widzisz.
Masz prawo być na mnie zła.
Nie proszę o pozwolenie.
Wiem, że ci na nim zależało.
Zależało?
Popchnęłaś mnie do tego.
W zasadzie zmusiłaś!
Jakbyś chciała, żebym się w nim zakochała. Tylko po co?
Skoro to ty go kochałaś.
Nie kochałam go.
- Nigdy. - Kłamiesz.
- Mam go gdzieś. - To dlaczego z nim spałaś?
I dlaczego...
Dlaczego powtarzałaś, żebym dała mu moje wiersze?
Bo nie radziłam sobie z tym, jak sprawiały, że się czuję.
Twoje wiersze są zbyt potężne. Są jak węże.
Wślizgują się we mnie i oplatają serce.
Ściskają tak mocno, aż nie mogę oddychać.
Są błyszczące i jadowite. I gryzą.
Wystraszyłam się, Emily.
Tego, jak mnie chwytasz, tego, jak mnie zatruwasz.
Gdy wyszłam za Austina i stałyśmy się szwagierkami,
jedyną więzią między nami były twoje słowa.
Zaczęłaś tak dużo pisać i byłam jedyną osobą, która to widziała.
Przytłoczyło mnie to.
Pomyślałam, że jeśli cię trochę popchnę...
Że jeśli mnie odepchniesz, będę problemem kogoś innego?
Wiesz co?
Ni jestem już twoim problemem.
Wracaj do swojego idealnego salonu i wymyślnych sukienek,
i bądź tak wybitnie pusta, jak lubisz,
bo już nigdy nie wzbudzę w tobie żadnych uczuć.
A beze mnie...
Co?
Beze mnie...
Chyba nie wiesz, jak mieć uczucia.
Okej.
Wychodząc, zamknij drzwi.
Masz rację.
Odnośnie do?
Czuję cokolwiek, tylko gdy jestem z tobą.
„Jej gładkie słówka – tnące Ostrza – Tak wdzięcznie migotały –”
Pchnęłam cię w jego stronę, bo chciałam uciec przed uczuciami.
I spałam z nim, bo nie chciałam czuć.
Jest wiele uczuć, których nie chcę odczuwać.
A największe z nich...
To jakie?
Jakie, Sue? Powiedz!
To, że cię kocham.
Nie wierzę ci.
To prawda.
Wcale nie.
Nic, co mówisz, nie jest prawdą.
Nawet nie jesteś już Sue.
Jesteś nową osobą, fałszywą.
Nie poznaję cię i wszystko, co mówisz, to kłamstwo!
Kocham cię, Emily.
Przestań kłamać!
Kocham cię!
I czułam cię w bibliotece, bo zawsze jesteś przy mnie.
Nie mogę od ciebie uciec,
bo jedyne prawdziwe uczucie we mnie to miłość do ciebie.
Tak.
Dziewczynki, jesteście całe?
Nie jesteście za to odpowiedzialne, prawda?
Kurka.
Cóż...
nikt nie musi o tym wiedzieć.
Są lata 50. Cały czas coś się pali.
Chodźmy do domu.
Siadajcie, gdzie się da.
Kapelusze, płaszcze i kurtki zostawcie w bibliotece.
Parzy się herbata i mamy dość jedzenia dla wszystkich.
A tam stoi pudełko na datki.
Docenimy każdy grosz, jaki możecie przekazać.
Ten stary kościół? Dobrze nam służył.
Niech pozostanie w naszej pamięci.
Potrzeba na to czasu, ale odbudujemy go.
Amherst się zjednoczy, jak zawsze,
i poradzi sobie z tym nieszczęściem.
- Dobrze powiedziane. - W rzeczy samej.
Jestem dumna z naszego syna.
Gdzie jest jego żona?
Nie powinna być przy nim w takiej sytuacji?
Austinie, gdzie jest Sue?
Mam nadzieję, że nie płonie w kościele.
Pewnie żyje swoim życiem, jak ja żyję swoim.
Co to za wariactwa, które wygadujesz o przeprowadzce do Nowego Orleanu?
Do Nola, skarbie.
Nieważne, jak go nazwiesz, nie przenoszę się.
Przenosisz.
Wysłałem telegram do gościa, co zajmuje się nieruchomościami, Lymana.
Josepha Lymana? Mojego byłego?
Zgadza się. Zapomniałem, że go znasz.
Lyman!
Świetny gość. Przesłałem mu pieniądze.
Załatwił nam dom.
Joseph Lyman sprzedał nam dom?
To bardziej chata.
Wydałeś pieniądze na chatę w Nowy Orleanie
i oczekujesz, że wszystko rzucę, i z tobą wyjadę?
Tak.
Mamy XIX wiek. Jesteś moją żoną.
Ja podejmuję decyzje.
Słuchałeś tego, co do ciebie mówiłam przez cały ten czas?
Nola jest super. Spodoba ci się.
Zaczyna się wojna domowa. Nie przeniosę się do Luizjany.
Nie zobaczę rodziny.
A do tego będę po złej stronie historii.
Południe nie jest złe.
System plantacji jest jak arystokracja...
Niewolnictwo jest złe.
Myślałem, że masz otwarty umysł.
Nie w tej sprawie.
Daj spokój. Będzie fajnie.
Będziesz pięknością z Południa...
Jestem cwaną, jankeską wiedźmą.
- Uszanuj to. - Nie rozumiem tego.
Chcesz, bym cię tu zostawił,
wyjechał i poślubił córkę jakiegoś króla bawełny?
Nie, możesz mnie poślubić,
ale musimy zostać w Amherst i żyć w niezobowiązującym związku.
O mój...
Zapomnij.
Nic z tego!
Już za dużo poświęciłem na tę chatę.
Co... Shipie...
Popełniam błąd?
Tak.
Zdecydowanie.
Chciał cię poślubić.
Teraz skończysz jako stara panna.
Ciągle to samo.
Shipie.
Okej.
- Jedź do Nowego Orleanu. - Nola.
Poślub kogoś innego.
Miej dzieci i tak dalej.
Ale ty wiesz i ja wiem...
Tak?
...że zawsze będę najciekawszą dziewczyną, jaką kochałeś.
Nasz kościół.
Nasz biedny, piękny kościół.
Pani Dickinson.
Wczoraj mi się to śniło.
Co?
- O czym ty mówisz? - Widziałem to.
Widziałem palący się kościół. Miałem wizję.
Przyszła do mnie.
Widziałem to już wcześniej.
Nie, wydaje ci się.
Nie. Śniło mi się to wczoraj i wiem, że to prawda.
To pewnie jakiś zły znak, zły omen.
To gadanie o znakach i wizjach.
Brzmisz tak szalenie jak Emily.
Albo ona nie jest tak szalona, jak myśleliśmy.
O mój Boże.
WĄŻ
Ten wąski Ktoś – przez Trawę
Okazjonalnie przejeżdża –
Może go spotkałeś? Czyż nie
Od razu zauważa
Trawę rozdzieloną jak grzebieniem
Zauważono szyb
Co kończy się u twoich Stóp
I otwiera się później –
Lubi grząskie miejsca
Ziemię za zimną dla kukurydzy –
Ale gdy jako chłopiec boso
Kilka razy w południe
Nadepnął na, jak sądziłem, bat
Rozpadający się na Słońcu
Gdy chciałem go podnieść
Zmarszczył się i zniknął
Kilku przyjaciół Natury
Których znam, i oni znają mnie
Czuję do nich
Pewną Serdeczność
Ale tego Kogoś nie spotkałem
W towarzystwie czy samego
Bez płytkiego oddechu
I przemarznięcia do kości
Mogłabym teraz umrzeć szczęśliwa.
Ja nie.
Dziś jest mi żal zmarłych.
Emily?
Tak?
Gdy jestem z tobą...
tylko wtedy czuję, że żyję.
Więcej mi nie trzeba.
Tylko tego potrzebowałam.
Byś się tak czuła.
Piszę dla ciebie, moja Sue.
Piszę dla ciebie.
Tylko dla ciebie.
Dość tego.
Nigdy więcej cię nie opuszczę.
Napisy: Agnieszka Otawska