ஹாய்.
இது பெயர் சூட்டுறதுக்கு ஒரு அருமையான நாள்.
தெரியல. ஆனால் ஏதோ சரியில்ல.
என்ன சொல்றீங்க?
ஒருவேளை இந்த ஜான் பிரவுன் பற்றியதா இருக்கலாம். தெரியல.
எனக்கு நேற்று ஒரு கெட்ட கனவு வந்திச்சு.
நேற்று நாம சந்தோஷமா இருந்தோம்னு நினைச்சேன்.
நாம பேசி தீர்த்ததில சந்தோஷம், கண்ணே.
எனக்கும் தான்.
ஆக, நீ இப்போ உன் மொத்த குடும்பத்துக்கும் பிரியாவிடைக் கொடுக்கலாம்.
ஏன்னா நாம நியூ ஆர்லியன்ஸுக்கு மாற்றலாகி போறோம்.
-பொறு. என்ன? -நாம இதை பற்றி பிறகு பேசுவோம்.
இன்றைக்கு நீ ஜேனுக்கு உதவுறது நல்ல விஷயம்.
என்னை ஞானத்தந்தையாக இருக்கும்படி கேட்டா. அவ ஒரு விதவை, அது என் கடமை.
கண்டிப்பா.
எமிலி எங்க?
வீட்டிலேன்னு நினைக்கிறேன். அவ வழக்கமா கோவிலுக்கு வரதில்ல.
அவளோட கவிதை பிரசுரமானதிலிருந்து நான் இன்னும் அவளை பார்க்கல.
அவ ஏதோ என்கிட்ட ஒளிஞ்சு ஓடுற மாதிரி தோணுது.
ஆமா, வந்து...
நானாயிருந்தா அவளை அப்படியே விட்டிடுவேன்.
ஆனால்...
நான் அவள்கிட்ட பேச வேண்டிய விஷயங்கள் இருக்கு.
அதையெல்லாம் அவளுக்கு ஏற்கனவே தெரியும்னு நினைக்கிறேன்.
அதோ ஜேன்.
-ஆரம்பிக்க வேண்டியது தான். -ஹாய்.
மக்களை மறக்க வச்சிடாதே. நீ இன்னும் என் புருஷன் தான்.
இங்க யாருக்கும் அது பற்றி எந்த சந்தேகமும் இல்ல.
ஹாய்.
அழகா இருக்கான்ல?
நிறுத்து.
டிக்கின்சன்
உன்னால் ஒரு தீயை அணைக்க முடியாது
ஹே, மேகி, என்ன விசேஷம்?
அதான்.
ஒரு அமைதியான ஞாயிறு.
என்னோட ஓய்வு நாளை ரசிக்கிறேன்.
நான் ஞாயிற்றுக்கிழமை ஓய்வெடுக்கிறதில்ல. ஞாயிற்றுக்கிழமையும் செய்தி இருக்கு தானே.
வாரத்தில ஒவ்வொரு நாளும் செய்தி.
ஐயோ, எனக்குப் பசிக்குது.
சாப்பிட ஏதாவது இருக்கா?
சமையலறையில கொஞ்சம் பிலம்கள் இருக்கும்.
வறுத்தக் கறி ஏதாவது இருக்கா?
நான் போய் பார்க்கிறேன்.
உங்க கோட்டை கழட்டணுமா?
இல்ல, நான் ரொம்ப நேரம் இருக்க மாட்டேன்.
பயணத்துக்கு முன்னால கொஞ்சம் சாப்பிட்டு போகலாம்னு நினைச்சேன்.
டிக்கின்சன் குடும்பத்துக்கிட்ட சொல்லிட்டு போகலாம்னு வந்தேன்.
ஆனால், பெருபாலானவங்க இங்க இல்ல.
அவங்க பேர் வைக்கிற விழாவுக்காக கோவிலுக்கு போயிருக்காங்க.
இங்க ஒருத்தங்க இருக்காங்க.
திரு. பௌல்ஸ், நான் உங்ககிட்ட பேசணும்.
விசித்திரமா நடந்துக்கிற. எல்லாம் சரியா இருக்கா?
திரு. பௌல்ஸ், என் கூட ஹாலுக்கு வரீங்களா?
நான் ஏதாவது சாப்பாடு எடுத்து வரேன்.
என்ன நடக்குது?
நான் உங்ககிட்ட ஒன்னு கேட்கணும்.
சரி.
ஆனால், எதுக்கு சுவத்தோட பேசிட்டிருக்க?
ஏன்னா என் கண்களைப் பாதுகாக்கிறேன்.
என் கண்கள் உணர்ச்சி உள்ளது.
உங்களைப் பார்த்தா நான் குருடாயிடுவேன்னு பயமா இருக்கு.
விசித்திரமா இருக்கு.
திரு. பௌல்ஸ், என்னோட கவிதை புத்தகங்கள் இன்னும் உங்ககிட்ட தான் இருக்கா?
நான் உங்ககிட்ட கொடுத்தது?
ஆமா. நிச்சயமா. அது இங்க தான் என் பையில இருக்கு.
ரயில்ல போகும் போது படிக்கலாம்னு நினைச்சிருக்கேன்.
அதாவது, உன் கவிதைகள் எல்லாம் தரமானவை. அது உனக்குத் தெரியும்.
அது ஆர்வத்தை தூண்டுது.
நீங்க அதை திருப்பிக் கொடுக்கணும்னு கேட்டுக்கிறேன்.
என்ன சொன்ன?
நான் பொறுமையா சொன்னேன்...
நீங்க என்கிட்ட என் கவிதைகளை திருப்பிக் கொடுக்கணும்னு.
-திருப்பிக் கொடுக்கணுமா? -ஆமா.
உடனடியா.
சரி, புரியுது.
நான் இப்போ உன் ஆசிரியரா கொஞ்சக் காலமா இருக்கேன்.
இது உன்னோட விளையாட்டில ஒன்னு,
உனக்கு பிரசுரமாகிறது பிடிக்கலைங்கிற மாதிரி நடிக்கிற.
இது போலி வெளிப்பாடு. பொய் தன்னடக்கம்.
இது அழகாதான் இருக்கு, ஆனால்...
இதை நீ இனியும் பண்ணத் தேவையில்ல.
நான் ஒன்னும் விளையாடல.
சரி.
திரு. பௌல்ஸ், எனக்கு உண்மையிலேயே பிரசுரமாக விருப்பமில்லேன்னு,
நான் பெருத்த வேதனையோடும், போராட்டத்தோடும் முடிவு பண்ணியிருக்கேன்.
அதனால, நான் உங்க கிட்ட கெஞ்சி...
இல்ல. என் கவிதையை திருப்பி தரச்சொல்லி கட்டாயப்படுத்துறேன்.
எமிலி.
உன் கவிதை பெரிய வெற்றியடைஞ்சது.
நீ ஒரே நாளில பிரபலமாகப் போற.
நாம பிரசுரிச்சது மக்களுக்கு பிடிச்சிருக்கு இன்னும் வேணும்னு கேட்கிறாங்க.
அது ஒரு பொய்.
-சிலருக்கு அது பிடிக்கல. அதை கேட்டேன். -இல்ல, அப்படியில்ல. அதைவிட நல்லாயிருக்கு.
அது அவங்களை பாதிச்சிருக்கு.
அது அவங்களை யோசிக்க வச்சிருக்கு. கேள்விகள் கேட்க வச்சிருக்கு.
அது தூண்டும் விதமா இருந்திச்சு. அது எதிர்விளைவு ஏற்படுத்தியிருக்கு.
ஒரு எழுத்தாளரா வேற என்ன எதிர்பார்க்கிற?
எமிலி, சொல்றதைக் கேளு.
நியூ இங்கிலாந்திலேயே, இல்ல அமெரிக்காவிலேயே நீ மிகப் பெரிய கவிஞர் ஆகப் போற.
உன் வளர்ச்சிக்கு நீயே தடையாகிடாம இருக்க தான் உதவ முயற்சிக்கிறேன்.
இப்போ எனக்குள்ள ஒரே பிரச்சினை நீங்க தான்.
ஆ, அது வலிக்குது.
என்னோட கவிதைகளை திருப்பிக் கொடுங்க.
என்னோட செய்தித்தாள் சாம்ராஜ்யம், அது பெரிசாகுது.
நீ அதில ஒரு பகுதியா இருக்கலாம். ஒரு சாம்ராஜ்யத்தை கட்டியெழுப்ப உதவ மாட்டியா?
எனக்குன்னு ஒரு சாம்ராஜ்யம் இருந்திச்சு!
அது இங்க இருந்திச்சு.
ஆனால் நீங்க அதை என்கிட்ட இருந்து திருடிட்டீங்க.
நீங்களும்...
சூவும்.
ஆக, இது சூவை பற்றியது.
நீங்க என்ன சொல்ல வரீங்கன்னு தெரியல.
எங்களை பற்றி உனக்குத் தெரியும், இல்லையா?
இப்ப என்ன நடக்குதுன்னு புரியுது.
என்னையும், சூவையும் பற்றி நீ கண்டுப்பிடிச்சிட்ட. இப்போ பொறாமைப் படுற.
நான் உன்கிட்ட தப்பா பழகிட்டிருந்தேன்னு நினைச்சியா?
உன்னை நம்ப வச்சேனா?
நான் அப்படி பண்ணல, சரியா?
உன் கவிதை மேல தான் எனக்கு ஆர்வம் இருந்திச்சு.
நீயும் அதுல தான் கவனம் செலுத்தணும்.
உன்னோட வேலையில உன்னோட உணர்வுகளை குறுக்க வர விடாதே.
அது தான் எப்போதும் பெண்கள்கிட்ட உள்ள பிரச்சினை.
எனக்கு என் கவிதைகள் வேணும்.
இல்ல, எமிலி. உனக்கு நான் வேணும்.
பாரு, நிறைய பேர் உன்னைப் பற்றி கவலை கூட பட்டிருக்க மாட்டாங்க.
ஆனால் நான் கவலைப்பட்டிருக்கேன், ஏன்னா எனக்கு உன்னைத் தெரியும்.
நீ விசித்திரமானவள், வித்தியாசமானவள், பரிதாபமானவள், வினோதமானவள்.
ஆனால் எனக்கு தெரியும், ஒரு பெண்ணா, உன் கலை அதிலிருந்து தான் வருது.
இப்போ, மொத்த உலகமும் உன்னை புறக்கணிக்கிறது எளிதானது,
ஆனால் நான் புறக்கணிக்க விட மாட்டேன்.
நான் அவங்க எல்லாரையும் உன் பக்கம்
பார்க்க வைக்கலேன்னா. யாரும் உன்னை பார்க்கப் போறதில்ல.
என்னை நம்பு.
நான் இல்லாம உனக்கு எந்த சக்தியும் கிடையாது.
ஒரு நாள், நீ இதை எல்லாம் திரும்பிப் பார்த்து, எனக்கு நன்றி சொல்லுவ.
நான் இன்னொரு முறை உங்ககிட்ட கேட்கப் போறேன்...
என்னோட கவிதைளை திருப்பிக் கொடுங்க.
முடியாது.
என்ன தைரியம் உங்களுக்கு?
நீ அதை என்கிட்ட கொடுத்த. இப்ப அது என்னோடையது.
அதைத் திருப்பித் தர முடியாது.
சரி.
நீங்க திருப்பித் தரலேன்ன, நானே எடுத்துக்க வேண்டியது தான்.
இல்ல. இனிமே அது முடியாது.
என்ன?
நான் ஏற்கனவே அலுவலகத்துக்கு ஒரு கவிதையை அனுப்பிட்டேன்.
இன்றைக்கு, அதை பிரசுரம் பண்ணிடுவாங்க.
என்னை மன்னிச்சடு.
-என் பையைத் தொடாதே! -நான் அதை திரும்ப எடுக்கப் போறேன்.
-அது என்னோடையது. -இல்ல, உன்னுடையதில்ல.
என்கிட்ட இருக்கு.
-திருப்பிக் கொடுங்க. -உனக்கு வேணுமா?
-திருப்பிக் கொடுங்க! -வந்து எடுத்துக்கோ.
திருப்பிக் கொடுங்க!
ஹே!
போ! போ!
-என்னோட கவிதைகளை திருப்பிக் கொடுங்க. -முடியாது.
கொடுங்க.
அதை திருப்பிக் கொடுங்க!
நீங்க ஒரு பிசாசு!
நான் ஒரு பெண்ணியவாதி!
இன்று, நாம இரண்டாம் வில்லியம் வில்கின்சனின்
பிறப்பைக் கொண்டாடவும்,
-நம்பிக்கையின் பாதையில்... -அவ அழகா இருக்கா.
அவனது பயணத்தை ஆசீர்வதிக்கவும் வந்திருக்கிறோம்.
நிறுத்து!
அவனோட அம்மா, ஜேன், இன்று நம்மோட, இருக்கிறார்கள்.
கூடவே அவனோட ஞானத்தந்தை, ஆஸ்டின் டிக்கின்சனும்.
அவர் மரித்த வில்லியம் வில்கின்சன் சார்பாக இங்கே இருக்கிறார்.
ஒரு பேரக்குழந்தை இருந்தா எவ்வளவு நல்லாயிருக்கும்ல?
மரணம் நம்மை உடல்ரீதியாக பிரித்தாலும்,
நம்பிக்கையும், அன்பும் நம்மை நித்தியத்துக்கும் இணைத்துள்ளது.
உங்களை பார்க்காவிட்டாலும், வில்லியம், நீங்கள் இருக்கிறது எங்களுக்குத் தெரியும்.
என் கையில என்ன இருக்குன்னு பாரு.
அவனோட பெட்டியிலிருந்து எடுத்திட்டேன்.
அதான் நீங்க ரெண்டு பேரும் வாக்குவாதம் பண்ணிட்டிருந்தப்போ.
மேகி.
நன்றி. எப்படி இதை பண்ணீங்க?
ஒரு நல்ல வேலைக்காரிக்கு எப்படி கண்ணுக்குப் புலப்படாம இருக்கணும்னு தெரியும்.
நன்றி. நன்றி.
ஒன்னு கீழ விழுந்திடுச்சு.
சூ-க்கு.
அண்டவரே, இந்த நீரை ஆசீர்வதியும்.
இந்த குழந்தையானது உமது அருளை முழுமையாக பெற்றிடட்டும்.
ஆஸ்டின் டிக்கின்சன், இந்தக் குழந்தையின் ஞானத்தந்தையாக இருக்க ஒப்புக்கொள்வதன் மூலம்
அவனோட அம்மா ஜேன் மற்றும் குழந்தைக்கும் உங்களது அன்பை
தருவதாக ஏற்றுக்கொள்கிறீர்கள்.
இந்தக் குழந்தையானது இந்த உலகத்தில்
எந்நாளும் அன்புப் பெறுவதை உறுதி செய்கிறீர்கள்.
இந்தக் குழந்தையின் ஞானத்தந்தை பாத்திரத்தை நீங்கள் ஏற்கிறீர்களா?
-ஏற்கிறேன். -எனில் நாம் செபிப்போம்.
ஆண்டவரே, இந்தக் குழந்தையை ஆசீர்வதித்து, அவனைப் பாதுகாக்கவும்.
ஆமென்.
-ஆமென். -ஆமென்.
உனக்கு புகை வாசனை வருதா?
எமிலி.
ஆக, நான் யார்னு உனக்குத் தெரியும்.
ஆமா.
ஆமா. நீ ப்ரேசர், ப்ரேசர் ஸ்டர்ன்ஸ்.
நான் யார்னு உனக்குத் தெரியும், நான் எப்படி சாகப் போறேன்னும் தெரியும்.
ஆமா.
-போரில். -போரில்.
மகிமைத் தேடி. புகழைத் தேடி.
நான் வீட்டை விட்டு...
என் குடும்பத்தை விட்டு...
போருக்குப் போவேன்.
ஆமா.
பிறகு அந்த தோட்டா உன்னை தாக்கும்...
ஒரு பறவையைப் போல.
ஆக, ப்ரேசர் ஸ்டர்ன்ஸ் இறந்துப் போவான்...
ஞாபகத்தில் இருப்பதற்கு.
யாருமில்லை என்பதாகவே இருந்திருக்கலாம்.
புரியுது.
நான் அதே தவறை பண்ணமாட்டேன்.
உனக்கு போராட நிறைய போர்கள் இருக்கு, எமிலி டிக்கின்சன்.
ஆனால் நீ அதை ரகசியமா போராடணும்.
தனியாக.
யாருக்கும் தெரியாம.
நீ உனக்கே எல்லா மகிமையும் கொடுத்து, உலகத்திடம் எதையும் எதிர்பார்க்கக் கூடாது.
நீ யாருமில்லை என்பவளாக இருக்கணும்.
இது வரை வாழ்ந்த, வீரமான, புத்திசாலியான யாருமில்லை என்பவள்.
உன்னால் ஒரு தீயை அணைக்க முடியாது...
பற்ற வைக்கக் கூடிய ஒரு பொருள்
லவினியா. வா, அன்பே.
காற்றாடி இல்லாமல் எரியும்...
ஆபி!
மெதுவான இரவிலே...
மன்னிக்கணும்...
ஒன்னுமில்ல. ஒன்னுமில்ல.
போயிடு.
எமிலி.
உன்னை பார்க்க வந்தேன்.
வெளிய போ.
எமிலி.
நாம பேசணும்.
உன்கிட்ட பேசப் பிடிக்கல. உன்னை பார்க்கக் கூட பிடிக்கல.
இப்ப தான் தோணுது. உன்னை இனி எப்பவும் பார்க்கப் பிடிக்கல.
என் பக்கக் கதையை விளக்க எனக்கு வாய்ப்புக் கொடு.
விளக்குறதுக்கு என்ன இருக்கு?
எனக்கு எல்லாமே தெளிவா தெரியுது.
இல்ல. நீ பார்க்க முடியாத விஷயங்கள் சில இருக்கு.
என் மேல கோபப்படுறதுக்கு உனக்கு எல்லா உரிமையும் இருக்கு.
நான் ஒன்னும் உன் அனுமதியை கேட்கல.
நீ அவரை மேல அக்கறையா இருந்தேன்னு தெரியும்.
அவர் மேல அக்கறையா?
நீ தான் அவர் மேல அக்கறை காட்ட நிர்பந்திச்ச.
நீ உண்மையிலே என்னை கட்டாயப்படுத்தின.
நான் அவரை விரும்பணும்னு நீ ஆசைப்பட்ட மாதிரி இருந்தது. ஆனால் ஏன்?
ஆனால் இவ்வளவு நேரமா நீ அவரை விரும்பிட்டிருந்திருக்க.
நான் அவரை விரும்பல.
-எப்பவுமே விரும்பல. -பொய் சொல்ற.
-எனக்கு அவரை பற்றி கவலையே இல்ல. -பிறகு எதுக்கு அவர் கூட படுத்த?
அப்புறம்...
எதுக்கு என்னோட கவிதைகளை அவர்கிட்ட கொடுக்க சொல்லிட்டே இருந்த?
ஏன்னா உன்னோட கவிதைகள் எனக்கு கொடுத்த உணர்வை என்னால கையாள முடியல.
உன் கவிதைகள் ரொம்ப சக்தியானவை. அவை பாம்புகள் போல.
அவை என்னுள்ளே ஊர்ந்து வந்து, என் இதயத்தை சுற்றிகிட்டு,
எனக்கு மூச்சு முட்டுற வரைக்கும் என்னை நெறிக்கும்.
அவை பளபளப்பானவை, விஷத்தன்மை உள்ளவை, அவை கடிக்கும்.
நான் பயந்திட்டேன், எமிலி.
என் மேல உனக்கு இருக்கிற பிடி, நீ என்னை விஷமாக்குற விதம்.
நான் ஆஸ்டினை கல்யாணம் பண்ணதும், நாம சகோதரிகள் ஆயிட்டோம்.
நமக்குள்ள இருந்த ஒரே பந்தம் உன்னோட வார்த்தைகள்.
நீ நிறைய எழுத ஆரம்பிச்ச, அதை பார்த்தது நான் ஒருத்தி மட்டும்தான்.
என்னால தாங்க முடியல.
அதனால உன்னைக் கட்டாயப்படுத்தினா...
என்னை கட்டாயப்படுத்தினா, நான் வேறொருத்தர் பிரச்சினை ஆயிடுவேன், இல்லையா?
சரி, ஒன்னு தெரியுமா?
நான் இனியும் உன் பிரச்சினை இல்ல.
நீ உன் ஆடம்பர உடைகளோட, உன்னோட அழகான வீட்டுக்கு திரும்பிப் போய்,
நீ விரும்பின மாதிரி சுத்தமா வெறுமையா இருக்கலாம்.
ஏன்னா இனிமேலும் நான் உன்னை எதுவும் உணர வைக்க மாட்டேன்.
நான் இல்லாம...
என்ன?
நான் இல்லாம...
எப்படி உணர்ச்சிகள் வச்சிருக்கிறதுன்னு உனக்கு தெரியாதுனு நினைக்கிறேன்.
சரி.
போகும் போது கதவை மூடிட்டு போ.
நீ சொல்றது சரி.
எது சரி?
நான் உன் கூட இருக்கிற வரைக்கும் தான் எனக்கு விஷயங்களை உணர முடியுது.
“அவள் தனது அழகு வார்த்தைகளை கத்தி போன்று பிரயோகித்தாள், என்னவாய் அவை மின்னின”
உன்னை அவர்கிட்ட கட்டாயப்படுத்தினேன், ஏன்னா எனக்கு அந்த உணர்வுகளிலிருந்து விடுபடணும்.
அவர் கூட படுத்தேன், ஏன்னா, நான் அதை உணர விரும்பல.
நான் உணர விரும்பாத விஷயங்கள் நிறைய இருக்கு. எமிலி.
அதிலும் நான் உணர விரும்பாத பெரிய விஷயம்...
என்ன அது?
அது என்ன, சூ? சொல்லித் தொலை!
நான் உன்னை விரும்புறேன்.
நான் உன்னை நம்ப மாட்டேன்.
அது உண்மை.
அது உண்மையில்ல.
நீ என்கிட்ட சொல்ற எதுவுமே உண்மை இல்ல.
நீ பழைய சூ இல்ல.
நீ ஒரு புது ஆள், ஒரு போலியான ஆள்.
நீ யார்னே எனக்குத் தெரியல, நீ சொல்ற எல்லாமே ஒரு பொய்!
எமிலி, நான் உன்னை விரும்புறேன்.
பொய் சொல்றதை நிறுத்து!
நான் உன்னை விரும்புறேன்!
நூலக அறையில உன்னை உணர்ந்தேன், ஏன்னா நீ எப்பவும் என்கூட இருக்க.
நான் உன்கிட்ட இருந்து தப்பிக்க முடியாது.
ஏன்னா எப்போதும் நான் உணர்கிற ஒரே விஷயம், நான் உன் மேல வச்சிருக்கிற அன்பு.
சரி, சரி.
குழந்தைகளா. உங்களுக்கு ஒன்னுமில்லையே?
இந்த தீக்கு நீங்க காரணமில்லையே?
கடவுளே.
சரி...
யாருக்கும் இதை பற்றி தெரிய வேண்டாம்.
இது 1850. இப்ப எல்லாம் இப்படி பொருட்கள் எரியுறது சாதாரணம்.
சரி, நாம வீட்டுக்குப் போகலாம்.
எங்க இடமிருக்கோ அங்க உட்காருங்க.
தொப்பிகள், கோட்கள், ஜாக்கெட்களை நூலக அறையில வைங்க.
சூடா தேநீர் தயாராயிட்டிருக்கு. எல்லாருக்கு தாராளமான உணவு இருக்கு.
நன்கொடைகளுக்கு அங்க ஒரு பெட்டி எற்பாடு பண்ணியிருக்கேன்.
யாராலயும் ஏதேனும் கொடுக்க முடியும்னா ரொம்ப நல்லது.
அந்த பழைய கோவில்? நமக்கு பயனுள்ளதா இருந்திச்சு.
அதன் நினைவுகள் ஆசீர்வதிக்கப்படட்டும்.
அதுக்கு நேரம் எடுக்கும், ஆனால் நாம் அதை திரும்ப கட்டலாம்.
எப்போதும் போல அம்ஹெர்ஸ்ட் ஒன்னா சேர்ந்து வரும்,
இந்த இக்கட்டான சூழலை விட்டு நாம வெளியே வருவோம்.
-ஆமா. அருமையா சொன்ன. -உண்மைதான்.
நம்ம மகனை நினைச்சு எனக்குப் பெருமையா இருக்கு.
அவனோட மனைவி எங்க?
இந்த மாதிரி நேரங்கள்ல அவள் அவன்கூட இருக்க வேண்டாமா?
ஆஸ்டின், சூ எங்க?
அவளை எரியுற கோவிலில் விட்டுட்டு வரலைன்னு நம்புறேன்.
அவள் அவளோட வாழ்க்கையை வாழுறான்னு நினைக்கி- றேன், நான் என் வாழ்க்கையை வாழுற மாதிரி.
சரி, நாம நியூ ஆர்லியன்ஸ் போறதா உளறிட்டிருந்தியே, என்ன அது?
நோலா, கண்ணே, நோலா.
நீ அதை எப்படி வேணா சொல்லு. நான் அங்க வரல.
நீ வர.
எனக்குத் தெரிஞ்ச ரியல் எஸ்டேட் பண்ற, ஜோசஃப் லைமேனுக்கு தந்தி அனுப்பியிருக்கேன்.
ஜோசஃப் லைமேன், என் முன்னால் காதலனா?
ஆமா. அவனை உனக்குத் தெரியும்னு மறந்திட்டேன். லைமேன்.
லைமேன்!
அருமையான ஆள். என்னோட பணத்தை எல்லாம் அவனுக்கு அனுப்பிட்டேன்.
அவன் நமக்கு ஒரு வீட்டை வாங்கியிருக்கான்.
ஜோசஃப் லைமேன் நமக்கு ஒரு வீட்டை வித்தானா?
ம், அது ஒரு குடிசை மாதிரி.
உன்கிட்ட இருந்த பணத்தை எல்லாம் வச்சி நியூ ஆர்லியன்ஸில் ஒரு குடிசையை வாங்கினியா?
இப்போ நான் எல்லாத்தையும் உதறிட்டு, உன்கூட வரணும்னு எதிர்பார்க்கிறியா?
ஆமா.
இது 19-ம் நூற்றாண்டு. நீ என் மனைவி.
நான் தான் முடிவுகள் எடுக்கணும்.
சரி, நான் இவ்வளவு நேரம் பேசின எதுவும் நீ காது கொடுத்து
கேட்டியா?
கண்ணே, நோலா அருமையானது. உனக்கு நிச்சயம் பிடிக்கும்.
உள்நாட்டுப் போர் ஆரம்பிக்கப் போகுது. நான் லூயிசியானாவுக்கு வரல.
என்னால என் குடும்பத்தை திரும்ப பார்க்கவே முடியாது.
சொல்லவே வேணாம், வரலாற்றின் தவறான பக்கத்தில நான் இருப்பேன்.
ஹே, தெற்கு பக்கம் ஒன்னும் அவ்வளவு மோசம் இல்ல.
தோட்டத் தொழில் அமைப்பு, ஒரு பிரபுத்துவம் போல...
அடிமைத்தனம் மோசமானது, ஷிப்.
நீ திறந்த மனதோட இருப்பேன்னு நினைச்சேன்.
இந்த விஷயத்தில இல்ல.
கேளு. இது ரொம்ப அற்புதமா இருக்கும்.
நீ ஒரு அழகிய தெற்கத்திய பெண்ணா இருப்ப.
நான் ஒரு புத்திசாலி யான்கி சூனியக்காரி.
-அதை மதிச்சிடு. -எனக்குப் புரியல.
உன்னை இங்க விட்டுட்டு, நோலாவுக்கு போய்
பருத்தி முதலாளியோட பொண்ணை கல்யாணம் பண்ணிக்கணும்னு சொல்றியா?
இல்ல, நீ... நீ என்னை கல்யாணம் பண்ணிக்கலாம்.
நாம அம்ஹெர்ஸ்டிலேயே இருக்கலாம், அந்த விஷயங்கள் பிரத்யேகமா இருக்கத் தேவையில்ல.
அட, கட...
அதை விடு.
அதை விடு, சரியா?
அந்த குடிசை விஷயத்தில ஏற்கனவே என் மனசில நிறைய ஓடிட்டிருக்கு.
என்ன... ஷிப்...
நான் ஏதும் தப்புப் பண்றேனா?
ஆமா.
கண்டிப்பா.
அவன் உன்னை கல்யாணம் பண்ணிக்க விரும்பினான், லவினியா
இப்போ நீ நிரந்தரமா கன்னி கழியாமலே இருக்கப் போற.
இது தான் எப்போதும் நடக்குது.
ஷிப்.
சரி.
-நீ நியூ ஆர்லியன்ஸுக்குப் போ. -நோலா.
யாரையாவது கல்யாணம் பண்ணிக்கோ.
குழந்தைங்க பெத்துக்கோ, என்ன வேணா பண்ணிக்கோ.
ஆனால் உனக்கும் எனக்கும் தெரியும்...
என்ன?
...நீ விரும்பின பெண்களிலேயே நான் தான் ரொம்பவும் சுவாரஸ்யமான பெண்ணுன்னு.
நம்ம கோவில்.
நம்ம பாவப்பட்ட, அழகான கோவில்.
கேளு, மா.
இது எனக்கு நேற்று கனவில வந்திச்சு.
என்ன?
-என்ன பேசுறீங்க? -இது நடக்கிறதைப் பார்த்தேன்.
இந்த கோவில் எரியுறது எனக்கு காட்சியா வந்திச்சு.
எனக்கு தெரிஞ்சது.
இதை எல்லாம் நான் ஏற்கனவே பார்த்திருக்கேன்.
இல்ல, நீங்க கற்பனைப் பண்றீங்க.
இல்ல. நேற்று இது கனவில வந்தது, இப்போ அது உண்மையாயிடுச்சு.
இது மோசமான அறிகுறியா இருக்கலாம், ஒரு கெட்ட சகுணம்.
இந்த மாதிரி அறிகுறிகள், பிறகு காட்சிகள் பற்றி பேசும் போது,
எமிலி உளறுகிற மாதிரி இருக்கு.
ஒருவேளை நாம நினைச்ச மாதிரி அவள் உளறலயோ என்னவோ.
அட, கடவுளே.
பாம்பு
புல்வெளியிலே ஒரு மெலிந்த பிராணி.
எப்போதாவது சவாரிக்கொள்ளும்...
நீ அவனை சந்தித்திருக்கலாம்? நீ
அவனை கவனிக்கவில்லையா,
புல்வெளி சீப்புக் கொண்டு சீவியதைப் போலுள்ளது
புள்ளியிட்ட தண்டு ஒன்று தெரிகிறது,
அது உன் காலுக்கருகில் வருகிறது
வந்து இன்னும் திறக்கிறது...
அவனுக்கு ஈரமான நிலம் பிடிக்கும்
சோளத்துக்கான தரையை விட குளிரானதை பிடிக்கும்...
ஆனால் சிறுவனாய் காலணியில்லாமல்
மதிய வேளையில் ஒரு முறைக்கு மேல்
ஒரு சாட்டையைக் கடந்தேன் என நினைக்கிறேன்.
அழகாக சூரியனுக்குக் கீழ்
அதை எடுக்கக் குனியும் போது
அது சுருங்கி, ஓடிப் போனது...
இயற்கையின் மனிதர்கள் பலரை
நான் அறிவேன், அவர்களும் என்னை அறிவர்
நான் அவர்களுக்காய்
நட்புறவாய் உணர்கிறேன்
ஆனால் இவனை சந்தித்ததே இல்லை
யாருடனோ, தனியாகவோ
பதட்டமில்லாது
பயமில்லாது
நான் இப்போ சந்தோஷமாக இறப்பேன்.
நான் மாட்டேன்.
நான் இறந்தவங்களுக்காக இன்றைக்கு வருத்தப்படுறேன்.
எமிலி?
சொல்லு.
நான் உன்கூட இருக்கும் போது...
அப்போது மட்டும் தான் நான் உயிரோட்டமுள்ளவளாக உணர்கிறேன்.
எனக்கு அது மட்டும் போதும்.
எப்போதும் எனக்கு அது மட்டும் போதும்.
உன்னை அந்த மாதிரி உணர வைக்கிறது.
நான் உனக்காக தான் எழுதுறேன், என்னவளே சூ.
நான் உனக்காக தான் எழுதுறேன்.
உனக்காக மட்டும்.
அது போதும்.
நான் உன்னை திரும்ப இழக்க மாட்டேன்.
தமிழ் மொழியாக்கம் மரிய ஜோசப் ஆனந்த் மொராய்ஸ்