สวัสดีค่ะ
ช่างเป็นวันที่งดงาม เหมาะกับพิธีศีลจุ่ม
ไม่รู้สิ บางอย่างไม่ชอบมาพากล
หมายความว่ายังไงคะ
อาจเพราะข่าวจอห์น บราวน์อะไรนั่น ไม่รู้สิ
เมื่อคืนผมฝันไม่ดีเลย
ฉันนึกว่าเราสนุกกันเมื่อคืน
ฉันดีใจนะที่เราคืนดีกันได้ ที่รัก
ฉันด้วย
ทีนี้เธอก็บอกลา ทุกคนในครอบครัวได้เลย
เพราะเราจะย้ายไปนิวออร์ลีนส์กัน
- เดี๋ยว ว่าไงนะ - ไว้คุยเรื่องนี้กันทีหลัง
คุณใจดีมากที่ช่วยเจนในวันนี้
หล่อนขอให้ฉันเป็นพ่อทูนหัวของเด็ก และหล่อนก็เป็นม่าย ฉันเลยรับหน้าที่
แน่นอนค่ะ
เอมิลีอยู่ไหน
อยู่บ้าน คิดว่านะ ปกติหล่อนก็ไม่มาโบสถ์อยู่แล้ว
รู้ไหม ฉันยังไม่เห็นหล่อนเลย ตั้งแต่กลอนหล่อนได้ลงหนังสือพิมพ์
เหมือนหล่อนกำลังหลบหน้าฉันอยู่
ใช่ คือ...
ถ้าฉันเป็นเธอ ฉันจะไม่ยุ่งกับหล่อนหรอก
แต่...
ฉันมีเรื่องจะพูดกับหล่อน
ฉันเดาว่าหล่อนน่าจะรู้อยู่แล้ว
เจนมาแล้ว
- ได้เวลาเริ่มพิธี - สวัสดี
อย่าให้คนอื่นลืมล่ะ ว่าคุณยังเป็นสามีฉันอยู่
ไม่มีใครในนี้ หลงเชื่ออะไรแบบนั้นหรอก
สวัสดีค่ะ
เขาน่ารักใช่ไหมล่ะ
ชะลอ
โลกของเอมิลี ดิกคินสัน
(คุณไม่อาจดับไฟได้)
ไง แม็กกี้ เป็นไงบ้าง
ก็เดิมๆ ค่ะ
เป็นวันอาทิตย์ที่เงียบๆ
ได้พักผ่อนในวันหยุด
ผมไม่เคยได้พักในวันอาทิตย์เลย วันอาทิตย์ก็ต้องขายหนังสือพิมพ์
ขายหนังสือพิมพ์ทุกวัน
ให้ตาย ผมหิวจัง
มีอะไรให้ผมกินเล่นไหม
อาจจะมีลูกพลัมอยู่ในครัวค่ะ
คุณมีเนื้อย่างหรือเปล่า
ฉันจะไปดูให้
อยากถอดโค้ทออกก่อนไหมคะ
ไม่ล่ะ ผมอยู่ไม่นาน
แค่อยากแวะหาอะไรกิน ก่อนจะออกเดินทางต่อ
ผมแค่หวังว่าจะได้บอกลา ครอบครัวดิกคินสัน
พวกเขาส่วนใหญ่ไม่อยู่ที่นี่หรอก
ไปโบสถ์กันหมดสำหรับพิธีศีลจุ่ม
นี่ไงคนหนึ่ง
คุณโบวส์คะ ฉันมีเรื่องจะคุยด้วย
คุณทำตัวแปลกๆ นะ ทุกอย่างโอเคหรือเปล่า
คุณโบวส์คะ เชิญตามฉันไปที่ห้องรับแขกได้ไหมคะ
ฉันจะไปหาอาหารมาให้ทานนะคะ
เกิดอะไรขึ้น
ฉันมีเรื่องอยากจะขอร้องคุณ
โอเค
งั้นคุณหันหน้าคุยกับผนังทำไม
เพราะฉันกำลังปกป้องสายตาตัวเอง
ตาฉันอ่อนไหวมาก
กลัวว่าถ้ามองคุณ ฉันอาจจะตาบอด
พิลึก
คุณโบวส์คะ คุณยังเก็บ สมุดกลอนของฉันไว้อยู่หรือเปล่า
ทั้งปึกที่ฉันให้คุณไปน่ะ
ใช่ ผมเก็บไว้ มันอยู่ในกระเป๋าของผมนี่แหละ
ตั้งใจว่าจะอ่านทั้งหมดอีกครั้ง ระหว่างนั่งรถไฟ
กลอนของคุณนั้นสุดยอดมาก คุณรู้นะ
มันโดดเด่นจริงๆ
ฉันเกรงว่าฉันต้องขอกลอนทั้งหมดคืน
คุณว่ายังไงนะ
ฉันพูดอย่างสุภาพ...
ว่าคุณต้องคืนกลอนให้ฉัน
- คืนคุณเหรอ - ใช่ค่ะ
เดี๋ยวนี้เลย
โอเค ผมเข้าใจละ
ผมเป็นบรรณาธิการของคุณมานานพอควร
นี่เป็นอีกเกมหนึ่งของคุณ
ที่คุณแสร้งทำเป็นว่า คุณไม่อยากตีพิมพ์ผลงาน
จะได้ดูสูงส่ง หลอกว่าถ่อมตน
น่ารักดีนะ แต่...
คุณไม่ต้องทำอย่างนี้อีกแล้ว
ฉันไม่ได้เล่นเกม
โอเค
คุณโบวส์ ฉันตัดสินใจ ด้วยความยากลำบากและทรมานใจ
ว่าฉันไม่อยากตีพิมพ์ผลงานแล้วจริงๆ
ดังนั้นฉันใคร่ขอ...
ไม่ๆ ฉันขอสั่งให้คุณคืนกลอนฉันมา
เอมิลี
กลอนของคุณดังมาก
คุณกำลังจะมีชื่อเสียงระดับโลก ในชั่วข้ามคืน
ผู้คนชอบกลอนที่เราตีพิมพ์ไปมาก และอ้อนวอนขออ่านเพิ่มอีก
โกหก
- บางคนไม่ชอบ ฉันได้ยินกับหู - ไม่ มันดียิ่งกว่านั้นอีก
มันติดอยู่ในใจพวกเขา
ทำให้พวกเขาคิด ทำให้พวกเขาตั้งคำถาม
มันยั่วยุ มันก่อให้เกิดปฏิกิริยา
ซึ่งเป็นทุกอย่างที่คุณวาดหวัง ในฐานะนักเขียน
เอมิลี ผมจะบอกให้นะ
คุณกำลังจะกลายเป็นกวีที่ยิ่งใหญ่ ที่สุดในนิวอิงแลนด์ หรืออเมริกา
และผมแค่พยายามช่วย ไม่ให้คุณขัดขวางตัวเอง
สิ่งเดียวที่ขัดขวางฉันตอนนี้ ก็คือคุณ
โอ๊ย เจ็บจี๊ด
เอากลอนของฉันคืนมา
อาณาจักรหนังสือพิมพ์ของผม กำลังเติบโต
และคุณมีส่วนร่วมได้ คุณไม่อยากช่วยสร้างอาณาจักรเหรอ
ฉันเคยมีอาณาจักร!
มันอยู่ในนี้
แล้วคุณก็ขโมยมันไปจากฉัน
คุณ...
กับซู
อ้อ เป็นเรื่องซูนี่เอง
ฉันไม่รู้ว่าคุณหมายความว่ายังไง
คุณรู้เรื่องของเราสินะ
ผมเข้าใจแล้วว่าเกิดอะไรขึ้น
คุณรู้เรื่องผมกับซู ตอนนี้คุณก็เลยหึง
คุณคิดว่าผมจีบคุณอะไรแบบนั้น
หลอกคุณให้หลงรัก
ผมเปล่า โอเคนะ
ผมสนใจแต่ผลงานคุณเท่านั้น
ซึ่งก็เป็นสิ่งที่คุณควรโฟกัสเช่นกัน
อย่าปล่อยให้อารมณ์ มาเป็นอุปสรรคในอาชีพการงาน
ผู้หญิงก็เป็นซะอย่างนี้เสมอ
ฉันต้องการกลอนของฉัน
ไม่ เอมิลี คุณต้องการผม
คืองี้นะ คนอื่นๆ หลายๆ คน ไม่มายุ่งกับคุณด้วยซ้ำ
แต่ผมมา เพราะผมเข้าใจคุณ
คุณเป็นคนพิลึก บิดเบี้ยว ป่วยจิต และประหลาดล้ำ
แต่ผมเข้าใจ ในฐานะผู้หญิง ผลงานของคุณมาจากสิ่งเหล่านั้น
โลกนี้เมินคุณได้อย่างง่ายดาย และน่าเศร้า
แต่ผมไม่ยอม
จะไม่มีใครสนใจคุณ
ถ้าไม่ใช่เพราะผม ชี้ให้พวกเขามองมาที่คุณ
เชื่อผมเถอะ
คุณไม่มีอำนาจถ้าไม่มีผม
วันหนึ่งคุณจะมองย้อนกลับมา ดูเรื่องทั้งหมดนี้ และคุณจะขอบคุณผม
ฉันจะขอร้องคุณอีกครั้ง
เอากลอนของฉันคืนมา
ไม่
กล้าดียังไง
คุณมอบให้ผมแล้ว ตอนนี้มันเป็นของผม
คุณเอาคืนไปไม่ได้
ก็ได้
ถ้าคุณไม่ยอมคืน งั้นฉันจะเอาคืนมาเอง
ไม่ รู้อะไรไหม มันสายไปแล้ว
อะไร
ผมส่งกลอนบทหนึ่งไปที่สำนักงาน
ภายในวันนี้ มันจะลงหนังสือพิมพ์
เสียใจด้วยนะ
- ห้ามแตะกระเป๋าผม - ฉันจะเอาคืน
- มันเป็นของผม - มันไม่ใช่ของคุณ
อยู่ที่ผมแล้ว
- เอาคืนมานะ - อยากได้เหรอ
- เอาคืนมา - ก็มาเอาสิ
เอาคืนมา!
เฮ้!
ไปเลย! ไป!
- เอากลอนฉันคืนมา - ไม่
เอามา
เอาคืนมานะ
คุณมันปีศาจ!
ผมเป็นนักสตรีนิยม!
และวันนี้ เรามาที่นี่เพื่อฉลอง
การเกิดของหนูน้อย วิลเลียม วิลคินสันที่สอง
- และเพื่ออวยพรให้เขา - หล่อนสวยมาก
สำหรับการเดินทางชั่วชีวิต ในเส้นทางแห่งศรัทธา
หยุดนะ!
มารดาของเขา เจน อยู่ที่นี่กับเราในวันนี้
พร้อมกับพ่อทูนหัวของเขา ออสติน ดิกคินสัน
ซึ่งจะทำหน้าที่แทน วิลเลียม วิลคินสันที่ 1 ผู้ล่วงลับ
ถ้าเรามีหลานก็ดีสิเนอะ
แม้ว่าความตาย จะแยกเราจากกันทางกาย
ศรัทธาและความรัก ได้ผูกพันเราไว้ชั่วนิรันดร์
ถึงเราจะมองไม่เห็นคุณ วิลเลียม เรารู้ว่าคุณอยู่ที่นี่
ดูสิว่าฉันได้อะไรมา
จิ๊กมาจากกระเป๋าใบน้อยของเขา
ระหว่างที่พวกคุณ กำลังทะเลาะกันอยู่ข้างล่าง
แม็กกี้
ขอบคุณค่ะ คุณทำได้ยังไง
สาวใช้ที่ดีต้องรู้จักทำตัวล่องหนค่ะ
ขอบคุณค่ะ ขอบคุณ
หล่นหนึ่งแผ่น
(แด่ซู)
พระเจ้า โปรดทำให้น้ำนี้ศักดิ์สิทธิ์
และขอให้เด็กคนนี้ ให้ได้รับพระสิริจากพระองค์
ออสติน ดิกคินสัน หากคุณรับเป็นพ่อทูนหัวของเด็กคนนี้
คุณยอมรับว่า คุณมีความรักให้แม่ของเด็ก เจน
เช่นเดียวกับมีความรัก ให้แก่เด็กคนนี้เอง
คุณให้คำมั่นสัญญา
ว่าเด็กคนนี้ จะไม่มีวันขาดความรักตลอดไป
คุณยอมรับบทบาท เป็นพ่อทูนหัวของเด็กหรือไม่
- รับครับ - งั้นโปรดภาวนาพร้อมกัน
พระเจ้า โปรดอำนวยพรแก่เด็กคนนี้ และดูแลให้เขาปลอดภัย
อาเมน
- อาเมน - อาเมน
คุณได้กลิ่นควันไหม
เอมิลี
คุณรู้ว่าผมเป็นใคร
ค่ะ
รู้ คุณคือเฟรซาร์ เฟรซาร์ สเติร์นส์
คุณรู้ว่าผมเป็นใคร และคุณรู้ว่าผมจะตายยังไง
ใช่
- ในสงคราม - ในสงคราม
ขณะแสวงหาความรุ่งโรจน์ แสวงหาชื่อเสียง
ผมจะไปจากบ้าน...
ไปจากครอบครัว...
และเข้าสู่สนามรบ
ใช่ค่ะ
จากนั้นคุณจะถูกยิง...
เหมือนกับนก
และดังนั้นเฟรซาร์ สเติร์นส์จะตาย...
เพื่อให้เป็นที่จดจำ
ถ้าไม่ใช่ใครเลยอาจจะดีเสียกว่า
ฉันเข้าใจ
และฉันจะไม่ทำพลาดอย่างเดียวกัน
คุณมีศึกที่จะต้องต่อสู้ เอมิลี ดิกคินสัน
แต่คุณต้องสู้อย่างลับๆ
ตามลำพัง
ไม่ให้ใครเห็น
คุณต้องให้ความรุ่งโรจน์ทั้งหมด แก่ตัวเองและไม่ขออะไรจากโลก
คุณต้องไม่ใช่ใคร
คนไม่มีตัวตนที่กล้าหาญที่สุด ปราดเปรื่องที่สุดที่เคยมีมา
คุณไม่อาจดับไฟได้
สิ่งที่อาจติดไฟ
ลาวิเนีย มานี่ลูกรัก
ลุกโหมเองได้โดยไม่ต้องใช้พัด
แอ็บบี้
ในคืนที่เนิ่นนานที่สุด
ขอทางหน่อย
ได้แล้วๆ
ไปให้พ้น
เอมิลี
ฉันมาหาเธอ
ออกไป
เอมิลี
เราต้องคุยกัน
ฉันไม่อยากคุยกับเธอ ฉันไม่อยากมองหน้าเธอด้วยซ้ำ
คิดๆ ดูแล้ว ฉันไม่อยากเห็นหน้าเธออีก
ให้โอกาสฉันได้อธิบาย ในส่วนของฉันได้ไหม
มีอะไรจะต้องอธิบายอีก
ฉันมองเห็นทุกอย่างชัดเจน
ไม่ มีบางอย่างที่เธอมองไม่เห็น
เธอมีสิทธิ์ทุกอย่างที่จะโกรธฉัน
ฉันไม่ได้ขอให้เธออนุญาต
ฉันรู้ว่าเธอมีใจให้เขา
มีใจให้เขาเหรอ
เธอผลักไสฉันให้ชอบเขา
เธอแทบจะบังคับฉันด้วยซ้ำ
มันเหมือนเธออยากให้ฉันตกหลุมรักเขา แต่ทำไม
ทั้งๆ ที่เธอคือคนที่รักเขา มาตั้งแต่แรก
ฉันไม่ได้รักเขา
- ไม่เคยรัก - โกหก
- ฉันไม่สนใจชายคนนั้นเลย - งั้นนอนกับเขาทำไม
แล้วทำไม...
ทำไมเธอบอกฉันซ้ำๆ ว่า ให้มอบกลอนให้เขา
เพราะฉันรับไม่ได้ กับสิ่งที่กลอนของเธอทำให้ฉันรู้สึก
กลอนของเธอทรงพลังเกินไป มันเหมือนกับอสรพิษ
เลื้อยเข้ามาในตัวฉัน พันหัวใจฉันไว้
แล้วก็รัดจนกระทั่งฉันหายใจไม่ออก
มันมีเกล็ดแวววาว มีพิษ และกัด
ฉันกลัว เอมิลี
กลัวเธอ กลัววิธีที่เธอบีบฉัน กลัววิธีที่เธอพ่นพิษใส่ฉัน
ตอนที่ฉันแต่งงานกับออสติน และเรากลายเป็นพี่น้องกัน
สิ่งเดียวที่ผูกพันเราไว้ ก็คือถ้อยคำของเธอ
เธอเริ่มเขียนอะไรมากมาย และฉันเป็นคนเดียวที่ได้อ่าน
มันเกินจะรับไหว
ฉันเลยคิดว่า ถ้าฉันผลักเธอนิดๆ แล้ว...
ถ้าเธอผลักไสฉัน ฉันจะกลายเป็นปัญหาของคนอื่นงั้นเหรอ
งั้นทายซิ
ฉันไม่ใช่ปัญหาของเธออีกต่อไปแล้ว ซู
เธอกลับไปห้องรับแขกแสนสวย สวมชุดหรูหราของเธอได้
แล้วก็เป็นคนกลวงเปล่าตามสบาย
เพราะฉันจะไม่มีวัน ทำให้เธอรู้สึกอะไรอีก
และเมื่อไม่มีฉัน...
อะไร
เมื่อไม่มีฉัน...
ฉันคิดว่า เธอมีความรู้สึกไม่เป็น
โอเค
ปิดประตูตามหลังด้วย
เธอพูดถูก
เรื่องอะไร
ครั้งเดียวที่ฉันรู้สึกอะไร ก็คือตอนที่ฉันอยู่กับเธอ
"เธอใช้คำพูดสวยหรูราวกับใบมีด มันสะท้อนแสงแวววาว"
ฉันผลักเธอไปหาเขา เพราะฉันอยากหนีความรู้สึกตัวเอง
และฉันนอนกับเขา เพราะฉันไม่อยากรู้สึกถึงมัน
มีอะไรมากมาย ที่ฉันไม่อยากรู้สึก เอมิลี
และเรื่องใหญ่ที่สุด ที่ฉันไม่อยากรู้สึก...
คืออะไร
คืออะไร ซู พูดออกมาสิ!
ก็คือว่าฉันหลงรักเธอ
ฉันไม่เชื่อเธอหรอก
เป็นความจริง
ไม่จริง
ทุกคำพูดของเธอไม่เป็นความจริง!
เธอไม่ใช่ซูอีกแล้วด้วยซ้ำ
เธอเป็นคนใหม่ คนจอมปลอม
ฉันจำเธอไม่ได้เลย และทุกอย่างที่เธอพูดกับฉันคือคำโกหก
เอมิลี ฉันรักเธอ
เลิกโกหกฉันซะที!
ฉันรักเธอ!
และฉันรู้สึกถึงเธอในห้องสมุด เพราะเธออยู่กับฉันเสมอ
ฉันหนีจากเธอไม่ได้
เพราะเรื่องจริงอย่างเดียวที่ฉัน เคยรู้สึกก็คือความรักที่มีต่อเธอ
ใช่ๆ ใช่
สาวๆ พวกเธอปลอดภัยไหม
ไม่ใช่ฝีมือพวกเธอใช่ไหม
อุ้ย
งั้น...
ไม่มีใครจำเป็นต้องรู้เรื่องนี้
นี่คือยุค 1850 อะไรๆ ก็ถูกเผาได้ตลอดเวลา
โอเค กลับบ้านกันเถอะ
จะนั่งตรงไหนก็เชิญเลยนะครับ
หมวก เสื้อโค้ท เสื้อคลุม เอาไปไว้ในห้องสมุด
มีชาร้อนๆ มีอาหารสำหรับทุกคน
แล้วผมก็ตั้งกล่องไว้ตรงนั้น สำหรับรับบริจาค
ถ้ามีใครพอจะเจียดอะไรได้ เราจะซาบซึ้งใจมาก
โบสถ์เก่านั่นน่ะ รับใช้เรามาเป็นอย่างดี
เป็นความทรงจำดีๆ ของเรา
มันจะใช้เวลา แต่เราจะสร้างขึ้นมาใหม่ได้
แอมเฮิร์สต์จะรวมใจกัน เหมือนเช่นทุกครั้งที่ผ่านมา
และเราจะเอาชนะ เคราะห์ร้ายครั้งนี้ไปได้
- ใช่ พูดได้ดี - ถูกต้อง
ฉันภูมิใจในตัวลูกจัง
ภรรยาเขาอยู่ไหน
เธอควรจะอยู่เคียงข้างเขา ในเวลาแบบนี้ไม่ใช่เหรอ
ออสติน ซูอยู่ไหน
แม่หวังว่าเราไม่ได้ทิ้งเธอไว้ ให้จมกองไฟในโบสถ์หรอกนะ
เธอไปใช้ชีวิตของเธอมั้งครับ เหมือนที่ผมใช้ชีวิตของผม
ตกลงนายเพี้ยนอะไรขึ้นมา ที่บอกว่าเราจะย้ายไปนิวออร์ลีนส์
โนล่า ที่รัก โนล่า
ฉันไม่สนว่านายเรียกมันว่ายังไง ฉันจะไม่ย้ายไปที่นั่น
เธอต้องย้าย
ฉันส่งโทรเลขไปหานายหน้าที่นั่น โจเซฟ ไลแมน
โจเซฟ ไลแมน แฟนเก่าฉันน่ะเหรอ
ใช่แล้ว ฉันลืมไปว่าเธอรู้จักหมอนั่น ไลแมน
ไลแมน!
คนดีนะ โอนเงินไปให้เขาหมดแล้ว
เขาหาบ้านให้เรา
โจเซฟ ไลแมนขายบ้านให้เราเหรอ
เรียกว่ากระต๊อบน่าจะเหมาะกว่า
นายทุ่มเงินทั้งหมด เพื่อซื้อกระต๊อบในนิวออร์ลีนส์
แล้วคิดว่าฉันจะทิ้งทุกอย่าง แล้วไปกับนายเนี่ยนะ
ก็ใช่
นี่มันศตวรรษที่ 19 เธอเป็นภรรยาของฉัน
ฉันเป็นคนตัดสินใจ
โอเค ได้ฟังอะไรที่ฉันพูดกรอกหูนาย
ตลอดเวลามานี้บ้างไหม
ที่รัก โนล่าเจ๋งมากนะ เธอจะต้องชอบ
สงครางกลางเมืองกำลังจะเริ่ม ฉันจะไม่ย้ายไปลุยเซียนาหรอก
ฉันจะไม่มีวันได้เห็นหน้าครอบครัวอีก
ไม่ต้องพูดถึงว่า ฉันจะอยู่ผิดฝั่งของประวัติศาสตร์
เฮ้ ทางใต้ไม่ได้แย่ไปทั้งหมด
ระบบเพาะปลูก มันเหมือนพวกคนชั้นสูง...
การมีทาสเป็นเรื่องเลวร้าย ชิป
ฉันนึกว่าเธอจะเปิดใจกว้าง
ไม่ใช่กับเรื่องนี้
ไม่เอาน่า มันจะน่าอยู่มาก
เธอจะเป็นสาวงามแดนใต้...
ฉันเป็นนังแม่มดเจ้าเล่ห์แดนตะวันออก
- เคารพกันด้วย - ฉันไม่เข้าใจ
เธออยากให้ฉันทิ้งเธอไว้ที่นี่
แล้วย้ายไปโนล่า เพื่อแต่งงาน กับลูกสาวเจ้าของไร่นุ่นเหรอ
ไม่ นาย... นายแต่งงานกับฉันได้
เราแค่ต้องอยู่กันที่แอมเฮิร์สต์ และไม่ผูกมัดกัน
โอย ตาย
ลืมมันซะเถอะ
ลืมมันไปซะ!
ฉันทุ่มเทกับกระต๊อบหลังนี้มาก
อะไร... ชิป...
นี่ฉันกำลังทำพลาดหรือเปล่า
ใช่
แน่นอนที่สุด
เขาอยากแต่งงานกับเธอ ลาวิเนีย
ทีนี้เธอได้ขึ้นคานสมใจแน่
ปัญหาเดิมๆ แค่เปลี่ยนวัน
ชิป
โอเค
- นายไปนิวออร์ลีนส์ - โนล่า
แต่งงานกับคนอื่น
มีลูก แล้วก็อะไรเทือกนั้น
แต่นายรู้ และฉันรู้...
อะไร
ว่าฉันจะเป็นหญิงสาวที่น่าสนใจที่สุด ที่นายเคยรักตลอดไป
โบสถ์ของเรา
น่าสงสารโบสถ์แสนสวยของเรา
คุณนายดิกคินสัน
ผมฝันถึงเหตุการณ์นี้เมื่อคืน
อะไรนะ
- คุณพูดเรื่องอะไร - ผมเห็นสิ่งนี้เกิดขึ้น
ไฟไหม้โบสถ์ ผมเห็นนิมิต
มันเข้าฝันผม
ผมเห็นเหตุการณ์นี้มาก่อน
ไม่ คุณคิดไปเอง
ไม่ ผมฝันเมื่อคืน แล้วตอนนี้มันก็กลายเป็นจริง
ต้องเป็นสัญญาณที่เลวร้าย เป็นลางร้าย
คุณเพ้อเจ้อเรื่องลางกับนิมิต
ฟังดูบ้าพอๆ กับเอมิลีเลย
หรือเธออาจจะไม่ได้บ้าอย่างที่เราคิด
โอ้ พระเจ้า
(อสรพิษ)
สหายตัวยาวในพงหญ้า
นานๆ จะโผล่มา...
คุณอาจเคยเจอเขาแล้วหรือไม่
มองเห็นก็รู้ทันที
พงหญ้าแหวกออกราวกับถูกหวี
ตัวยาวๆ มีลายจุด
มันหุบตัวที่เท้า
แล้วแผ่แม่เบี้ยออก
มันชอบที่เฉอะแฉะ
พื้นที่เย็นเกินกว่าจะปลูกข้าวโพด
แต่เมื่อเด็กชายเดินด้วยเท้าเปล่า
มากกว่าหนึ่งครั้งในยามเที่ยง
พอเดินผ่าน ฉันนึกว่าเป็นแส้
ที่คลายตัวออกใต้แสงตะวัน
เมื่อก้มลงหยิบดู
มันเหี่ยวย่นเหลือแต่คราบ
หลายสิ่งในธรรมชาติ
ฉันรู้จักมันและมันรู้จักฉัน
ฉันรู้สึกถึงไมตรี
ฉันรู้สึกถึงความเป็นมิตร
แต่คราใดที่เจอเจ้าตัวนี้
ไม่ว่าจะมีคนอื่นอยู่ด้วย หรือเจอคนเดียว
ฉันก็หายใจไม่ออกทุกที
หนาวยะเยือกไปถึงกระดูก
ฉันตายอย่างมีความสุขได้แล้ว
ไม่ใช่ฉัน
ฉันรู้สึกสงสารคนตายในวันนี้
เอมิลี
ว่าไง
เวลาที่ฉันอยู่กับเธอ...
นั่นคือตอนเดียวที่ฉันรู้สึกมีชีวิต
ฉันต้องการแค่นั้นแหละ
แต่ไหนแต่ไหนฉันก็ต้องการแค่นั้น
เพื่อทำให้เธอรู้สึกอย่างนั้น
ฉันเขียนเพื่อเธอ ซู
ฉันเขียนเพื่อเธอ
เพื่อเธอคนเดียว
แค่นั้นพอแล้ว
ฉันจะไม่มีวันปล่อยมือจากเธออีก
คำบรรยายไทยโดย ต้องตา สุธรรมรังษี