NOWOCZESNA MIŁOŚĆ
- Chwileczkę. - Dołącz do nas.
- Zrób jeszcze jedno. - Poważnie?
Proszę bardzo.
W porządku. Tylko następne bez lampy, dobrze?
Skąd nazwa „Fuse”?
Pasowała mi do aplikacji randkowej.
Ma po angielsku dwa znaczenia.
Zapalnik i połączenie.
To początek i połączenie dwóch dusz.
Tak, to ma sens.
Fajnie.
Zawsze to powtarzam.
Fuse to nie jest zwykły portal randkowy.
W dzisiejszych czasach mamy ogromny wybór
i tak wiele możliwości, więc dobrze jest mieć przewodnika.
Podoba mi się ten „przewodnik”. Chyba na tym zakończę.
Gdzie pojawi się artykuł?
Sunday Times Magazine.
Fajnie.
Dziękuję, że poświęciłaś mi swój czas.
- Miło było cię poznać. - Może coś
- z tego sklecisz. - Jasne.
Chcę cię jeszcze zapytać,
czy sam byłeś kiedyś zakochany.
Słucham?
Pytam, czy ty sam byłeś kiedyś zakochany.
Jasne.
Nikt w żadnym wywiadzie nigdy mnie o to nie pytał.
Nie muszę tego drukować.
Drukować czego?
Tej historii, którą masz wypisaną na twarzy.
To takie oczywiste?
Masz parę minut?
Ciekawska dziennikarka bawi się w Kupidyna
Wybaczcie, mamy kolejne pięć minut spóźnienia.
- Przepraszam was. - Nie szkodzi.
W porządku.
Naprawdę? Ja mam dziś jeszcze inne rozmowy o pracę.
Przepraszam, powiem im, żeby się pospieszyli.
Będę wdzięczny. Mamy już dziesięć minut spóźnienia.
Dziękuję za przypomnienie.
Podoba mi się twoja postawa.
Nie powinni kazać nam czekać.
Choć to nie stawia cię w dobrej pozycji
przy ubieganiu się o pracę.
Nieważne. Na tych rozmowach trzeba pokazywać, kim się jest naprawdę.
My jesteśmy na czas, dlaczego oni nie mogą?
Joshua. Josh.
Emma.
Andy.
Ile dajesz, żebym się zmył?
Bo na pewno dostanę tę pracę.
- Doprawdy? - Tak, przez mój akcent.
- Uwielbiają go. - Jasne.
Daj mi sto dolców i zostawię ją tobie.
Nie potrzebuję nieuczciwej przewagi.
Dobra, spoko.
- Gdzie chodziłeś do szkoły? - Harvard.
Na litość boską. Naprawdę?
Tylko żartuję. Nie poszedłem na studia.
Tu akurat możesz mieć przewagę.
Sam do wszystkiego dochodzisz, to modne.
Uwielbiają to w takich miejscach.
Tak, wykształciła mnie ulica.
Wyczuwam nastroje zwykłego człowieka.
- Jasne. - Joł.
- Nie wiem, czemu to zrobiłem. - Kiedy...
- To było głupie. - Myślałeś,
że ujdzie ci to na sucho?
- Emma? - Tak.
- Zapraszam. - Dzięki.
Miło było cię poznać.
Powodzenia.
Kto dostał tę pracę?
Ona.
- Pokonała cię. - Niezupełnie.
Rozmawialiśmy przez pięć minut,
ale wiedziałem, że chcę ją znowu zobaczyć.
Hej, jak ci poszło?
Wzięli cię?
Nie mam pojęcia.
Powinieneś wracać na górę.
Szukają cię tam.
Nie szkodzi. To jest ważniejsze.
Co jest ważniejsze?
Gdybym poszedł na rozmowę, już bym cię nie zobaczył.
Po moim wyjściu już by cię nie było.
Zrezygnowałeś z szansy
na stabilną, dobrze płatną pracę, żeby mnie znów zobaczyć?
Na pewno nie jesteś po prostu jakimś gościem z ulicy?
Jeśli tak, to dobry sposób, żeby się z kimś umówić.
Więc idziemy na randkę?
Jasne, a co mam zrobić?
Kolejną rozmowę mam za trzy dni.
Ja też.
Więc co dwójka bezrobotnych ma robić w Nowym Jorku o 9.30?
Pytanie brzmi: czego ma nie robić?
Spacerowaliśmy, dzieląc się historiami z życia.
Opowiadała, że planuje stworzyć aplikację do dzielenia się plikami.
Ja opowiadałem o swoich pomysłach na portal randkowy.
O Boże.
Ciekawe, jak się poznali.
Kto?
Ci dwoje.
Poznali się tutaj.
Myślisz, że poznali się w centrum
i razem się tu przeprowadzili?
Wszystkie zwierzęta poznają się tutaj.
Zastanawiam się tylko, jak to wszystko się odbywa.
Randkowanie w królestwie zwierząt.
Masz jakąś obsesję.
Ciekawi mnie, co ich do siebie przyciąga.
Zwierzęta tego chyba nie robią.
Po prostu wybierają do prokreacji kogoś
z tego samego gatunku i bzykają się do utraty tchu.
- Po prostu się bzykają? - Do utraty tchu.
Skąd możesz wiedzieć? Może mają świetną intuicję
w znajdowaniu właściwego partnera?
Dobrze, więc zapytaj go o to, o co zapytałbyś swoich klientów.
Cześć, zapraszam, siadaj.
Dziękuję.
Czego oczekujesz od lamparcicy?
- Po prostu lamparcich cech. - Taki wybrałaś dla niego głos?
Tak, to mój głos.
- Taki głos wybrałaś? - Tak.
A jakie to „lamparcie cechy”?
Masz jakieś preferencje?
W zasadzie nieważne. Byleby miała cętki.
Cętki?
Tylko tyle? Więc gepardzica też może być?
O nie! Nie lubię gepardzic. Lubię tylko lamparcie cętki.
Z łatwością je rozróżniam.
Miłość jest uniwersalna.
Tak mało wiemy o zwierzętach, oprócz tego.
W porządku?
Tak.
Nic mi nie jest.
Mam pewną teorię. Związek jest jak rakieta.
Próbujesz wystrzelić ją w kosmos.
Potrzebujesz wystarczająco dużo paliwa, by wydostała się z atmosfery Ziemi,
ale potem będzie już lecieć
w odpowiednim kierunku niezależnie od wszystkiego.
Wszystko sprowadza się do pierwszego wybuchu.
Nie trzeba się zastanawiać, czy związek ma szansę przetrwać do końca.
Bardziej chodzi
o to początkowe pchnięcie.
Nasze pierwsze sześć miesięcy było niemal idealne.
Zamieszkaliśmy razem.
Jej rodzice mnie polubili. Oboje, nawet jej tata.
Kupiłem nawet pierścionek zaręczynowy,
który schowałem w oczekiwaniu na idealny moment.
Potem zboczyliśmy z kursu.
Wcześnie wróciłaś.
Złapałam wcześniejszy pociąg.
Zaraz kończę. Chodźmy coś zjeść, ja stawiam.
Jak było w domu? Co u mamy?
Co się stało?
Dałam ciała.
O czym mówisz?
Pamiętasz tego gościa, o którym mówiłam?
Mojego pierwszego chłopaka z liceum?
Mówiłaś, że się ożenił, tak?
Tak, ale potem się rozstali.
Spotkałam go w barze.
Żona zostawiła go parę miesięcy temu. Zaczęliśmy gadać
i pozwoliłam mu trochę cofnąć się w czasie.
Przespałaś się z nim czy tylko się całowaliście?
Przespałam się z nim.
Dobra, na razie.
Przez jakieś dziesięć sekund, ale przerwałam to
i wróciłam do ciebie.
Sama nie wiem, może to tylko jeden moment słabości przed nami.
Bo kocham ciebie, Joshua. Kocham cię.
To nie miłość, tylko wyrzuty sumienia. Miłość to zaufanie.
- Nie tylko. - Tylko zaufanie.
To jedyna waluta, a ty je zawiodłaś.
To nie jest jakiś manifest dla twojej strony.
Miłość to wiele rzeczy.
Zrobiłem coś, co robi wiele osób, gdy zostają odepchnięci
od czegoś, co kochają.
Rzuciłem się w wir pracy.
Jak na ironię, to miłość pomogła mi przeżyć ból związany z miłością.
Czytałem o niej, oglądałem ją, badałem.
Zacząłem spotykać się z innymi ludźmi.
Bardzo powoli dochodziłem do siebie,
ale znów zacząłem wierzyć w ludzi.
Statystyki, które czytałem, zaprzeczały mojej niechęci
wobec wszystkich zakochanych.
Ludzie zazwyczaj nie nawalają.
To dało mi nadzieję.
A potem, jakiś miesiąc temu...
W tym momencie zdałem sobie sprawę z tego,
że przez ostatnie dwa lata tak naprawdę nie żyłem.
Poznałem wspaniałe osoby.
Mądre, zabawne, troskliwe.
Ale to nie była ona.
Wtedy na ulicy przez jeden, krótki moment znów poczułem, że żyję.
Jezu. I co zrobiłeś?
Wyszedłem z lunchu z dziewczyną, żeby do niej zadzwonić.
Okazało się, że jest zaręczona.
Kurwa!
Od dwóch lat.
To bardzo długo.
Nie mogę po prostu
z nią zerwać i lata później zakłócać jej życia, prawda?
Musisz jej powiedzieć, a co ważniejsze,
musisz powiedzieć swojej dziewczynie.
Zerwałem z nią tego samego wieczora.
Jest wspaniałą osobą. Ma wszystko, o co mógłbym poprosić.
Ale...
Sam nie wiem. Gdy zobaczyłem Emmę, zdałem sobie sprawę...
że byłem jak lampart spotykający się z gepardem.
- Mogę to zacytować? - Nie.
Proszę.
To zdecydowanie nie jest częścią wywiadu.
Nie chcę, żeby tak mnie postrzegano.
Beznadziejnie zakochany szef agencji randkowej.
Zaufaj mi, nigdy nie zaznasz spokoju, jeśli przynajmniej nie spróbujesz.
Nie możesz nieść tego ciężaru całe życie.
Uwierz mi, niewiedza zniszczy ciebie
i potencjalnie także inne kobiety, które poznasz.
Jeśli ona naprawdę o tobie zapomniała, ty też będziesz mógł o niej zapomnieć
i poznać kogoś nowego.
Chwileczkę. Skąd jesteś taka pewna?
Masz parę minut?
Jasne.
Był na ostatnim roku studiów. Studiował Szekspira za granicą.
Ja byłam 22-letnią fotografką wojenną, mieszkałam w Paryżu.
Poznaliśmy się w barze na Karaibach...
Zaraz, chyba słyszałem już tę historię.
Co?
Żartuję! Mówisz poważnie?
No pewnie.
Większość ludzi poznała się na studiach,
a potem dwa lata później na imprezie,
więc poszli na kawę...
Tak, to była niezła przygoda.
Brzmi jak Angielski pacjent.
Wiem. Myślałam o nim codziennie.
Odwiedziłam go w Londynie, a dwa tygodnie później mnie wystawił.
Miał przyjechać do mnie do Paryża na weekend,
ale się nie pojawił.
Nie dawało mi spokoju, dlaczego nie przyjechał.
Czy to nie był idealny początek związku?
Nie mogłam zrozumieć, jak mógł czuć się zupełnie inaczej niż ja.
Zostało mi po nim tylko jedno nasze zdjęcie.
Schowałam je w książce i przenosiłam ze sobą
z mieszkania do mieszkania,
od związku do związku,
a potem nawet do małżeństwa.
Gdzie jedziesz?
Podpisywać książkę na północy stanu. Wrócę jutro.
A co z chłopakami?
Mówiłam ci. Podróż pociągiem trwa cztery godziny.
Jadę prosto na miejsce,
a potem przenocuję w fajnym hotelu,
który wynajęło dla mnie wydawnictwo.
Może pojedziecie ze mną?
Ty i chłopcy. Spędzimy razem fajny weekend.
Pamiętasz, co to weekend?
Nie mam ochoty spędzać połowy dnia w pociągu.
Dzieciaki mają też chyba mecz.
Do zobaczenia jutro.
„Obserwowałam dziewczynkę przygotowującą herbatę na kuchence.
„Rodziców nie było. Siedzieliśmy we trójkę,
„dzieląc się herbatą i ciastkami khajoor,
„patrząc sobie w oczy i śmiejąc się.
„Nie zrobiłam tego dnia ani jednego zdjęcia.
„To takie chwile, które pamiętam.
„To dni, które po mnie spływają,
„dni, w które zostawiłam aparat w domu”.
Dziękuję bardzo.
Dziękuję.
To była moja nadzieja, więc doceniam to.
Bardzo.
To naprawdę ty.
A to naprawdę ty.
Mój Boże. Witaj.
Cześć.
Jak leci?
Świetnie. Choć mieliśmy się spotkać w Paryżu.
- Piętnaście lat temu? - Siedemnaście.
Zgubiłem twoją książkę. Tę, w której zapisałaś swój adres.
Niech sobie przypomnę. Co to było? Anna Karenina?
- Anna Karenina. - Tak?
- Tak. - No tak.
Tak.
Co za miły zbieg okoliczności.
To nie zbieg okoliczności. Zobaczyłem twoje zdjęcie
reklamujące książkę w Internecie.
Nie mogłem w to uwierzyć. Jesteś w moim rodzinnym mieście.
Czekałem trzy miesiące, by cię zobaczyć.
A właściwie to 17 lat i trzy miesiące.
Jasne.
Nie mogę uwierzyć, że to ty. Nic się nie zmieniłaś.
Muszę wracać do... Ale...
Masz podpisywać książki, jasne.
Dziękuję, że przyszedłeś. To...
Zapisałem tu swój numer.
Jeśli zostajesz w mieście i chcesz napić się kawy,
zadzwoń do mnie.
Jasne, dzięki. Ale muszę spieszyć się do domu do męża i dwójki dzieci.
- Oczywiście. - Ale dziękuję.
Miło cię było zobaczyć.
Dzień dobry.
Dzień dobry, ja tylko...
Jak miło panią poznać.
Uwielbiam pani twórczość.
Dziękuję, że przyjechała pani do nas...
KARTA POKŁADOWA - MICHAEL VOLL
PARYŻ, FRANCJA - LONDYN, ANGLIA
Okazało się, że mnie nie wystawił.
Gdzieś w głębi duszy wiedziałam.
Dobranoc.
Nie mogę uwierzyć, że zgubiłeś moją Annę Kareninę.
Wiem.
Po tym nie mogłem już przeczytać tej książki.
Nie wiem, o czym jest.
Najpierw jest genialna proza, potem ona się zabija,
a potem znów jest genialna proza.
Nie mogłeś lepiej jej pilnować?
Miałeś tylko jedno zadanie.
Kto kradnie książki?
Byłem w pociągu do Paryża, książka leżała przede mną.
To gruba książka, więc postanowiłem iść do toalety,
- zanim się za nią zabiorę. - Jasne.
Poszedłem, a gdy wróciłem, książki nie było.
Ktoś zabrał tylko książkę.
Może któryś z naszych małżonków wrócił z przyszłości,
zmienił przeszłość i ukradł książkę.
Życie potoczyłoby się inaczej.
Ale wtedy nie miałabym dzieci, więc...
Ja także.
- Masz dzieci? - Dwójkę.
I spotykasz się z byłymi?
Jest tylko jedna była.
Ożeniłem się rok po powrocie z Europy.
Szybko.
Ożeniłem się szybko, bo bałem się, że znów kogoś stracę.
Może trochę zbyt impulsywnie.
Dziękujemy.
Przepraszam.
Jesteś jeszcze z żoną?
Żyjemy pod tym samym dachem. Tak to można nazwać.
Jest dobrą kobietą.
Piękna, wspaniała osoba, ma podejście do dzieci
i nie zasługuję na nią.
Więc co my tu robimy, Michael?
Czemu przyszedłeś do księgarni?
Na co liczyłeś?
Liczyłem na to, że wrócimy do momentu, w którym przerwaliśmy
i że dostanę drugą szansę.
Że będziemy na takim etapie życia, że znów się w sobie zakochamy.
Przez 17 lat i trzy miesiące wyobrażałem sobie,
że ta chemia nadal między nami będzie.
Że zabiorę cię do hotelu i tam się prześpimy.
A potem wrócimy do Paryża
i odnajdziemy ten utracony romans.
Michael.
Czy musimy spędzić noc w hotelu, żeby sprawdzić, czy nadal się kochamy?
Oczywiście.
Sama pamięć o tobie dużo mi w życiu pomogła.
Wiedziałam, że istniałeś...
Daj rękę.
Chodźmy stąd.
Czasami zdajesz sobie sprawę, że prawdziwa miłość
w swojej absolutnej formie ma wiele celów w życiu.
Nie chodzi tylko o rodzenie dzieci,
romans, bratnie dusze czy nawet towarzystwo na całe życie.
Miłość, której doświadczyliśmy w przeszłości, ta niedokończona,
niesprawdzona, utracona miłość,
wydaje się taka łatwa i dziecinna tym, którzy zdecydowali się ustatkować.
Ale to tak naprawdę miłość w najczystszej, najbardziej skoncentrowanej postaci.
Wtedy chyba w ogóle nie spaliśmy.
Teraz po zarwanej nocy jestem wykończona.
To tu.
Świt jest dla kochanków i piekarzy.
Mam coś dla ciebie.
Tak?
Wiem na pewno, że nie masz tej książki.
Najpierw jest genialna proza, potem ona się zabija.
Potem znów jest genialna proza.
Dziękuję.
Dbaj o siebie.
Dobrze.
Dajmy sobie szansę.
- Jak poszło? - To chyba koniec.
Cholera.
BRANŻA MIŁOŚCI
ALGORYTMY POMOGĄ ZNALEŹĆ PRZEZNACZENIE?
AUTORSTWA JULIE FARBER
Kiedy zdjął maskę szefa, poznałam prawdziwego Joshuę.
Cudowne dziecko Internetu gdzieś znika, a zostaje
pełen emocji młody mężczyzna,
który poświęcił swojemu portalowi wszystko.
Zaczyna opowiadać niezwykle romantyczną historię
miłości od pierwszego wejrzenia, jakiej dawno nie słyszałam.
Opowiada o swojej byłej. Nazwiemy ją Emily.
Idę do łazienki.
Oto młody człowiek, który połączył w pary tysiące ludzi,
a sam jest samotny.
Światło jego utraconej miłości jest tak jasne, że go oślepia.
Joshua nie chce obudzić się za 20 lat i żałować, że zdecydował się milczeć.
Jego historia przypomina mi własną,
o miłości nieprzeżytej i niepoddanej próbie.