NOWOCZESNA MIŁOŚĆ
Facebook czy Twitter?
Chwila, teraz moja kolej.
Star Trek czy Gwiezdne Wojny?
Wybacz. Gwiezdne Wojny.
I Facebook.
Indiana Jones czy...
-Tylko nie mów Luke Skywalker. -Nie zamierzałem.
Indiana Jones czy Grace Jones?
Oczywiście, że Grace. Wspaniała Grace.
-Witaj. -Dziękuję.
Jesteś pierwszym gościem.
Jestem zaszczycona. Oprowadzisz mnie?
Łóżko będzie tu.
Strefa wypoczynkowa.
-I... -Przepraszam.
Kuchnia. Łazienka jest tam.
I to wszystko tylko za 2200 dolarów miesięcznie?
Cóż za wspaniałe czasy!
-Drinka? -Jasne.
Jest bardzo przytulnie. Podoba mi się.
I koniec ze współlokatorami.
Zupełnie jakbyś był dorosły.
Już nikt nie mówi mi, kiedy mam iść do łóżka.
Co masz do picia?
Mam wiśniową brandy.
Wódkę z chilli.
-Dziwne. -To stare prezenty.
Mam też gin i wermut.
Martini?
-Zgoda. -Świetnie.
-Oliwki czy cebulki? -Oliwki.
Republikanie czy demokraci?
Lepiej nie mieszajmy w to polityki.
Nie, musisz odpowiedzieć.
No cóż...
Pochodzę ze stanu republikanów,
ale mieszkam w stanie demokratów,
więc nie opowiadam się wyraźnie za żadną partią.
Preferujesz libertarianizm?
Po prostu mam mętlik w głowie.
Co?
Znasz to uczucie, gdy wprowadzasz się do nowego domu
i wyobrażasz sobie swoje nowe wspaniałe życie?
Jasne.
Moje wygląda bardzo podobnie.
Czekaj, chcę dodać zdjęcie na mój profil.
Poważnie?
Nie...
-Ja tylko... -Co?
Sprzątałem.
Brak podtekstów.
Może brak podtekstów to najgłębiej ukryty podtekst?
Słyszałem kiedyś o tym.
Ale nie potrafię w to grać.
Właściwie to ci wierzę.
Czy możemy zapomnieć, że to się stało?
Dobrze.
Proszę.
Za twoje nowe wspaniałe życie.
Teraz po prostu tam leży jak jakiś kawał surowego mięsa.
Masz rację.
Yasmine, ja...
Nie spodziewałem się, że to się dzisiaj zdarzy.
Ale dzieje się.
Ale nie mogę cię teraz tak po prostu podrywać.
Dobrze.
Bez bluzki czy bez majtek?
Bez bluzki.
Czekaj, myślałem, że mówisz o sobie.
Chcesz zmienić odpowiedź?
Bokserki czy slipy?
Nie pamiętam.
Zaraz wrócę.
Wybacz, nie mam jeszcze zasłon.
Jeśli szybko nie wrócisz, będę musiał zacząć sam.
To moja najbardziej zachęcająca poza.
Musisz nad nią popracować.
Tak? To może w tę stronę?
Nic ci nie jest?
Nie rób tego.
Nie.
Dzwoń po karetkę.
Cholera.
Potrzebujemy karetki. Mocno przeciął rękę.
Wszędzie jest pełno krwi.
Adres.
507 East 10th Street, mieszkanie 1C.
Słyszała pani? Świetnie.
Już jadą.
SZPITALNE INTERLUDIUM Z OLŚNIENIEM
Są do połowy opuszczone.
A może do połowy podciągnięte?
Weź to.
Szklanka do połowy pełna czy pusta?
Może pogramy później, co?
Dobra.
-Yasmine. -Tak?
Sukienka.
Ręcznik.
Nie, daj mi ten ręcznik.
Idziemy.
Nie pierwszy raz kończę randkę w szpitalu.
Zjadłem raz niedopieczonego kurczaka,
miałem halucynacje i 40 stopni gorączki.
Więc powinieneś być spokojny.
Jestem.
-Ile masz lat? -31.
Przepraszam, 33. Nie wiem, czemu skłamałem.
Ja wiem.
Bierzesz jakieś leki?
Tak, klonazepam.
Na stany lękowe.
I antydepresanty.
Dobra.
Jest twoim chłopakiem?
Przyjacielem.
To nasza druga randka.
Nie lubię się ciąć. Nie zrobiłem sobie tego podczas seksu.
Nie robiliśmy nic dziwnego.
-Czemu cały czas gadasz, Rob? -Sam nie wiem.
-Jakieś alergie? -Nie.
Ostatni posiłek?
Cztery, pięć godzin temu.
Makaron z owocami morza. Pyszny.
Operacje w przeszłości?
Złamałem kość policzkową, spadając z roweru.
Proszę zasłonić żaluzje.
Już się robi.
Proszę wstać.
-Mam je zdjąć? -Zdejmujemy. Dziękuję.
-W porządku? -Tak.
Mam to dla pana przechować?
Ja to wezmę.
Dokładnie wiem, ile mam tam kasy.
Proszę trzymać ją w górze.
Rob, policz powoli w tył od dziesięciu.
Dziesięć, dziewięć, osiem,
siedem,
sześć,
pięć...
Nie martw się, nie ucięli ci jej.
Nie śpisz? Jestem Nick.
Zmierzę ci ciśnienie krwi.
Zobaczmy.
Operacja się udała. Lekarz był zadowolony.
Świetnie.
Uszkodzone nerwy czasem trudno jest naprawić.
Ból gardła i suchość ust są od znieczulenia,
więc pij dużo wody.
Zadbam o to.
-Dziękujemy. -Jasne.
Kiedy mnie wypuszczą?
Niedługo.
Za jakieś sześć godzin.
A więc...
Powinnaś już iść.
Sześć godzin to naprawdę długo.
Proszę cię. Oczywiście, że zostanę.
Na moim miejscu ty byś został.
No pewnie.
Nie musiałabyś nawet być w szpitalu.
Mógłbym patrzeć, jak śpisz na ławce w parku.
Nasza randka jeszcze się nie skończyła.
To tylko antrakt.
Opisywałam wszystko na żywo na swoim profilu.
Powiedz im, żeby wracali na miejsca.
Drugi akt zaraz się zacznie.
No więc...
Szklanka do połowy pełna czy pusta?
Do połowy pełna.
Jets czy Giants?
Żadne z powyższych. Steelers.
Znika z widoku czy znika z pamięci?
Znika z pamięci.
Są coraz bardziej abstrakcyjne.
To chyba przez leki.
A co z tymi innymi lekami?
Mam ataki paniki.
Chociaż „ataki” to chyba złe określenie.
Dla niektórych są jak burza.
Dla mnie są jak powoli pojawiająca się mgła.
Tak jakby...
zamykam się w sobie i nie potrafię funkcjonować w społeczeństwie.
-Zamierzałem ci powiedzieć, tylko... -Jasne.
O czymś takim nie mówi się od razu.
Dokładnie.
Mimo wszystko
-wydajesz się teraz spokojny. -Dzięki.
Choć już bym panikował, gdyby cię tu nie było.
Dobre reakcje?
Mamy 87 polubień i 17 komentarzy.
Sensacja wieczoru.
Nie podałam twojego imienia, gdybyś się zastanawiał.
Więc jak mnie nazwałaś?
Może „koneser martini”?
Podoba mi się.
Jest trochę dekadenckie i trochę szpiegowskie.
Ludzie już zawsze będą mnie z tym kojarzyć.
Zrobione.
Powinnaś umawiać się z „koneserem martini”.
„Rob” jest zbyt pospolity.
Yasmine i...
Rob.
Może trzeba po prostu przeprowadzić dla Roba rebranding.
To będzie Nowy Rob.
Nie mogę uwierzyć, że Staremu Robowi tak się poszczęściło.
Faceci będą się za tobą oglądać, a potem dostrzegą z boku mnie
i nie uwierzą, że jesteśmy razem.
Ubzdurałeś to sobie.
A tymczasem sam zastanawiam się,
czy wydaję ci się nerwowy?
Czy obsesyjne zastanawianie się nad tym tylko pogarsza sprawę?
Czy uważasz mnie za nieudacznika?
Wszyscy to robimy, Rob.
Ale mnie to paraliżuje.
Więc nie mam potem siły na faktyczne doświadczenie.
Rozumiesz?
Chyba będę miał bliznę.
To pamiątka.
Chyba lepiej, niż gdybym wytatuował sobie na ręce twoje imię.
Jeden facet kiedyś to zrobił.
Czemu mnie to nie dziwi? To twój były?
-Nie przeszkadza ci to? -Nie, proszę.
Ale tylko jedynka?
Nie mam zahamowań, ale są pewne granice.
Mam wrażenie, jakbyśmy przewinęli kilka lat.
Co masz na myśli?
Ludzie starają się zwykle zrobić jak najlepsze wrażenie,
a ty widziałaś, jak byłem całkowicie bezradny.
Przestraszony, broczący krwią.
-Nagi. -No właśnie.
Ziściły się moje najgorsze obawy.
Nie było tak źle.
Gdy spadłem z roweru, musiałem nieźle przygrzmocić,
bo jako następne pamiętam,
że obudziłem się w karetce z twarzą wielką jak balon.
-O nie. -Chirurg powiedział,
że zrobią mi nacięcie, przez które włożą łyżeczkę,
żeby podnieść kość policzkową z powrotem na miejsce.
Nie brzmi tak źle.
Dopiero gdy podali mi znieczulenie,
zaczęli wyjaśniać, że ten zabieg nie zawsze dobrze się kończy.
Była jakaś alternatywa?
Mogliby włożyć tam metalową płytkę.
Ale żeby to zrobić,
musieliby zrobić nacięcie od ucha do ucha biegnące przez czubek głowy,
-ściągnąć skórę z twarzy... -Nie, przestań!
Powiedzieli mi o tym,
a ja dostałem największego ataku paniki w karierze.
Chwilę po tym leki zaczęły działać i odleciałem.
Każdy by tak zareagował.
Może i tak.
Okazało się, że plan A zadziałał.
Ale napędzili mi stracha.
Nie widać, którą kość złamałeś.
Dobrze.
Który to policzek?
Ten.
Dobrze się spisali.
Dziękuję.
Jezu.
Ostatni Mohikanin.
Mój ojciec kiedyś tak palił,
zanim zmarł.
Przykro mi.
Czy to była...
Przyczyna śmierci?
Na pewno nie pomogło.
Długo chorował?
Chcesz poznać tę historię?
Krótka wersja? Dostał wylewu krwi do mózgu.
A długa wersja?
Były moje 30. urodziny.
Duża impreza, rodzina i przyjaciele.
O szóstej rano poszłam spać u mojego chłopaka.
Rano tata zrobił mamie śniadanie do łóżka.
Powiedziała, że się kochali, potem on zasnął, a ona wzięła prysznic.
Gdy wyszła, twarz mu opadła
i zaczął niewyraźnie mówić.
Zadzwoniła po karetkę, ale nie można było już nic zrobić.
Cały czas przesiadywałam przy nim w szpitalu.
Poszłam na spacer,
gdy pielęgniarka poszła go umyć.
Gdy kończyła, zobaczyłam go przez zasłonkę.
Był nagi,
podłączony do maszyn, ale był taki piękny.
Niczym Pieta Michała Anioła.
Godzinę później zmarł.
-Nie chcesz nic? -Nie mogę jeszcze jeść.
Napiję się tylko wody.
-Przyniosę ci. -Nie, zostań.
Poradzę sobie.
-Na pewno? -Tak.
Dobry wieczór.
Nie pójdę po nową.
Rozumiem.
Zastanawiałaś się, jaką byłabyś niepełnosprawną?
Mam obsesję na punkcie takich głupot.
A ty jaką byś był?
Okropną.
Zżerałaby mnie złość i użalałbym się nad sobą.
Z pewnością zostałbym alkoholikiem.
Większym niż teraz?
To bolało bardziej niż moja ręka.
Wybacz.
Jesteś łatwym celem.
Latami bezskutecznie walczyłbym w sądzie.
Jesteś dla siebie zbyt surowy.
A gdy jakaś kobieta okazałaby mi dobroć,
sprawiłbym, żeby żałowała.
W jaki sposób?
Świadomie brałbym to za podryw,
a gdyby okazywało się inaczej, wpadałbym w furię.
Mimowolny celibat.
Nie znam cię dobrze, ale nie przypominasz osoby, którą opisujesz.
Cieszmy się, że ta rana się zagoi. Dla dobra nas wszystkich.
A jaką ja byłabym niepełnosprawną?
Ty byłabyś inspiracją.
-Tak sądzisz? -No pewnie.
Szybko byś się przystosowała.
Poświęciłabyś się orędownictwu.
Byłabyś łucznikiem paraolimpijskim.
Nagrywałabyś wykłady, dostawała kontrakty reklamowe.
Chyba trochę przesadzasz.
Na nowo zdefiniowałbyś standardy piękna w XXI wieku.
Jesteś niedorzeczny.
Leki cały czas działają.
Dziękuję.
Nie wiedziałem, że palisz.
Nie palę. To obrzydliwe.
Czy mogę zadać ci poważne pytanie?
Jasne.
Co się stało z twoim chłopakiem?
Nie znaliśmy się za długo,
a nagle znaleźliśmy się w tej trudnej sytuacji.
Ale czasami to wychodzi na dobre.
Dużo od niego wymagałam.
Ciężko było ze mną wytrzymać.
Nie.
Chyba masz o mnie mylne wyobrażenie.
Jak to?
Cóż...
Na przykład dzisiejszy wieczór.
Wydaję się prawdziwą bohaterką, bo z tobą zostałam.
-Cóż... -W internecie myślą,
że jestem taka troskliwa.
Ale co miałabym zrobić?
Pójść do klubu, a jutro zadzwonić?
Skoro tak to ujęłaś...
To dla mnie zbyt ważne.
To, jak mnie postrzegają.
Teraz ty jesteś dla siebie zbyt surowa.
Nie jest łatwo mi to przyznać,
ale ty byłeś ze mną taki szczery.
Każdy lubi odrobinę uwagi.
Wiem, ale 87 polubień to wielkie rozczarowanie.
Jasne...
Chcę, żeby twoi sąsiedzi widzieli mnie przez okna i mnie pożądali.
Chcę, żeby ten sanitariusz uważał mnie za najzabawniejszą dziewczynę na świecie.
Skąd ta potrzeba, by nieznajomi się we mnie zakochiwali?
Co za różnica? To nieszkodliwe.
To manipulacja.
Ale jak zdajesz sobie z tego sprawę...
Sam powiedziałeś, że faceci będą się za mną oglądać.
Temu nie możesz zaradzić.
Mogę, ale robię wprost przeciwnie.
Co?
Gdy byłam nastolatką, miałyśmy z koleżankami taką grę w metrze.
Rywalizowałyśmy o to,
którą z nas zauważy na schodach najwięcej facetów.
W jaki sposób?
Kontakt wzrokowy.
Uśmiech.
To wystarczy.
W sumie to zauważyłem.
Mój były także.
Zwracał mi na to uwagę.
Ja się broniłam, przekonywałam go, że był paranoikiem.
Paskudnie się zachowywałam.
Masz rację.
Jestem fajna na randkach,
ale na dłuższą metę ciężko jest ze mną wytrzymać.
Postanowiliśmy od siebie odpocząć.
Kiedy to było?
Kilka tygodni temu.
Przepraszam.
Nie ma za co przepraszać.
Właściwie to
nie rozmawialiśmy o poważnych sprawach.
Tylko o głupotach.
Teraz rozmawiamy.
Wszystko w porządku?
Włożyłam ci trochę ubrań do szafy.
Dzięki.
W jakim stanie jest mieszkanie?
Jak po wizycie bandy Mansona.
Kawa.
Dzięki.
Francuskie czy strudel?
-Obojętnie. -Musisz odpowiedzieć.
Francuskie.
Dziękuję.
Co za piękny widok.
Powstrzymałaś się, żeby wrzucić to na Instagram? Jestem pod wrażeniem.
Zrobiłabym to, ale padła mi bateria.
Muszę przyznać,
wyobrażałem sobie,
że zostajesz na noc i jemy razem śniadanie.
W mojej wyobraźni wyglądało to inaczej.
To nadal może się zdarzyć.
Naprawdę? Po dzisiejszej nocy?
Tylko żebyś nie dostał ataku paniki.
I znowu szpila.
To mi się podoba.
A tobie?
Nawet bardzo.
Wypijmy za twoje nowe wspaniałe życie.
Mieszkanie. O mój Boże.
Pomogę ci posprzątać.
A pomożesz mi się wyprowadzić?
Możemy tu jeszcze posiedzieć?
Jasne.
Ale chyba muszę się położyć.
Mogę?
Potrzymasz na chwilę?
-Jasne. -Dzięki.
-Co robisz? -Próbuję...
-Ja to zrobię. -Sam sobie nie poradzę.
Dziękuję, to miłe.
Jasne.
Mogę ci coś powiedzieć?
Naprawdę to doceniam.
Mówię poważnie.
Wiem, że dopiero się poznaliśmy i właściwie do niczego nie doszło,
ty dopiero co zakończyłaś poważny związek,
a ja pewnie nie jestem materiałem na chłopaka.
Ale cokolwiek by się miało wydarzyć,
wiedz, że było dla mnie ważne.
Poważnie. Jeśli nigdy się nie spotkamy,
albo zdecydujesz się zostać, albo cokolwiek innego,
to wszystko...
Yasmine, śpisz?
Co?
Słyszałaś, co mówiłem?
Czemu cały czas gadasz, Rob?
Nie wiem, przepraszam.
Już nie będę.