NOWOCZESNA MIŁOŚĆ
Przeszłaś wszystkie moje oczekiwania.
Jesteś mądra, piękna,
odnosisz sukcesy, masz dobre serce
i w końcu skończyłaś 21 lat.
Każdy ojciec byłby dumny z takiej córki.
Ale nie każdy jest.
Ja jestem.
Nie mogę uwierzyć we własne szczęście.
Za Tami.
W dniu jej 21. urodzin.
Dzięki, tato.
Ale nie bądź taki ckliwy.
Kompromitujesz mnie na oczach Maddy.
Mnie się to podoba.
Wybacz, Maddy.
Nie codziennie twoja córeczka kończy 21 lat.
Przestań już.
Niech ten pierwszy rok dorosłości
będzie dla ciebie początkiem drogi, by wypełnić
swoje wspaniałe przeznaczenie.
Kochamy cię, Tami.
Jeśli nie przestaniecie, puszę pawia.
Poza tym jestem dorosła, odkąd skończyłam 18 lat.
Ty też skończyłaś 21 lat, prawda, Maddy?
Trzy miesiące temu.
Mam nadzieję, że twój ojciec cię tak nie zawstydzał.
-Proszę cię. -Nie, skąd.
Tak wyglądały moje 21. urodziny.
Świętowałam w sposób, którego mój ojciec raczej by nie pochwalił.
Ale nic się nie stało, bo jego tam nie było.
Przywykłam do tego, że nie mam ojca.
Już nawet przestałam o nim tak dużo myśleć.
Wykorzystamy standardowy model...
Aż ktoś sprawił, że znowu zaczęłam o nim myśleć.
-Bardzo dużo. -W teorii to powinno...
Ten facet.
Na swetrze zawsze miał okruszki.
Baki przyprószone siwizną.
Włosy przerzedzały mu się na czubku głowy.
Ale był też przystojny.
Jak jakiś aktor grający ojca w reklamie stowarzyszenia emerytów.
...życie od tego zależy.
Ikona ojca w najlepszym wydaniu.
Jedyne, czego mu brakowało, to brzuszek.
Tatuś idealny miałby brzuch, który zwisa aż do kolan.
Opracowałam plan.
Chcę upiec ciasteczka do kuchni. Podasz dalej?
Z KAWAŁKAMI CZEKOLADY CZY OWSIANE
Wiedziałam, że zagłosuje za tymi z czekoladą.
Po prostu wiedziałam.
PRZYPOMINA OJCA, ALE KOLACJA TO NIE RANDKA
Znajdowałam wymówki, żeby kręcić się w pobliżu jego biura.
Słuchał, oczywiście, muzyki klasycznej,
jak każdy szanujący się geniusz robotyki.
Szukałam powodu, żeby wejść do środka,
obejrzeć jego biurko i książki.
Może ma jakieś rośliny?
Albo ramki ze zdjęciami z przeszłości?
Tak?
Hej. Mogę coś dla ciebie zrobić?
To ta muzyka.
-Za głośna? -Nie.
Zastanawiałam się, czyj to utwór.
To Yo-Yo Ma.
Suity na wiolonczelę solo Bacha.
Podobają ci się?
Tak, bardzo.
Poproszę kawę z odrobiną mleka.
-Cześć. -Cześć.
To ty pieczesz te wszystkie ciasteczka?
Przyznaję się.
Robię się przez nie coraz grubszy, Madeline.
Tylko mój ojciec tak mnie nazywał.
Wszyscy mówią do mnie Maddy.
Lubisz kawę? Ja też.
A lubisz kaczkę?
A kto nie lubi?
Może zjemy kiedyś razem kolację?
Jeden inżynier u mnie w pracy pracuje nad sztuczną inteligencją.
Nad podwodnymi dronami zbierającymi dane meteorologiczne i oceanograficzne,
mierzącymi zasolenie, poziom węgla, i innymi genialnymi rzeczami.
Brzmi ciekawie.
Jem z nim dziś kolację.
-Podejrzana spawa. -Nie, to nic takiego.
-Jak to? -Jest ode mnie jakieś 30 lat starszy.
Jakby to miało go powstrzymać.
Wiem, ale on jest naprawdę stary.
Jest jak mój ojciec, nawet pachnie staro.
Wąchałaś go?
Zanosiłam mu na biurko dokumenty,
pochyliłam się nad nim
i poczułam ten zapach starości.
Mój tata też tak pachniał.
Zapach starości naprawdę istnieje.
Wygoogluj sobie.
Wydzielają więcej benzotiazolu i nonanalu.
Analu?
To metabolit.
Zamknij się już.
Pachnie też jak tabletki na zgagę.
Chyba ma problemy z trawieniem.
Ciekawe, czy to dlatego nie przybiera na wadze.
Co właściwie będziecie robić? Gdzie idziecie na kolację?
Do niego.
Gotuje dla ciebie? To prawdziwa randka!
To nie jest randka.
A dlaczego wyprasowałaś bluzkę?
Prasuję ją codziennie.
Od kiedy?
Od dzisiaj.
Jasne, Maddy. Skoro tak twierdzisz.
Tylko się z nim nie pieprz na tej nie-randce, bo wtedy to byłaby...
Randka.
-To nie jest randka. -Jasne.
To była randka.
Ale tak jakby randka z tatą.
Tylko posłuchajcie, jakie zadawał pytania.
Madeline, lubisz podróżować?
Jakie masz marzenia na przyszłość?
Czemu akurat dział badań i rozwoju?
Typowe pytania ojców.
Na zebraniach masz taką minę,
jakbyś robiła notatki z komedii ludzkiej
do powieści, którą piszesz.
Jesteś obserwatorką. Zawsze wszystko obserwujesz.
Teraz obserwuję, jak gotujesz.
Cieszę się, że tu jesteś.
Nie byłem pewien, czy przyjdziesz.
Proszę, spróbuj mojego risotto.
Powinno być kremowe, ale ryż nie za miękki. Podmuchaj.
Ostrożnie.
Bardzo kremowe.
To na pewno była randka.
Po deserze idziesz do domu.
Spokojnie.
Peter?
Tutaj.
Chodź tutaj.
Posłuchaj tego.
Schumann napisał to dla żony, zanim zwariował.
Pachniał jak wino, pomarańcze i niezawodność.
Miał szarą kołdrę.
I miło się do niego przytulało.
Byłam w niebie.
Dobrze mi.
Wiedziałem, że tak będzie.
Grasz w golfa?
Nie. Czemu pytasz?
Bo masz na skarpetkach dołki do gry w golfa.
Naprawdę?
Tak, sam zobacz.
A to ciekawe.
Nie wyrzucaj ich.
-Czemu? -Podobają mi się.
Tak mi wygodniej.
Co mogę zrobić, żebyś ty też się odprężyła?
Opowiedz mi jakąś historię.
O czym?
O tym, jak byłam dzieckiem.
Nie znałem cię wtedy.
Ale gdybyś znał?
To tylko taka zabawa.
Na czym polega?
Na tym, że...
Będziesz udawał, że jesteś moim tatą.
Mam udawać, że jestem twoim tatą?
Tylko jeśli chcesz.
A gdzie jest twój prawdziwy tata?
Zmarł, gdy miałam 11 lat.
Przykro mi.
I chcesz, żebym...
Nie, jeśli myślisz, że to dziwne.
To faktycznie trochę dziwne.
W takim razie zapomnijmy o tym.
Dawno, dawno temu...
Nie, nie rób tego.
...była sobie dziewczynka.
Miała duże, niebieskie oczy,
krótkie, blond włosy, a na imię jej było Madeline.
Proszę, przestań już. Jest mi wstyd.
Wypiłam za dużo wina i robię z siebie idiotkę.
O co w tym wszystkim chodzi?
W zeszłym tygodniu byłam na urodzinach koleżanki.
Był też jej tata.
Opowiadał, jak bardzo jest z niej dumny.
Jaką jest mądrą kobietą,
że będzie spełniać marzenia,
że wszystko jej się ułoży.
To mnie przybiło.
Do mnie nigdy nikt tak nie mówił.
Od tego czasu nie mogę się pozbierać.
Przepraszam.
Nie.
Rozumiem.
Naprawdę?
Jak to?
Bo sam jestem ojcem.
Naprawdę?
Ile masz dzieci?
Dwójkę.
Ile mają lat?
Więcej niż ty.
Jezu.
Chodźmy.
Przez następnych kilka tygodni trzymaliśmy się z Geniuszem na dystans.
Zdziwiłam się, jak bardzo za nim tęsknię.
Przynajmniej miałam te golfowe skarpetki.
Zabrałam je do domu po tamtej kolacji.
Pomagały mi zasnąć.
Geniusz powiedział tego wieczora, że mnie rozumie.
„W porządku, rozumiem”.
To jego słowa.
Może powinnam znów się z nim zobaczyć?
Jesteś smutna? Dlaczego się nie uśmiechasz?
Ładnie wtedy wyglądasz.
Wiesz co? Nie muszę dla ciebie ładnie wyglądać.
Uśmiechnę się, gdy zechcę.
Nie chcesz ładnie wyglądać?
Może zajmiesz się prowadzeniem auta i dasz mi spokój?
Nie musisz mówić takim tonem.
Uważaj!
Gdy kierowca Ubera był tak miły i załatwił mi uraz głowy,
wiedziałam, do kogo zadzwonić.
Ma pani jeszcze jakieś pytania?
Zabiorę ją na pogotowie, żeby ją zbadali.
Niepotrzebnie.
Może pani mieć wstrząs mózgu.
Lepiej niech pani posłucha taty. Możecie już jechać.
Dziękuję pani. Chodźmy.
Miło cię zobaczyć, nawet w takich okolicznościach.
Dzięki, że przyjechałeś.
Cieszę się, że zadzwoniłaś.
Zaskoczyłaś mnie, ale się cieszę.
Tęskniłam za tobą.
Ja za tobą też.
Naprawdę nie potrzebowałam rezonansu.
Ledwo dotknęłam głową fotela.
Ale Peter martwił się o mnie jak ojciec,
więc czułam się zobowiązana rozwiać jego obawy.
Poza tym rezonans nie boli, ani trochę.
-Masz klaustrofobię? -Tak, panikuję w małych pomieszczeniach.
Będę tu czekał.
Możesz złapać mnie za stopy?
Oczywiście. Cały czas będę je trzymał.
Jeśli podwinę palce do środka, to znaczy, że się boję.
Jeśli podwiniesz palce, będę wiedział, że się boisz.
Ścisnę ci stopy i dam znać, że wszystko jest dobrze.
Wszystko jest dobrze.
Podobał mi się ten rezonans.
To było najlepsze 45 minut w moim życiu.
Przez następne kilka tygodni
Geniusz pomagał mi rozwiązać każdy problem.
-Proszę. -Dzięki.
Był jak wymarzony ojciec.
Czy to twoja kupa?
Możesz w to uwierzyć?
Nie mogę.
-Jest niesamowity. -Wiem.
Chcę takiego.
Przecież już masz.
Udało się.
Zaczęliśmy z Geniuszem spotykać się w weekendy.
Skądś dokładnie wiedział, co lubię robić.
Ta koza...
-Brzmi jak człowiek. -Mój Boże, to oburzające.
Przeżywałam drugie dzieciństwo.
Na litość boską, pozwoliłam mu kupić sobie watę cukrową,
co było niedopuszczalne, nawet jak dla mnie.
Kupił mi też lwa morskiego.
Dziadku!
Chodźmy już.
Dlaczego mnie ciągniesz?
Chodźmy obejrzeć małpy.
Uciekasz od tego dziecka?
O czym ty mówisz?
Patrzcie, to Jonathan! Cześć!
Co robisz w zoo? Mogłeś do nas zadzwonić.
Wiem, to dla mnie nietypowe. Niespodziewane.
Jestem Maddy, pracuję z Peterem.
Leslie.
Leslie jest moją córką.
Pracujesz w niedziele?
Tak, nie ma lekko.
Nieustannie na nas naciskają.
Postanowiliście spędzić przerwę w zoo.
Jakie to zabawne!
-To trochę dziwne. -Tak.
Masz lwa morskiego.
To prawda.
Mogę go potrzymać?
Bardzo mi się podoba.
No dobrze, już czas go oddać.
Nie chcę go oddać.
Pozwól mu go zatrzymać.
To żaden problem, prawda?
Prawda?
Oczywiście, jest twój.
-Podziękuj. -Dziękuję.
Muszę wracać do pracy.
Pożegnaj się z dziadkiem, Jonathan.
Piątka, dziadku.
Do zobaczenia, Jonathan.
Widzimy się na brunchu w następną sobotę, czy będziesz pracował?
Tak, zobaczymy się.
No dobrze.
-Pa, kolego. -Pa.
-Cześć. -Chcę zobaczyć aligatora.
Aligatory...
Bardzo mi się to podobało.
Poważnie?
Bałem się, że...
nie spodoba ci się, że jestem dziadkiem.
Żartujesz? To było najlepsze.
Wszystko mi się podobało.
Poza oddaniem mojego lwa morskiego.
Zdążyłam już nawet dać mu imię.
Przepraszam.
Rety, ale piękny.
-Ładny kolor. -Chodź.
-Elegancki, co? -Potrzebny ci płaszcz.
W swoim starym łatwo się przeziębisz.
Mogłabym go nie zdejmować.
Chcesz go?
Kosztuje 395 dolarów.
Pytam, czy go chcesz.
Nie mogę uwierzyć, że jest mój.
Tak bardzo mi się podoba.
-Zrób coś dla mnie. -Co?
-Chodź na chwilę. -Tak?
Zrób to dla mnie. Załóż kaptur.
O mój Boże.
Jesteś cudowna.
Co ty, kurwa, robisz?
Co? Jesteś zła?
-Co to miało być? -Pocałunek.
Myślałem, że idziemy w tę stronę, że mnie lubisz.
-Nie w ten sposób. -Naprawdę?
-Jestem zdziwiony... -Jesteś ze 30 lat starszy.
To ma być powód?
Podrywasz mnie od tygodni, Madeline.
-Ja? Podrywam ciebie? -Tak.
Przecież cały czas ci to mówię.
Co mi mówisz? Co takiego mi mówiłaś?
Pokazuję ci i mówię tak, żeby nie zranić twoich uczuć,
że nie jestem tobą w taki sposób zainteresowana.
Co ty sobie myślałeś?
Czy mogłabyś się uspokoić i nie zachowywać tak,
jakbyś częściowo nie była za to odpowiedzialna?
Leżałaś ze mną w łóżku!
-Przytulaliśmy się. -Tak to nazywasz?
Bo dotykałaś mnie piersiami i nawet nie zaprzeczaj.
O mój Boże! Przecież nie celowo. Co niby mam z nimi zrobić?
Są z przodu. To przecież nic nie znaczy.
Więc jakie to było przytulanie?
Przytulanie ojca z córką.
Ojca z córką?
Mam być twoim tatą?
Przecież o tym rozmawialiśmy.
Musisz wydorośleć. To nie jest zdrowe.
A pieprzenie kogoś 40 lat młodszego jest zdrowe?
Czterdzieści? Skąd ta liczba?
Okazujesz dużą niechęć jak na kogoś,
kto pozwolił sobie kupić drogi płaszcz.
No i proszę.
Nie wierzę, że umniejszasz naszą relację do chłodnych kalkulacji.
Co to ma być? Płaszcz za seks?
Poważnie?
To dla ciebie transakcja?
-Co robisz? -Zabierz go.
-Nie... -Proszę, weź go.
Przepraszam, nie powinienem był tego mówić.
Chcę, żebyś go zatrzymała.
To nie miała być żadna wymiana.
-Zmarzniesz, włóż go. -Nie.
Nie chcę go już dotykać. Pieprzę ten płaszcz.
Dobrze, to włóż mój.
To nieporozumienie.
Nie mówiłem poważnie. Po prostu...
Czuję się jak głupiec.
To ja jestem głupia.
Oczywiście, że nie kupiłeś mi płaszcza, bo jesteś miły,
bo był mi potrzebny, bo...
Bo chciałeś się mną zaopiekować.
Jak mogłam pomyśleć, że to ci wystarczy?
Nie wiem, Madeline. Czy to wystarcza...
Innym mężczyznom? Takie masz doświadczenia?
Nie wiem.
Ja...
Nie mam żadnych doświadczeń z mężczyznami.
Nie wiem, jakie to uczucie,
gdy mężczyzna opiekuje się tobą bez powodu.
Naprawdę oczekiwałaś,
że wasza relacja pozostanie platoniczna?
Co on by z tego miał?
Mnie.
Całą mnie.
Oprócz seksu.
Na pewno nie chcesz przespać się z dziadkiem?
On mnie nie kręci. Proszę cię, Tami.
Sama mówiłaś, że to podejrzane.
Jest, ale co z tego?
Nikt nie jest idealny.
Poza tym zepsuła się kuchenka i ktoś musi ją naprawić.
Może dasz mu drugą szansę?
Zamknęłam oczy i starałam się myśleć pozytywnie o seksie z Geniuszem.
Naprawdę się starałam.
Dobrze ci? Podoba ci się to?
Jesteś taka seksowna, że...
Nic nie mów, dobrze?
Ale nie mogłam sobie siebie z nim wyobrazić.
Po prostu nie podobał mi się w ten sposób.
Postanowiłam, że muszę całkowicie zrezygnować z Geniusza.
Madeline.
Tak?
Możemy porozmawiać na zewnątrz?
O co chodzi?
Chcę powiedzieć ci coś ważnego.
O mój Boże. Jestem zwolniona?
-Co? -Postarałeś się, żeby mnie zwolnili?
-Tak? Mam rację? -Zaczekaj chwilę.
To zazwyczaj tak właśnie się dzieje.
Zdenerwowałam cię,
więc znajdziesz teraz sposób, żeby usunąć mnie z pola widzenia.
Dostanę negatywną ocenę swojej pracy,
a oni dowiedzą się, że za dużo kopiowałam
i mnie wyleją.
Nic takiego się nie stanie.
Naprawdę?
Naprawdę.
Oboje braliśmy w tym udział.
Nie mógłbym cię za to winić.
Nie chciałbym, żebyś odeszła.
Posłuchaj.
Chciałem z tobą porozmawiać, bo...
Chciałem ci powiedzieć,
że odchodzę.
Co?
Odchodzę.
Zrobię sobie małą przerwę.
Tak nagle?
Udało mi się dostać urlop naukowy.
Czy to przeze mnie?
Tak.
-Przepraszam, ja nigdy... -Nie przepraszaj.
Nie...
-Ja nigdy... -Tak, wiem.
To otworzyło mi oczy.
Przeżyłem...
Ty płaczesz?
Nie jesteś za stary, żeby płakać?
Dlaczego nie mogę płakać? Okazywać emocji?
Bo jestem starszy?
To gówno prawda, że starsi ludzie mają...
Mają wszystko poukładane.
Ale nie mamy. Całe życie po prostu próbujemy.
Naprawdę mi przykro.
Chcę ci coś powiedzieć
i chcę, żebyś to zrozumiała, Madeline.
Chcę, żebyś wiedziała...
że jesteś wspaniałą dziewczyną.
Jesteś mądra,
zaradna, piękna
i osiągniesz wszystko...
Wszystko, co sobie wymarzysz.
Wyrosłaś na wyjątkową kobietę.
Każdy ojciec marzy o takiej córce.
Jestem z ciebie...
bardzo, bardzo dumny, Madeline.
I w tym momencie coś się zmieniło.
Patrzyłam, jak Geniusz odchodzi,
poczułam się uwolniona, otwarta.
Jego słowa mnie zmieniły.
Nagle, w końcu, poczułam się dorosła.
Zaczekaj!