MONOPOLOWY
W sumie będzie 67,85.
Dobra.
Trzymaj, przyjacielu.
Hej, Jackie.
Hej, Sal. Jak leci?
- Co u ciebie? Jak żyjesz? - W porządku. A ty?
- Miło cię widzieć. - Ciebie też.
Co jest? Gdzie twój indyk?
U siostry.
Mama się do niej przeniosła, więc tam świętujemy.
Nieźle.
Pozdrów ode mnie mamę i Beth.
Dzięki. Nadal sędziujesz w lidze katolickiej?
Trochę, tu i ówdzie. Moje najstarsze studiuje w Santa Cruz.
Każdy grosz się liczy.
Jasne. Miłych świąt.
Wzajemnie. Miło było cię spotkać.
- Ciebie też, Sal. - Się masz.
Daj mi kilka zdrapek.
- Pewnie. - Dzięki.
Nie zapychaj się chlebem. Masz zjeść fasolę.
Miłego Święta Dziękczynienia.
- Kogo ja widzę? - Przyszedł wujek Jack!
- Wesołego Dziękczynienia. - Co u ciebie?
- Dobrze, że przyszedłeś. - Drobiazg. Jak interes z autami?
- Dobrze. Dzięki, że pytasz. - To dobrze.
Napijesz się wina?
Nie. Mam. Dziękuję bardzo.
Cześć, wujku Pierdzioszku.
Wujek Pierdzioszek!
Nie łaskocz mnie!
- Łaskoczemy wujka. - Cześć, skarbie.
Cześć, mamo.
Cześć, kochanie.
Wesołego Dziękczynienia.
- Przepraszam za spóźnienie. - Serio?
- Tak. - Niektórzy dzwonią, że się spóźnią.
Nie wziąłem telefonu.
To po co ci on, skoro go nie używasz?
Nie wiem. Dobre pytanie.
- Jak się masz, chłopie? - Dobrze.
Dobrze cię widzieć.
Nie wiem, po co komuś telefon, skoro go nie odbiera.
- Mogę ziemniaki, mamo? - Chcesz ziemniaki?
Dziękuję bardzo.
Mama opowiadała ci o akwarium, gdy byliśmy dziećmi?
Nie.
Twoja babcia zabrała nas do sklepu zoologicznego,
gdzie kupiliśmy akwarium i parę fajnych rybek.
Następnego dnia wróciłem ze szkoły,
a w akwarium było pełno szamponu.
Wszystkie rybki był martwe. A twoja mama płakała.
Babcia pyta ją: „Dlaczego wlałaś szampon do akwarium?”.
A mama na to: „Chciałam im urządzić kąpiel w pianie”.
Dlaczego chciała je wykąpać?
Musisz zapytać mamę. Nie wiem.
Zawsze chciała się o wszystkich troszczyć.
Kocham cię.
Nie pozwól mamie zbliżać się do rybek.
- Dobranoc, wujku. - Dobranoc, wodzu.
A jak mama się tu czuje?
Wygląda na to, że dobrze. Naprawdę.
Nie wierzę, że wyciągnęłaś ją z Seaside.
Prawda? Teraz to co innego. Są tylko dzieci
- i młode pary... - Tak.
Dookoła rwetes. Rodziny.
Czuła się tam jak rozbitek.
Świetnie się spisałaś. Cieszę się, że tu jest.
A co z tobą? Co nowego?
Nic specjalnego.
Spotykasz się z kimś?
Nie.
Życzyłabym ci tego. Naprawdę.
Czułabym się dużo lepiej.
Nie podoba mi się to, że cały czas jesteś sam.
A co ci w tym nie pasuje?
Po prostu, że jesteś sam.
Cały czas pijesz i nie...
Nic mi nie jest.
Doceniam to. Ale wszystko gra.
Wiem, że Ang się o ciebie martwi.
A co ona ma do tego?
Skąd wiesz, czym ona się martwi?
Bo dzwoniła do mnie i pytała, jak się miewasz.
- Dzwoniła? - Tak.
- Dlaczego? - Przeszkadza ci to?
Nie wiem. Dzwoniła do ciebie, żeby o mnie pogadać?
Czemu nie zadzwoniła do mnie?
Chciała wiedzieć, jak się masz.
Mam się dobrze.
Wiem tylko, że Kathy Collins
twierdzi, iż codziennie widuje twoje auto przed barem Harolda.
Skoro tak twierdzi, to tak pewnie jest.
Na pewno coś jest nie tak.
Chodzę do pracy, a potem czasem idę na piwo.
- Chodzi o to... - Lepiej obdzwoń parę osób.
Musisz to sprawdzić.
Może powinna
zająć się czymś innym,
a nie tym, ile piję.
Powinna raczej trzymać się z dala od cholernej lodówki.
- Jasne. - Przegrywa walkę
- ze swoją lodówką. - Co ty wygadujesz?
- Niech sobie znajdzie stepper. - Przestań.
Jesteś wredny. To moja przyjaciółka.
Niech się zajmie swoimi sprawami.
Dlatego tu nie przychodzę.
Bo zawsze jest to samo...
W której z 20 sypialni mam się zadekować?
Weź drugą na lewo.
Hej, Ang. Tu Jack.
Ja tylko... Miłego Święta Dziękczynienia.
Chciałem się dowiedzieć, co u ciebie.
Bo moja siostra powiedziała mi,
że dzwoniłaś, by dowiedzieć się, jak się miewam.
Jeśli będziesz chciała wiedzieć,
co u mnie...
możesz zadzwonić do mnie,
bo mam ten sam numer telefonu,
który miałem...
gdy byliśmy małżeństwem.
Hej, Jack. Tu Miguel.
Długo się nie odzywałeś, więc...
Sofia o ciebie pytała.
Pomyślałem, że zadzwonię i zapytam, co u ciebie.
Może chciałbyś do nas...
Witaj, Jack, tu ojciec Edward Devine
z liceum Bishop Hayes.
Zadzwonisz na plebanię w wolnej chwili?
1-424-145-3233.
Będę dzisiaj dostępny do 22.
Jeśli ci się nie uda, możemy pogadać rano.
Dzięki. Z Bogiem.
- Halo, Jack. - Cześć.
Jak się masz? Wejdź.
Wielkie dzięki.
Miło spędziłeś Święto Dziękczynienia?
- Tak, a ty? - Było bardzo miło.
Były wszystkie dzieci i wnuki.
- Byłam w swoim żywiole. - Na pewno.
To dobrze.
Zapraszam tędy.
Ojciec Devine akurat kończy rozmowę.
Za parę minut się pojawi,
więc rozgość się.
Dzięki.
Tak się cieszymy, że może wrócisz
do naszego liceum.
Miło znów cię widzieć.
KOSZYKARZ ROKU JACK CUNNINGHAM 1993-1995
Witaj, Jack.
Hej, ojcze.
Dobrze cię widzieć. Dzięki, że przyjechałeś.
- Nie ma sprawy. - Siadaj, proszę.
Minęło trochę czasu, co?
Tak, od...
pogrzebu mojego ojca.
Tak długo?
Rety. Jak ten czas leci.
Też chciałbym to wiedzieć.
- Jesteś żonaty? - W separacji. Od jakiegoś czasu.
- A dzieci? - Nie mam.
Dobrze znów cię widzieć.
Pewnie się zastanawiasz, dlaczego cię zaprosiłem.
Trochę tak.
Nasz trener koszykówki, Tom Mcgarrity, miał wczoraj zawał.
O nie.
Wygląda na to, że z tego wyjdzie,
ale jego żona uważa, że to zły pomysł,
aby wracał do zespołu.
Zgadzam się z jej opinią.
Potrzebujemy nowego trenera. Od razu pomyślałem o tobie.
Widzę, że rozpiera cię radość.
Nie, doceniam to, tylko...
Od dawna nie grałem.
Rozumiem.
Nawet nie byłem trenerem.
Po prostu grałem, więc nie...
To dobry zespół?
Nie.
Już od jakiegoś czasu nie mamy zbyt wiele do pokazania.
Kiedy ostatnio weszli do play-offów?
Jeszcze za twojej kadencji.
Doceniam, że o mnie pomyślałeś, ojcze.
- Tylko że ja... - Przemyśl to w domu.
Sporo się u mnie dzieje.
- Mam intensywny czas. - Przemyśl to w domu.
Zadzwoń rano, co postanowiłeś.
- Jutro rano? - Następny mecz gramy w poniedziałek.
Nie mam zbyt wiele czasu.
Ojcze, posłuchaj...
Dziękuję, że o mnie pomyślałeś.
Ale to nie jest właściwy moment, żebym się za to brał.
Mam teraz sporo na głowie.
Bardzo długo nie grałem.
Długo nie grałem.
Ojcze...
Sporo o tym myślałem i doceniam to.
Ale to nie jest właściwy moment.
Bardzo długo nie grałem.
Chyba nie mogę pomóc.
Ojcze. Tu Jack.
To się nie uda.
Co mam zrobić, do cholery?
Zespół nie może grać. Są kiepscy.
Nie mam magicznej różdżki, która zrobi z nich Michaela Jordana.
Po prostu...
Nie wiem.
Może.
Nie wiem.
Nie mogę pomóc w tej kwestii.
Nie mogę pomóc temu zespołowi.
Ojcze, sporo o tym myślałem.
Nie interesuje mnie trenowanie cholernej drużyny koszykarskiej.
I tyle na ten temat.
Kurwa.
Cofnij się na obronę!
Napraw to.
Co jest, do cholery?
Hej, G!
Obrona! Wracaj! Gramy!
Ruszaj się! Szybciej.
MISTRZOSTWA STANOWE DRUŻYNA BISHOP HAYES
Zatrzymaj go przed trumną. Chubbs, na skrzydło.
Uważaj. Kryj go.
Przejdź go.
Przechodź.
Hej, Freeze.
Dalej!
- Dobre podanie. - Dalej!
- Dobra robota, defensorze. - Co jest, Chubbs?
Hej, trenerze.
Dan Espinosa. Miło poznać.
- Jesteś asystentem? - Tak.
Uczę też algebry.
Tak się cieszę, że zdecydowałeś się pomóc.
To sporo dla nich znaczy.
Mam ich zawołać,
- by zrobić prezentację? - Nie.
- Rzuć hakiem, Marcus! - Brawo!
Wczuj się w to, co robię.
- Tak. - To cała drużyna? Dziesięciu chłopaków?
Tylko tyle mamy.
Trochę inaczej niż kiedy grałeś, co?
Żebyś wiedział.
Stu chłopaków przychodziło na testy.
Gdy byłem na ostatnim roku – 104.
- Grałeś tu? - Nie jak ty.
Większość czasu grzałem ławę z notatnikiem w ręce, jak teraz.
Byłem parę lat młodszy. Klasa z 1998.
Od tamtego czasu jest coraz mniejsze zainteresowanie.
Freeze!
Mogę ci opisać pierwszą piątkę.
- Osłaniaj się! - Pewnie.
Chłopak z piłką do Brandon Durrett.
Ktoś od Russa Durretta?
Tak, to jego syn.
Świetny zawodnik. Naprawdę czuje grę.
To nasz największy talent.
Ten obok niego w strefie obronnej
to Chubbs Hendricks.
Naprawdę ma na imię Ronald.
Tutaj.
A tam na skrzydle to Kenny Dawes.
Lubi się popisywać, ale...
To świetny strzelec. Dobry z dystansu.
- Wracaj! - Sam Garcia to nasz starszy kapitan.
Nie zdobywa zbyt wielu punktów, ale to solidny obrońca.
Dobry dzieciak.
Do tego Marcus Parrish.
Pięknie!
- To nasz środkowy. - Co ty odpierdalasz?
- Ten dzieciak to środkowy? - Tak.
Ile ma wzrostu? 193 cm?
- Zamknij się. - Ponad 190 cm.
Pewnie was kasują na tablicy.
Tak, kiepsko nam idzie.
Dajecie im łatwy dostęp do kosza.
To trening. Mam to gdzieś.
A ten dzieciak? Ten biały Murzyn.
To Bobby Freeze.
Wchodzi na zmianę.
Jest tylnym obrońcą w drużynie futbolu.
Do tego reszta chłopaków. Dearborn, Daly, Carter i Amato.
Musiałem ich ściągnąć z rezerwy, żeby móc trenować.
- Rzut spod kosza! - Brawo!
Kryj!
Dobra. Zagwiżdż za mnie.
- Freeze, wyluzuj. - Spokojnie.
- Przestań mnie przytrzymywać. - Grałem czysto.
Chodźcie tu, szybko.
Jak już mówiłem,
mam zaszczyt przedstawić wam waszego nowego trenera,
Jacka Cunninghama.
Witam, trenerze.
- Jak się macie? - Dobrze.
Miło poznać.
Ty jesteś Marcus, tak?
Zgadza się. Będzie pan często wypowiadał moje imię.
W porządku. Marcus, powiedz mi, co tam widzisz.
Fajny tyłeczek Nikki, która na mnie patrzy.
Widziałem, jak się wypina.
- Chce zwrócić moją uwagę. - Odrobinę szacunku.
Zapytał mnie, co widzę. Mam go okłamywać?
- A wiesz, co ja widzę? - Co?
Jesteś najwyższy w drużynie.
Zastanawiam się, dlaczego rzucasz za trzy,
gdy tylko wchodzisz na parkiet.
Bo mam do tego dryg.
Niech pan zapyta trenera. Rok temu miałem rekord rzutów za trzy.
Trenerze, ile razy Marcus trafił za trzy?
Marcus...
trafił za trzy 34 razy.
Na ile prób?
Na 130.
Jaki to procent trafień?
Dwadzieścia sześć.
Cholera!
Dwadzieścia sześć procent, Marcus.
Wiesz, dlaczego cię nie kryją?
Bo wiedzą, że nie trafiłbyś z plaży do oceanu.
Cholera.
Powiedział ci prawdę prosto w oczy.
- Zamknij się. - Przestań.
Masz ból dupy tylko dlatego, że powiedział ci, jak jest.
Ból dupy? Będziesz tak gadał,
- to zaraz skopię ci tyłek. - Zamknij gębę.
Gówno mi zrobisz.
Nie potrzebuję pomocy.
Kto jest drugi w rzutach za trzy?
Kenny z 25 trafieniami.
Na ile prób?
- Sześćdziesiąt jeden. - Jaki to procent?
Czterdzieści jeden.
A niech to. Słyszałeś?
Daj piłkę. Pokażę, kto tu rządzi.
Chyba kto tu bredzi.
Bredzi twoja siostra,
jak ją łaskoczę po cynglu.
Trochę szacunku. Trener tu jest.
- Zamknij jadaczkę. - Kenny, do szeregu.
Spróbujmy jeszcze raz.
Marcus, tym razem nie przekraczasz linii.
- Brandon. - Chodźmy.
Idziemy.
Jesteś rozgrywającym? Rozruszaj ich w ofensywie.
- Chubbs. - Pokaż się, Brandon.
Nie machaj tylko rękami.
Nie jest zbyt gadatliwy, co?
Trenuję go od trzech lat
i na palcach jednej ręki mogę policzyć, ile razy nasza rozmowa
wyszła poza „tak, trenerze” i „nie, trenerze”.
- Dobry rzut. - Czyściutko!
No dobrze.
Kluczyki, piłki, przygotuję też pendrive,
gdybyś chciał zobaczyć, jakie układy ćwiczyliśmy.
Dam ci też mój telefon, gdybyś miał pytania.
Dlaczego nie wziąłeś tej roboty? To miałoby sens.
Asystent trenera przejmuje stery.
Moja mama ma stwardnienie rozsiane.
Siostra zajmuje się nią w ciągu dnia,
ale sama ma trójkę dzieci.
Więc ja wziąłem nocki.
- Jasne. - Do tego treningi,
szukanie talentów...
Jasne. To zrozumiałe.
Doba jest za krótka.
- Przepraszam za wścibstwo. - Nie, w porządku.
Każdy dźwiga własny krzyż, prawda?
Powinieneś dać sobie radę.
Świetnie. Bardzo dziękuję.
Nie ma sprawy.
- Trenerze? - Tak.
Jak teraz nosi się trener?
Pierwszy trener nosi marynarkę i krawat.
- Świetnie. Dzięki. - Drobiazg.
LICEUM BISHOP HAYES
Tutaj!
Do roboty!
Rzucaj.
Twoja, Marcus.
Hej, Jack. Dobrze cię znów widzieć na boisku.
Dzięki.
Twoja.
To ojciec Mark Whelan, kapelan naszej drużyny.
Miło mi cię poznać.
- Ciebie również. - Masz tremę?
Kurwa, stresuję się jak cholera.
- No tak. - Co to?
Robią to przed każdym meczem. Nakręcają się.
Gramy!
Dobra, chodźcie.
- Gotowy? - Nie.
Idziemy.
Dobra. Zobaczmy, na coś nas stać.
Wielki mięśniak z celi mówi: „Nie martw się.
Wszystko będzie dobrze. To tylko taka zabawa”.
On na to: „Zgoda”.
Potem dodaje: „W tej grze wybierasz,
czy jesteś mężem, czy żoną”.
„No i?”, pyta dalej.
„W porządku, będę mężem”.
„No dobra.
To chodź zrobić loda swojej żonie”.
Dobre, dobre.
„Zrobić loda żonie”. Rewelacja.
Hej, Doc.
Jak poszło w debiucie, asie?
Naszego chłopaka posłali na drzewo.
Polej Docowi. I mnie też.
A opowiadałem ci o drętwym księgowym,
który odsiadywał 15 lat za defraudację?
- O mnie się nie martw. - Wiem, wiem.
Daj mi zrobić swoje.
- Rób swoje. - Wielkie dzięki.
- Dobrze. - Może ja już...
- Dobranoc, Doc. - Dobranoc.
Kryj go!
Dalej!
Uważaj na niego.
Jackie! Tu znowu Miguel.
Sprawdzam, czy odebrałeś moją wiadomość
o imprezie urodzinowej Davida.
Zadzwoń w wolnej chwili.
Hej, to ja. Wiem, że późno dzwonię,
ale jadę jutro w twoje rejony do klienta,
więc chciałam zapytać, czy chcesz zjeść wspólny lunch.
Zadzwoń, gdy to odsłuchasz.
Cześć.
Wybacz spóźnienie.
Autobus się zepsuł. To był koszmar.
Dopiero co przyszedłem.
Dobrze wyglądasz.
Dzięki. Ty też.
Jak twoja nowa praca?
Pracuję w ubezpieczeniach. Nudy, ale starcza na rachunki.
To dobrze.
Słyszałam, że jesteś trenerem koszykówki.
- Beth ci powiedziała? - Tak.
Dobrze się bawisz?
Tak.
Bawiłbym się lepiej, gdybyśmy wygrywali.
Ale mam zajęcie. Nie myślę o innych sprawach.
Dobrze. Martwiłam się o ciebie.
A o co konkretnie?
Że stoisz w miejscu.
Byłeś bardzo przygnębiony.
A ty?
Czy jestem przygnębiona?
Czy poszłaś do przodu.
Jak ma na imię?
Nick.
Jak się poznaliście?
Przez wspólnego znajomego.
Ile to już trwa?
Kilka miesięcy.
Kilka, czyli ile? Sześć? Osiem?
Przestań.
Już się państwo zdecydowali?
Jeszcze chwilę. Dziękuję.
Jasne.
Chciałam ci sama powiedzieć,
zanim dowiedziałbyś się od kogoś.
Powiedz coś.
Co niby? „Gratulacje”?
Nie.
- To mnie zaskoczyło. - Nie „gratulacje”.
Zaskoczyło? Jesteśmy w separacji od roku.
Przyjdziesz na przyjęcie urodzinowe?
Co?
Miguela i Sofii.
Urządzają przyjęcie dla Davida.
Podobno dzwonił do ciebie kilka razy.
Daj znać, jeśli chcesz wybrać się razem.
Pa.
Jackie wykonuje drugi rzut wolny
i trzyma rękę w powietrzu przez 30 sekund.
Purcell mówi: „Jackie, trzymasz tak rękę,
że Eric chce się z tobą umówić”.
Pięćdziesiąt pięć punktów.
Za legendę.
- Przyćmisz go. - Za legendę.
Spieprzaj stąd.
Po cholerę mi kiełbasa?
A on na to: „To PK. Polska kiełbasa”.
Dobry wieczór, chłopaki.
Wspominamy stare czasy.
Wiem, o czym gadacie,
ale on już musi się zwijać.
Chodź, idziemy.
- Wstaję. - Nie idź jeszcze.
Wstałeś!
Wstałem.
- Cholera. - No ładnie.
Dokąd zabierasz mojego kumpla?
Gdzie Kenny?
Nie ma tylko jego i trenera.
Pamiętaj, że cię szanuję.
I kocham cię.
Za każdym razem, gdy piłka wpadnie do kosza,
- będę o tobie myślał. - Kenny.
A wpada bardzo często.
Kenny, zbieraj się! Autobus czeka.
Witaj, trenerze.
- Pa. Napiszę po wszystkim. - Napiszesz? Super.
O co chodzi?
- Powodzenia! - Dzięki.
Lepiej uważaj.
Jak księża cię nakryją,
nigdzie się stąd nie ruszysz.
Ale dzięki temu lepiej gram.
Memorial!
Idziemy.
Chwileczkę.
Chcę z tobą pogadać.
Te łajzy nie zasługują, by być na tym samym parkiecie, co my.
Hej, trenerze.
- Jak życie? - Dobrze.
Podobno macie nowego dowodzącego.
Tak, to Jack Cunningham.
Niesamowite, że zdołaliście odciągnąć go od baru
na dość długo, by prowadził trening.
Trener Lombardo.
Jack Cunningham.
Mówi, jakbym pana nie znał.
To najlepszy licealny koszykarz, jakiego znam.
Siedziałem w pierwszym rzędzie, gdy rzucił 47 punktów
przeciwko Trinity w półfinałach ligi katolickiej.
Ma pan świetną drużynę. Ten z numerem 21 jest rewelacyjny.
Jak się pan czuje w nowej roli?
Świetnie. Oswajam się z zawodnikami.
Jakimi zawodnikami?
Podpuszczam pana.
- Powodzenia. - Przyda się wam.
Ja wolę rasowych graczy.
Co za dupek.
Żołędny.
Chodźcie tu.
Dalej!
- Jasna cholera. - Gramy.
Chubbs.
Koniec z tańcem.
Mówi pan serio?
Tak, serio.
Wygraliśmy jeden mecz z dziewięciu.
Skaczecie, jakbyście wygrali na loterii.
Przynosicie sobie wstyd.
Wygrajcie parę meczów, to sobie potańczycie.
Ale na razie dość tego, jasne?
Tak.
Pomóż.
Do boju!
Ruchy.
Dalej! Wystaw mu się.
Wyjdź mu.
Wystawcie ręce. Dalej.
Musicie się ruszać.
Blokuj go.
- Kurwa. - Dalej.
Czas!
Chodźcie. Słuchajcie.
- Dalej. - Kurwa.
Wracać!
GOSPODARZE 38 GOŚCIE 12
Obrona!
- Cofnąć się. - Musicie się ruszać! Rozstawcie się!
Ciaśniej!
Dalej.
Rzucaj!
Patrzcie na czas!
Pięć, cztery, trzy, dwa, jeden!
Czas!
Koniec meczu.
Chodźcie tu.
Dalej.
Niech nikt nie siada.
Stójcie.
Mówiłem, żeby iść lewą stroną.
- Próbuję. - Próbuj bardziej.
Co mówiłem o urywaniu się przed kryciem?
Dlaczego zawsze ja jestem winny?
Freeze, zmień Marcusa.
- Zdejmuje mnie pan? - Tak.
Siadasz, do cholery.
Nie wierzę.
Słuchajcie.
Lepiej sprawdźcie w spodenkach,
czy macie jaja.
Bo gracie jak banda ciot.
Taka jest prawda.
Jak 32 będzie cię tak objeżdżać,
wpakuj mu łokieć w brzuch.
Dobrze.
A jak Childress będzie robił popisówkę,
walnij go tak mocno,
że więcej nie będzie próbował.
Jasne.
Miejcie trochę dumy.
Mam gdzieś, czy przegramy każdy mecz w tym roku.
Nie będę trenował drużyny bez determinacji.
Jasne? Idziemy!
Pewnie, do cholery.
„Drużyna” na trzy. Raz, dwa, trzy.
Drużyna!
Wchodzę za 50.
Podkręć tempo!
Chubbs.
Dalej, trójka.
Szybciej!
Spokojnie.
Wracaj tu.
Odwal się.
Skopię ci dupę. Rozwalę cię, frajerze.
To celowy faul.
Dość tego.
Nic nie zrobiłem. Odwal się.
- Na miejsce. - Na miejsca!
Co to ma być, do cholery? Koleś powinien wylecieć.
Pilnuj swoich zawodników, Cunningham.
To jakaś bzdura.
Co jest grane?
Dobrze.
Czuję wielki powrót.
- Jack? - Tak.
Chciałem z tobą pogadać,
bo coś chodziło mi po głowie.
Nie wiem, czy pamiętasz z czasów, gdy byłeś studentem,
że mieliśmy kodeks postępowania.
Były tam wskazówki na temat używania stosownego języka.
Rozumiem, że próbujesz zmotywować drużynę,
ale może spróbuj zmienić podejście.
Czyli...
chciałbyś, żebym był bardziej...
Chrześcijański na ławce?
Chcę, żebyś pamiętał,
że naszą misją w Hayes nie są zwycięstwa w koszykówce.
Mamy na celu wychowywać uczniów w uczciwości i wierze.
Przemyśl to, dobrze?
- Przemyślę. - Dziękuję.
Ojcze, chciałbym o coś zapytać.
Tyle złych rzeczy dzieje się na świecie,
a wy myślicie, że na górze jest ktoś,
kogo obchodzi, co mówię do dzieciaków?
Bóg oczekuje od nas, chrześcijan,
że włączymy wiarę w nasze życie.
A więc tak. Uważam, że obchodzi Go,
jaki przykład dajesz tym młodym ludziom.
Nie bagatelizuj wpływu, jaki na nich wywierasz.
Dobrze. Przejrzę nagranie meczu.
Możemy pogadać, czy grać ustawieniem 1-3-1.
Brzmi sensownie.
Dobrej nocy.
- Hej, Jack. - Tak?
Zauważyłem puste puszki po piwie w biurze.
- Czy ty... - Szperałeś po biurze?
Garcia zgubił szkło kontaktowe, a płyn...
Wpadł kumpel. Chciał obejrzeć...
Zasiedzieliśmy się trochę.
Chyba nie będziesz mi ciosał kołków na głowie o parę piwek, co?
Niech się to więcej nie powtórzy.
Nie ma sprawy.
Hej, Jackie!
Widzimy się w środku, co?
Pozmieniamy parę rzeczy.
Mamy najmniejszy zespół w lidze, a nasz atak pozycyjny ssie.
Będziemy grać defensywą. Stosować pressing.
Ustawienie 1-2-1-1. Formacja diamentu.
Wymaga dwóch rzeczy, wytrzymałości i szybkości.
Będziemy startować do każdej piłki.
Gramy na całym boisku.
Nie przebieraj się, Marcus.
Mówi pan do mnie?
Spóźniłeś się, więc nie grasz.
Pogadamy o tym jutro na treningu.
O czym pan mówi? Spóźniłem się cztery minuty.
Wiesz co? Zapomnij o jutrze. Idź do domu. Wylatujesz z zespołu.
Trenerze, w czym problem? Spóźniłem się tylko chwilę.
Słyszałeś trenera. Idź do domu.
Jaja sobie robicie?
Przecież to żadne spóźnienie.
Odbiło wam. Pieprzę tę drużynę.
Freeze, ty dziś zaczynasz.
Będziesz pilnował rozgrywającego.
Jasne.
Będzie zabawa.
- Witaj, Sal. - Co słychać, Jackie?
Gwiżdż dla nas dzisiaj, co?
Pewnie. Zabawne. Za mało mi płacą.
Zaczynamy.
Freeze!
- Ręce w górze! - Freeze, pomóż!
Pomóż!
Dobrze!
- Co? No nie, panie sędzio. - O co chodzi?
Biały 23 zablokowany. Dwa wolne.
Bzdura!
No nie!
To jakaś pieprzona ściema, Sal.
Uspokój się, bo pożałujesz.
To bzdura.
- Wiesz, że to cholerny kit. - Dlatego tego nie uznałem.
- Niech się pieprzy. - Powiem mu po meczu.
Bzdura!
Niech to szlag!
Zastawcie się.
Dalej.
Zastawcie.
Szykujcie miejsce.
Zbiórka!
Dalej, Hayes!
Czas!
Czas, do cholery.
Czas.
Przerwa.
Cholera.
Chodźcie, siadajcie.
Słuchajcie, wygrajmy ten pieprzony mecz.
Mamy 15 sekund. Wystarczy nam osiem.
Mam czas na zbiórkę lub dobicie.
Brandon, 20 będzie cię obstawiał na boisku.
Freeze, ty będziesz osłaniał Brandona.
Brandon, pójdziesz z prawej strony.
Garcia, ty będziesz asystował Kenny'emu.
Kenny, pójdziesz na skrzydło za trzy.
Będziemy mieć trzy opcje.
Brandon, atakując z prawej, będzie szukał Freeze'a.
- Zegar! - Jeśli nikt nie wyjdzie,
podasz do Kenny'ego za trzy w narożniku.
Rozumiesz?
Nie kiwaj głową. Chcę usłyszeć twój głos. Tak czy nie?
Tak, trenerze.
Rozstawcie się!
Idziesz!
Dawaj, Brandon!
Patrzcie na czas!
Wygraliśmy!
Brandon, podwieźć cię?
Nie trzeba, trenerze.
Gdzie mieszkasz?
Przy Los Codona Ave.
Wsiadaj do wozu.
Co wieczór wracasz sam?
Gdzie twoi rodzice?
Mama zmarła trzy lata temu,
a tata siedzi w domu z moimi młodszymi braćmi.
Dlatego nie przyszedł na żaden twój mecz?
Tak.
Świetnie dzisiaj zagrałeś.
Następnym razem rzucaj.
W ostatnim rozegraniu?
To twój rzut, nie Kenny'ego.
Obrona się na mnie rzuciła, więc Kenny był na pozycji.
Jasne.
To było sprytne zagranie.
Czasem sprytne nie znaczy właściwe.
Jesteś najlepszym graczem w zespole.
Gdy sytuacja jest niepewna, za każdym razem
masz rzucać.
Dlaczego tak trudno ci uwierzyć?
W co?
Że jesteś najlepszy w zespole.
Rozumiesz tę grę lepiej od reszty.
Widziałem, że jesteś wkurzony na Chubbsa,
gdy nie cofnął się po przechwycie.
Albo na Freeze'a, gdy nie ustawił się, jak ustalaliśmy.
Dlaczego nie zwrócisz mu uwagi, że nie gra jak należy?
Zwracanie komuś uwagi to nie moja broszka.
Nie jestem kapitanem zespołu.
Jeśli cię nim mianuję,
zwrócisz Chubbsowi uwagę, gdy się nie cofnie?
Tak czy nie?
Wyskoczę tu po lewej.
Dobranoc, trenerze.
Hej, synu.
Kto to?
Mój nowy trener.
W porządku, siadaj do lekcji.
Dobrze.
Rozstawcie się.
Stać. Jeszcze raz.
- Jaki układ gramy? - Atlantę.
- Powiedziałeś to? - Tak.
- Słyszeliście go? - Nie.
Jesteśmy na pustej sali, a nikt cię nie słyszał.
Jeszcze raz.
Gramy Atlantę.
Powtórka.
Brandon, nadal cię nie słyszę.
Będziesz naszym rozgrywającym.
Ludzie muszą słyszeć, co mówisz na boisku.
Słyszysz, jak głośno mówię?
Tak.
- Musisz mówić tak głośno. - Dobrze.
- Dasz radę. Gramy. - Nie słyszę cię, Brandon.
Przełam pressing.
Mów, co gracie.
Brandon, nie słyszę cię.
Jaja sobie robisz? Odwal się!
Na sali jest 3000 osób, które się drą,
ja nie wiem, co gramy!
Pieprz się!
Teraz mnie słyszysz?
Słyszysz?
Tak, teraz słyszę.
Jak leci, trenerze?
Jak znalazłeś mój dom?
Sprawdziłem w telefonie.
Czego chcesz?
Moja mama pracuje codziennie do 19.
Nie chce,
żebym szwendał się sam po szkole.
Zastanawia się, czy pozwoliłby mi pan wrócić do zespołu.
Już ci mówiłem. Nie chcę cię w drużynie.
Jeśli chodzi o zajęcia po lekcjach, pogadam z trenerem Danem.
Znajdziemy ci jakąś salkę do nauki.
Dobra? Wybacz.
Myślałem, że to dobra propozycja.
Nie wysłała mnie tu mama.
Przyszedłem, bo chcę grać w kosza.
Brakuje mi tego.
Całą resztę mam w dupie.
Nie przeklinaj.
W szkole istnieje kodeks postępowania.
- Wiesz o tym? - Mój błąd.
Jest tam spory rozdział o przeklinaniu.
Przepraszam, już nie będę.
Bądź jutro na treningu o 16.
- Poważnie? - Tylko się nie spóźnij.
Kurwa, jasne... znaczy, kurczę.
Przepraszam. Pewnie, że się nie spóźnię.
Przepraszam za przeklinanie.
Chodźcie do mnie.
- Rety. - To nie ja.
Kilka spraw, zanim zaczniemy.
Jak widzicie, Marcus znów jest z nami.
Sądząc po reakcji,
minie trochę czasu, zanim odzyska wasz szacunek.
Druga sprawa...
Ja i Sam rozmawialiśmy...
że dokonamy zmiany na stanowisku kapitana.
Brandon, od teraz ty jesteś kapitanem.
To wszystko. Do roboty.
Chodźcie. Gramy.
Pospieszcie się.
Gratki, Brandon. Będę cię słuchał.
Zawsze gdy piłka wpadnie do kosza,
będę o tobie myślał.
- Wiesz? - Tak.
Chodźmy.
- No co? - Dalej.
Widzimy się później, co?
Pa, Kenny.
SZKOŁA ŚW. JANA CHRZCICIELA OSTOJA ODWAŻNYCH
Do roboty. Ruchy.
Co odkryliśmy wczoraj u przeciwnika?
Defensywa tworzy ofensywę.
Stosujemy pressing w każdej kwarcie.
Zgadza się.
To my gramy pressingiem.
Nie odpuszczajcie, nie dajmy im wytchnienia.
Gdy tylko wejdą na naszą połowę, idziemy na przechwyt.
Nawet jeśli piłka jest na połowie?
Zawsze i wszędzie.
Nie da się tego rozegrać na środku boiska.
Potrzebne są skrzydła.
Że co? Możemy robić, co chcemy.
Dawaj!
Dobrze. Zostań przy nim!
Presja. Nie daj mu odetchnąć.
- Dobrze. - Zamykaj!
Objedź go. Zostań przy nim.
Nie! Źle!
Czego się boisz, cykorze?
Niech to szlag!
- Pracuję nad tym. - Bardziej się postaraj.
Dalej!
Jeśli mamy dalej wygrywać,
musimy sprawić, by niski wzrost stał się naszym atutem.
Musimy grać szybciej.
Każdą piłkę gramy tak, jakbyśmy byli na wojnie.
No nie! Jesteś ślepy, do cholery? Co za debilizm!
Wystarczy, trenerze?
Gramy pressingiem. Nie ma nawet trzeciej kwarty.
To dopiero rozgrzewka.
Ruchy, ruchy.
Co odkryliśmy wczoraj w Downey?
Gramy na faule ofensywne.
Musimy grać z bojowo.
Otóż to, do cholery.
Marcus, wchodzisz za Chubbsa.
Masz stać na linii podań.
Rozstaw ręce. Zmuś go, by zszedł do narożnika.
Właśnie tak!
Szczegóły mają znaczenie.
Róbmy wszystko, jak należy.
Utrata piłki kosztuje nas dwa punkty. Szybkie podanie daje już cztery.
Przechwyt to kolejne dwa. Czyli razem sześć.
Zbiórka z tablicy to już osiem.
To cholerstwo się kumuluje.
Każdy blok, szybka akcja, każda stracona piłka i zastawienie.
Zbierzcie to do kupy,
a okaże się, że trudno nas pokonać.
Rzucaj!
- Właśnie tak. - Masz do tego dryg.
Która to kwarta, trenerze?
Czwarta.
Zeszła z nich para. Zobaczmy, na co nas jeszcze stać.
Bishop Hayes, do boju!
Kenny.
Czemu mnie pan tak traktuje?
Powodzenia wieczorem.
Która to kwarta, trenerze?
Cholera, spójrzcie tylko. Mamy dogrywkę.
Czego się o sobie dowiedzieliśmy?
Że musimy szanować zasady gry.
Zgadza się.
Szacunek.
Trenerze, ile jeszcze?
To nie ode mnie zależy.
- Niech sobie pobiega. - Dawaj.
Dlaczego mi to robicie?
Ja was wszystkie kocham.
- Baw się dobrze. - Pa, Kenny.
- Hayley, wiesz, że... - Dawaj dalej.
Każda jest w moim sercu.
- Każda ma swój kącik. - Pospiesz się!
Już lecę!
- Pa! - Pa, Kenny.
Gotowy?
- Cześć. - Angela!
- Hej. - O rany.
Lekarze są dobrej myśli?
Na razie tak.
Świetnie.
Powiedzieli, żeby robił to, co każdy normalny dzieciak.
- Ale wiesz, jak to jest z remisjami. - Tak.
Siedzisz jak na szpilkach i czekasz na wyrok.
Gadałeś ostatnio z Ethanem?
Dzwonił do mnie kilka razy. Nie oddzwoniłem.
Andrew nie wygląda najlepiej.
Rozważają hospicjum.
Jezu.
Mogę wziąć inny kij, tato.
Wybierz, jaki chcesz. Ale najpierw przywitaj się z panem Cunnighamem.
- Dzień dobry. - Jak się masz?
To tata Michaela.
Pamiętasz go.
Byliśmy u niego w szpitalu.
- W porządku. - Halloween i...
Usadziliśmy was na wózku inwalidzkim,
a potem przewieźliśmy po szpitalu, żeby zebrać cukierki.
- Lekarz chciał cię za to zabić. - Tak.
To był twój pomysł.
- Michael był Drakulą. - Zgadza się.
Gotowi na Sto lat?
- Dobra. Chodźcie. - Kto chce tortu?
- Tort. - Czas na tort.
Chodź, synu. Idziemy.
Tort.
Sto lat, sto lat
Niech żyje, żyje nam
Sto lat, sto lat
Cześć, Michael.
Panie, proszę cię, opiekuj się moim synem.
Niech będzie szczęśliwy.
MICHAEL JOSEPH CUNNINGHAM NASZ UKOCHANY SYN
Brakuje mi ciebie.
Dzięki, że wpadłeś na imprezę.
Wiem, że Miguel i Sofia zapraszają nas, żebyśmy nie czuli się...
wykluczeni,
ale w sumie czuję się...
jeszcze większym wyrzutkiem.
Tylko znowu się wkurzam.
Patrzę na tych chłopaków i chciałabym, żeby to był jeden z nich...
a nie Michael.
Czy to znaczy, że jestem zła?
Ja ciągle jestem zły.
Wiem, że cierpisz.
Cierpię.
Brakuje mi syna.
Nie wierzę, że jest w lepszym miejscu.
Uważam, że najlepiej mu było tu, razem z nami.
Tak.
W domu.
Oboje cierpimy.
No nie wiem, Ang. Ty radzisz sobie całkiem dobrze.
Masz nową pracę...
pieprzysz się z jakimś bogaczem, gdy wciąż jesteś mężatką.
Przepraszam.
Mogłabyś pójść do biblioteki.
W piątki mają tam klub książki.
- Do biblioteki? Serio? - Tak.
Pójdziesz ze mną?
Jest dla seniorek.
Na litość boską, Kurt.
Nie mam problemu z nawiązywaniem przyjaźni.
Naprawdę, ale to nowe miejsce.
Jestem tu od niedawna. Daj mi...
To naczynia połączone.
Musisz trochę wychodzić.
Myślałeś o nowej zasłonce pod prysznicem?
Nie myślałem.
A powinieneś, bo śmierdzi.
Napijecie się czegoś?
- Nie. - Ja dziękuję.
I jakie wieści z obozu przeciwnika?
Nie idzie im najlepiej.
Trinity przegrali sześć meczów z rzędu.
Mają dobrego gracza, TJ Edmondsa, ale zespół wujka Jacka powinien wygrać.
W zasadzie muszą.
Jeśli dziś nie wygrają,
następna okazja, by wejść do play-offów, nadarzy się przeciwko Memorial.
A to najlepsza drużyna w całym stanie.
Powinieneś go zobaczyć.
Codziennie rano po waszym meczu
biegnie na dół, by sprawdzić wyniki na komputerze.
Może powinienem dziś być asystentem trenera.
Numer 41. Skup się na cholernej grze.
Dalej, Brandon. Idziesz!
Grajcie wyżej!
Obrona!
Ruchy, ruchy.
Nie zatrzymuj się.
41 dobrze rzuca. Grajcie krócej.
Zmniejszcie dystans. Dalej!
Uważaj.
Kenny!
Grają kompletnie bez głowy.
Po prostu są zestresowani.
Nigdy nie grali w meczu o taką stawkę.
Na raz. Nie za trzy.
Cholera.
- Zmiana. - Obrona!
- Ruchy! - Obrona!
Dalej!
No nie, Kenny! To głupota. Jesteś z tyłu!
- Wiem. - Przejdź do przodu.
- Był niekryty. Dawaj! - Dobra. Wiem.
Dwadzieścia dwa!
- Uwaga na tablicę! - Nie za trzy!
- Możesz wziąć czas? - Nie.
Ciśnijcie!
- Idź do przodu. - Hayes, uważajcie.
To jakaś bzdura.
O co chodzi?
Faul ofensywny, numer 23.
Bzdura. On się ruszył!
- Ofensywny, numer 23. - Ruszył się.
Był już ustawiony, Jack.
Nie wciskaj mi kitu pod koniec gry!
- To koniec! - Był ustawiony.
Co za tchórz.
- Co za cipa. - Ostrzegam cię.
Jesteś pieprzoną cipą, że to odgwizdałeś.
- Dość tego. - Pierdol się.
- Jack! - Faul techniczny.
Nie ty decydujesz o grze!
Tylko cholerni zawodnicy.
Co za pieprzenie.
Nie rób tego, do cholery!
To gracze decydują o grze!
- Hej! - Musisz się uspokoić.
Faul techniczny. Z boiska.
Na na na na
Hej, hej, żegnaj
Weź głęboki oddech.
Wybacz, że straciłem nad sobą panowanie.
Nie powinienem tego robić.
Wie pan, co powiedział mi tata?
Że miał pan stypendium w Kansas...
ale zrezygnował pan.
Bez powodu.
Dlaczego?
Ojciec nie przepadał za mną.
Gdy ktoś mu powiedział, że dobrze gram w kosza,
zaczął zwracać na mnie uwagę.
Im lepszy byłem, tym więcej miłości mi okazywał.
Wtedy zrozumiałem, że tu nie chodzi o mnie...
tylko o moje umiejętności.
Więc rzucił pan to, by pokazać tacie, żeby się pieprzył.
Pewnie tak.
Podjąłem wiele złych decyzji.
Wielu rzeczy mogę żałować.
Rzuciłem koszykówkę,
zacząłem żyć inaczej, wpadłem w dragi.
Robiłem sobie krzywdę, próbując zranić ojca.
Żona mnie z tego wyciągnęła.
Nie wróciłem już do koszykówki.
Dobra, opuszczaj.
Russ!
Masz gościa.
Wrzucaj!
- Dobra, podnoś. - Przepraszam, pan Russ Durrett?
Tak, w czym mogę pomóc?
Jack Cunningham. Trenuję pana syna w Bishop Hayes.
Wrzuć tuńczyka na wagę.
Wiem, kim pan jest.
Chodziłem oglądać pańskie mecze w Cheviot Hills.
Pana, Benny'ego Greena i YaYa Davisa.
Yaya, Benny i ja rządziliśmy na dzielni.
W czym mogę pomóc?
Chcę porozmawiać o Brandonie.
Pokazywał panu swoje listy rekrutacyjne?
Nic mi nie pokazywał.
Interesują się nim dobre szkoły,
które chcą, żeby dla nich grał.
Dzięki, że pan wpadł mi to powiedzieć...
trenerze.
Dlaczego nie pojawia się pan na meczach?
Mam obowiązki w domu.
Mam dwóch chłopaków, których trzeba wykąpać, nakarmić i pomóc w lekcjach.
W tym tygodniu gramy ważny mecz.
Jeśli wygramy, wejdziemy do play-offów.
Nie chodzę na żadne mecze,
bo nie popieram tego, by mój syn grał.
Nie chcę, żeby jego życie kręciło się wokół koszykówki.
To był mój błąd i nie pozwolę, żeby on go popełnił.
Te uczelnie proponują mu pełne stypendium.
Przestań, człowieku. To nieważne.
Proponowali mi to samo.
Wiara w koszykówkę nie działa.
Sam powinien pan wiedzieć najlepiej.
Tak.
Pana syn uwielbia tę grę. Powinien grać dalej.
Wygramy!
Do boju!
Tygrysy górą! Do boju, Hayes!
Będziemy stosować pressing przez cały mecz czy...
Tak, od pierwszego gwizdka.
Wrzucę skład na tablicę.
Wiem, że nikt się nie spodziewał, że tu dotrzemy,
i nie mamy żadnego interesu, żeby wygrać ten mecz,
ale naprawdę chcę im skopać dupę.
Brawo, trenerze Cunningham!
Uwielbiamy cię, trenerze!
- Dobrze. - Lecimy.
Trenerze.
Chodźcie do mnie.
Od początku gramy w formacji diamentu.
Grajcie pressingiem. Jeśli ulegną, przestawcie się na 22.
Jesteście zestresowani.
Rozumiem to.
Prawda jest taka, że są bardziej utalentowani od nas.
Pewnie mają lepszego trenera.
Nie.
Ale zaręczam was, że nie są lepszym zespołem.
Wolałbym każdego z tej ławki
niż któregokolwiek z nich.
Ciężko pracowaliście, by się tu znaleźć. Zasłużyliście na to.
Bawcie się dobrze.
A teraz idźcie wygrać te play-offy.
Do dzieła!
Wygramy na trzy. Raz, dwa, trzy...
Wygramy!
Ręce!
- Kryjcie. - Ręce w górze!
Zjedzą nas żywcem, jeśli damy im szansę. Zepchnij go na lewo.
Układ Atlanta.
Szybko! Zmiana!
Wracaj!
Właśnie tak.
Osłaniaj piłkę! Uważaj!
Zbiórka!
Przejdź na drugą stronę. Podejdź!
Do narożnika.
Dalej!
GOSPODARZE 4 GOŚCIE 16
Pomóż mu!
Czas.
Wstańcie i dopingujcie: „Bishop!”.
Musicie blokować.
Podwajamy krycie Childressa, gdy przechodzi na naszą połowę.
Niech ktoś inny rzuca, do cholery.
Przyciśnijcie go! Nie poddawajcie się!
Wychodźcie na pozycję.
Na lewo. Zmiana stron.
Dalej.
Rzucaj!
Świetnie! Właśnie tak.
- Rzucaj. - Dalej!
Musicie się ruszać. Nie możecie tak stać.
Podaj.
Dalej. Idź do przodu.
- Dobrze! - W górę.
Nie odrobimy strat od razu.
Musicie odrabiać punkty po trochu.
- Uwaga. Zszedł do boku. - W górę!
Dalej.
Krok po kroku.
Realizujcie plan. W swoim stylu.
Dalej, dobra nasza!
Tak!
Właśnie tak. Ręce w górze!
- Obrona. Każdy swego. - Dalej.
Podejdźcie bliżej.
Bobby, uważaj na niego.
Przyblokujecie go!
Podaj.
Tak! Brawo!
To zbyt proste.
Wysuń się. Przejdź.
Ruchy.
Dobrze, dobrze.
Wysuń się.
Przejdź na lewo. Objedź go.
Niezłe podanie.
Czas!
Naciskajcie, kryjcie, wchodźcie ofensywnie.
Niech nasz niski wzrost stanie się atutem.
Grajcie, jakbyście szli na wojnę!
Grajcie ciaśniej.
Ofensywa!
- Ofensywa. - Tak!
Dalej!
Jezu, wystawiacie im piłkę na tacy.
Grajcie podaniami.
Dalej!
Diament!
Zach, on jest 15 cm niższy. Jak on to rzucił?
Jak na wojnie. Do boju!
Tak!
- Obrona! - Kryjcie swoich.
Właśnie tak. Pięknie.
Nie wiem, co się z wami dzieje.
Dalej.
- Wyszła! - Uciekaj.
Dojdź do niego.
- Diament! - Obrona!
- Presja! - Przejdź go.
- Presja! - Dojdziesz. Rzucaj.
Przełamcie ich presję!
Zmiana! Osłaniaj ją.
Dwadzieścia dwa. Rozstawcie się!
Właśnie tak!
POSIADANIE PIŁKI
Świetna decyzja.
- Gówno, nie sędziowanie. - Ile razy możemy wziąć czas?
- Jeszcze tylko raz. - Łapał go.
- Drukuje dla gospodarzy. - Dobra. Czas!
Czas.
Chodźcie do mnie.
- No co? Powiedz coś. - Spokojnie.
- Chodźcie. - Uspokójcie się.
- Co zrobisz? - Zagramy Atlantę na Brandona.
Childress go kryje. Trzeba by było mieć zmienników.
Wyjdzie na czystą pozycję?
Tak.
Dobra. Dwanaście sekund, bez brania czasu.
Wpuścimy Hawka za Kenny'ego.
Marcus, ustawisz się z przodu.
Freeze, Garcia, przytrzymacie obronę.
Brandon, zejdziesz na prawo, szukasz Kenny'ego na skrzydle.
Zatrzymujemy trójkę.
Gdy dostanie piłkę, nie ruszy z miejsca.
Zamkniemy go. Nie ruszy się.
Skupcie się i grajcie swoje.
Idźcie po wygraną.
- Drużyna na trzy. - Wygramy na trzy.
Raz, dwa, trzy...
- Wygramy! - Dalej! Do roboty.
Brandon...
Zapomnij. Spróbuj rzucać.
Nie kiwaj głową.
Rozumiem.
Halo?
Hej, to ja.
Właśnie skończyłam rozmawiać z Miguelem i...
Co?
Co się stało? Kilka tygodni temu uderzał piłkę do baseballa.
Tak, dostał gorączki w szkole.
Sofia go odebrała, a potem dostał drgawek.
Jest przytomny?
Jest w śpiączce.
Czy...
nic mu nie będzie...
Nie wiedzą.
Rano robili badania. Czekają na wyniki.
Nie!
Jak to? Nie!
Nie mogę. Muszę iść.
- Czekaj. Dokąd idziesz? - Muszę.
Dalej.
Jeszcze trochę.
Powinieneś zobaczyć, jak się ruszam. Lepiej niż mój stary.
Twój stary nie miał nic do pokazania.
Wnosiłem go po schodach.
Masz klucz?
Chodźmy.
Nie.
Dawaj.
Chodźmy.
- Patrz, gdzie jest Marcus! - Tu jestem!
Grajcie piłką, dobra?
- Podaj do mnie. - Dalej!
Podaj do przodu!
Nieźle, Sam.
Pokażcie się!
Idziesz.
- Dalej, do przodu. - Nieźle, Kenny.
Dalej.
- Hej, Jack. - Trenerze.
Wszystko OK? Gdzie byłeś?
Tak. Nie było prądu w moim...
sąsiedztwie.
Budzik nie zadziałał...
Zaspałem. Przepraszam.
Chodźcie.
Miałem problemy z prądem.
Zaspałem. Moja wina.
Rozegrajmy układ Hawka.
Brandon, weź piłkę. Kenny i Garcia na skrzydło.
Marcus i Freeze, zaczynacie w trumnie.
Tak.
Hej, Padre. Jak leci?
Jak się masz, Jack?
Dobrze. Co mogę dla ciebie zrobić?
Musimy cię prosić,
żebyś zrzekł się trenowania drużyny.
Dlaczego?
Doszły mnie słuchy,
że zjawiłeś się na treningu pijany.
Musimy cię zwolnić.
Oddaj mi klucze od biura.
Obawiam się, że problem może być dużo większy.
Czy to możliwe?
Nie chciałeś ze mną pogadać?
Rozmawiałem z tobą.
- Ale mnie okłamałeś. - Nieprawda.
W żadnej kwestii.
Okłamałeś mnie z tym budzikiem.
W moim domu nie było prądu.
- Byłeś pijany na treningu. - Bzdura!
- Czułem od ciebie alkohol. - Bzdura.
Chłopcy też go czuli.
Posłuchaj...
Wejdźmy tylko do play-offów.
Proszę, nie róbcie tego.
Miałem ciężką noc. Mam to pod kontrolą
i mogę się tym zająć.
Proszę was, dobrze?
Przepraszam. Nie róbcie tego.
Podjąłeś tę decyzję za mnie.
Nie mogę pozwolić na to,
żeby chłopcy przebywali w twoim towarzystwie.
Wiesz...
W porządku.
Proszę, tylko...
Nie rób tego.
To ostateczna decyzja. Nie tolerujemy
- żadnego alkoholu. - Dobra. Pieprzyć to.
Próbowałem zrobić dla nich coś dobrego.
Wasz wybór.
Kto będzie trenował zespół? Ty? Jesteś pieprzonym matematykiem.
Zjawiłem się, by wam pomóc. Spójrzcie, do czego doszliśmy.
Przychodziłem tu, by ci pomóc. Prosiłeś mnie o pomoc.
Próbowałem ci pomóc. To jakaś bzdura.
Nie mogę wyjąć tego cholernego...
- Nie potrzebuję tej roboty. - Staramy się pomóc.
Wiesz co?
KOSZYKARZ ROKU 1993, 1994
Co to?
Od tej blondynki w rogu.
Mówi, że cię zna.
Kolejna kolejka od blondynki w rogu.
Tylko tym razem z wiadomością:
„Przestań się wydurniać, tylko zagadaj ze mną”.
To chyba jedna z sióstr Pearson ze Szkoły św. Doroty.
Tak, to chyba Diane.
Stawiałem ci.
- Wykupiłem cały bar. - Nie stawiałeś mi.
Jeśli ktoś...
Daj mi. Mogę bucha?
Proszę?
Boże.
Dziękuję. Powiem ci coś w tajemnicy.
- Co? - Daj mi buziaka.
- Nie, prowadzisz. Pieprz się. - Prowadzę. Daj buziaka.
- Tylko jednego. - Tylko jeden buziak. Boże.
Cholera.
Boże!
Cholera!
To dom mojego sąsiada.
- Co? - Musisz wejść od tyłu.
- Szybko! Wejdź od tyłu... - Dobra.
Widzimy się w środku. To trzeci dom na prawo.
Halo?
Zapomniałaś zapłacić rachunek za prąd?
Chyba się udało. Jesteśmy bezpieczni.
Ktoś będzie miał niespodziankę.
Wyjdzie rano zajrzeć do skrzynki
i zobaczy, że jego łajba...
zatonęła.
Zakładaj spodnie.
Żona właśnie dzwoni po gliny, dupku.
Tak, mój mąż z nim rozmawia.
Diane to twoja żona?
Co za Diane, do cholery?
Nie wiem.
Kto...
To nie ten dom, stary.
Masz cholerną rację. To nie ten dom.
Przepraszam.
Bardzo mi przykro. Pójdę już.
Nigdzie nie pójdziesz. Siadaj i czekaj na gliny.
Siadaj!
Przynieść ci coś?
Nie mówili ci, że znaleźli cię nieprzytomnego na ulicy?
I że włamałeś się do czyjegoś domu?
Tak.
Zabijesz się, jeśli będziesz tak postępował.
Załatwię ci jakąś pomoc.
Podjęliśmy decyzję, że nie będzie prowadził zespołu
z powodów osobistych, o których nie chcemy mówić.
Będę pełnił funkcję trenera tymczasowego.
Nie widzę powodów...
- W czasie sesji rodzinnej... - ...by coś zmieniać.
...twoja siostra i matka mówiły, że odciąłeś się
od śmierci Michaela.
Zgodzisz się z nimi?
Tak, nie widuję ich tak często jak dawniej.
Mówiły też, że nigdy nie mówisz o synu.
Nie wiem, co mam powiedzieć.
Mógłbym mówić o...
guzach w jego mózgu i kręgosłupie.
Cyklu trzydziestu naświetlań.
Krzyczał, gdy dostawał drgawek.
Nikt nie chce o tym słuchać.
Nie możemy zmienić przeszłości.
Ale mamy wpływ na to, jak będziemy z tym żyć.
Pomyśl o Michaelu.
Czego by dla ciebie chciał?
Cześć.
Dzięki, że przyszłaś.
Dasz mi płaszcz?
Siadaj.
Jak leci?
Dobrze.
Cieszę się, że tu jesteś.
Ja też.
Powinienem był tu przyjść dawno temu.
Chcę ci powiedzieć, że...
wiem, że cię zawiodłem.
I zniszczyłem nasze małżeństwo.
Zawiodłem naszego syna...
bo nie dbałem o jego mamę.
Mam nadzieję, że...
pewnego dnia zobaczysz we mnie...
człowieka...
którego chciałaś we mnie widzieć.
Tak mi przykro.
Halo?
Hej, Dan. Jak się masz?
Tu Jack.
Ojcze Niebieski,
dziękujemy za Twą obecność i Twego ducha miłości
żywego w społeczności Bishop Hayes.
Dopomóż nam, abyśmy stawali się coraz lepsi.
Nie dążyli za wszelką cenę do zwycięstwa, lecz grali przepisowo i dobrze.
Prosimy o to w Twoim imieniu, Panie Jezu. Amen.
Amen!
Chłopaki, wygrajmy ten cholerny mecz dla trenera Cunninghama.
Ja z nim pogadam.
- Podejdźcie do mnie. - Zbierzcie się.
Stosujemy presję przez cały mecz.
Dobrze.
Nie dajcie się objeżdżać. Kryjcie blisko.
Idźcie na wojnę, bądźcie głodni. Kim jesteśmy?
- Hayes! - Kim?
- Hayes! - Właśnie! Wygramy na trzy.
Raz, dwa, trzy...
Wygramy!
Dawes w narożniku w świetnej formie.
Rzuca za trzy...
Weszło!
Hayes dzisiaj gra na pełnych obrotach.
Jak na zespół, który nie wszedł do play-offów od 25 lat,
grają bez żadnych kompleksów.
Stosują pressing na całym boisku.
Dougherty nie potrafią się w tym odnaleźć.
Defensywa jest przyparta do muru.
Sanders zamknięty w narożniku. Podaje po przekątnej do Jenkinsa.
Ale piłkę przechwytuje Durrett!
Brandon Durrett idzie sam.
Rzuca hakiem i trafia!
A do tego jest faulowany!
Dzisiaj daje świetny występ, prawda, Tom?
Gra fantastycznie.
Hayes powiększa przewagę nad rywalem.
Mówiliśmy już wcześniej, że trener Jack Cunningham,
odpowiedzialny za ten cudowny zwrot,
nie mógł dziś zasiąść na ławce.
Ale z pewnością byłby bardzo dumny
z tego, jak grają ci chłopcy.
Pamiętam, jak Jack sam był zawodnikiem.
Był twardy, silny, nieustępliwy, i zdołał przekazać im
wszystkie te cechy, które uczyniły z niego zwycięzcę.
Widzimy, jaki wielki wpływ wywarł na ten zespół.
To bezwzględnie zasługa ich trenera.
Nigdy nie widziałem licealnej drużyny, która tak panuje nad piłką.
Napisy: Marcin Łakomy