Wiedzieliście, że najstarsza kołysanka to babilońska piosenka sprzed 5000 lat?
„Małe dziecko w ciemnym domu, widziałeś wschód słońca.
Dlaczego płaczesz? Dlaczego krzyczysz?
Zakłóciłeś spokój boga domu.
Opowiedzcie mi o swojej podróży.
Opowiedz o swojej życiowej podróży, a powiem ci, kim jesteś”.
JAKI SEKRET SPŁONĄŁ W TYM DOMU, EMMO?
ODMIENIEC
NA PODSTAWIE POWIEŚCI VICTORA LAVALLE’A
Halo?
Emma.
Co ty tu robisz?
Dzwonię i piszę od tygodnia.
Badania kontrolne Briana.
Nie ma go. A ja muszę gdzieś iść.
Co?
Rozumiesz, że musi iść na badania?
Okej, dokąd idziemy?
Przestałam sprawdzać telefon. Dlatego nie wiedziałam, że przyjdziesz.
Kiedy przestałaś?
Jakiś miesiąc temu.
Emma!
Apollo co rano zabiera małego do parku.
On też nie śpi dużo.
Brian?
Apollo. Ma koszmary. Jesteśmy w rozsypce.
Możesz wziąć difenhydraminę na sen.
Można ją brać, karmiąc piersią.
Martwię się o ciebie, Emmo. Widzę cię i się martwię.
Słucham?
Przeczytałam o tobie na forum. Powiedziano ci, że przyjdę.
Kto cię wysłał?
Cal.
Oby się przydały.
Co tam jest, do cholery? Emmo?
Łańcuchy. Łańcuchy?
Emma.
6 MIESIĘCY WCZEŚNIEJ
- Jesteśmy. - Moja mama i siostra tu są.
Kochanie.
Zupa fasolowa, pieczeń, ziemniaki, lasagne, samosy, quiche, ogonówka.
Dziękuję.
Kocham tego urwisa.
Apollo mówi, że masz z nim problemy. Ja też z nim miałam ten problem.
Też nie było przy mnie mojej matki. Działałam, macając.
Po omacku.
- To wymaga czasu. - Tak.
Pomogę. Pokaż, co robisz.
- Dzień dobry. Nikt nie śpi? - Czekaj.
Szkoda.
- Co? - Masz złe piersi.
- Mamo. - Lillian.
Daj spokój. Nie róbmy tego.
Do kuchni, mamo.
Lepiej wiedzieć. Smutna prawda jest lepsza niż wesołe kłamstwo.
Mamo, dzięki, że przyniosłaś jedzenie, serio.
PATRICE: WYPRZEDAŻ DZIŚ. CHODŹ ZE MNĄ.
MUSISZ WYKARMIĆ RODZINĘ.
Brian.
Tak ma na imię.
APOLLO: ZA WCZEŚNIE.
Brian.
- Dobra. - Na cześć niewidzialnego człowieka.
Przyszłaś tu zepsuć wszystkim nastrój?
Na to wygląda.
Gdy rodzi się dziecko, rodzi się też matka.
Wcześniej nie istniała.
Istniała kobieta, ale matka jest czymś zupełnie nowym.
Chcę być idealną mamą.
Jesteś jego idealną mamą.
Uczyłam się od najlepszej.
Miałam koguta
Ten kogut mnie cieszył
Trzymałam koguta Przy starej wierzbie
Nie marudź.
Wiesz, o kim mówię.
Miałam kota
Mój kot mnie cieszył
Trzymałam kota Przy starej wierzbie
Po dwóch miesiącach praktycznie bez snu
można cierpieć na ataki paniki,
paranoi i mieć fobie, których nie ukoi żadna kołysanka.
Nie rozumiem. Gdzie są guziki?
- Tu jesteś. - Tu jest.
To smartfon, mamo.
Jak sypia?
Czytałem, że powinien spać od sześciu do dziewięciu godzin.
Uwierzę, gdy tyle prześpię.
Cześć.
- Hej. - Kochanie.
Co?
- Możesz… Przepraszam. - Tak.
Próbujemy ograniczyć czas przed ekranem.
Telefon?
Jest na to za młody.
On jest za młody, a ja za stara.
Dlatego cały wieczór będziemy grać w gry
i się przytulać.
Fajnie.
To gdzie go ochrzcimy?
Nie zamierzaliśmy…
Bez chrztu nie będzie mógł zostać ocalony.
Przed czym?
Złem tego świata.
Dzięki, mamo.
Tak, dzięki, mamo.
Czekaj. Tak.
O Boże.
Dziękuję.
Dziękujesz mi za dar?
Jesteś darem.
Tęskniłam za tobą. Nie tobą. Za winem.
Smaczne.
Masz trochę…
- Co? - Trochę…
- Proszę. - Dziękuję.
Co się dzieje z wyceną?
Gość się nie śpieszy. Jest jak żółw.
Można mu ufać?
Bo wiesz,
pewnie robi przerwy co pięć minut, by sobie zwalić
do porno z maskotkami albo czegoś.
Oto ona.
Ludzie opowiadają, że pokochasz dziecko
bardziej niż cokolwiek na świecie,
co jest prawdą.
Ale teraz masz coś, co tak bardzo kochasz,
że będziesz musiał się zabić, jeśli coś mu się stanie.
A tego nie mówią.
- Tak. - Tego nie mówią.
Zgadzam się, poza tą częścią o zabijaniu.
Nie.
On zginie, to ja też.
Wybacz, zostajesz sam.
Okej, gdybyś miała to zrobić, to jak?
Skoczyłabym z mostu.
Co? Ty?
Tak. Ja.
Nie wziąłbym cię za osobę, która skoczyłaby z mostu.
- Czemu? Skuteczność. - Wybacz.
Chcę… plusk.
- Wiesz? - Na brzuch.
Tak.
Hej, chcesz…
Chcesz coś zrobić?
Super, że wyszliśmy z domu.
Czuję się, jakbyśmy wyszli na prostą.
Wiesz?
Przystojniaku.
Muszę ci zrobić zdjęcie.
Proszę.
O Boże. Jaki ojciec, taki syn, co? Przystojny.
Hej, Shoji.
- Hej. Miło cię widzieć. - Cześć.
Dzień dobry.
- Cześć. - Hej.
Hej, Imogen.
- Jak się ma Emma? - Widzisz?
- Jak idzie karmienie piersią? - Dobrze. Zmęczona.
Próbujemy. Damy radę.
- Hej. - Spójrz na kumpla.
- Konkurs? - Gotowy?
- Tak. Start. - Start.
Hej.
- Spójrz. - To twój kolega,
- który wygrał konkurs. - Znam cię.
Powiedz: „cześć”.
Nic?
Masz dwa miesiące.
Dwa.
Dwa miesiące.
Hej. Nowy tata mówi, że pokarmy stałe
dobrze zacząć od awokado.
Jeśli zaczniemy od rzeczy słodkich, bananów, owoców,
to będzie chciał tylko słodkie.
Przypilnujesz, żeby nie było mu zimno?
- Wiesz? - Tak.
I olej kokosowy.
Albo za ciepło.
Jest dobry na wysypki.
Jest taki mały.
On mnie potrzebuje, Apollo.
Wiem. Wiemy.
Potrzebujemy twojej pracy i ubezpieczenia.
Osiem tygodni macierzyńskiego to rozbój.
Zgadzam się.
Spójrz na niego.
- Wiem. - Jest idealny.
Jak będę oddychać?
Przez usta, głuptasie.
Postawię cię… Usiądź tutaj.
Dam ci tu poduszkę.
Będziesz bezpieczny. Pogadamy za chwilę.
Dobra, zróbmy to.
EMMA: JUŻ ZA NIM TĘSKNIĘ
Hej. W porządku?
Okej.
Halo?
Dopiero co urodziłam dziecko, ale spoko.
- To bochenek. - Mamy wszystko?
Dziękuję.
Pół na pół.
- Wygląda dobrze. - Cześć.
- Witaj z powrotem! - Witaj, piękna.
Tęskniłyśmy.
Dziękuję. Kurwa.
Zwariowałam.
- Nigdy nie przestaniesz płakać. - Nie.
Kawa i ciasto.
Widziałyśmy zdjęcia Apolla. Chcemy więcej.
- Wysłał mi mnóstwo. - Pokaż.
Zabrał go dziś do pracy.
- O Boże. - O nie, przestań.
Jesteśmy.
Okej.
Chodźmy szukać książek.
Na wojnie nie miałem tyle sprzętu.
Ja jestem na własnej wojnie.
Spójrz na to.
- Tak. - Nieźle.
Babcia. Zmarła cztery miesiące temu.
Zapytałem, czy mogę skorzystać z łazienki, a jej nie ma.
Cztery sypialnie, zero łazienek.
- Wyobraź to sobie. - Tak.
Wydawałoby się, że o tym się myśli
- przed zakupem domu. - Co nie?
- Babcia lubi książki. - Jeszcze nie sprawdzałem piwnicy.
Pomyślałem, że coś ci zostawię.
Wujek Patrice boi się obskurnej piwnicy.
Podzielimy się 60-40.
Spójrz mi w oczy.
Powiedz, co się stało w Aleksandrii, wujku Patrice.
Powiedz tacie, żeby się odpieprzył.
Powiesz „PTSD”? PTSD.
Łapię, czemu ojciec cię zostawił.
Cios poniżej pasa.
Przepraszam.
No cóż.
Dobra, tajemnica pudeł.
Zawsze to uwielbiałem.
Bo nie wiadomo, co jest w środku.
Co takiego?
Chcesz usłyszeć opowieść o pudle? To ci opowiem.
Mój ojciec, twój dziadek, nazywał się Brian West.
Masz po nim imię.
Gdy skończyłem 12 lat, zostawił pod moimi drzwiami pudło.
A w tym pudle były bilety do kina z jego pierwszej randki z babcią,
książka, którą mi czytał i masa innych rzeczy.
Tak, wiem. Taka kapsuła czasu.
Jaki tytuł miała książka? Skoro ładnie pytasz.
W wodzie i w dziczy.
Jest dobra.
„Dziecko to spełnione marzenie. Marzenia są ulubionym posiłkiem wróżek.
Stoją przy oknie i patrzą, jak śpi.
Dziecko tak piękne, że aż wróżki płaczą”.
Zobaczmy, co tu mamy.
Wygląda na to, że więcej…
1 NOWA WIADOMOŚĆ
Cześć.
- Cześć. - Czego szukasz?
Wyobrażenia. Tak.
Co, do cholery?
GALERIA
Gdzie się podziało?
Apollo? Co?
Co robisz?
Daj mi go. Co… Cześć.
- O Boże. Tak. - O co chodzi?
Wyglądało jak…
O Boże. Apollo, on zaczął ssać.
Co za dzień.
Zuch chłopak.
Co?
- Zabić drozda. - Zgadza się.
Prawdziwe pierwsze wydanie.
Oryginalna okładka. W idealnym stanie. Ani rysy.
Niezłe znalezisko.
Taka książka może być warta 10 000 dolarów.
Dziesięć. Co? Nie.
Ale Harper Lee nie podpisuje książek.
Ona ją podpisała.
DROGI PIPIE,
DLA TATY NASZYCH MARZEŃ
- Kim jest Pip? - Przyjaciel z dzieciństwa. Płodny pisarz.
Nazwisko, które pewnie słyszałaś.
Truman Capote?
Co?
Tak.
O mój Boże.
To nie jest najlepsze. Spójrz, co napisała.
„Dla taty naszych marzeń”.
Tak.
- Możemy kupić mieszkanie. - Tak.
Zróbmy wycenę, nim złożymy depozyt.
Ale tak, kochanie.
Jesteś bogiem, Apollo.
- Spójrz. - Jeszcze raz.
Jesteś bogiem, Apollo.
Wiem.
Co się dzieje?
Hej, co się stało?
Co się dzieje?
Tu jest.
Fajnie, że wziąłeś dzieciaka.
Wyglądasz jak Master Blaster.
Kto rządzi w Bartertown?
Master Blaster rządzi w Bartertown.
Choć wydaje mi się, że Brian i ja jesteśmy podobni do Kuato i jego brata.
Chcesz porównywać dziecko do Kuato?
Marsjanie kochają Kuato. Myślą, że jest cholernym George’em Washingtonem.
Albo Martinem Lutherem Kingiem. Oprah.
Jesteś dziwny, przyjacielu.
Wiem.
Śmierdzący tyłek.
Proszę bardzo.
Nie przyzwyczajaj się. Nie będę tego zawsze robił.
Jakiś problem?
Niektórzy chyba nigdy nie widzieli, jak się zmienia pieluchę.
Proszę, chłopaku. Okej.
Mówiłem, że się cieszę, że zabrałeś dzieciaka?
Ty i Dana powinniście pomyśleć o dziecku.
Możesz mieć rację.
Jak inaczej zaznam radości chodzenia
z pieluchą pełną ciepłego, ludzkiego gówna?
Jest za młody na nosidełko.
Takie ułożenie nóg może spowodować dysplazję stawu biodrowego.
Okej. Ile mają twoje?
- Dzieci? - Nie mam dzieci.
Zadzwoń, gdy będziesz mieć.
„Ciocia dobra rada”.
Co?
„Ciocia dobra rada”.
Jak zwykła ciocia, ale dodatkowo sypiąca
nieproszonymi radami
dotyczącymi wychowywania dzieci.
Dokładnie tak.
Możemy się spotkać na kawę, to mi doradzisz. O 21.00?
Mówię serio.
No nie wiem.
- Nie chce jej się pić. - Nie.
- Może zły ton? - Może.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Znalazłeś coś w piwnicy?
Nie, nic szczególnego.
Zastanawiam się, gdzie to wyrzu…
Wiesz co? Masz. Potrzymaj.
„Ciocia dobra rada”.
- Wrzucę to do Grishama. - Ktoś chce radę?
Zapomniałam o czymś.
Zapominam o różnych rzeczach.
Matczyny mózg.
Zapomnisz o 20 rzeczach, zapamiętasz pięć, a potem i tak o nich zapomnisz.
Raz zapomniałam o synu.
W foteliku samochodowym na dachu auta.
Poszłam do domu, przypomniałam sobie w porze kolacji.
Co?
Nic mu nie było. Cały czas spał.
- Dobrze. - Tak.
Nic ci nie będzie. Wracaj do pracy.
- Dziękuję. - Okej.
WYSZUKIWARKA
GRUPY – MĄDRE MATKI DZIECI, WSZĘDZIE DZIECI!
MĄDRE MATKI
MOJE DZIECKO BUDZI SIĘ W ŚRODKU NOCY
CO GODZINĘ I KRZYCZY
MĄŻ SIĘ WŚCIEKA,
BO NIE MOŻE SIĘ WYSPAĆ.
ŻYCZĘ LEPSZYCH DNI
POLECAM FOLIĘ
BYLE DUŻO
BO TRZEBA ZABEZPIECZYĆ KAŻDE OKNO
Co, do kurwy?
Przepraszam.
Emma?
Ale tu ciemno. Emma!
Już dobrze.
Emma.
To ty.
Co robisz?
Znalazłam grupę dla mam w internecie.
Mądre matki.
Twierdzą, że najlepiej zaciemnić pokój.
Myślałem, że jeszcze nie uczymy go samodzielnie zasypiać.
Czemu położyłeś Briana
- na podjeździe? - Co?
Położyłeś go na podjeździe.
Próbowałem coś zrobić, a był do mnie przypięty.
Więc go położyłem na kilka sekund.
Ale skąd o tym wiesz?
Wysłałeś mi zdjęcie i je skasowałeś.
Nie wysyłałem.
Jak to?
Wysyłasz mi zdjęcia i je kasujesz.
Co ty…
Kochanie, tego chyba nie da się zrobić.
Dobrze się czujesz?
Kochanie.
Hej, nie przywitałaś się z Brianem.
Proszę.
- Zuch chłopak. - Okej, ale zniknęło.
- Spojrzysz? Nie ma go. - Co?
Nie wiem, kochanie.
Może masz zepsuty telefon. Naprawimy go. To łatwe.
Co?
Ugryzł mnie.
Nie, jeszcze nie ma zębów.
Dobrze się czujesz?
Skąd wiedziałabym, że położyłeś go na podjeździe, gdyby nie zdjęcie?
Kto je zrobił? Kto zrobił zdjęcie?
Było na nim widać was obu po drugiej strony ulicy.
Skarbie, nie wiem.
Cześć. Hej, mały. Chociaż ty się dobrze czujesz.
To dziwne.
Bardzo.
Może ja…
Jestem zmęczona. Może sobie to wyobraziłam.
Ostatnio wszedłem pod prysznic w ubraniach.
Skarpetki, koszulka, czapka.
Jesteśmy zmęczeni.
- Dziękuję. - Tak.
Śpi.
Przenosimy go?
Nie, tu będzie dobrze.
Zrób miejsce dla piaskowego dziadka.
Nigdy nie spaliśmy tak daleko od niego.
Uważaj, o co prosisz, Emmo.
Chodź.
NIEZNANY
Apollo!
Apollo, spójrz.
- Okej, widzę. - Tak?
Jest czwarta rano. Chce jeść?
Nie, Apollo, spójrz. Popatrz na to.
- Tu nic nie ma, skarbie. - Jest.
Zdjęcie, które właśnie zobaczyłam.
- Daj, wezmę go. - Co? Tu było zdjęcie.
Chodź. Trzeba go przewinąć.
Nic ci nie jest.
Co, do kurwy?
Już dobrze. Zuch chłopak.
- Gdzie ono jest? - Już dobrze.
Już dobrze.
Mania, urojenia, spadek wagi pojawiają się po sześciu miesiącach braku snu.
Śpij, dziecko.
Gdybyś tylko chciało i mogło zamknąć te oczęta.
Brian Kagwa?
Jest czarujący.
Jak sypia?
Wcale.
Jak z karmieniem?
Na początku nie chciał ssać piersi.
A potem mu się odmieniło.
Teraz ciągle je.
To świetnie.
Ugryzł mnie.
Okej, nie sądzę… Sprawdzę.
Nie. Nie ma zębów.
Emmo, jakie masz obawy?
Mam ich kilka.
Nie potrafię tego wyjaśnić.
Przede wszystkim chcę wiedzieć, że rozwija się normalnie.
Tak. Zupełnie normalnie.
Emmo, jak twój nastrój?
Nie wiem. Dobrze.
Nie waż się.
Ty mały sukinsynu. Ty skurwiały sukinsynu.
Czy myślałaś o tym, żeby zrobić sobie krzywdę?
Albo dziecku.
Co zrobimy, mały?
Co zrobimy? Bo dłużej tak nie możemy.
Okej?
Oboje wiemy, że coś jest nie tak. To jak będzie?
Co sugerujesz?
Bo jedno z nas musi to zmienić.
Jedno z nas musi odpuścić. To powiedz mi, jak będzie?
Spierdalaj.
Kurwa. Diablę z ciebie, co?
Tak, kurwa, myślałam. Z drogi.
To nie jest dziecko!
- To nie jest dziecko! - Wszyscy krzyczymy!
- Zadowolony? - To nie jest dziecko!
Emma. Dokąd poszłaś?
Wzięłam go na spacer.
- Myślałam, że się uspokoi. - Okej.
- Nie uspokoił się. Trzy, dwa, jeden. - Trzymam cię.
Sukinsyn.
- Emma! Nie… Cholera jasna. - To dupek!
- Nie myśli tak, okej? - Myślę.
- To diabeł! - Nie myśli tak. Okej?
Halo.
NIEZNANY 1 NOWA WIADOMOŚĆ
Co cię śmieszy?
Nic.
Okej.
Dzwoniła dr Calero.
Mówiła, że przyszłaś z Brianem.
Martwi się o ciebie.
I o Briana.
To miłe.
Tak, ja też się martwię.
Okej? Powinnaś iść do lekarza.
Tak.
Wiem, że tak myślisz.
Wiem, że nikt mi nie uwierzy.
Wiem o tym.
Więc…
Pójdę.
Okej.
Myślisz, że nas stać, jeśli…
- Tak. - …jeśli coś mi przepisze?
Coś wymyślimy. Okej? Damy sobie radę.
Dziękuję.
Kocham cię, Apollo. Dziecko też.
Tak, Briana.
Tak.
Ja…
Muszę znaleźć sposób, by móc znowu być sobą.
- To wszystko. Wtedy będzie dobrze. - Wiem.
- Wtedy będzie dobrze. - Hej.
Zawsze będę cię wspierał. Spójrz na mnie. Zawsze.
Cal mnie wysłał.
Oby się przydały.
Co tam jest, do cholery? Emmo?
Łańcuchy. Łańcuchy?
Emma.
Czternasty kwietnia 1990 roku.
Nie pamiętasz tego dnia?
Pamiętam, co mi powiedziałaś.
Czyli?
Nie chcę się w to bawić.
Co?
Wróciłyśmy ze szkoły, a wozy strażackie już tam stały.
Dom się palił.
Mama i tata utknęli w środku, a strażacy zabrali nas do szpitala.
Wciąż nie rozumiem dlaczego.
To ci powiedziałam, tak.
Ale teraz ci powiem, jak było naprawdę.
Mama powiedziała, że możemy nie iść do szkoły i zostać w domu.
Jadłyśmy płatki i oglądałyśmy telewizję.
Oglądałyśmy telewizję i jadłyśmy płatki.
Wtedy wrócił tata.
Czemu nie są w szkole?
Chcę mieć je blisko.
Wróciłem z nocnej zmiany. Chcę spać.
Mają nie hałasować.
Chcę mieć je blisko!
Oszalałaś.
Kochanie, uczeszę cię.
To mnie czesała.
Miałam koguta
Nie.
Miałam koguta
Ten kogut mnie cieszył
Nie marudź.
Nie pamiętam tego.
Wiedziałam, że ten dzień był zły.
Hej. Obudźcie się. Dom się pali.
Musimy iść. Szybko! Musimy iść.
Chodźcie. Szybko.
Byłyśmy w domu?
Tata wyniósł też mamę?
To mama podpaliła dom.
Chodźcie. Ruszajcie się.
- Nie! - Puść ją!
Nie zostaniecie sierotami.
Powinniśmy umrzeć razem.
Spojrzałaś na mamę i powiedziałaś dwa słowa.
Puść mnie.
Proszę.
Ale tata zginął w pożarze. Prawda?
Zabrali nas do szpitala, bo nawdychałyśmy się dymu.
Byłyśmy tam pięć dni, a potem w rodzinie zastępczej, aż skończyłam 18 lat.
Czemu nie powiedziałaś mi wcześniej?
Czemu zmieniłaś zdanie?
Bo masz to samo spojrzenie, które wtedy miała mama.
Czasem patrzę na Briana i myślę, że nie jest moim synem.
Może to przez jego oczy.
Albo… Nie wiem.
Bo wygląda jak Brian,
ale mam wrażenie, jakby był synem kogoś innego.
Emmo, jesteś wykończona.
Za wcześnie wróciłaś do pracy.
A gdy byłaś dzieckiem,
zmarli ci rodzice.
Nie dziwi mnie, że martwisz się,
że stracisz osobę, którą kochasz najbardziej na świecie.
Pod koniec szóstego miesiąca
nasilają się halucynacje i ataki paniki.
Człowiek przestaje reagować albo mówić.
To ostatnie stadium.
Proszę, mały. Dawaj. Pycha. Pyszności.
Dobry.
Dobry, mamusiu.
Tata.
Co? O Boże. Okej.
Powiedz to jeszcze raz. Zrób to jeszcze raz.
Czekaj. Okej. Dawaj.
Tata.
Tak. Okej. Będziesz sławny w internecie.
O Boże. To niesamowite.
Gość od wyceny, z którym rozmawiałem…
Chcę ochrzcić dziecko.
Briana. Mówi o tobie, Brianie.
Mój chłopak.
Twoja matka ciągle o to prosi.
Powinniśmy to zrobić.
Dobra robota.
Ma coraz lepszy apetyt.
Je więcej ode mnie.
Umówiłam nas w kościele za rogiem.
Holyrood. Ojciec Hagen. Wydaje się miły.
Kiedy?
Dziś za godzinę.
Okej. Miło, że wzięłaś mnie pod uwagę.
Nie musisz tam być. Mogę go zabrać sama.
O czym ty mówisz?
Nie zabierzesz go nigdzie beze mnie.
Czemu twój telefon jest w śmieciach?
- Wczoraj dostałam kolejną wiadomość. - Okej.
- Zdjęcie twoje i dziecka… - Jasne.
…w wypożyczonym aucie.
Był w foteliku.
Zdjęcie zrobiono przez szybę,
jakby ktoś podszedł do dziecka.
Briana!
Nazywa się Brian.
Przepraszam. Wiem.
To było głośno. Za głośno.
„Mam go”.
Co?
Tak brzmiała wiadomość.
Pod zdjęciem, dużymi literami. „Mam go”.
Pokaż mi to zdjęcie. I wiadomość.
- Zniknęło. Wiesz o tym. - Pokaż mi…
- Zniknęły. - Bo to się nie stało.
Chodźmy. Przygotujmy się.
Nie pójdziemy z tobą do kościoła.
Pewnie umówiłaś go na egzorcyzm, a nie chrzest.
Na forum pisali, że terapia albo kościół…
Myślisz, że jakieś stare baby powiedzą nam,
jak żyć i jak wychować dziecko.
A wiesz, co jest problemem?
Wiesz co? Ty. Ty jesteś pieprzonym problemem.
Może idź wziąć kolejną pigułkę.
Dokąd idziesz?
Nie rozumiesz.
Ale zrozumiesz.
Nieważne, co się stanie, zostaniesz ze mną.
„Kto mnie niepokoi?” – pyta bóg domu.
Dziecko zakłóciło twój spokój. Dziecko cię przestraszyło.
Hałasuje jak pijak, który nie umie usiedzieć na stołku.
Dziecko zakłóciło twój sen.
„Wezwij dziecko” – powiedział bóg domu.
Boże, wybacz mi.
Napisy: Agnieszka Otawska