Kogo nie nauczyła matka,
tego nauczy świat.
Hej.
- Widziałam staruszkę przy wodospadzie. - Wodospadzie?
Tak.
Nie wolno ci wracać do laguny.
Co?
Jest nawiedzona.
I to bardzo.
Ta praczka to wiedźma.
Wiedźma...
Cokolwiek zrobisz...
Nie wolno ci tam wracać.
I nigdy... przenigdy...
nie pozwól, by cię dotknęła!
To mityczne, co potrafią kobiety.
To zbyt przerażająca zagadka, zbyt złożona i skomplikowana.
Potężne bestie...
Nie potrafią zrozumieć, co robią kobiety,
dlatego próbują zagarnąć ich moc, zgasić ich wyjątkowe światło.
Zawsze to robiły i będą robić.
Boją się magii, którą władają kobiety.
Nie widzisz jej? Przyjrzyj się lepiej.
Przyjrzyj się lepiej.
Nie poprosiłaś drzewa o pozwolenie.
Przepraszam.
Mogę?
Okej.
Okej. Idę siku.
Okej.
Patrzyła w obiektyw jak pieprzona czarownica, Apollo.
KĄPIĄ O ŚWICIE, CHOWAJĄ PODSTĘPNIE.
W DOMU, W LESIE, ZAGUBIONE W DZICZY.
ODMIENIEC
NA PODSTAWIE POWIEŚCI VICTORA LAVALLE’A
Kąpią o świcie. Chowają podstępnie.
W domu, w lesie, zagubione w dziczy.
Apollo?
Dzień dobry, Pearl.
Pearl Walker,
wychowana w Maine, notorycznie kradła w sklepach.
Nie wylewa za kołnierz. Matka jednego dziecka.
Pamiętasz, jak się nazywała maskotka twojego liceum?
Bo jeśli nie, to chętnie ci przypomnę...
Chciałam cię wczoraj oblać benzyną i podpalić.
Ale powstrzymałam się z myślą: „Nie. Gretta zechce to zrobić”.
Więc wysłałam po nią łódź.
A co z moją córką?
Tą, którą zabiłeś?
- Chwila. - Nie zobaczysz jej w zaświatach!
- Moment. - Czarownica. Wiedźma.
Wszystko, co mówisz, to kłamstwo.
Twierdzisz, że zabił swoją córkę.
To nieprawda. Przyszedł tu po nie.
- Prawda, Williamie? - Ona kłamie, tumanie.
Rzuca zaklęcie. Bo tak robią wiedźmy.
Postanowiłam dać ci szansę.
Dlaczego?
Nie chcesz jej?
Skąd mam wiedzieć, czy gdy wyjdę, nie wpakujesz mi kulki w głowę?
Nie będziesz wiedział. Ale co z tym zrobisz?
Emma mówiła mi o tobie, Apollo.
Mówiła, że przyjdziesz,
a ja jej odpowiadałam, że nikt poza bogiem nas tu nie znajdzie.
Ale oto jesteś, tak jak mówiła...
Tylko nie wspominała, że kogoś ze sobą przyprowadzisz.
Dam ci drugą szansę. Trzeciej nie dostaniesz. Chodź.
Nie zapomnij o mnie, Apollo!
Nie zapomnij o mnie, bracie!
- Uważaj na głowę. - Szlag.
To tak, jakby ten gość nie był tym, którego poznałem.
Był uroczy.
Co tu się, kurwa, tak naprawdę dzieje?
Zabijesz mnie? Bo jeśli tak, to ja mam to gdzieś. Serio.
Tylko nim umrę, chcę wiedzieć, co się stało z Emmą?
Wszystko będzie jasne w swoim czasie,
ale bez pośpiechu, by nie było nieporozumień.
- Jest tutaj? - Nie.
Możesz po nią posłać łódź jak po Grettę?
Żadna łódź jej nie przywiezie z miejsca, w którym jest.
Żadna łódź, auto, samolot, pociąg.
Co to znaczy?
Ona jest tam, Apollo.
Ale musisz coś zrozumieć, nim też się tam wybierzesz.
Co to za tajemnicze bzdury? Gdzie ona jest?
Nie czuję się tak, jak myślałam, że będę...
Nie sądziłam, że to będzie tak bolało.
Jak w wielkim dole rozpaczy
i...
Wiem, że powinnam kochać cię bezwarunkowo...
ale jestem spanikowana...
a panika zdławia miłość.
Próbuję ci powiedzieć, mały...
że żałuję, że nie jestem lepszą mamą.
Boję się o nas.
Co będzie, jeśli nie przeżyjemy?
- Cudowny wieczór. - Najlepszy.
Joł!
Przepraszam, kochanie.
Czas rzucić bukietem. Zbierzcie się.
Okej. Chcę zobaczyć porządną rywalizację.
Taką na poziomie olimpijskim.
Dasz radę, siostra.
Okej. A jeśli złapiesz, kocham cię najbardziej...
- Gotowe? Okej. - Tak! Zróbmy to!
Okej. Zaczynamy.
Kocham cię, Nowy Jorku!
Ktoś go złapał.
Szkoda, że mnie wtedy nie znałeś.
Szkoda, że nie poznałeś innej mamy.
Szkoda, że jej tu nie ma.
MĄDRE MATKI
EMMA MOOGLE, PISZĘ PIERWSZY RAZ,
OBY TO NIE ZABRZMIAŁO ŹLE,
ALE CZY KTOŚ CZUŁ, ŻE JEGO DZIECKO NIE JEST JEGO?
JAKBY DZIECKO PODMIENIONO
W SZPITALU ALBO PÓŹNIEJ?
WIEM, ŻE TO BRZMI JAK WARIACTWO,
ALE MOJE DZIECKO NIE JEST MOIM DZIECKIEM.
CAL WYSYŁA CI WIADOMOŚĆ PRZYJMIJ - ODRZUĆ
OTRZYMUJESZ ZNIKAJĄCE WIADOMOŚCI?
TAK
PRZYKRO MI.
MOGĘ CI POMÓC.
ALE TYLKO JEŚLI JESTEŚ NA TYLE ODWAŻNA, BY OTRZYMAĆ POMOC.
Co?
NIEZNANY: NIE SŁUCHAJ WIEDŹM. HAHAHAHAH!
Pieprz się.
Kurwa!
Emma?
Nic mi nie jest.
Hej, wszystko...
Nie zabijemy cię, Apollo.
Chyba że nas zmusisz.
Co za ulga, a jednocześnie ani trochę.
To dla ciebie.
Bez jaj.
W WODZIE I W DZICZY
Z Emmą długo rozmawiałyśmy po nocach.
Emma Valentine, żywa i zadowolona na jakiejś wyspie.
Niezbyt zadowolona. Ale żywa.
Opowiadała mi o twoim ojcu, o tej książce, ile dla ciebie znaczy.
Zdradziła moje sekrety nieznajomej. Brzmi jak ona.
To ciekawe, że tak cię wciągają te opowieści.
- Dlaczego? - Z powodu tego, gdzie się znalazłeś.
Wyspa Estrogenu, Nowy Jork? Wiesz...
Przepraszam.
Nie pozwolę ci sobą manipulować.
Nie sprawisz, że poczuję się jak wariatka. Okej?
Nie sprawisz, że poczuję się jak wariatka.
JESTEM GOTOWA
Nie chcę.
Mały, naprawdę.
Boże.
Pomóż mi.
Kocham cię, skarbie, bardziej niż możesz sobie wyobrazić.
Oddam za niego wszystko.
Oddam za niego swoje życie.
Życie męża...
i twoje.
Przykro mi. Naprawdę.
Byłeś w Nowym Jorku, wsiadłeś na łódź Wheelera.
Przez jakiś czas byłeś w East River, minąłeś Rikers.
Może przepłynąłeś pod mostem Throgs Neck.
Ale gdy podpłynąłeś do naszej wyspy, wpłynąłeś na inne wody.
Przycumowałeś przy innym brzegu.
Ktoś ci mówił, że gadasz zagadkami?
Podobno Amazonki mieszkały na wyspie Themyscira
a lud Yolngu miał wyspę dla zmarłych.
To były magiczne miejsca,
gdzie obowiązywały inne zasady.
A ty wszedłeś do takiego miejsca.
Tak, ale to jest North Brother Island. To miejsce jest na mapach.
To była North Brother Island, póki jej nie zmieniłyśmy.
Szkoła?
Tak. I biblioteka. Jesteśmy z niej dumne.
Bardzo fajnie.
Jesteś głodny?
Tak.
Wyobrażałem sobie dzień, kiedy Brian pójdzie do szkoły.
Że będę tym ojcem, który go podpatruje, wszystkich tym stresując.
Będą chcieli dzwonić na policję, bo jakiś kolo obserwuje dzieci przez okno.
Teraz ciągle szpiegujemy dzieci i nikt nie wzywa policji.
Media społecznościowe to pułapka.
Ludzie z radością oddają swoje dzieci,
swoje prywatne, najcenniejsze chwile, by świat je oglądał.
Tak.
Zostawiając otwarte drzwi stworom nocy.
Posiłki jemy tutaj.
Skąd ten wybór?
Emmo?
Słucham?
Skąd taka decyzja?
To gdzie go ochrzcimy?
Nie zamierzaliśmy...
Bez chrztu nie będzie mógł zostać ocalony.
Przed czym?
Złem tego świata.
Wierzysz w to?
Nie wiem, w co wierzę,
ale wiem, że chcę spróbować wszystkiego,
by się upewnić, że życie będzie łatwiejsze.
Opisujesz siebie jako osobę duchową, ale nie religijną.
- Tak. - A twój mąż?
Jest ateistą.
Co twój mąż myśli o ochrzczeniu syna?
Nie przebudził się jeszcze.
Jasne. Cóż, nic nie równa się sile pięknej ceremonii,
by przebudzić czyjąś duszę i usłyszeć wezwanie Pana.
Pamiętam dokładnie, gdy usłyszałem, jak Bóg mnie wzywa.
Macie jakieś wolne daty?
Chcę to zrobić jak najszybciej.
Okej, jasne. Tak.
Sprawdźmy w kalendarzu, okej?
Dzień dobry.
Hej. Jak długo Emma tu była?
Przyjeżdżała i wyjeżdżała przez dwa miesiące.
Raz w tygodniu wracała do Nowego Jorku.
Widziała, jaka uboga jest nasza biblioteka i uzupełniała ją.
Dla niej nie było warto żyć bez książek.
Zgadzam się.
Nie przestała być bibliotekarką.
To dla ciebie. Zaczekaj.
To jest dobre w zimny poranek.
Proszę.
Proszę. I jak?
Byłbyś świetnym tatą.
Wiesz o tym?
A jak się przemieszczała?
Mamy swoją marynarkę wojenną.
Wyolbrzymiam.
Mamy trawler i jednoosobową łódkę z wiosłem.
Chwila. Co? Nie, ona nie umiała pływać łódką.
Tak. Parę razy z niej wypadła.
Ale nigdy się nie poddaje. Twoja żona ma silną wolę.
Tak, wiem.
Te wszystkie kobiety, one...
one... Zrobiły to, co Emma?
Tak. My wszystkie.
A dzieciaki, które widziałem wcześniej?
Niektóre miały więcej dzieci.
Zabrały je, gdy do mnie uciekły.
Przychodzą tu samotne i zagubione kobiety,
a ja oferuję im miejsce, gdzie ludzie im wierzą.
Wiesz, jak mało kobiet otrzymało tak prosty prezent?
Działa cuda.
Czy pojmujesz jej ogromną siłę, Apollo?
Czego to wymagało?
To była rada przekazywana przez kobietę innej kobiecie.
Którą brała ze swojej studni wiedzy. Jak robimy coś tak trudnego.
Wyciągam rękę do matki, a ona mnie za nią łapie
i wyciąga rękę do swojej matki.
Jeden ciąg informacji.
Który cofa się pokolenia wstecz.
„Dziecko to spełnione marzenie.
Marzenia są ulubionym posiłkiem wróżek”.
„Stoją przy oknie i patrzą, jak śpi.
Dziecko tak piękne, że aż wróżki płaczą.
Chcemy go, potrzebujemy go. Jest nasze.
Zamknij zasuwkę, bo szyba się trzęsie”.
- Ta książka jest popieprzona. - Jest dobra.
„Matka i ojciec śpią w łóżku.
Gotowi, by umrzeć, leżą jak martwi.
Wróżki będą je trzymać przy ich piersi.
Nie oddadzą go.
- Kochają je mocno”. - „Kochają mocno”.
Nie wiem, czemu ojciec czytał ci tę książkę, gdy byłeś mały.
Nie wiem.
Ale ona mówi prawdę.
Emma cię tu ściągnęła, Apollo.
Po prawdę, jeśli chcesz ją zobaczyć.
Ty i ona skończyliście w okropnej bajce.
I nie wystarczy, że zamkniesz oczy... albo będziesz udawał, że jest inaczej.
Przeprawiłeś się przez wodę. Nie ma odwrotu.
William miał rację co do jednego. Jesteśmy wiedźmami.
Ale powiem ci, co do czego jeszcze miał rację.
Ten człowiek w klatce brata się z potworami.
„Mam go”.
Tak brzmiała wiadomość. Pod zdjęciem, dużymi literami.
- „Mam go”. - Wiesz co? Pokaż mi.
- Pokaż. - Zniknęło.
- Pokaż wiadomość... - Wiesz, że...
- Bo to się nie stało. - Przygotujmy się.
Nie pójdziemy z tobą do kościoła.
Pewnie umówiłaś go na egzorcyzm, a nie chrzest.
Na forum pisali, że terapia albo kościół, a nie stać nas na terapię.
Znowu to forum.
Myślisz, że jakieś stare baby powiedzą nam,
jak żyć i jak wychować dziecko.
A wiesz, co jest problemem?
Ty. Ty jesteś pieprzonym problemem.
Może idź wziąć kolejną pigułkę.
Nie rozumiesz, ale zrozumiesz.
Nie wierzyłem jej. Myślałem, że jest chora.
A teraz?
Nie wiem.
Nie wiem, ale chcę wierzyć.
Chcę.
- Mam ją. - Tutaj.
Wszystko będzie dobrze.
Tak.
To mi mówiła żona, gdy śniły mi się koszmary.
O rety.
Hulajnogi bywają niebezpieczne, co? Hej. Nic ci nie jest?
Proszę. Potrzebujesz pomocy?
Mam na imię Apollo.
To jest Gayl.
Cześć. Pomóc ci znaleźć plaster? Mogę iść...
- Tak. - Nie widują tu mężczyzn.
Nie znowu.
- Trzymaj. - Tak.
Hej. W porządku?
Wstawaj. Jesteś twarda.
Jest twarda.
- Chyba się zaprzyjaźniliście. - Tak. Okej.
Nie wiem, dokąd idziemy, ale...
- Hej, muszę z tobą pomówić o Gretcie. - Dlaczego?
Mówiłaś, że William zabił swoją córkę?
- Bo zabił. - Tak, cóż...
Kochanie, idź do środka, znajdź książkę.
Okej. Wszystkie te kobiety zrobiły coś podobnego, okej?
Nie, nie podobnego. Mylisz się.
Dobra. Chcę to usłyszeć od niej, okej?
Chcesz, tak?
Co? Dasz facetowi śniadanie, a on nagle ci mówi,
- czego chce? - Okej. To była prośba.
Dobrze, Cal? Proszę.
Nie pływamy po rzece w ciągu dnia,
ale Gretta wieczorem tu będzie.
Po kolacji jest teatrzyk kukiełkowy i jeśli zechce,
możecie porozmawiać.
Dziękuję.
Hej. Co czytasz?
Wygląda na dobrą książkę. Mogę poczytać z tobą?
Okej. W porządku.
„Chcemy go. Potrzebujemy go. Jest nasze.
Zamknij zasuwkę, bo szyba się trzęsie.
Matka i ojciec śpią w łóżku.
Gotowi, by umrzeć, leżą jak martwi.
Dziecko zniknęło, ale oni się nie dowiedzą,
bo w tym miejscu bez życia, jest ciężko i zimno”.
„A teraz dla zabawy.
W lesie w ciemności za końmi jest przyjęcie,
goście są ubrani ładnie”.
„Gra muzyka, tancerze poruszają się szybko.
Dziecko w ich ramionach nigdy nie zachoruje”.
Miałem koguta Ten kogut mnie cieszył
Trzymałam koguta Przy starej jabłoni
Z czego się śmiejesz? Przypominasz mi moją żonę.
Moją żonę.
W porządku?
Proszę.
Miałam koguta Ten kogut mnie cieszył
Postawiłem koguta Pod jabłonią
Co?
Przepraszam, ja...
Nie wiedziałam, że mój mąż tak okropnie śpiewa.
Co?
Okej. Zaśpiewam jeszcze raz.
- Miałem... - Nie.
Śpiewasz okropnie.
Ale cię kocham.
- Już nie śpiewaj. - To tak nie działa.
Nie śpiewaj.
Chodźcie na teatrzyk kukiełkowy. Już czas.
Chodźcie. Siadajcie.
Chodźcie na teatrzyk kukiełkowy. Rocco. Joey. Zachary. Ivy.
Ruchy. Miejsca z przodu szybko znikną.
- Teatrzyk kukiełkowy. - Chodźcie. Cześć.
Gretta.
Jak się ma Grace?
Jest z moimi rodzicami.
- William tu jest? - Tak.
Tak po prostu się zjawił.
Przypłynął ze mną.
- Jesteś z nim? - Nie...
Jestem z Emmą...
Jestem mężem Emmy.
W porządku.
Jestem z Emmą.
Myślę, że się go pozbędę.
A on jakoś wraca do mojego życia.
- Wiem. - Nie odpuszcza.
Myśli, że należymy do niego.
Czy on...
Zabił moją córkę?
- Powiedział... - Tak. Powiedz mi, co powiedział.
Przypłynęłam tu, by słuchać jego punktu widzenia.
Okej.
Zdobył mój nowy adres. Wysłał mi książkę.
- Książkę? - Zabić drozda. Zniszczył ją.
Co?
Na każdej stronie napisał to samo.
Pozbawił mnie pieniędzy.
- Zabrał wszystko z mojego konta. - Czekaj. Ile...
Ile wziął?
Siedemdziesiąt tysięcy.
- Co? - Gnój zabrał mi 70 000 dolarów.
Co napisał?
Jej imię.
Agnes! Agnes! Agnes!
Agnes. Na każdej stronie.
William! Hej.
William! William, porozmawiaj ze mną!
To nie jest moje imię, więc go nie używaj.
Tak, jest! Rozmawiałem z twoją żoną.
Moja rodzina będzie znowu razem?
Powiedziała, że ukradłeś jej 70 000. I że zniszczyłeś książkę.
Nie znałem swojego prawdziwego imienia.
Nie wiedziałem, kim jestem.
Co?
A potem znalazłem miejsce, do którego należałem.
Znalazłem ludzi, którzy mnie rozumieli.
Mogłem z nimi rozmawiać, jak z nikim wcześniej.
Gdy znalazłem moich ludzi, pozbyłem się twarzy Williama Wheelera.
Odnalazłem moją prawdziwą twarz.
A gdy moi przyjaciele zobaczyli moją prawdziwą tożsamość...
nadali mi prawdziwe imię.
Już je znasz, Apollo.
Niby skąd?
Plany na kolację,
posiłek inspirowany małym Brianem,
gotowane warzywa.
Kinder Garten!
Napisy: Agnieszka Otawska