WSCHÓD ZACHÓD PÓŁNOC POŁUDNIE GDZIE BRIAN ŻYJE ODLUDNIE?
ODMIENIEC
NA PODSTAWIE POWIEŚCI VICTORA LAVALLE’A
W Stanach zmieniamy historię,
wymazując ją.
Co robisz? Stój! Pieprzona wariatka!
Trzeba cię zamknąć!
Co robisz?
Powinnaś siedzieć!
Puść mnie! Proszę.
Proszę, kochanie.
„Tu Apollo. Zostaw wiadomość”.
Dzwonię od trzech dni.
Nie wiem, gdzie jesteś, Apollo. Nie wiem, gdzie jesteś.
Ludzie znikają w Nowym Jorku. Dosłownie.
HOTEL ELK
Hotel Elk istnieje na rynku od ponad 100 lat.
Wybudowany dla imigrantów podróżujących przez Ellis Island.
Jestem tu, by rozwiązać umowę.
Sto lat to amerykańska historia sukcesu...
zważywszy, że to najgorszy hotel na świecie.
...odkryto symfonię Mozarta.
Bawarska Biblioteka Państwowa, gdzie ją znaleziono,
powiedziała, że symfonię zapisał w formie manuskryptu ojciec Mozarta,
by nie opłacać osoby do ich spisania.
Nowo odkryta symfonia zostanie zagrana publicznie 17 maja
- na koncercie w Bawarii. - Nieźle cię sprał.
Śledczy wciąż weryfikują
autentyczność dokumentu.
Rzecznik biblioteki...
Pamiętam to.
Na ile?
Pamiętam to wszystko.
- Na ile? - Chcę pokój 205.
Spójrz na stawki.
MINIMUM DWIE GODZINY TYLKO GOTÓWKA
Na całą noc.
- Całą noc? - Lester był zmęczony.
Pracuje tu od 20 lat.
Jego praca polegała na odróżnieniu członka gangu i mordercy
od dziwki, dilera, klienta czy alfonsa.
Widział, jak za tymi drzwiami gangi wszczynają wojny.
Jak nastolatki... Nie, dzieci, bezsensownie ginęły na ulicach.
Na ile?
Na początku wychodził i mył cement.
Teraz był krwawo-czerwony.
Siedemdziesiąt pięć.
Nie dawał pokoju członkom gangów i mordercom.
Rachunek przy wymeldowaniu.
Pozostali byli mile widziani.
Oczywiście, jego umiejętności nie zawsze wystarczały.
Jak wtedy, gdy uduszono transpłciową kobietę,
wciśnięto pod łóżko w sukience ze złotymi cekinami,
gdzie znaleziono ją po dwóch tygodniach.
- Ile osób? - Tylko ja.
Jesteś sama?
Nikt się po nią nie zgłosił. Pochowano ją bezimiennie.
Sama.
W tej książce są setki nazwisk.
Idzie burza.
Zgadza się.
Przepraszam. Powinniście się przesunąć dla kobiety.
Obsadzamy nasze marzenia jak sztukę.
Kto zagra każdą z ról, gdy nieświadome stanie się świadome?
Kto zagra każdą z ról?
I dlaczego?
Hej! Nie dotykaj. To zaraźliwe.
Lillian nie potrzebowała, by Apollo jej wybaczył.
Potrzebowała wybaczyć sobie.
A wybaczenie czekało za tymi drzwiami.
Rok 1981 był krwawy w Nowym Jorku.
Nawet Lillian nie uciekła przed przemocą.
Zobaczyła coś tego dnia.
Nie, tato!
Coś, czego nie mogła zapomnieć.
Tato! Nie!
I to ponownie ją zmieniło.
Wiem, co zrobiłaś, Lillian. Wiem.
Każesz mi czekać, co?
Tak. Szaleję przez ciebie, wiesz?
Tak, kochanie. Tak.
Na razie.
Była tu wcześniej. Tamtej nocy. Dawno temu.
Ten pokój skrywał sekret, którego obiecała nie zdradzić.
Ale sekrety chcą wyjść na jaw i trzeba zapłacić cenę.
HOTEL ELK TIMES SQUARE, NOWY JORK - LILY ANNE WEST
STYCZEŃ 1988
To pudełko twojego taty.
Ktoś je zostawił przy drzwiach.
GDY WIERZYSZ W COŚ, CZEGO NIE ROZUMIESZ, CIERPISZ
- Opowiedz coś innego. - Co?
Nie wiesz nic, póki nie wiesz wszystkiego.
Czyli wszystko.
GDY TO PRZECZYTASZ MNIE JUŻ NIE BĘDZIE
To niewyobrażalne, co się z nią stało.
Co teraz, Lillian?
Co teraz, Lillian? Co wtedy?
Opowiedz mi swoją historię, a powiem ci, kim jesteś.
To nie byłby pierwszy raz, gdy trzyma umierającego.
Jeśli lubisz liczyć, to był pierwszy z trzech.
To drżenie prowadzące do trzęsienia.
Jedna osoba się wyprowadza, uwalnia,
wywołując sejsmiczną zmianę w rodzinie i w ziemi.
Ale jaki jest koszt wolności?
Czy była odpowiedzialna za to, co się stało po tym, jak uciekła z Ugandy?
Czy mogła zmienić kurs
historii rodziny, gdyby została?
Ale wyjechała.
A potem Rzeźnik przejął władzę od Obotego
i zdziesiątkował jej ludzi.
- ...muszą umrzeć. - Wszyscy nie żyją.
Jaki bóg każe ludziom tak cierpieć?
Jaki bóg kazałby jej przebyć taką drogę, by ją teraz ukarać?
Nie mój bóg.
Arthurze.
Lillian od dawna wiedziała,
że istnieją bardziej realne rzeczy od Króla nad Królami.
Pamiętała nadzieję.
Niepohamowaną nadzieję, że w Stanach wszystko będzie inaczej.
Nowy Jork coś w niej otworzył i wpuścił do niej światło.
Znowu mogła marzyć.
Jej babcia zawsze mówiła, że ma piękny głos.
Może mogłaby zostać piosenkarką w błyszczącej sukni,
która śpiewa rzewne piosenki w dusznym barze.
Może kogoś spotka, zakocha się, urodzi gromadkę dzieci.
Wspaniałe Stany. Ziemia obiecana.
Apollo, kochałam to miejsce. Wierzyłam w nie.
Widziałam, czym chciał się stać kraj, a ja chciałam stać się Amerykanką.
Ale czasem, większość czasu,
czułam się, jakbym musiała się skurczyć.
Uważać na słowa i uśmiechy. Nie mogłam się za bardzo zezłościć.
Nie widzisz?
Nie mogłam być widoczna.
To nie jest nasze dziecko!
Czy dostatecznie często słyszałeś, jak mówię, że cię kocham?
Popełniłam w życiu kilka błędów. Nie jesteś jednym z nich.
Ale przekazywałam ci, nawet w młodym wieku,
moją własną... chorobę.
Niepokój.
Strach.
Nie wychylaj się. Nie mów głośno.
Nie żartuj. Nie bądź zbyt poważny.
Nie przyciągaj uwagi.
Nie złość się w sklepie.
Nie rób tego.
W wieku czterech lat już wiedziałeś, jak to jest żyć w strachu.
Gdy ja miałam cztery lata, najbardziej na świecie lubiłam
znajdować moją jajja na dworze, gdy smażyła mandazi w żeliwnym garnku.
Nigdy tego nie spróbowałeś? Miękkie, puszyste, pączkowe chmury.
Gorące i doprawione kardamonem,
cynamonem i mlekiem kokosowym.
Nie da się zrobić mandazi i się nie poparzyć.
By smakowały idealnie,
trzeba dodać bardzo ważny składnik.
- Miłość. - Miłość.
Była wyrocznią. Miała życiową lekcję na każdą minutę dnia.
Lillian, ważne w życiu jest to, co robimy dla tych, których kochamy.
Nie pozwól mężczyźnie cię wkurzyć, bo będzie próbował.
Jeśli postanowisz zjeść psa, zjedz tłustego.
Jeśli mamy szczęście, mamy wspomnienie kuchni.
Ciepło i zapach czegoś gotowanego z miłością.
Nieważne, kim jesteśmy, skąd pochodzimy,
czy mieliśmy kuchenkę, czy żeliwny garnek, wszyscy posiadamy tę pamiątkę rodzinną.
Jeśli mamy szczęście.
Został tylko garnek.
Proszę, kochanie.
Lillian, poproś duchy o pomoc,
kiedy zabraknie ci sił.
Apollo, nigdy nie zrobiłam ci mandazi. Dlaczego?
Bo chciałam, żebyś lubił amerykańskie jedzenie.
Chciałam, żebyś tu pasował z dietą z makaronu z serem,
hot dogów i kanapek z masłem orzechowym.
Ale robiłam je z miłością.
Wiem, co zrobiłaś...
Idzie burza.
Przeciek! Wiadro!
Leje się z sufitu, a ja mam gościa.
JESTEŚ TAM GDZIE MASZ BYĆ
Tak ich teraz nazywasz?
Musisz zaczekać, Angelico. Przyjdę tam w swoim czasie.
Cały ty. Przyjdziesz w swoim czasie.
Rusz tu swój pieprzony tyłek.
Si tu savais, cher.
Wiem, co to znaczy, dupku.
- Chcę dzieci. - Słucham?
Chcę być dobrym mężem i ojcem.
Potrafię to zrobić, wiesz?
Proszę, kochanie.
To była rada przekazywana przez kobietę innej kobiecie.
Którą brała ze swojej studni wiedzy. Jak robimy coś tak trudnego.
Wyciągam rękę do matki,
a ona mnie za nią łapie
i wyciąga rękę do swojej matki.
Jeden ciąg informacji, który cofa się pokolenia wstecz.
Lillian.
Gdy poznałam twojego tatę w powietrzu była magia.
Przybyliśmy z odległych miejsc, ja z Ugandy, a on z Syracuse,
byśmy mogli się w sobie zakochać w Nowym Jorku.
Poprawka.
Kochałam twojego tatę.
Poprawka.
Nie powiem ci, jak to jest być zakochanym.
Nie czułam szczęścia ani zadowolenia.
Motyle w brzuchu, o których mówią ludzie? Ich też nie czułam.
Tylko puste przestrzenie.
Te dziury wypełnił mój syn.
Wiem, że to nie było dobre, Apollo.
Nakładać taką presję na dziecko.
Obarczać cię odpowiedzialnością za moje szczęście.
Kochałam cię bardziej, niż kiedykolwiek kochałam siebie.
A czasem...
nienawidziłam tego, że cię kocham.
Ale nam, matkom, nie wolno mówić o takich rzeczach.
Boska niedogodność.
Smutek, cierpienie, żal.
Niepokój, że trzeba dbać o dziecko.
Jestem wystarczająca?
Jesteś jak kleszcz wbity w mój umysł.
I dociera do mnie, że matka to ktoś, kim nie mogę już nie być.
Jestem wystarczająca jako matka?
Teraz nie mam wyboru.
Bo, dziecko, jestem wszystkim, co masz.
Oczywiście, że miałam nadzieje i marzenia.
Czyż nie dorastaliśmy wszyscy, mówiąc życzenie, gdy spadała gwiazda?
Oddałam ci wszystkie marzenia.
Okej. Nim powiem ci to, czego nie chcę mówić, opowiem o nim.
Głęboko zraniła go matka, która go nienawidziła.
Gdy o tym myślę, obejmuję go rękami w myślach.
Tata był gorszy.
Ale zdrada matki była czymś, czego nie potrafił zapomnieć.
Powinna była zadziałać jak czerwona flaga.
Ale byłam daltonistką.
Twój tata bardzo cię kochał, ale czerpał satysfakcję
z osiągnięć i innych światów, które nie kręciły się wokół ciebie.
- Byłam... Jestem o to zazdrosna. - Gratuluję
i dziękuję za służbę.
Twój ojciec miał mnóstwo rzeczy.
Całe pudła rzeczy.
Jakby rzeczy były dowodem, że jego życie miało znaczenie.
Rzeczy wypełniały pustkę po rodzicach, którzy go nie kochali.
Ponoć jesteśmy skazani na powtarzanie naszych wzorców.
I tadam, wybrał kobietę, która nie potrafiła go kochać.
Ale go potrzebowałam.
Potrzebowałam go, by ukryć swój błąd.
Były takie chwile, gdy patrzyłam na niego i myślałam: „Nienawidzę cię”.
A innym razem był facetem, którego wybrałam.
Bo, chłopcze, wiedziałam, że będzie cię kochał.
Odepchnęłam od siebie głos intuicji,
który mówił mi, że coś było z nim nie tak.
Coś.
Nie dostrzegłam pęknięć, które doprowadziły do trzęsienia.
Nie dostrzegłam powodów, dlaczego mnie wybrał.
Pasuje idealnie.
Kto by pomyślał?
Mówił mi...
Wkurzasz mnie tak bardzo, że chcę przebić rękami ścianę!
Mówił mi też...
Oświetlasz mi drogę tak mocno, że aż mnie oślepiasz.
Żyliśmy na co dzień gdzieś pomiędzy tymi skrajnościami.
Cholerne, zjebane miasto. Za co płacimy te podatki?
W życiu nie zapłaciłeś ani centa.
Proszę pani!
To czyjś syn.
Wiem.
Kto zagra każdą z ról?
I dlaczego?
Dziękuję. Boję się ciemności.
Poranek zawsze nadejdzie.
Już myślałem, że nie istnieję.
Czy to jest niebo?
To coś zupełnie odwrotnego.
Żądam zwrotu pieniędzy.
Nie zapłacę za pokój z dziurami w suficie.
Światło i ciepło świec?
Nikt inny by cię nie przyjął.
Pieprz się, Lester. Pieprz się ty i twój żałosny hotel.
Gdzie twoja mama?
W Massachusetts.
Mam dość tego miejsca.
Mówię ci, przenoszę interes do The Duchess.
- Nie będę tęsknił. - Elk to przystań
dla karaluchów i szczurzego gówna.
Jak się rozchorujesz w Elk,
to od dymu z prochów i wdychania pleśni.
Usługi nie istnieją. Można tu umrzeć.
- Ona nie odchodzi. - To jest zerotel.
To moja ocena. Zero gwiazdek! Zero, dupku!
Tam, skąd pochodzę, rodzina opiekuje się chorym.
A tam, skąd ja pochodzę, palą wiedźmy.
Jak się tu znalazłeś?
Seria niefortunnych zdarzeń.
Nie powinieneś być sam.
Od dawna nie spałem.
Gdy nie mogę spać, udaję, że moje łóżko to łódź.
I łóżko dryfuje na morzu.
Muszę leżeć idealnie na środku, kończyny nie mogą zwisać na boki,
bo inaczej rekin może mnie za nie złapać.
To nie brzmi odprężająco.
Może nie.
Czemu tu jesteś?
Wiem, co zrobiłaś.
Przynieść ci wody?
Cokolwiek?
Tęsknię za mamą.
Umrę dzisiaj.
Ja też.
Przyjechałem z Billem.
Powiedziałem mamie, że jadę ze znajomymi zwiedzać,
a Bill żonie, że wyjeżdża w interesach.
Słyszeliśmy o tym. O chorobie, na którą cierpią nasi ludzie.
Bill się bał.
Nie powiedziałem mu, że czuję się źle.
Gorzej, bo mieliśmy bilety na występ Leny.
Trzeci rząd. Zaraz z przodu.
Nie chciałem nie doświadczyć jej „Stormy Weather”. Nie wiem.
Kończyło się marzenie,
a gdybym jej nie zobaczył, to by oznaczało, że to nic nie znaczyło.
Cała ta złość, ukrywanie się i zamieszanie.
Wsiedliśmy do autobusu.
Ludzie chyba myśleli, że jest moim ojcem.
Wtedy to się stało.
Zupełnie nagle, jak zmiana pogody.
Zacząłem strasznie kaszleć
i ludzie gapili się na mnie zdegustowani.
Miałem gorączkę, lał się ze mnie pot.
Widziałem jego spojrzenie.
To było dwa miesiące temu.
Zatrzymaliśmy się w ładnym hotelu, a wtedy zadzwoniła jego żona.
Jakaś nagła sprawa. Musiał jechać, ale miał wrócić.
Miał wrócić, żebyśmy poszli na Lenę.
A gdy nie wrócił...
Zmasakrowałem tamten pokój jak naćpana gwiazda rocka,
szukając biletów.
Nie znalazłem ich.
Nie miałem pieniędzy. Ciągle urywał mi się film.
Powinienem był wykorzystać, co miałem.
Wiem o tym.
Powinienem był wrócić do domu.
Ale nie mogłem.
Nie mogłem.
Nie mogłem zrobić tego mamie.
Wyobraź sobie, jakby się poczuła.
Gdyby zobaczyła to idealne ciało, które wydała na ten świat,
całe zgniłe i zniszczone.
Znalazłem to miejsce i dałem Lesterowi resztę pieniędzy.
Rozumiem, że ma żonę i tak dalej.
Rozumiem to.
Ale chciałbym...
Chciałbym móc...
Nie przeszkadza mi, że to się skończy tu.
Ale chciałbym zobaczyć, jak śpiewa „Stormy Weather”.
Chciałbym mieć ten widok w głowie...
by go sobie wyobrazić w ostatnim momencie.
Wiesz?
Chciałbym sobie wyobrazić Lenę, gdy śpiewa ostatnią nutę,
kiedy opada kurtyna.
Śpij dobrze.
Nie. Nie pomodliła się.
Nie mój bóg.
Angelica!
Pomóż mi. Pomóż mi.
- Wynoś się! - Hej! Puszczaj.
- Puść ją. - Nic ci do tego.
Nikt cię więcej nie zobaczy.
- Znajdziesz się... - Zapłaciłem.
...w walizce na dnie rzeki. Wstawaj!
- Wstawaj! - Hej.
Hej, stary. Daj spokój.
Hej, stary! Odłóż broń!
Dam ci szansę stąd wyjść.
Jeśli nie skorzystasz, widzisz tę plamę na ścianie?
Tyle z ciebie zostanie.
Idź! Wynocha!
Angelica. Już dobrze.
Jestem tu.
Już dobrze. Nie ma go.
Jestem przy tobie.
Kto mnie znajdzie?
Ja nie istnieję.
Istniejesz. Patrzę na ciebie. Jesteś tu, gdzie powinnaś być.
Jestem przy tobie.
JEŚLI SZUKASZ ZNAKU OTO ON.
Co się z nią stanie?
Co powie Apollowi?
Jak mu to powie?
Idę po ciebie!
Kto ci pomoże rzucić do kosza?
Kto cię nauczy zasad amerykańskich sportów?
Umiem budować zamki z piasku.
Wymieniać żarówki.
Wyciągać pająki z wanny.
Ale własnoręcznie robione projekty na Dzień Ojca w szkole?
A co, jeśli coś mi się stanie?
Co jeśli umrę w nocy?
Nikt po ciebie nie przyjdzie.
Bo nikt nie wie, że jesteś sam.
Jak powiedzieć dziecku, że jego tata nie wróci?
Apollo, czułeś, że cię nie chciał,
a było dokładnie odwrotnie.
Chciał cię za bardzo.
Oświetlasz mi drogę tak mocno, że aż mnie oślepiasz.
Muszę to wyjaśnić.
Potrzebuję wytłumaczenia.
Było wtedy gorąco.
I wilgotno.
Pojechaliśmy tramwajem na wyspę Roosevelta na piknik nad wodą.
Sałatka z tuńczykiem.
Nuda, co?
Co powiedziałeś?
Nic.
To był pierwszy raz, gdy powiedział coś, co nie brzmiało:
„Lillian, jesteś piękna”.
„Lillian, jesteś różą na wysypisku”.
Wiesz, że ta wyspa była zakładem psychiatrycznym?
- Nie. - Tak.
Teraz to luksusowe apartamenty.
Pewnie nawiedzone.
Widzisz to?
Tę latarnię?
Ta latarnia
oświetlała drogę statkom, którymi przywozili wariatów.
Ty jesteś szalona.
Jesteś obłąkana.
Umieściłbym cię tutaj.
W przeszłości
mężowie mogli odsyłać żony do takich miejsc za masturbację,
problemy menstruacyjne albo palenie.
Tylko, że to nie jest zabawne, prawda?
Jeśli jest się jedną z nich?
Czytanie powieści, złe traktowanie przez męża, lenistwo,
zaangażowanie w politykę, astma, złe towarzystwo.
Gdyby tobie się to przytrafiło, nikt by o tym nie wiedział.
Twoja rodzina. Bo wszyscy odeszli.
To smutne.
To brzmiało jak groźba...
i poczułam, jak zamykają się we mnie drzwi.
To moja wina...
że nie słuchałam słów wypowiedzianych nad sałatką
na brzegu na wyspie Roosevelta.
Jego i ich.
Nadciąga burza.
Gdybym mogła cię czegoś nauczyć,
byłoby to szukanie znaków.
Powiedział...
Nie istniejesz.
Słucham?
I zaczęłam żyć w strachu.
Ale tak naprawdę nie zrobił nic złego.
Wiedz o tym, Apollo.
Nie, dopóki nie powiedział...
Apollo śpi.
Puk, puk.
Kto tam?
Banan.
- Gdy byłam smutna... - Jaki banan?
- Puk, puk. - ...rozśmieszał mnie.
- Kto tam? - Banan.
Jaki banan?
Był zabawny i uroczy.
Kto tam?
Pomarańcza.
Jaka pomarańcza?
Taka, co nie jest bananem.
Hej, Lillian.
Będę cię znał, aż obrócimy się w pył.
Czemu to brzmi jak groźba?
Znalazł rachunek i spytał ją.
Ona przysięgała,
że nie wie, skąd się wziął rachunek na pobyt w hotelu Elk.
- Dopiero się zeszliśmy. - Nie wiem, co to jest.
Romans w kiepskim hotelu?
Śmiechu warte.
Myślał, że chodzi o jej szefa.
Charles Blackwood.
Żeby tylko.
Żeby tylko chciała spędzać czas w takim miejscu
z takim człowiekiem.
Jest żonaty.
Ma dwójkę dzieci.
Tak? Sporo o nim wiesz, co?
Ma ich zdjęcia na biurku.
Mówiłeś, że pukał do drzwi.
Puk, puk.
Wróciłam do pracy, gdy miałeś dwa miesiące.
Musiałam.
Byłam wykończona od wstawania w nocy, by cię karmić,
pracowania, wracania do domu.
Wkurzyłam się.
Ochrzaniłam go.
Wycofałam się.
Planowałam swoją ucieczkę.
Apollo, jeśli będziesz miał dziecko,
najokrutniejsze, co można zrobić, to wyrwać je matce
i kazać jej wracać do pracy.
Nigdy tego nie zrób.
Chyba że chcesz, by oszalała.
Puk, puk!
Rozstaliśmy się.
Ta część jest oczywista.
Teraz znam go od każdej strony.
Masz przesrane.
- Obudzisz moje dziecko. - „Moje dziecko”?
Bałam się, że zabierze mi dziecko.
Że cię więcej nie zobaczę.
Wszystko jest stracone.
Jest Amerykaninem, którym chciałam być.
Ma władzę.
Jesteś jak moja matka.
Te słowa ranią.
Zostawiają kolejną bliznę, którą dodaję do kolekcji blizn,
i panikuję.
Mówi do mnie tym tonem, bo przekonał sam siebie, że zwariowałam.
Musi w to wierzyć, by się mnie pozbyć i zabrać ciebie.
Chciałabym powiedzieć...
Pieprz się! Za kogo się masz?
Ale nie mogę.
Chciałam mu przywalić w twarz,
ale jest Amerykaninem.
Nikt po ciebie nie przyjdzie. Rozumiesz to?
Nikt nie przyjdzie, bo nie ma nikogo, kto cię kocha.
I wtedy trzęsie się ziemia.
Przychodzi cię odwiedzić. Jest sobota. Znajduje rachunek z hotelu.
Nie wiem, gdzie go znalazł, chyba że sam go podłożył.
Jest wściekły, choć nie jesteśmy już razem.
Odchodzi od zmysłów.
Pulsuje mu żyła na karku. W oczach widać wściekłość.
Mówi, że jeśli on nie może mnie mieć, to nikt nie może.
Żaden inny facet nie wychowa mojego syna!
Twojego syna?
Mojego syna. Pójdę do sądu.
Wykończę cię, Lillian.
Powiesz do widzenia, wszystko się skończy.
Nigdy bym tego nie zrobiła! Ne mogłabym! I nie zrobiłam!
Kiedy miałaby na to czas?
Co dobrego dałoby mi sypianie z szefem?
Kłamiesz!
Potrafisz zauroczyć.
Wydajesz się taka, jaką chcesz, by cię widziano!
Pewnego dnia wróciłam do domu.
Kupiłam ci zestaw Happy Meal.
Najpierw zjadałeś frytki.
Wróciłam do domu...
i zobaczyłam coś, czego nigdy nie zapomnę.
Więc wyłączyłam światło.
Nasze łóżko było łodzią, gdy nie mogliśmy spać.
Ale ty, Lillian, byłaś rekinem.
Gliniarz?
Akurat biały glina?
Spaliliby ją za to, co zrobiła. Pozbyliby się jej.
Kłamiesz, kurwa!
Ale jest Amerykaninem.
Jak kobiety przed nią i wiedźmy przed nimi.
Idę po ciebie!
Odpowiedź brzmi nie.
Nie będę wystarczająca.
Nie jestem mamą, którą chciałabym być.
Co ci zabrałam, synu.
Mamo!
Co wymazałam.
Jestem taka, jak powiedział...
Jestem mamą...
- Jestem mamą... - Hej!
Nie.
Nie tak kończy się historia Lillian.
Weszła do środka i zamknęła okno.
Wyobraź sobie proszenie kogoś, by zeskrobał cię z chodnika.
Nie mogę.
Weszła do środka. O Boże.
Kim jesteś?
Są złe rzeczy na świecie.
Ale nic nie jest warte tego upadku.
Brian West nie wygra!
To tylko ciemna noc duszy.
Lillian straciła więź z czymś większym.
Ciemna noc woła o duchową odpowiedź.
Jesteś Bogiem?
Bóg jest kobietą?
Wiedziałam.
Przyszłaś mnie ukarać?
Lillian, poproś duchy o pomoc,
kiedy zabraknie ci sił.
Uważasz, że ciebie należy ukarać?
Nie uważałaś tak zawsze?
Bo odeszłaś?
Bo przetrwałaś.
Z powodu kłamstwa, które powiedziałaś mężowi i dziecku?
Za to, co zrobiłaś?
Powinnaś zostać ukarana?
Wierzę.
Przysięgam, że wierzę.
Zdrowaś Marjo, łaskiś pełna.
Panie...
Błogosławiony ten...
Tej nie znam.
Chcesz zostawić syna samego na świecie?
Powinnaś zostać ukarana?
Zawrę z tobą umowę.
Proszę, zrobię wszystko.
Powiesz mi, co mam robić?
Lillian zastanawiała się, czy gdzieś na świecie jest inna kobieta
na kolanach,
dogadująca się w sprawie syna, który leżał w pokoju 200?
Nie odejdę.
Jestem jego matką.
Tylko nią muszę być.
Będę dobrą matką.
Obiecuję.
Będę najlepszą, jaką zdołam.
Zrobię wszystko.
Jeśli pozwolisz, by uszło mi to na sucho.
Jeśli jakoś sprawisz, że to zniknie.
Te umowy, które zawieramy,
są prawdziwe.
Lillian nie wiedziała, że za 35 lat od tego dnia,
Apollo Kagwa zapłaci cenę
za umowę, którą w tym pokoju zawarła jego matka.
UKOCHANY SYN
Co powiedziałaś?
Nic.
Bogowie wezmą, co im się należy.
Znajdziesz się w walizce
na dnie rzeki.
Wtedy dotarło to do Lillian.
Rozwiązanie jej problemu cały czas leżało w pokoju.
Nie musiała się przyznawać.
Ani dzwonić na policję.
Nie musiała mówić Apollowi.
Sama może sprawić, że jej problem zniknie.
Wiem, co zrobiłaś, Lillian.
Bądź cicho!
Nie wygrasz, dupku.
Lillian zrozumiała,
że nikt na świecie nie musi się dowiedzieć.
Nigdy.
Zabierze się za to ostrożnie, dokładnie.
Postanowiła zjeść psa
i był to tłusty pies.
Ale z powodu tego, co mówił,
Brian nie miał nikogo, kogo by obchodziło, czy żyje, czy nie.
Nie ma niczego, czego byśmy nie zrobili...
Dla tych, których kochamy.
Lillian przypomniała sobie starą obietnicę.
Taką, którą zapomniała, że złożyła.
Nie pozwolę, by coś ci się stało.
Będę cię chronić moim oddechem i duszą.
Każdą komórką.
I dotrzymała tej obietnicy.
Była matką, którą przysięgała być.
Spójrz, widać słońce.
Czas włączyć światło.
JEŚLI SZUKASZ ZNAKU, OTO ON.
Lillian wreszcie mogła uwierzyć, że będzie lepiej,
niż w dniu, kiedy postawiła stopę na ziemi tego kraju.
Czuła się Amerykanką.
TA BAJKA ZACZYNA SIĘ PODCZAS STRAJKU W 1968 ROKU.
W LUTYM PRACOWNICY KOMUNALNI NOWEGO JORKU
NIE ODBIERALI ŚMIECI PRZEZ OSIEM DNI.
NA CHODNIKACH LEŻAŁY TYSIĄCE TON ŚMIECI,
KTÓRE WYSYPYWAŁY SIĘ NA ULICE.
SZCZURY BIEGAŁY WOKÓŁ BIEGACZY.
ŚMIECI SIĘ PALIŁY.
WYDAWAŁO SIĘ, ŻE TO KONIEC PIĘCIU DZIELNIC... - V
Można powiedzieć, że pierwsze dziecko Lillian...
i jej jedyne dziecko...
zostało poczęte w cudownie mglistym 1977 roku.
W Stanach zmieniamy historię, wymazując ją.
Ale historia nie pozostanie pogrzebana,
umów nie można rozwiązać,
a bogowie upomną się o swoje.
Napisy: Agnieszka Otawska