(เหนือ ใต้ ออก ตก เจ้าหนูไบรอันอยู่ที่ไหน)
(สร้างจากนวนิยายของ วิคเตอร์ ลาเวลเย่)
ในอเมริกา เราเขียนประวัติศาสตร์ใหม่
ด้วยการลบของเดิมทิ้ง
ทําอะไรน่ะ หยุดนะ อีบ้า
อย่ามาเป็นภาระสังคมเลย
คุณทําอะไรน่ะ
โคตรเป็นภาระสังคมเลย
ปล่อยนะ ปล่อย
เอามั้ยจ๊ะที่รัก
"นี่อพอลโลนะครับ ฝากข้อความไว้เลย"
แม่โทรหามาสามวันแล้วนะ
ลูกหายไปไหนอพอลโล ลูกอยู่ไหน
คนโดนน้ําพัดมานิวยอร์ก จริงๆ
(โรงแรมเอลค์)
โรงแรมเอลค์เปิดบริการมาเกิน 100 ปีแล้ว
เพื่อให้บริการผู้ลี้ภัยที่เดินทางผ่านเกาะเอลลิส
ฉันมายกเลิกข้อตกลง
หนึ่งร้อยปี ในอเมริกานี่ถือว่าประสบความสําเร็จนะ
เพราะนี่เป็นโรงแรมที่ห่วยที่สุดในโลก
มีการค้นพบโมสาร์ตซิมโฟนี่
ในห้องสมุดของรัฐบาวาเรีย
ได้ความว่าพ่อของโมสาร์ต เป็นผู้รวบรวมต้นฉบับเอาไว้
เพื่อประหยัดเงินค่าทําสําเนา
จะมีการเล่นเพลงซิมโฟนี่ ที่เพิ่งค้นพบนี้ในวันที่ 1 พฤษภาคม
- ในงานคอนเสิร์ตที่บาวาเรีย - เขาเล่นแรงนะ
ผู้ตรวจสอบทั่วไปกําลังพยายามตรวจสอบ
ว่าเป็นเอกสารตัวจริงหรือไม่
แต่โฆษกของห้องสมุด...
ฉันจําได้เลย
นานแค่ไหน
จําได้หมด
- นานแค่ไหน - ขอห้อง 205
เดี๋ยวๆ ดูราคาก่อน
(ขั้นต่ําสองชั่วโมง รับแต่เงินสด)
ทั้งคืน
- ทั้งคืนเหรอ - เลสเตอร์เพลียมาก
เขาทํางานนี้มา 20 ปี
วันๆ ต้องดูให้ออก ว่าใครเป็นนักเลง ใครเป็นอาชญากร
ใครเป็นโสเภณี คนค้ายา ลูกค้า แมงดา
เขาเห็นนักเลงตีกันหน้าโรงแรมมาเยอะ
วัยรุ่น... ไม่วัยรุ่น เด็กแบเบาะ โดนฆ่าตายริมถนนหน้าตาเฉย
นานแค่ไหน
แรกๆ เขาก็ออกไปขัดพื้น
ตอนนี้เลือดเกรอะแล้ว
เจ็ดสิบห้า
เขาไม่ให้แก๊งนักเลงกับฆาตกรเข้าพัก
รับใบเสร็จตอนเช็กเอาต์
นอกนั้นต้อนรับหมด
ทักษะการดูคนของเขาไม่ได้เป๊ะทุกครั้ง
อย่างตอนมีผู้หญิงทรานส์โดนฆ่ารัดคอ
ยัดศพใต้เตียงคาชุดปักเลื่อมสีทอง
นานสองอาทิตย์โดยไม่มีใครรู้
- มากี่คน - ฉันคนเดียว
พักคนเดียวเหรอ
กลายเป็นศพนิรนามไร้ญาติ
คนเดียว
สมุดรายชื่อแขกนี่อยู่มาเป็นร้อยปีแล้ว
พายุเข้านะ
ใช่
ขอโทษนะ หลีกทางให้ผู้หญิงหน่อย
เราคัดเลือกตัวละครในความฝัน
ว่าใครรับบทเป็นใคร ให้เราทําความฝันให้เป็นจริง
คนไหนรับบทอะไร
และทําไม
เฮ้ย อย่าไปแตะ เดี๋ยวติดโรค
ลิเลียนไม่ต้องให้อพอลโลยกโทษให้หรอก
ยกโทษให้ตัวเองก็พอ
หลังประตูบานนี้เลย
ปี 1981 เป็นปีห่าเหวในนิวยอร์ก
ขนาดลิเลียนยังโดนหางเลขไปด้วย
วันนั้นเธอเห็นอะไรบางอย่าง
อย่าพ่อ
ที่ไม่มีวันลืม
พ่อ ไม่เอา
ภาพนั้นทําให้เธอเปลี่ยนไป
ผมรู้นะลิเลียนว่าฝีมือคุณ ผมรู้
คุณจะปล่อยให้ผมรอเหรอ ฮะ
ใช่ ผมจะบ้าตายอยู่แล้วรู้มั้ย
รู้สิคะ รู้
แล้วเจอกัน
เธอเคยมาที่นี่ นานมาแล้ว คืนที่แสนเลวร้ายนั้น
ห้องนี้มีความลับ ที่เธอสาบานว่าจะไม่เล่าให้ใครฟัง
แต่ความลับอยากแพร่งพราย และต้องมีผลกระทบ
(โรงแรมเอลค์ ลิลี่ แอน เวสต์)
(มกราคม 1988)
นั่นกล่องของพ่อลูกนี่
มีคนเอามาวางไว้หน้าประตู
(เมื่อต้องเชื่อในเรื่องที่ไม่เข้าใจ)
(จะเป็นทุกข์)
เล่าเรื่องอื่นอีกสิ
เรื่องไหนดีล่ะ
ถ้าไม่รู้ทุกเรื่อง ก็เท่ากับไม่รู้อะไร
ฉันเลยอยากรู้ทุกเรื่อง
(ถ้าคุณได้อ่าน แปลว่าฉันได้จากไปแล้ว)
สิ่งที่เธอเป็น มันเกินจะคาดคิด
ยังไงต่อล่ะลิเลียน
ยังไงต่อล่ะลิเลียน ยังไง
ชีวิตคุณเป็นมายังไง แล้วผมจะบอกว่าคุณเป็นใคร
นี่ไม่ใช่ครั้งสุดท้ายหรอกที่เธอกอดคนใกล้ตาย
ถ้าคุณจะนับ นี่ก็เป็นคนแรกในสามคน
เป็นแรงสั่นสะเทือนก่อนแผ่นดินไหว
มีคนหนีไปหนึ่งคน สละเรือ
ทําให้ครอบครัวและแผ่นดินสั่นคลอน
แต่ผลของอิสรภาพคืออะไร
เพราะเธอหนีออกมาเหรอ ยูกันดาถึงได้เป็นแบบนั้น
ประวัติศาสตร์ของครอบครัว
จะเปลี่ยนไปมั้ยถ้าเธอยังอยู่ที่นั่น
แต่เธอก็จากมาแล้ว
หลังจากนั้นเพชฌฆาตก็โค่นอํานาจโอโบเต
และฆ่าล้างเผ่าพันธุ์คนในชาติ
- พวกมันต้องตาย - สูญพันธุ์ หมดแล้ว
พระเจ้าประสาอะไร ปล่อยให้คนทรมานปานนั้น
พระเจ้าประสาอะไร อุตส่าห์พามาถึงนี่เพื่อให้ทุกข์ตอนนี้
ไม่ใช่พระเจ้าของฉัน
อาร์เธอร์
ลิเลียนรู้มานานแล้ว
ว่าที่นี่มีสิ่งที่เป็นสัจธรรมเหนือพระเจ้า
เธอจําความหวังนั้นได้
ความหวังแห่งการหลุดพ้น ว่าอเมริกาจะเปลี่ยนชีวิตได้
นิวยอร์กเต็มไปด้วยความหวังใหม่ๆ ให้ชีวิต
ที่เธอฝันได้
คุณยายชอบบอกว่าเธอเสียงดี
ให้ไปเป็นนักร้องเลาจน์ ใส่ชุดปักเลื่อม
ขับกล่อมเพลงอกหักในโรงเหล้าเก่าๆ
อาจจะได้เจอใครสักคน ตกหลุมรัก มีลูกเต็มบ้าน
อเมริกาอันยิ่งใหญ่ ดินแดนแห่งความฝัน
อพอลโล แม่รักและเชื่อในประเทศนี้
แม่รู้ว่าอเมริกาอยากเป็นอะไร และอยากได้สัญชาติอเมริกา
แต่บางที ส่วนใหญ่
มันทําให้แม่รู้สึกว่าตัวเองต้อยต่ํากว่าเดิม
สงบปากสงบคํา ยิ้มแต่น้อย เด่นไปไม่ดี โมโหมากไม่ได้
ไม่เห็นเหรอ
มีตัวตนไม่ได้
นั่นไม่ใช่ลูกเรา
อพอลโล แม่พูด "แม่รักลูก" มากพอมั้ย
แม่ทําผิดพลาดมาหลายเรื่อง แต่ลูกไม่ใช่หนึ่งในนั้น
แต่แม่เอาไปลงที่ลูกตั้งแต่เด็กๆ
ปัญหา... ของแม่เอง
ความกังวล
ความกลัว
อย่าทําตัวเด่น อย่าพูดดัง
อย่าพูดตลก แต่ก็อย่าซีเรียสเกินไป
อย่าเรียกร้องความสนใจ
อย่าวีนแตกในร้าน
ห้ามทําแบบนั้น
อพอลโล ตั้งแต่สี่ขวบลูกก็เข้าใจแล้ว ว่าการอยู่อย่างหวาดกลัวเป็นยังไง
ตอนสี่ขวบ สิ่งที่แม่ชอบทําที่สุดในโลก
คือออกไปหาผู้เฒ่าผู้แก่ที่ยืนทอดมันดาซี อยู่หน้าหม้อเหล็กหล่อใบใหญ่
ลูกไม่เคยชิม โดนัทนุ่มๆ ฟูๆ
ทอดร้อนๆ หอมเม็ดกระวานเบาๆ
อบเชยบางๆ กะทิเต็มคํา
เวลาทอดมันดาซีน้ํามันต้องกระเด็น
ถ้าจะให้กินอร่อยสุดๆ
ต้องใส่ส่วนผสมสําคัญมากๆ อย่างนึง
- ความรัก - ความรัก
ท่านเป็นเทพยากรณ์ คอยสอนปรัชญาชีวิตทั้งวัน
ลิเลียน คนเราเกิดมาต้องทําเพื่อคนที่เรารัก
ลิเลียน อย่าปล่อยให้ผู้ชายปั่นหัวนะ อย่าไปยอมมัน
ลิเลียน ถ้าจะกินหมา ให้กินตัวอ้วนๆ นะ
ถ้าเราโชคดี เราจะจําเรื่องในครัวได้
กลิ่นหอมแสนอบอุ่นของอาหารที่ทําด้วยความรัก
ไม่ว่าเราจะเป็นใคร มาจากไหน
เตาทําอาหาร หม้อเหล็กหล่อ ทุกคนได้รับมรดกตกทอด
ถ้าเราโชคดี
เหลือแต่หม้อ
เอามั้ยจ๊ะที่รัก
ลิเลียน ขอให้วิญญาณช่วยสิ
ถ้าเมื่อไหร่หมดแรง
อพอลโล แม่ไม่เคยทํามันดาซีให้ลูกเลย ทําไมนะ
เพราะแม่อยากให้ลูก ชอบอาหารตามประสาเด็กอเมริกา
แม่อยากให้ลูกกินแม็กแอนด์ชีสเหมือนใครเขา
กินฮอตด็อก กินขนมปังเนยถั่วแยม
แต่แม่ทําด้วยความรัก
ผมรู้ว่าคุณทําอะไร...
พายุจะมานะ
น้ํารั่ว เอาถังไปรอง
น้ํารั่วใหญ่แล้วเลสเตอร์ ฉันมีแขกนะ
(คุณอยู่ถูกที่ถูกเวลาแล้ว)
เดี๋ยวนี้เรียกแบบนี้เหรอ
รอก่อนนะแอนเจลิก้า เดี๋ยวฉันไปหา
ได้เลยเลสเตอร์ มาเมื่อไหร่ก็บอกแล้วกัน
ไม่ต้องรีบ ค่อยๆ กระดึ๊บมา
ใช่แล้วจ้ะ
ฉันเข้าใจนะเว้ย
- ผมอยากมีลูก - ว่าไงนะ
ผมอยากได้โอกาสเป็นสามีและพ่อที่ดี
ผมว่าผมทําได้น่ะ
เอาเลยจ้ะที่รัก
เมื่อก่อนมันเป็นคําแนะนําที่ส่งต่อรุ่นสู่รุ่น
ออกมาจากความรู้ที่สั่งสมมาอย่างยากลําบาก
แม่กลับไปถามคุณยาย...
คุณยายจับมือแม่ไว้
แล้วก็กลับไปถามคุณยายทวดต่อ
ข้อมูลที่ส่งต่อเป็นทอดๆ ต่อไปเรื่อยๆ
ลิเลียน
ตอนได้เจอพ่อ แม่รู้สึกเหมือนมีเวทมนตร์อะไรบางอย่าง
เราเคยผ่านเรื่องเลวร้ายมาทั้งคู่ แม่มาจากยูกันดา พ่อมาจากซีราคิวส์
ให้เรามาพบรักกันในนิวยอร์ก
ถูกต้อง
แม่รักพ่อของลูกนะ
ถูกต้อง
แม่ไม่รู้ว่าความรักแสนโรแมนติกเป็นยังไง
แม่ไม่เคยมีความสุขหรือพอใจเลย
ไอ้ที่คนชอบบอกว่ามวนท้องน่ะ แม่ไม่เคยเป็น
มีแต่ความว่างเปล่า
คนที่มาเติมเต็มแม่คือลูกเท่านั้น
แม่รู้ว่าแบบนั้นก็ไม่ดีเหมือนกันอพอลโล
ปล่อยให้เด็กคนนึงรับความกดดัน
เอาความสุขทั้งชีวิตของแม่ไปผูกกับลูก
รักลูกมากกว่ารักตัวเอง
บางที...
แม่ก็เกลียดตัวเองเหมือนกันที่ต้องรักลูก
แต่คนเป็นแม่จะพูดแบบนั้นไม่ได้
สุดท้ายมันจะดีเอง
ความโศก ความทุกข์ ความเสียใจ
ความวิตกที่ต้องเลี้ยงลูก
แม่ดีพอมั้ย
ลูกเป็นเห็บที่เกาะอยู่ในใจแม่
แม่คิดว่าเมื่อเป็นแม่แล้วต้องเป็นไปตลอด
แม่เป็นแม่พอรึยัง
ตอนนี้เปลี่ยนใจไม่ได้แล้ว
เพราะลูกมีแม่คนเดียวนี่แหละ
ใช่ แม่มีความหวังและความฝัน
ทุกคนก็มีความฝันกันหมดไม่ใช่เหรอ
แม่ยกความฝันให้ลูกหมดแล้ว
โอเค ก่อนเล่าเรื่องที่ไม่อยากเล่า แม่ขอพูดถึงเขาก่อน
เขามีแผลในใจที่เกิดจากแม่ที่เกลียดเขา
พอคิดแล้ว ใจแม่ก็อยากกอดเขา
พ่อเขาหนักกว่าอีก
แต่เขาไม่เคยลืมเรื่องที่โดนแม่ตัวเองหักหลังเลย
น่าจะเห็นสัญญาณอันตราย
แต่แม่ตาบอด
พ่อรักลูกมาก แต่เขาก็ชอบ
ทําอย่างอื่นที่ไม่เกี่ยวกับลูกเหมือนกัน
- แม่... แม่อยากเป็นบ้างนะ - จ่าเวสต์ ยินดีด้วย
และขอบคุณที่ปฏิบัติหน้าที่เป็นอย่างดี
พ่อของลูกเก็บของเยอะมาก
เก็บ เก็บ เก็บ เป็นกล่องๆ เลย
เหมือนข้าวของ เป็นข้อพิสูจน์ว่าชีวิตเขามีความหมาย
ข้าวของมาถมรูโหว่ที่พ่อแม่ไม่รัก
เขาบอกว่าเราเกิดมาเจอกันเพื่อซ้ํารอยเก่า
แล้วเป็นไงล่ะ เขาเลือกผู้หญิงที่รักไม่เป็นเหมือนกัน
แต่แม่ขาดเขาไม่ได้
ต้องให้เขามากลบความผิดพลาด
มีหลายครั้งที่แม่มองเขาแล้วคิดว่า "ฉันเกลียดคุณ"
และหลายครั้ง เขาก็เป็นผู้ชายที่แม่เลือก
เพราะแม่รู้ว่าพ่อต้องรักลูก
จนไม่ยอมเชื่อสัญชาตญาณ
ที่บอกแม่ว่าเขามีอะไรแปลกๆ อยู่
มีอะไรบางอย่าง
แม่ไม่เห็นรอยร้าวที่ทําให้แผ่นดินไหว
แม่ไม่เห็นเหตุผลที่เขาเลือกแม่
พอดีเป๊ะ
ดูไม่ออกเหรอ
พ่อบอกแม่...
คุณยั่วโมโหจนผมอยากต่อยกําแพงจนมือแหลกเลย
แล้วพ่อก็บอกว่า...
คุณเฉิดฉายมากจนผมสู้รัศมีไม่ได้เลย
เราใช้ชีวิตไปวันๆ พยายามประคับประคองไปเรื่อยๆ
เมืองเฮงซวย จ่ายภาษีไปทําห่าอะไรวะ
เคยจ่ายภาษีซะที่ไหนล่ะ
คุณ
เขามีพ่อมีแม่นะ
ฉันรู้
ใครรับบทเป็นอะไร
และทําไม
ขอบคุณนะ ผมกลัวความมืดน่ะ
ถึงยังไงก็ต้องเช้า
ผมเริ่มคิดว่าตัวเองไม่มีตัวตนแล้วนะ
นี่สวรรค์รึเปล่า
ตรงกันข้ามเลย
เอาเงินฉันคืนมา
ฉันไม่ได้ขอเช่าห้องที่น้ํารั่วนะ
ไฟก็ดับ
ไม่มีใครยอมให้เธอเข้าพักต่างหากแอนเจลิก้า
ไอ้ห่าเลสเตอร์ ยังมีหน้ามาเรียกที่นี่ว่าโรงแรมอีก
แม่อยู่ไหนเนี่ย
อยู่แมสซาชูเซตส์ครับ
ไม่อยู่แล้วโว้ย
ฉันจะย้ายไปอยู่ที่ดัชเชส
- ไม่ต้องกลับมานะ - โรงแรมเอลค์แม่ง
มีไว้ให้หนูกับแมงสาบนอน
ถ้าอยู่แล้วเป็นโรค
ก็เพราะโดนรมควันกัญชากับเชื้อราเข้าจมูก
บริการไม่มี รอวันตายอย่างเดียว
- เขาไม่ย้ายออกหรอก - ที่นี่น่ะ กระจอก
ขอรีวิวเลย ศูนย์ดาว มึงไม่ต้องเอาดาว
ที่บ้านฉัน เวลาไม่สบายจะมีครอบครัวดูแล
ที่บ้านผม เมื่อก่อนเคยจับแม่มดเผา
คุณมาอยู่นี่ได้ยังไง
จับพลัดจับผลูน่ะ
คุณไม่ควรอยู่คนเดียวนะ
ผมนอนไม่หลับมานานแล้ว
เวลานอนไม่หลับ ฉันจะมโนว่าเตียงเป็นเรือ
เตียงลอยออกไปในทะเล
ฉันต้องนอนตรงกลาง ห้ามห้อยแขนห้อยขาออกไป
เพราะว่าอาจจะโดนฉลาม กระโดดมางับแขนงับขา
ฟังแล้วเครียดนะ
ก็อาจจะจริง
ทําไมคุณมาพักที่นี่ล่ะ
ผมรู้นะว่าคุณทําอะไร
เอาน้ํามั้ย
อยากได้อะไรรึเปล่า
ผมคิดถึงแม่
คืนนี้ผมก็ตายแล้ว
ฉันก็เหมือนกัน
ผมมากับบิล
บอกแม่ว่ามาเที่ยวกันเป็นกลุ่มใหญ่
บิลบอกเมียว่ามาทํางาน
เราได้ข่าวว่ามีโรคที่แพร่ระบาดในหมู่พวกเรา
บิลกลัว
ผมไม่ได้บอกเขาว่าผมเริ่มรู้สึกแย่แล้ว
ที่ยิ่งแย่เพราะเรามีตั๋วดูลีน่า
แถวสามจากข้างหน้า
แล้วผมอยากฟังเพลง "สตอร์มี่เวเธอร์" ด้วยมั้ง
สุดท้ายก็ต้องเลิกกันอยู่ดี
ถ้าไม่ได้ไปดู ก็แปลว่ามันไม่มีความหมายอะไรเลย
ผมโกรธที่ต้องปิดบัง โกรธเพราะสับสน
เรานั่งรถบัสมา
คนอื่นคงคิดว่าเขาเป็นพ่อผม
แล้วมันก็เกิดขึ้น
มันไวมากเหมือน... เหมือนผมไม่สบาย
แต่อาการไอเริ่มหนักขึ้น
จนคนเริ่มจ้องผมด้วยสายตารังเกียจ
ผมเริ่มมีไข้ เหงื่อออก
เขามองผมด้วยสายตาแปลกๆ
เพิ่งสองเดือนก่อนเอง
เราเข้าพักโรงแรมดีๆ แล้วเมียเขาก็โทรมา
มีเรื่องด่วน เขาต้องกลับบ้าน แต่เดี๋ยวจะกลับมา
เขาจะกลับมาดูลีน่า
แต่เขาไม่กลับ...
ผม... ผมรื้อห้องนั้นเละเหมือนคนเมายา
หาตั๋วไปดูลีน่า
แต่หายังไงก็ไม่เจอ
ผมไม่ค่อยมีเงิน ผมหมดสติหลายครั้ง
ผมก็รู้ตัวว่าไม่ควรใช้เงินที่เหลือ
ผมน่าจะนั่งรถบัสกลับบ้าน
แต่ผมกลับไม่ได้
ไม่ได้
ผมไม่อยากให้แม่เสียใจ
คิดดูสิว่าแม่จะทุกข์แค่ไหน
ที่ต้องเห็นลูกคนดีที่แม่คลอดออกมาเอง
ต้องนอนเน่าตาย
พอเจอที่นี่ ผมเลยให้เงินเลสเตอร์หมดตัว
ผมเข้าใจนะว่าบิลมีเมีย
ผมเข้าใจ
แต่ผมอยาก...
ผมแค่อยาก...
ถึงสุดท้ายจะต้องมาอยู่ในห้องนี้ผมก็ไม่ว่า
ผมแค่อยากเห็นเธอร้องเพลง "สตอร์มี่เวเธอร์"
ผมอยากเก็บภาพนั้นในความทรงจํา...
จะได้เอาไว้ระลึกถึงในช่วงสุดท้ายของชีวิต
เข้าใจมั้ย
ผมจะได้จินตนาการลีน่าร้องเพลงท่อนสุดท้าย
ตอนที่ปิดม่าน
หลับให้สบายนะ
เธอไม่สวดมนต์
ไม่ใช่พระเจ้าของฉัน
แอนเจลิก้า!
ช่วยด้วยๆ
- เฮ้ย ออกไปเลยนะ - เฮ้ย ปล่อยนะ
- ปล่อยเขาไป - ไม่ใช่เรื่องของแก
ถ้าอยากตายก็เอาเลย
- ฉันจะจับแก... - ฉันจ่ายเงินไแล้ว
ฉันจะจับแกยัดใส่กระเป๋า ถ่วงแม่น้ํา ลุกขึ้น
- ลุกขึ้น - ใจเย็น
เฮ้ย ไม่เอาน่า
เฮ้ย เอาปืนลง
ฉันจะให้โอกาสแกหนี
ถ้ายังหน้าด้าน แกเห็นรอยบนกําแพงนั่นมั้ย
เลือดแกก็จะไปอยู่ตรงนั้นเหมือนกัน
ไปเลยนะ ไป
แอนเจลิก้า ไม่เป็นไรแล้ว
ไม่ต้องกลัว ฉันอยู่นี่
ไม่เป็นไรแล้วๆ มันไปแล้ว
ฉันอยู่นี่
ใครจะมาตามหาฉัน
ฉันไม่มีตัวตน
มีสิ ฉันมาหาเธอแล้วไง เธออยู่ถูกที่แล้ว
ฉันอยู่นี่ๆ
(ลางสังหรณ์หน้าตาเป็นแบบนี้ไง)
เธอจะเป็นยังไง
จะบอกอพอลโลว่าอะไร
จะบอกยังไง
แม่มาช่วยแล้วลูก
ใครจะช่วยลูกชู้ตบาส
ใครจะเป็นคนสอนกติกากีฬาประจําชาติอเมริกา
แม่ก่อปราสาททรายได้
เปลี่ยนหลอดไฟได้
จับแมงมุมออกจากอ่างอาบน้ําได้
แต่ถ้าต้องทําโครงงานวันพ่อล่ะ
ถ้าแม่เป็นอะไรไปล่ะ
ถ้าแม่ตายกลางดึก
ต้องไม่มีใครดูแลลูกแน่
เพราะไม่มีใครรู้ว่าลูกอยู่คนเดียว
จะบอกเด็กยังไงว่าพ่อเขาจะไม่กลับมาแล้ว
อพอลโล ลูกรู้สึกว่าพ่อไม่รักลูก
แต่มันตรงข้ามเลยนะลูก
เขารักลูกมาก
คุณเฉิดฉายมากจนผมสู้รัศมีไม่ได้เลย
แม่ต้องอธิบาย
แม่ต้องมีคําอธิบาย
วันนั้นอากาศร้อนมาก
ชื้นด้วย
เรานั่งรถรางไปปิกนิกริมน้ําบนเกาะรูสเวลท์
สลัดทูน่า
หึ น่าเบื่อเนอะ
ว่าไงนะ
ไม่ได้ว่าไง
นั่นเป็นครั้งแรกที่เขาไม่ได้พูด
"โห ลิเลียน คุณสวยมาก"
"ลิเลียน คุณเหมือนดอกไม้กลางกองขยะ"
นี่ลิเลียน รู้มั้ย ว่าเกาะนี้เคยเป็นโรงพยาบาลบ้านะ
- ไม่รู้ - ใช่
ตอนนี้มีแต่อพาร์ทเม้นท์หรู
อาจจะมีผีสิงก็ได้
คุณเห็นตรงนั้นมั้ย
ประ... ประภาคารนั่น
ประภาคารนั้น
เมื่อก่อนจะส่องไฟนําเรือพาคนบ้าขึ้นเกาะ
คุณก็ถือว่าบ้านะ
คุณบ้าใช้ได้เลย
ผมเอาคุณเข้าโรงพยาบาลบ้าได้เลย
รู้มั้ยว่าสมัยก่อน
ผัวจะส่งเมียเข้าโรงพยาบาลบ้า เพราะช่วยตัวเอง...
เพราะประจําเดือนมา ไม่ก็เพราะสูบบุหรี่
แต่มันไม่ตลกนะ
ถ้าคุณเป็นผู้หญิง
อ่านนิยาย ดูแลสามีไม่ดี ขี้เกียจ
ตื่นตัวทางการเมือง เป็นหอบหืด ไม่ถูกใจ
ถ้าคุณโดนทําแบบนั้น ก็ไม่มีใครรู้หรอก
ครอบครัวคุณน่ะ เพราะพวกเขาตายหมดแล้ว
เศร้ามากนะ
รู้สึกเหมือนโดนขู่...
แล้วแม่ก็ปิดใจไปเลย
แม่ผิดเอง...
ที่ไม่ได้ฟังเรื่องอื่น นอกจากเรื่องสลัดทูน่า
ริมน้ําบนเกาะรูสเวลต์
ทั้งของเขาและพวกเขา
พายุกําลังจะมา พายุกําลังจะมา
พายุกําลังจะมา
ถ้าฉันสอนเธอได้
ฉันจะสอนให้เธอระวังเค้าลาง
เขาบอกว่า...
คุณไม่มีตัวตน
ว่าไงนะ
ตั้งแต่นั้นมาแม่ก็เริ่มอยู่อย่างหวาดกลัว
เขาไม่เคยทําอะไรผิดหรอกนะ
จําไว้นะอพอลโล
ไม่ผิดจนกระทั่งเขาบอกว่า...
อพอลโลหลับจนได้
ก๊อกๆ
ใครเอ่ย
กล้วย
- บางทีเวลาแม่เศร้า - กล้วยไหน
- ก๊อกๆ - พ่อจะเล่าเรื่องตลกให้แม่ยิ้ม
- ใครเอ่ย - กล้วย
กล้วยไหน
เขาตลกแล้วก็น่ารักแบบนี้แหละ
ใครเอ่ย
ส้มไหน
ส้มรักพ่อไงจ๊ะ
นี่ ลิเลียน
ผมจะอยู่กับคุณจนวันตาย
ทําไมพูดเหมือนขู่กันเลย
เขาเจอใบเสร็จก็เลยพูดออกมา
เธอสาบาน
ว่าไม่รู้บิลค่าเข้าพัก โรงแรมเอลค์บนถนนที่ 9 ตัดกับ 42
มาจากไหน
- เราเพิ่งอยู่ด้วยกันเองนะลิเลียน - ฉันไม่รู้เรื่องจริงๆ
คบชู้ในโรงแรมกระจอกเนี่ยนะ
ตลกแล้ว
เขานึกว่าชู้คือเจ้านาย
ชาร์ลส์ แบล็ควูด
บ้าแล้ว
พูดเหมือนเธอจะลดตัวไปอยู่ในโรงแรมแบบนี้
กับผู้ชายแบบนั้น
เขาแต่งงานแล้ว
มีลูกตั้งสองคน
อ๋อเหรอ คุณรู้เรื่องเขาเยอะเนอะ
ก็ฉันเห็นรูปบนโต๊ะทํางาน
ลูกเริ่มบอกว่าพ่อไปเคาะประตู
ก๊อกๆ
แม่กลับไปทํางานตอนลูกอายุสองเดือน
มันจําเป็น
แม่เพลียมากเพราะต้องตื่นมาให้นมลูกกลางดึก
ไปทํางาน กลับบ้าน
แม่โกรธมาก
เลยตวาดเขา
แม่จะเลิก
แม่วางแผน หาทางหนี
อพอลโล ถ้ามีลูก
การพรากลูกจากอกแม่ตอนยังแค่ไม่กี่เดือน
ไล่แม่กลับไปทํางานมันโหดร้าย
อย่าทําแบบนั้นนะอพอลโล
ถ้าไม่อยากประสาทเสีย
ก๊อกๆ
เราเลิกกัน
เห็นๆ อยู่
ตอนนี้แม่รู้เช่นเห็นชาติเขาแล้ว
คุณซวยแล้ว
- เดี๋ยวลูกฉันตื่นนะ - "ลูกฉัน" เหรอ
แม่กลัวว่าเขาจะมาพรากลูกไป
แล้วแม่จะไม่ได้เจอลูกอีก
แม่มืดมนไปหมด
แม่อยากเป็นคนอเมริกาอย่างเขา
คนที่มีอํานาจ
คุณเหมือนแม่ผมเป๊ะเลย
พูดจาเชือดเฉือนใจ
แม่เก็บเอาความเสียใจนั้นไปรวมกับเรื่องเก่าๆ
จนแพนิกไปเอง
เขาพูดด้วยน้ําเสียงระมัดระวังมาก เพราะเขาคิดว่าแม่บ้า
เขาต้องเชื่อแบบนั้น จะได้กําจัดแม่แล้วแย่งลูกไปได้
แม่อยากพูดว่า...
ไอ้ชั่ว มึงคิดว่ามึงยิ่งใหญ่เหรอ
แต่พูดไม่ได้
แม่อยากต่อยหน้าเขา
แต่เขาเป็นคนอเมริกา
ไม่มีใครมาหาคุณหรอกลิเลียน เข้าใจมั้ย
ง่ายๆ เลย ไม่มีใครมาหาคุณ เพราะคนที่รักคุณตายไปหมดแล้ว
แล้วแผ่นดินก็ไหว
เขามาหาเธอ ในวันเสาร์ แล้วเจอบิลค่าโรงแรม
ฉันนึกไม่ออกจริงๆ ว่าเขาเจอที่ไหน นอกจากว่าเขาเอามาวางไว้เอง
เขาโมโหมาก ทั้งที่เราเลิกกันไปแล้ว
เขาเสียสติ
เส้นเลือดขึ้นคอ ตาเบิกโพลง
เขาพูดว่าถ้าเขาไม่ได้ฉันก็ไม่มีใครได้
ห้ามคนอื่นเลี้ยงลูกผม
ลูกคุณเหรอ
ลูกผม ผมจะฟ้องคุณ
คุณไม่รอดแน่ลิเลียน
ถ้าเลิกกับผม คุณไม่เหลืออะไรแน่
ฉันไม่ทํา ทําไม่ลง ไม่ทําแน่
ฉันจะเอาเวลาที่ไหนไป
คุณคิดว่าถ้านอนกับเจ้านาย แล้วฉันจะได้อะไรขึ้นมา
โกหกๆ
คุณสร้างภาพนะลิเลียน
ทําตัวเสแสร้งไปวันๆ
มีวันหนึ่งแม่กลับบ้านมา
แม่ซื้อแฮปปี้มีลมาให้ลูก
ลูกจะกินมันฝรั่งทอดก่อนเสมอ
แม่กลับบ้านมา...
เห็นสิ่งที่แม่จะไม่มีวันลืม
แม่เลยปิดไฟ
เวลานอนไม่หลับ เราจะคิดว่าเตียงเป็นเรือ
แต่คุณ ลิเลียน คุณเป็นฉลาม
ตํารวจ
ดันไปคบตํารวจชาวอเมริกา
พวกมันไม่ยกโทษให้เธอหรอก เธอตายแน่
คุณแม่งโกหก
แต่เขาเป็นคนอเมริกา
เหมือนผู้หญิงคนก่อน และแม่มดพวกนั้น
แม่มาช่วยแล้ว
คําตอบคือไม่
แม่ไม่มีวันดีพอ
แม่ไม่สามารถดูแลลูกได้ดีเท่าที่อยากทํา
แม่ทําอะไรลงไปเนี่ยลูก
แม่
แม่กําจัดอะไรไป
แม่เป็นอย่างที่เขาบอกเลย
ไม่ได้เรื่อง...
- ไม่ได้เรื่อง - นี่
อย่านะ
อย่าๆ
ชีวิตของลิเลียนต้องไม่จบแบบนี้
ลิเลียนเข้ามาข้างในแล้วปิดหน้าต่าง
เธออยากให้คนอื่นมาเก็บศพเธอข้างถนนเหรอ
ไม่อยากๆ
เธอเข้ามาข้างใน แม่เจ้า
คุณเป็นใคร
โลกนี้เต็มไปด้วยเรื่องเลวร้าย
แต่ไม่ได้ร้ายขนาดจะต้องฆ่าตัวตาย
อย่าปล่อยให้ไบรอัน เวสต์ชนะ
คืนนี้ก็แค่คืนที่มืดมิด
ลิเลียนจิตหลุดไปเท่านั้นเอง
ค่ําคืนอันมืดมนจนต้องหันหน้าไปพึ่งจิตวิญญาณ
คุณเป็นพระเจ้าเหรอ
พระเจ้าผู้หญิง
ฉันว่าแล้ว
คุณจะมาลงโทษฉันเหรอ
ลิเลียน ขอให้วิญญาณช่วยสิ
เมื่อไหร่ที่หมดสิ้นแล้วซึ่งพลัง
เธอคิดว่าตัวเองควรจะโดนลงโทษเหรอลิเลียน
เธอรู้สึกอย่างนั้นมาตลอดนี่
เพราะเธอทิ้งทุกคนมา
เพราะเธอรอด
เพราะเธอโกหกสามีกับลูก
สิ่งที่เธอทํามาทั้งหมดเนี่ย
เธอสมควรโดนลงโทษเหรอ
ฉันจะเชื่อ
สาบานว่าฉันจะเชื่อ
พระแม่มารีผู้เมตตา
พระเจ้า
ขอพร...
ฉันสวดมนต์ไม่ได้
เธอคิดจะทิ้งลูกไว้ในโลกนี้คนเดียว
เธอควรโดนลงโทษมั้ย
ฉันขอทําข้อตกลงกับคุณ
ฉันยอมทําทุกอย่างค่ะ
คุณจะบอกมั้ยว่าฉันต้องทํายังไง
ลิเลียนสงสัยว่ามีผู้หญิงคนอื่นอีกมั้ย
ที่คุกเข่า
ที่ทําข้อตกลงแลกกับลูกที่นอนอยู่ในห้อง 200
ฉันจะอยู่
ฉันเป็นแม่เขา
ฉันต้องเป็นแค่นั้น
ฉันจะเป็นแม่ที่ดี
ฉันสัญญา
ฉันจะเป็นแม่ให้ดีที่สุด
ฉันจะทําทุกอย่าง
ถ้าคุณช่วยให้ฉันพ้นคุก
ถ้าคุณทําให้มันหายไป
ข้อตกลงของเราเนี่ย
เป็นของจริงนะ
แต่ลิเลียนไม่รู้ว่าอีก 35 ปีจากนี้
อพอลโล คักวาจะต้องรับผลกระทบ
จากข้อตกลงที่แม่เขาทําในห้องนี้
(ไบรอัน คักวา ลูกชายที่รัก)
คุณว่ายังไงนะ
เปล่า
พระเจ้าจะมาเอาของตัวเองคืน
ฉันจะจับแกยัดใส่กระเป๋า
ถ่วงแม่น้ํา
แล้วลิเลียนก็ได้สติ
ทางแก้ปัญหาของเธออยู่ในห้องนี้นี่แหละ
ไม่ต้องสารภาพ
ไม่ต้องแจ้งตํารวจ
ไม่ต้องบอกอพอลโล
เธอแก้ปัญหานี้ได้เอง
ผมรู้นะลิเลียน ว่าคุณทําอะไร ผมรู้
หุบปากน่า
แกไม่ชนะหรอกไอ้โง่
ลิเลียนรู้แล้ว
ว่าไม่เห็นต้องให้ใครในโลกนี้รู้ก็ได้
สักคน
เธอต้องวางแผนอย่างรอบคอบและแยบยล
เธอเลือกแล้วว่าจะกินหมา
แถมยังเป็นหมาตัวใหญ่ด้วย
ทําเป็นพูดมาก
ไบรอันก็ไม่มีใครสนใจเหมือนกัน ว่าเขาจะอยู่หรือตาย
เราทําได้ทุกอย่าง
เพื่อคนที่เรารัก
ลิเลียนจําคําสัญญาที่เคยให้ไว้เนิ่นนานได้
นานจนลืมไปแล้ว
แม่จะไม่ปล่อยให้ลูกเป็นอะไรไป
แม่จะปกป้องลูกด้วยชีวิต
ด้วยร่างกาย
แล้วเธอก็รักษาสัญญา
เธอเป็นแม่ตามที่ได้สาบานไว้
ดูสิ พระอาทิตย์จะขึ้นแล้ว
เปิดไฟได้แล้วล่ะ
(ลางสังหรณ์หน้าตาเป็นแบบนี้ไง)
ในที่สุดลิเลียนก็เชื่อว่าอะไรๆ จะดีขึ้น
กว่าวันแรกที่ตัวเองได้เหยียบแผ่นดินประเทศนี้
เธอรู้สึกเป็นคนอเมริกาแล้ว
(นิยายเรื่องนี้เริ่มขึ้นในปี 1968 ช่วงประท้วงงดเก็บขยะ)
(ในเดือนกุมภาพันธ์ คนงานด้านสุขอนามัยในนิวยอร์ก)
(ไม่ยอมเก็บขยะนานถึงแปดวัน)
(มีขยะเกลื่อนข้างถนนมากถึง 100,000 ตัน)
(ลามไปบนถนน)
(หนูวิ่งตัดหน้าคนวิ่งจ้อกกิ้งตอนเช้า)
(แมลงวันบินว่อน)
(ศพคนตายเต็มพื้นที่ห้าเขตเลือกตั้ง... ว.)
(ลิลลี่ แอน เวสต์ ชาร์ลส์ แบล็ควูด)
จะพูดก็ได้ว่าลูกคนแรกของลิเลียน...
และลูกคนเดียว...
ถือกําเนิดขึ้นในความพร่ามัวของปี 1977
ในอเมริกา เราเขียนประวัติศาสตร์ใหม่ ด้วยการลบของเดิมทิ้ง
แต่ประวัติศาสตร์ยังกลับมาได้
ตกลงแล้วกลับคําไม่ได้
พระเจ้าจะมาทวงคืน
คําบรรยายโดย Navaluck K.