KUZEY GÜNEY DOĞU BATI, NEREDE BEBEK BRIAN'IN YUVASI?
VICTOR LAVALLE'İN ROMANINDAN UYARLANMIŞTIR
Amerika'da tarihi silerek
yeniden yazıyoruz.
Ne yapıyorsun? Dur! Deli orospu!
Senin içeri tıkılman lazım!
Ne yapıyorsun?
Senin içeri tıkılman lazım!
Bırakın beni! Lütfen.
Al bakalım canım.
"Ben Apollo. Mesaj bırakın."
Üç gündür seni arıyorum.
Nerede olduğunu bilmiyorum Apollo. Nerede olduğunu bilmiyorum.
İnsanlar New York'a sürüklenir. Gerçek manada.
ELK OTEL
Elk Otel, 100 yıldan fazladır var.
Ellis Adası'ndan geçen göçmenlere hizmet için kurulmuş.
Buraya anlaşmayı bozmaya geldim.
Bunun dünyanın en boktan oteli olduğu göz önüne alınırsa...
...100 yıl önemli bir Amerikan başarı öyküsüdür.
...Mozart senfonisi keşfedildi.
Bulunduğu yer olan Bavaria Eyalet Kütüphanesi
maliyet oluşmaması için tüm senfoninin bir kâtip değil,
Mozart'ın babası tarafından kâğıda döküldüğünü açıkladı.
Yeni keşfedilen senfoni ayın 17'sinde Bavaria'daki konserde
- herkese açık olarak çalınacak. - Seni iyi haklamış.
Dış müfettişler hâlâ belgenin gerçekliğini teyit etmeye çalışıyor.
Ama kütüphane sözcüsü...
- Bunu hatırlıyorum. - Ne kadar kalacaksın?
Bunların hepsini.
- Ne kadar? - 205 numarayı istiyorum.
Hayır. Fiyatlara bak.
FİYATLAR: EN AZ İKİ SAAT SADECE NAKİT
Bütün gece.
- Bütün gece mi? - Lester yorgundu.
Yirmi yıldır bu bankoda çalışmıştı.
Görevi, gelenlerin tespitini yapmaktı. Çete üyesi mi, katil mi, fahişe mi,
torbacı mı, müşteri mi, pezevenk mi?
Kapısının önünde çetelerin savaşmasını izlerdi.
Ergenlerin... Yok, bebeklerin, kaldırımda manasızca öldürülmesini izlerdi.
Ne kadar?
Başta çıkıp betonu silerdi.
Artık pas kırmızısı olmuştu.
Yetmiş beş.
Çete üyelerine ve katillere oda verilmezdi.
Çıkışta fişini alırsın.
Onlar dışında herkes gelebilirdi.
Tabii Lester'ın tespit yeteneği her zaman işe yaramazdı.
Mesela altın payetli elbisesi olan trans bir kadın boğulduktan sonra
yatağın altına tıkılıp iki hafta bulunmadığında.
- Kaç kişisiniz? - Sadece ben.
Tek sen ha?
Ölüsünü kimse sahiplenmedi, isimsiz olarak gömüldü.
Yalnızım.
O defterde yüz yıllık isim var.
Fırtına geliyor.
Evet, öyle.
Pardon. Bir hanım için çekilirsiniz.
Rüyalarımızı tiyatro olarak yansıtırız.
Bilinçsizi bilinçlendirmek için herkes rolünü oynar.
Her rolü kim oynar?
Ve neden?
Hey! Dokunma. Bulaşıcı.
Lillian, Apollo'nun affetmesine ihtiyaç duymadı.
Kendisininkini istedi.
Ve o da bu kapının arkasındaydı.
1981, New York'ta kanlı bir yıldı.
Lillian bile şiddetten kaçamamıştı.
O gün bir şey görmüştü.
- Hayır baba! - Asla unutamadığı bir şey.
Baba! Hayır!
Ve bu onu bir kez daha değiştirdi.
Ne yaptığını biliyorum Lillian. Biliyorum.
Beni cidden bekletecek misin ha?
Evet. Beni çıldırtıyorsun, biliyor musun?
Evet canım. Evet.
Sonra görüşürüz.
Daha önce buraya gelmişti. O gece, o uzun zaman önceki korkunç gece.
Bu oda, söylemeyeceğine yemin ettiği bir sırrı saklamıştı.
Ama sırlar ortaya çıkmak istiyordu ve bedeller ödenecekti.
ELK OTEL - LILY ANN WEST
OCAK 1988
O, babanın kutusuydu.
Biri kapıya bırakmış.
ANLAMADIĞINIZ ŞEYLERE İNANDIĞINIZDA ACI ÇEKERSİNİZ
Başka bir şey anlat.
Ne anlatayım?
Her şeyi bilmeden hiçbir şey bilemezsin,
o yüzden her şeyi anlat.
BUNU OKUDUĞUNDA GİTMİŞ OLACAĞIM
Onun dönüştüğü şey hayal edilemezdi.
Şimdi ne var Lillian?
Şimdi ne var Lillian? O zaman ne vardı?
Bana hikâyeni anlat, sana kim olduğunu söyleyeyim.
Ölen bir adamı son tutuşu olmayacaktı.
Rakamlara meraklıysanız bu, üçün ilki olacaktı.
Depreme dönüşen bir sarsıntı.
Biri uzaklaşır, özgür kalır,
ailede ve toprakta sismik bir kayma yaratır.
Ama özgürlüğün maliyeti nedir?
Uganda'dan kaçmasından sonra olanlardan o mu sorumluydu?
Kalsaydı ailesinin tarihinin akışını değiştirebilir miydi?
Ama gitti.
Sonra da Obote'li Kasap iktidara geldi
ve onun halkını katletti.
- ...ölmeleri gerek. - Artık hepsi gitmişti. Hepsi.
Hangi tanrı insanlara böyle acı çektirirdi?
Hangi tanrı onu şimdi çarpmak için bunca yolu getirirdi?
Benim tanrım değil.
Arthur.
Lillian uzun zamandır buradaki
Kralların Kralı'ndan daha gerçek şeyler olduğunu biliyordu.
Umudu hatırladı.
Amerika'da her şeyin farklı olabileceğine dair güçlü umudu.
New York onda bir çatlak oluşturmuştu ve ışık tekrar içeri sızmıştı.
Hayal edecek boşluk bulmuştu.
Büyükannesi her zaman çok güzel bir sesi olduğunu söylerdi.
Belki ışıltılı elbise giyen bir şarkıcı olabilirdi.
Tozlu bir salonda popüler hafif şarkılar söylerdi.
Belki âşık olup bir sürü çocuk yapacak birine ihtiyacı olurdu.
Büyük Amerika. Vadedilmiş topraklar.
Burayı sevdim Apollo. Ona inandım.
Amerika'nın ne olduğunu görebiliyordum. Amerikalı olmak için cinayet işlerdim.
Ama bazen, çoğu zaman
bana sanki biraz küçülmem gerekiyormuş gibi hissettirdi.
Sözlerimi ve gülümsememi izleyin. Çok büyük olamaz, öfkeli olamaz.
Görmüyor musun?
Görünür olamaz.
O bizim bebeğimiz değil!
Yeterince "seni seviyorum" dediğimi duydun mu Apollo?
Bu dünyada bazı hatalar yaptım, sen onlardan biri değilsin.
Ama sen küçükken bile üzerine sorunlarımı kapladım.
Rahatsızlığımı.
Korkumu.
Büyüme. Yüksek sesle konuşma.
Espri yapma, çok ciddi de olma.
Üzerine dikkat çekme.
Dükkânda sinir krizi geçirme.
Bunu yapma.
Apollo, dört yaşındayken korku içinde yaşamayı öğrenmiştin.
Ben dört yaşındayken dünyada en sevdiğim şey
büyükannemi evin önünde demir tava üzerine eğilmiş, mandazi pişirirken bulmaktı.
Onları hiç tatmadın ha? Yumuşak, pofuduk çörekler.
Biraz kakule eklenmiş, sıcak ve baharatlı...
Biraz tarçın, bolca Hindistan cevizi sütü.
Yağı yakmadan mandazi pişiremezsin.
Ağzında mükemmel tadın olması için
çok çok çok önemli bir malzeme daha katman lazım.
- Sevgi. - Sevgi.
O bir kâhindi. Günün her dakikası için bir hayat dersi vardı.
Lillian, hayatta en önemli şey sevdiklerimiz için yaptıklarımızdır.
Bir adamın seni delirtmesine izin verme Lillian çünkü bunu deneyecektir.
Köpek yemeye karar verirsen şişman köpek ye Lilian.
Şansımız varsa hepimiz mutfağa ait bir şey hatırlarız.
Sevgiyle pişen bir şeyin sıcaklığını ve kokusunu.
Kim olduğumuzdan, nereli olduğumuzdan bağımsız
mutfak ocağı ya da demir tencere de olsa hepimiz bu armağana sahibiz.
Şanslıysak.
Geriye sadece tencere kaldı.
Al bakalım canım.
Tüm gücünü kullandığında ruhlardan yardım iste Lillian.
Apollo, sana hiç mandazi yapmadım. Neden?
Çünkü normal Amerikalı çocukların yediklerini yemeni istedim.
Peynirli makarna, sosisli sandviç
ve beyaz ekmeğe fıstık ezmeli, reçelli sandviçleri yemeni istedim.
Ama onları sevgiyle yaptım.
Ne yaptığını biliyorum...
Fırtına yaklaşıyor.
Sızıntı! Kova!
Tavandan akıyor Lester. Misafirim var ya!
TAM OLMAN GEREKEN YERDESİN
Onlara artık öyle mi diyoruz?
Sıranı bekleyeceksin Angelica. Müsait olunca gelirim.
Tıpkı senin gibi Lester. Müsait olunca gelirsin.
Hiç acele etme.
Si tu savais, cher.
Onun anlamını biliyorum puşt!
- Çocuk istiyorum. - Pardon?
İyi bir koca ve harika bir baba olma şansı istiyorum.
Sanırım bunu yapabilirim. Anlarsın ya?
İşte oldu canım.
Eskiden tavsiyeler kadından kadına geçerdi.
Kendi bilgi kuyusundan alınmış. Bu zor şeyi nasıl yapacağımızla ilgili.
Anneme uzandım ve elimi tuttu
ve o da kendi annesine elini uzatmıştı.
Kesintisiz bir insan bilgi zinciri.
Lillian.
Babanla tanıştığımda bağlanma sorunu çekiyordum.
Çok alakasız yerlerden geldik. Ben Uganda'dan, o Syracuse'dan.
New York'ta birbirimize âşık olabilelim diye.
Düzeltme.
Babanı sevdim.
Düzeltme.
Sana romantik sevginin ne olduğunu anlatamam.
Hiç gerçek mutluluk ve ferahlık hissetmedim.
İnsanların bahsettiği o mide konuları... Onları hiç hissetmedim.
Sadece boşluklar.
O boşlukları sadece oğlum doldurdu.
Onun da iyi olmadığını biliyorum Apollo.
Bütün bu baskıyı bir çocuğa yüklemek.
Tüm mutluluğumun yüküyle seni yormak.
Seni kendimi seveceğimden daha çok sevmek.
Ve bazen...
...seni sevme yükünden de nefret ederek.
Ama biz anneler böyle şeyler konuşmamalıyız.
İlahi rahatsızlık.
Acı, hüzün, pişmanlık.
Bir çocuğa bakmanın verdiği endişe.
Yeterli miyim?
Sen zihnime yapışmış bir kenesin.
Ve bana öyle geliyor ki, annelik bir daha asla olamayacağım bir şey.
Yeterince anne olabilir miyim?
Ama artık başka seçenek yok.
Çünkü benden başka kimsen yok evlat.
Tabii ki umutlarım ve hayallerim vardı.
Hepimiz dilekler dileyerek büyümüyor muyuz?
Tüm hayallerimi sana verdim.
Tamam. Sana ne istemediğimi söylemeden önce ona biraz detay vereyim.
Ondan nefret eden bir anne tarafından derin yaralanmıştı.
Bunu düşünüyorum ve onu zihnimle kucaklıyorum.
Baba daha beterdi.
Ama annesinin ihaneti asla atlatamayacağı bir şeydi.
Bunun dikkat çekmesi gerekirdi.
Renk körüydüm.
Baban seni çok sevdi ama ayrıca başarılardan
ve senin yörüngende olmayan diğer dünyalardan da tatmin oldu.
- Ben bunu kıskanmıştım. - Memur West, tebrikler
- ve mükemmel performansın için sağ ol. - Baban çok şey sakladı.
Eşyalar, koli koli eşyalar.
Sanki o şeyler anlamlı bir hayat yaşadığının kanıtıymış gibi.
Onu sevemeyen ailesinin bıraktığı boşlukları dolduran şeyler.
Kalıplarımızı tekrar etmek kaderimizdir derler.
Ve işte, kendine onu sevemeyen bir kadın seçti.
Ama ona ihtiyacım vardı.
Hatamı kapatmak için ihtiyacım vardı.
Ona bakıp "Senden nefret ediyorum" diye düşüneceğim zamanlar oldu.
Başka zamanlar da o, seçtiğim adamdı.
Çünkü seni seveceğini biliyordum oğlum.
İçimden gelen, onda bir terslik olduğunu söyleyen
tüm uyarı hislerini uzaklaştırdım.
Bir şey.
Depreme sebep olacak çatlakları göremedim.
Beni seçmesinin sebeplerini göremedim.
Mükemmel uydu.
Bilmiyor muydun?
Bana diyor ki...
Beni o kadar kızdırıyorsun ki parmaklarım ufalanana kadar duvara vurmak istiyorum!
Bana bunu da diyor...
Bana o kadar güçlü bir ışık veriyorsun ki gözlerimi kör ediyor.
Bu iki ekstrem arasında bir yerlerde günlük hayatımızı yaşıyoruz.
Sikik boktan şehir. Vergileri niye ödüyoruz?
Hayatında tek kuruş vergi mi ödedin?
Bayan!
O, birinin oğlu.
Biliyorum.
Her rolü kim doldurur?
Ve neden?
Teşekkürler. Karanlıktan korkarım.
Sabah her zaman gelir.
Var olmadığımı düşünmeye başlamıştım.
Burası cennet mi?
Tam tersi.
Paramı geri istiyorum.
Tavanında delikler olan odaya para falan ödemem.
Mumlardan ısı ve aydınlık mı?
Kimse seni mekânına sokmaz Angelica.
Siktir git Lester. Seni de boktan otelini de sikeyim.
Annen nerede?
Massachusetts'te.
Burayla işim bitti.
Benden söylemesi, bundan sonra işimi The Duchess'ta yapacağım.
- Seni özleyecek değilim. - Elk Otel, böcek
ve fare boku cenneti.
Elk'te hasta olursanız
sebebi uyuşturucu dumanı ve küf solumaktır.
Servis diye bir şey yok. Buraya ölmeye geliyorsunuz.
- Hiç gitmiyor. - Burası otel motel değil.
Fikrim bu. Sıfır yıldız! Sıfır, seni piç!
Bizim oralarda, hasta olduğunda sana ailen bakar.
Bizim oralarda da cadıları yakarlar.
Buraya nasıl geldin?
Bir dizi yanlış hamleyle.
Yalnız olmamalısın.
Uzun zamandır uyumadım.
Ben uyuyamadığımda yatağımın tekne olduğunu hayal ederim.
Yatağım denize açılır.
Tam ortasında yatmam gerekir, yanlardan hiçbir uzvum taşmaz
çünkü o zaman bir köpek balığı zıplayıp bacağımı ya da kolumu kapabilir.
Pek rahatlatıcı bir şeye benzemiyor.
Belki değildir.
Neden burada kalıyorsun?
Ne yaptığını biliyorum.
Sana su getireyim mi?
Herhangi bir şey?
Annemi özlüyorum.
Bu gece öleceğim.
Ben de.
Buraya Bill'le geldim.
Anneme, birkaç arkadaş manzara görmeye gidiyoruz dedim.
Bill de karısına iş seyahati dedi.
Bunu duymuştuk. Halkımızı etkileyen bir şey.
Bill korkmuştu.
Ona kendimi kötü hissettiğimi söylemedim.
Daha kötüydüm çünkü Lena'yı izlemek için bilet almıştık.
Üçüncü sıra. En önden.
Ve ondan "Stormy Weather"ı dinleyememek... Bilemiyorum.
Rüyanın sonu yaklaşıyordu zaten
ve onu görmemek bir şekilde her şeyin anlamsız olduğunu gösteriyordu.
Tüm öfke, saklanma, kafa karışıklığı.
Otobüsle geldik.
İnsanlar onu babam falan sanmış olmalı.
Sonra oldu.
Çok aniydi... Sanki hava durumunun değişmesi gibi.
Öksürük kötüleşti...
İnsanlar bana iğrenerek bakmaya başladı.
Ateşim vardı, terliyordum.
Gözlerindeki bakışı görebiliyordum.
Bu, iki ay önceydi.
Güzel bir yerde kaldık. Sonra karısı aradı.
Acil bir durum vardı. Geri dönmesi gerekti ama tekrar gelecekti.
Lena'yı izlemek için vaktinde gelecekti.
Ama gelmeyince...
...kafayı bulmuş bir rock yıldızı gibi odayı dağıttım, biletleri aradım.
Hiçbir yerde bulamadım.
Fazla param yoktu. Baygınlık geçirip duruyordum.
Elimde kalanı kullanmam gerektiğini biliyordum.
Bir otobüse atlayıp eve dönmem gerektiğini biliyordum.
Ama yapamadım.
Yapamadım.
Anneme bunu yapamadım.
Bunun ona ne yapacağını hayal et.
Dünyaya getirdiği mükemmel vücudun çürüyüp mahvolduğunu görmenin.
Burayı buldum ve paramın kalanını Lester'a verdim.
Karısı falan varmış, anlıyorum.
Anlıyorum.
Ama keşke...
Keşke yapabilseydim...
Her şeyin bu odada bitmesi hiç sorun değil.
Ama keşke "Stormy Weather"ı söylemesini izleyebilseydim.
Keşke o görüntü aklımda olsaydı...
O zaman bunu son anım olarak hayal edebilirdim.
Anlıyor musun?
Perde inerken Lena'nın o son notayı uzatışını hayal edebilirdim.
İyi uykular.
Hayır. Dua etmedi.
Benim tanrım değil.
Angelica!
Yardım edin! İmdat!
- Çık buradan! - Hemen bırak.
- Onu bırak. - Bunun sizinle alakası yok.
Seni bir daha kimse görmeyecek.
- Kendini bir bavulda... - Ödeme yaptım.
...nehrin dibinde bulacaksın.
- Kalk! - Hey.
Hey, dostum. Sakin ol.
- Hey. Ahbap! Bırak onu! - Sana gitme şansı vereceğim.
Kullanmazsan şu duvarda gördüğün leke var ya?
Senden geriye de o kalacak.
Şimdi git. Hadi!
Geçti Angelica.
Tamam. Yanındayım.
Sorun yok. Gitti.
Yanındayım.
Kim gelip beni bulacak?
Ben yokum.
Varsın. Sana bakıyorum. Olman gereken yerdesin.
Yanındayım.
BİR İŞARET ARIYORSAN BU O.
Ona ne olacaktı?
Apollo'ya ne diyecekti?
Ona nasıl anlatacaktı?
Sana geliyorum.
Basket atmana kim yardım edecek?
Sana Amerikan sporlarının kurallarını kim öğretecek?
Kumdan kaleleri ben gösterebilirim.
Ampul değiştirmeyi de.
Küvetteki örümceği almayı.
Ama okulda el yapımı Babalar Günü projeleri?
Ya bana bir şey olursa?
Ya gece ölürsem?
Senin için kimse gelmeyecek.
Çünkü yalnız olduğunu kimse bilmiyor.
Bir çocuğa babasının geri gelmeyeceği nasıl söylenir?
Apollo, seni istemediğini hissettin
ama aslında tam tersiydi.
Seni çok fazla istedi.
Bana o kadar güçlü bir ışık veriyorsun ki gözlerimi kör ediyor.
Açıklamam gerek.
Bana bir açıklama gerek.
Çok sıcak bir gündü.
Nemliydi de.
Deniz kenarında piknik yapmaya tramvayla Roosevelt Island'a gittik.
Ton balıklı salata.
Sıkıcı ha?
Ne dedin?
Hiçbir şey demedim.
Ve o zaman ilk defa şöyle şeyler söylemedi:
"Ah, Lillian, çok güzelsin."
"Lillian, sen çöplükteki bir gülsün."
Bütün adanın tımarhane olduğunu biliyor muydun?
- Hayır. - Evet.
Artık lüks apartmanlar var. Muhtemelen perilidirler.
Şunu gördün mü?
Deniz fenerini?
O deniz feneri, kaçıkları getiren gemilere ışık tutardı.
Sen çok çılgınsın.
Zırdelisin.
Seni oraya attırırdım. Bunu yapabilirdim.
Zamanında erkekler eşlerini mastürbasyon yaptılar diye oraya attırabiliyordu...
Âdet sorunları, hatta sigara içtikleri için bile.
Ama bu komik değil ha?
O kadınlardan biri olsan.
Roman okumak, kocadan kötü muamele, tembellik,
siyasi heyecan, astım, kötü arkadaşlar.
Sana öyle bir şey olsa kimsenin haberi olmazdı.
Ailen falan hepsi öldüğü için.
Çok üzücü.
Ve bu, bir tehdit gibi gelmişti
ve içimde bir kapının kapandığını hissettim.
Benim hatam...
Ama Roosevelt Island'da su kenarında ton balıklı salata yerken
söylenen sözleri dinlemedim. Onunkileri ve onlarınkileri.
Fırtına geliyor. Fırtına geliyor.
Fırtına geliyor.
Sana bir şey öğretebilsem
o da işaretleri anlamak olurdu.
Dedi ki...
Sen yoksun.
Pardon?
Ve bir korkuyla yaşamaya başladım.
O gerçekten yanlış bir şey yapmamıştı ama.
Apollo, bunu bil.
Ta ki şey diyene kadar...
Apollo nihayet uyudu.
- Tak, tak. - Kim o?
Muz.
- Bazen üzgünken... - Hangi muz?
- Tak, tak. - ...espriler yapıp beni güldürürdü.
- Kim o? - Muz.
- Hangi muz? - Öyle komik ve tatlıydı.
Kim o?
- Portakal. - Hangi portakal.
Muz demediğime sevindin mi portakal?
Baksana Lillian.
Seni toza dönene dek tanıyacağım.
Neden bu bir tehditmiş gibi geldi?
Bir fiş buldu ve Lillian'la yüzleşti.
9 ve 42'de bulunan
Elk Otel'de kaldığını gösteren fişin nereden geldiğini bilmediğine yemin etti.
- Yeni birlikte olmaya başladık Lillian. - Bunun ne olduğunu bilmiyorum.
Bu boktan otelde bir kaçamak mı?
Gülünç. Patronuyla yaptığını düşündü.
Charles Blackwood.
Sanki.
Sanki böyle bir yerde böyle bir adamla vakit geçirmeye
tenezzül edecekmiş gibi.
O evli.
İki de çocuğu var.
Öyle mi? Hakkında çok şey biliyorsun.
Fotoğrafları masasında duruyor.
Kapıya vuruyor diyerek başladın.
Tak tak.
Sen iki aylık olunca işe döndüm. Mecburdum.
Gece kalkıp seni doyurduktan sonra işe gidip eve dönmek
beni mahvediyordu.
Kızdım.
Ona fırça attım.
Geri çekildim.
Plan yaptım, kaçışımı planladım.
Apollo, bir gün çocuğun olursa
en zalimce hareket, daha birkaç aylıkken onu annesinden koparıp
annesini işe yollamaktır.
Bunu sakın yapma Apollo. Tabii delilik görmek istemiyorsan.
Tak tak!
Ayrıldık.
O kısmı bariz.
Şimdi her yerde onu görüyorum.
İşin bitti kızım.
- Bebeğimi uyandıracaksın. - "Bebeğimi" mi?
Çocuğumu benden alacağı için çok şaşırmıştım.
Ve seni bir daha hiç görmeyeceğim için. Her şey kaybolmuş gibiydi.
O, olmak için öleceğim Amerikalıydı.
Tüm güce sahipti.
Tıpkı annem gibisin.
Bu çok ağır oldu.
Bu yarayı alıp diğer yara koleksiyonuma katarım...
...ve panik oluyorum.
Benimle böyle temkinli tonda konuşuyor çünkü beni deli sanıyor.
Buna inanması gerek ve o zaman kolumu kesip seni alabilir.
Söylemek istediğim...
Siktir git! Kendini kim sanıyorsun?
Ama yapamam.
Suratına vurmak istiyorum ama o, Amerikalı.
Kimse seni almaya gelmeyecek, anlıyor musun Lillian?
Basit. Kimse seni almaya gelmiyor çünkü seni seven kimse kalmadı.
Sonra deprem başladı.
Seni ziyarete geldi. Cumartesi günü. Ve otel fişini buldu.
Ve onu kendi yerleştirmediyse nerede bulduğunu düşünemiyorum.
Artık birlikte olmadığımız hâlde öfkeleniyor.
Aklını kaçırmış.
Boynunda atan damar. Alev saçan gözler.
Bana o sahip olamazsa kimse olamazmış diyor.
- Oğlumu başka bir erkek büyütemez! - Oğlunu mu?
Oğlumu! Seni mahkemeye vereceğim! İşini bitireceğim Lillian.
Veda et. Her şey bitti.
Yapmam. Yapamam. Yapmadım.
Ne zaman vakit bulacağım ki?
Patronumla yatmak sence bana ne kazandırabilir?
Yalancı! Yalancı! Yalancı!
Sen sadece süssün Lillian.
Sadece görülmek istediğin gibi görülüyorsun.
Sonra bir gün eve geldim.
Sana Happy Meal almıştım.
Her zaman önce patatesleri yersin.
Eve geldim...
...ve asla unutamayacağım bir şey gördüm.
Ben de ışığı kapattım.
Yatağımız, uyuyamadığımız zaman teknedir.
Ama sen köpek balığıydın Lillian.
Bir polis?
Hem de o kadar insan içinde beyaz Amerikalı polis.
Yaptığı için onu yakarlardı. Yok ederlerdi.
Yalancının tekisin!
Ama o, Amerikalı.
Ondan önceki kadınlar ve onlardan önceki cadılar gibi.
Sana geliyorum!
Cevap hayır.
Asla yeterli olamam.
Olmak istediğim anne, olduğum anne değil.
Senden aldığım şey oğlum.
Anne!
Sildiğim şey.
Tıpkı onun dediği gibi bir anneyim...
Anneliğim...
- Anneliğim... - Hey!
Hayır.
Hayır. Hayır.
Lillian'ın hikâyesi böyle bitmiyor.
İçeri geldi ve pencereyi kapadı.
Birine seni kaldırımdan kazımasını söylemeyi düşünsene.
Yapamam.
İçeri girdi. Tanrım.
Kimsin sen?
Bu dünyadaki kötü şeyler.
Ama hiçbir şey o düşüşe değecek kadar kötü değil.
Brian West kazanmıyor!
Sadece ruhun karanlık gecesi.
Lillian daha yüksek şeylerle olan bağlantısını kaybetmişti.
Karanlık bir gece, manevi bir cevap bekler.
Sen Tanrı mısın?
Bir kadın tanrı mısın?
Biliyordum.
Beni cezalandırmaya mı geldin?
Tüm gücünü kullandığında
Ruhlardan yardım iste Lillian.
Sence cezalandırılmalı mısın Lillian?
Hep böyle hissetmedin mi?
Çünkü gittin.
Çünkü sağ kaldın.
Kocana ve çocuğuna söylediğin yalan yüzünden mi?
Tüm yaptıkların için?
Cezalandırılmalı mısın?
İnanacağım.
Söz veriyorum inanacağım.
Zarafet dolu Meryem'e selam olsun.
Tanrı...
Kutsanmış olan...
Bunu bilmiyorum.
Oğlunu bu dünyada yalnız bırakmaya teşebbüs etmek?
Cezalandırılmalı mısın?
Seninle anlaşma yapacağım.
Lütfen. Her şeyi yaparım.
Ne yapacağımı söylemeye mi geldin?
Lillian merak etti, acaba başka bir yerde 200 numaralı odada yatan oğlu için
anlaşma yapmak üzere diz çökmüş olan bir kadın var mıydı?
Gitmeyeceğim.
Ben onun annesiyim.
Tek olmam gereken bu.
İyi bir anne olacağım.
Söz veriyorum. Olabileceğimin en iyisi olacağım.
Her şeyi yaparım.
Bundan paçayı kurtarmama izin verirsen.
Bunu bir şekilde ortadan kaldırabilirsen.
Yaptığımız bu anlaşmalar
gerçektir.
Lillian'ın bilmediği, bugünden 35 yıl sonra
Apollo Kagwa annesinin bu odada yaptığı anlaşmanın bedelini ödeyecekti.
BRIAN KAGWA SEVGİLİ OĞUL
Sen ne dedin?
Hiç.
Tanrılar alacaklarını alacak.
Kendini bir bavul içinde nehrin dibinde bulacaksın.
Sonra Lillian anladı.
Sorununun çözümü en baştan beri bu odadaydı.
İtiraf etmesine gerek yoktu.
Polisi aramasına gerek yoktu.
Apollo'ya söylemesine gerek yoktu.
Hepsini kendi yok edebilirdi.
Ne yaptığını biliyorum Lillian. Biliyorum!
Sessiz ol!
Sen kazanmayacaksın göt.
Lillian fark etti ki
dünyada hiç kimsenin bilmesine gerek yoktu.
Asla.
Ama çok dikkatli olacaktı.
Köpeği yemeye karar verdi
ve gerçekten de şişman bir köpekti.
Ama tüm konuşmalarına rağmen
Brian'ın da yaşayıp yaşamadığını merak eden kimse yoktu.
Sevdiklerimiz için...
Yapmayacağımız şey yoktur.
Lillian uzun zaman önce verdiği bir sözü hatırladı.
Verdiğini bile unuttuğu.
Sana bir şey olmasına izin vermeyeceğim.
Seni nefesim ve ruhumla koruyacağım.
Her molekülümle.
Ve o sözü tuttu.
Olacağına yemin ettiği anne olmuştu.
Bak, güneş kendini gösteriyor.
Işığı tekrar açma vakti.
BİR İŞARET ARIYORSAN BU O.
Lillian, bu ülkeye ayak bastığı andan beri
her şeyin daha iyi olacağına nihayet inanabilecekti.
Kendini Amerikalı hissetti.
Bu masal 1968'deki çöp grevi sırasında başlıyor.
Şubat ayında New York belediyesi temizlik işçileri
tam sekiz gün boyunca çöp toplamayı reddetti.
Yüz bin ton çöp kaldırımları doldurdu, sokaklara saçıldı.
Sıçanlar sabah koşucuları arasında fink atıyordu.
Çöp yangınları havayı kaynatıyordu.
Beş mahalledeki hayat ölülere teslim edilmişti... - V
Lillian'ın ilk ve tek çocuğunun tohumu
1977'nin güzelim bulanıklığında atılmıştı desek yanlış olmaz.
Amerika'da tarihi silerek yeniden yazıyoruz.
Ama tarih gömülü kalmayacak,
anlaşmalar geriye döndürülmeyecek
ve tanrılar bedelleri alacak.
Alt yazı çevirmeni: Orhan Cevher