NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Kiedy jesteś
Tutaj ze mną
Znikają ściany tego pokoju
Są tylko drzewa
Niekończący się las
Kiedy jesteś tutaj ze mną
Ten fioletowy sufit
Przestaje istnieć
Widzę niebo nad nami
Leżę tu...
Jak wyglądam?
Piękna, jak zawsze.
Miło cię widzieć H.
Wzajemnie.
Jak się masz, Bianco?
Wszystko wspaniale.
Spójrz, Bianco.
To ten słynny Albatros.
- Kopę lat. - Zawsze jesteście tu mile widziani.
Idziemy?
Chodźmy.
W bezkresie nieba
Dla ciebie i dla mnie
Na niebie
Brawo!
Cudownie!
Panie Luciano.
Arístides!
Cieszę się, że pan z nami jest.
Bianco, jak minęła podróż?
Ciągnęła się, ale mamy rzeczy do zrobienia.
Pora się tym zająć, prawda?
Wysyłamy po sześć walizek dwa razy w tygodniu.
W każdej 20 kilo heroiny.
Nie jestem dobry w liczbach. A jak tam w laboratorium?
Działa. Chcesz zobaczyć?
Kochanie, nie lubię hiszpańskiego wina. Każ im przynieść mi coś innego.
Arístidesie, przynieś jej kieliszek francuskiego wina.
Albo cokolwiek innego.
Kochanie, omawiamy interesy.
Gratulacje, H. W Nowym Jorku byli pod wrażeniem.
Dziękuję.
Sok pomarańczowy z odrobiną wódki.
Rozumiesz?
Zrób jej Śrubokręt.
Pierwszy raz w Barcelonie?
Barcelona to...
ogromne miasto.
Bardzo duże.
Ojciec Bambino...
dobrze zna się z moim ojcem.
To dobrzy kumple.
A jego matka...
To takie smutne.
Nie przestaje płakać.
Chcę cię o coś spytać.
Obiecałem to jego mamie.
- Gdzie jest Bambino? - Wszędzie go szukaliśmy.
Wyszedł z domu podczas fiesty i tyle go widzieli.
- Camino wychodzi z siebie. - Biedactwo.
On nie pisze, nie dzwoni.
Nic.
To dziwne.
Bardzo dziwne.
Dzwonił do mnie co wieczór.
Telefonował co wieczór, odkąd przyjechał do Barcelony.
O wszystkim mi powiedział.
Włącznie z tym, o czym ty mi nie powiedziałaś.
Nie chciałam cię martwić. Robiłam dla ciebie wszystko.
Powiedział mi też, że mnie okradasz.
Podbierasz z walizek.
Okradasz mnie!
Mnie!
Jak tylko mi to przekazał...
zniknął.
Zapytam ponownie.
H...
gdzie jest Piero?
Powinnaś tam być z wszystkimi. Mamy ważnego gościa.
Nie rozkazuj mi. Nie jesteś moją szefową.
Ani ten Włoch.
Nazywa się Luciano, a to należy do niego.
- Skąd to masz? - Skąd mam co?
Łamiąc zasady, możesz zapomnieć o śpiewaniu tutaj.
A zasady ustalam ja. Nie słyszałaś?
To jest jej garderoba. Mirta może robić, co chce.
Zostawisz nas samych?
- Przepuść mnie. - Co się dzieje?
Nie idź za mną! Proszę.
Masz występ o 11.
- Nie okłamałam cię! - Okłamałaś! Piero mi powiedział!
Nie jestem złodziejką! Słyszysz?!
Więc kto to zrobił? Kto ma moją forsę?
Pracuję dla ciebie!
Nikt nie zarobił dla ciebie tyle, co ja!
- Wystarczy! - Nikt!
To proste. Chcę moją forsę.
I chcę zobaczyć Bambino!
Będę w Ritzu.
Idziemy.
Jeśli chodzi o forsę, zrobię, co każesz. Ale jeśli chodzi o Bambino...
Będzie ciężko. Co mu powiedziałaś?
Nic. Nie chciał słuchać.
Myśli, że go zabiłam.
Zacznij zbierać pieniądze.
Zdradziła cię.
Myślałam, że przyjechałeś ją zabić.
Nawet diabeł zasługuje na drugą szansę.
Tylko jedną. Nie chcę o tym myśleć.
Dobrze, więc teraz pomyśl o mnie.
Oprowadź mnie po Barcelonie.
Może najpierw do apartamentu?
Czy twoje serce to wytrzyma?
Już skradłaś mi serce.
Jedziemy!
- Dobrze cię widzieć poza łóżkiem. - Przyniosłaś ciasto?
Nie przełknę go.
Pyszne. Zrobione na zamówienie.
To dla ciebie.
- Daj większy. - Będzie ci niedobrze.
Taki wystarczy.
I co? Dobry?
Załóż, bo cała się pobrudzisz.
Angelines!
Nie mogę dłużej tu być.
Wszystko mi go przypomina.
Znajdziemy inne lokum.
Nie.
Nie zostanę w Barcelonie.
Neapol też odpada. Jadę do domu.
Nie wiem, co robić.
Znowu zaczyna.
Zazdrości nam ciasta.
Angelines!
Zobacz, co u niego.
Luciano tu jest.
W Barcelonie?
Może tu przyjść i cię dopytywać.
- Co powiedzieć? - To samo, co policji.
Pokłóciliście się, był pijany i wyszedł.
Co Luciano tu robi?
Przyjechał tylko na kilka dni.
- Nie zostawię cię. Usiądź. - Zostaw.
Siadaj!
Zostaw mnie! Nie wiem, czemu tu z tobą przyjechałam!
Nie prosiłam cię o to.
Przy tobie wszystko zaczyna się dobrze i kończy źle. Ty...
przyciągasz pecha jak magnes.
Doprawdy?
Kim byś była beze mnie?
Co teraz byś robiła?
No co?
Powiem ci.
Byłabyś chora i głodna.
Byłabyś tą samą dziwką, o którą nikt nie dbał,
i mieszkałabyś w tym samym domu, w którym cię znalazłam.
Nie wyprowadziłabyś się, bo nigdy tego nie robisz.
Mam rację czy nie?
Jesteś chora.
Nie, to ty sama jesteś chorobą.
Jeszcze tego nie pojęłaś?
Zarażasz wszystkich, a sama masz się świetnie.
Nie spoczniesz, póki nas nie wykończysz.
Silvia?
Czemu to zrobiłaś?
Żadnych wyjaśnień?
Nie.
Nie pracujesz, nie śpisz.
Źle z tobą.
- Próbuję się tobą opiekować. - Nie chcę.
- Nie w ten sposób. - To co mam zrobić?
Boję się iść do pracy,
bo nie wiem, co znajdę, gdy wrócę w domu.
Serio. Boję się.
- Czego się boisz? - Że zrobisz coś głupiego.
Skoczysz z balkonu.
Tak.
Myślisz, że o tym nie myślałam?
Przepraszam.
Podobno Włosi będą tu szukać zaczepki.
- Kto ci to powiedział? - Dasz mi broń?
Będę musiał się bronić.
- Jeszcze tego by brakowało. - Wszyscy macie spluwy.
Jak miałbym ci dać broń?
Uratowałem życie H.
Tak, i to najlepsza rzecz, jaką zrobiłeś.
- Teraz spływaj. - Dasz mi spluwę czy nie?
Zobaczymy.
Ale jeśli choć w połowie...
jesteś tak odważny, jak twoja siostra,
to nikogo się nie obawiam.
Idź już.
Mógłbym zebrać trochę forsy w kilku miejscach, ale...
wkurzyłem już paru gości, ściągając z nich długi.
Nie mamy więcej.
Może w tym miesiącu nie zapłacimy gubernatorowi?
Myślisz, że ta suma zadowoli Luciano?
Nie damy mu tej forsy.
To oznaczałoby, że mu ją ukradliśmy.
Gorzej będzie, jak jej nie damy.
Jak damy, to nas zabije.
Jest tylko jedno wyjście. Wyjedźmy.
Jedź, jeśli chcesz.
To nie ja zabiłam Piero.
I zarabiam dla Luciano więcej, niż się spodziewał!
Co? No co chcesz powiedzieć?
Ventura.
Ventu.
To ja.
Oriol.
Przysnąłem.
Co jest? Jak się masz?
Byłem u ciebie, żeby cię zabrać na trening.
Wyścig jest w niedzielę.
Wyprowadziłem się kilka tygodni temu. Postawisz mi drinka?
Nic z tego.
- Dlaczego? - Bo sypiasz w barze.
Chodź. Gadałem z twoim ojcem. Chce ci coś zaproponować.
Cóż za hojność.
Co masz do stracenia?
To wielki człowiek.
Germán, nalej jeszcze jednego i dolicz mi do rachunku.
Ventu, gdzie się podziewałeś?
Prawdę mówiąc, nigdzie.
„Wielki człowiek” pozamykał mi wszystkie drzwi.
Tego ci nie powiedział?
Chce, żebym go błagał?
Mam odstawić teatrzyk? Płakać?
On by tego chciał.
Nadal spotykasz się z tą kobietą?
Tak. Wszędzie chodzimy razem. Nie widzisz jej tu?
- Chodźmy. - Nie.
- Najpierw się napiję. - Nie. Chodźmy.
- Kup mi drinka i pójdziemy. - Ventu.
To ja. O co chodzi?
Kto ci to powiedział? Jesteś pewien?
Robisz tak co wieczór?
Od kiedy?
Przyszłaś mnie zbesztać? Śmiało.
Mirto.
Widzę, co się z tobą dzieje.
Ale musisz żyć dalej.
Trzymać się.
To nie wina Mateo.
Wiem, że muszę przestać.
Myślałam, że to mi nie zaszkodzi...
ale już wiem, że ciągnąc to dalej...
nie będę mieć odwrotu.
Nie zaśpiewasz w takim stanie.
Zrobię, co każesz, ale pozwól mi śpiewać!
Bez tego umrę.
Luciano miał zawał. Wieczorem podczas kolacji w hotelu.
Przy wszystkich. Przewieziono go do szpitala.
Nie żyje?
Nie wiem.
Charly.
Kochanie, trzymaj się. Bądź silny.
Bądź silny.
Co z nim?
Źle. To cud, że żyje.
Jest u siebie? Chcę go zobaczyć.
Nie rozumiesz, że to twoja wina?
Chcę z nim porozmawiać.
Przyszłaś, żeby spłacić dług?
Nie podkradałam forsy!
I nigdy nie będę.
Charly jest nieprzytomny.
Nie może rozmawiać. Nawet ze mną.
Jak się wybudzi, powiedz mu, że byłam i znów przyjdę.
Luciano nie umarł.
Pewnie ma anioła stróża.
Dojdzie do siebie?
Leży w ciężkim stanie w hotelowym apartamencie.
W szpitalu nie jest bezpiecznie.
Ciężko pracowaliśmy, by pozbyć się H.
- Musimy pogadać z Luciano. - Nie.
To wspaniała okazja.
Działajmy teraz, póki on jej nie chroni.
Zlikwiduję ją.
W biurze Malpiki.
- A potem? - Potem?
Przyszłość będzie nasza, przyjacielu.
Cześć. Miałam się tu spotkać z Silvią.
Nie ma jej tutaj?
Jest. Wejdź.
Dokąd jedziesz?
Nie proś, żebym została, bo to zrobię...
i będę tego żałowała.
Nie odchodź w ten sposób.
Porozmawiajmy.
Wezmę parę rzeczy z sypialni.
Alejandro...
ułatw jej to, choć ten jeden raz.
Jest bardzo odważna. Nie wiesz, jakie to dla niej trudne.
Zarówno ta decyzja, jak i wyznanie mi wszystkiego.
Prośba o pomoc wymaga odwagi.
Co ci powiedziała?
Mówi, że nic jej nie jest.
Ale to nieprawda.
Nie mogę nic zrobić?
Jestem zmęczona.
Życie powinno być łatwiejsze, Alejandro.
Mirto!
Zaczekaj! Mirto!
Nie wiem, o co chodzi.
To moja wina.
Nie lubię być pewna jutra.
Nie umiem się przyzwyczaić.
Nie rozumiesz?
Całujesz mnie, jakby świat się kończył.
Zraniłeś mnie.
Kiedyś tak będzie. Wszystko się skończy.
Masz chusteczkę?
Mirto...
Masz imię jak ta roślina.
Oddam ją później.
Zatrzymaj ją.
- Cześć, Herminio. Jest tu mój ojciec? - Wejdź!
Wejdźcie obaj.
Co my z tobą zrobimy?
Daruj sobie, tato.
Przyszedłem.
W samą porę, by znów odejść...
jak nie przeprosisz.
Jestem twoim synem. To się nie zmieni.
Masz rację.
Możesz zostać szefem działu przejęć,
ale najpierw spędzisz dwa lata w Buenos Aires.
Pomożesz tam w inwentaryzacji.
Naprawdę?
Zgodzisz się, że w tej sytuacji najlepiej będzie ci wyjechać.
Z pożytkiem dla ciebie i nas wszystkich.
Później pogadamy o pensji.
„Z pożytkiem dla ciebie i wszystkich”.
- Będziesz się ścigał? - Tak.
Dani Güell się wycofał.
Jeśli trochę zaryzykujemy, wygramy.
Mamy lepsze motocykle.
Wyobraź to sobie. Ja na pierwszym, ty na drugim miejscu.
Brzmi dobrze.
To ona?
Heleno!
- Nie widziałam cię na sali. - Dość tych gierek.
Spójrz na mnie.
No spójrz.
Wszystko ci oddałem.
Wiem.
I jestem ci wdzięczna.
Wdzięczna?
Chodź ze mną.
Czasem myślę, że wszystko zaplanowałaś. Od pierwszego spotkania.
Kiedy cię okłamałam?
A kiedy mówiłaś mi prawdę?
- Zawsze. - Zostaw mnie.
Kiedy jesteś tu ze mną
Znikają ściany tego pokoju
Są tylko drzewa
Niekończący się las
Kiedy jesteś tutaj...
- Przestań. - Co?
Nie mogę.
Ten fioletowy sufit
Przestaje istnieć
Ventura!
Widzę niebo nad nami
Leżę tu
Opuszczona
Jakby nic więcej nie istniało
Nic innego na świecie
Dźwięk harmonijki
Brzmi dziś niczym organy
Grające dla ciebie i dla mnie
W bezkresie nieba
Dla ciebie i dla mnie
Na niebie
Dźwięk harmonijki
Brzmi dziś niczym organy
Grające dla ciebie i dla mnie
W bezkresie nieba
Dla ciebie i dla mnie
Na niebie
Heleno, przepraszam.
Możemy porozmawiać?
W Neapolu już walczą o schedę po nim.
Nikt nie będzie się nas tam spodziewał,
ale Bóg dał Charly'emu kolejną szansę.
Jest nadal słaby, ale wracamy dziś do domu.
Cieszę się.
Masz szczęście.
Dopóki żyje, będzie cię bronił.
Nie zabiłam Piero.
Wrócił pijany.
Camino musiała się bronić.
Nie wierzę ci.
Ale Charly tak.
Zawsze w ciebie wierzył, nawet jeśli go zdradziłaś.
Co tydzień dostawał swoją działkę.
Wie, że nie chcę zawieść jego zaufania.
Mówiłam mu, żeby cię zabił, ale mnie nie posłuchał.
Charly chce, żebyś została w Barcelonie
i kierowała tu interesami.
W końcu ci się udało.
Uważaj na Senovillę.
To zdrajca. Piero powiedział tak przez telefon.
- Czemu mi to mówisz? - Charly o to prosił.
Wiesz, co o tobie mówią?
Że potrafisz wziąć byka za rogi.
To prawda?
Zawsze to robiłam.
Zrobimy to z tobą lub bez ciebie.
Ale chcemy dać ci szansę, żebyś mogła się uratować.
Skorzystasz z niej?
Chcecie ją zabić?
Co miałabym zrobić?
Nie żyje od tygodnia. Ciało zaczęło się rozkładać.
Znaleziono go na wysypisku w dzielnicy Garraf.
- Miał przy sobie dokumenty? - Nie.
Ale garnitur jest z Włoch i miał kwit z pralni.
Wystarczyło zapytać o dane klienta.
Piero Felice.
Jeden z ludzi H.
Zginął od rany kłutej.
Po co mi pan to mówi?
Myślałem, że chcesz wiedzieć.
Silvia wszystko mi powiedziała.
Przepraszam.
Jadę do Albatrosa.
Ciekawe, co powiedzą o tym trupie.
Proszę zaczekać.
Nie do Albatrosa. Mogę z panem pojechać?
Tino, co to za hałas?
Wyłącz to.
Mama lubi tańczyć do tej płyty.
- Nie wyłączaj. - Boli mnie głowa.
- Poczytamy bajkę? - Nie.
Mama zaraz przyjdzie po mnie i po dzidziusia.
Kiedy wrócisz do domu, zamieszkamy z nią.
To ona! Mamo!
Przykro nam, że musi pani to przechodzić, ale to konieczne.
Powiedziałam, co wiem. Czego jeszcze ode mnie chcecie?
Wiemy, że pani mąż zmarł w wyniku ciosu zadanego nożem.
Czy miał jakichś wrogów?
Piero.
Wybacz mi.
Nie chciałam tego zrobić.
Nie chciałam.
Nikt nie widział Senovilli.
Nie odzywa się nawet do rodziny.
Otwórz drzwi i wpuść klientów.
Powiem im.
Zdjęłam plakaty Mirty.
Kilku moich ludzi przeszukuje okolicę.
Sprawdzili sale bilardowe?
Wiem, gdzie on jest.
Przyjdzie tu za chwilę.
Razem z Laforetem.
Co ci powiedzieli?
Mam otworzyć tylne drzwi, kiedy H będzie w biurze.
Zostaw ją.
Mają mnie za zdrajczynię. Wy również.
Ale dałaś mi drugą szansę.
Chcą cię dopaść.
- Czemu mi nie powiedziałaś? - Mówię teraz.
Zrób, o co proszą. Otwórz drzwi.
Niech zespół gra jak zwykle. Jak przyjdą, będziemy na nich czekać.
Masz.
Pilnuj jej, jakby to była ona.
Ochronię cię, siostrzyczko.
Nie ma innych barów w mieście? Nie jesteś dziś mile widziany.
Camino się przyznała.
Zabrano ją na przesłuchanie.
Ciebie też wkrótce aresztują.
Chcę pogadać.
- Jedźmy na komisariat. - Nie.
Nie wyjdę, póki nie porozmawiamy. Chodźmy do twojego biura.
Jean.
Wolałbym nie wchodzić.
Myślisz, że jak zostaniesz, nie spłoniesz w piekle?
- Za wcześnie. - To nawet lepiej.
- Jest w biurze? - Tak, ale nie tak szybko.
- To nie jest dobry moment. - Ja o tym zadecyduję.
Dość!
Ile chcesz pieniędzy?
Podaj sumę i idź sobie.
Sama mam to zrobić?
Chcę zobaczyć cię w więzieniu.
Camino tylko się broniła. To nie fair, że teraz za wszystko płaci.
Znowu przyszedłeś, żeby zaproponować układ.
Powiedz prawdę.
Czemu ciągle wracasz do Albatrosa? Czego ode mnie chcesz?
Znajdźcie tę dziwkę.
Widzisz? Właśnie tego tu szukał.
Sukinsyn! Nie pozwólcie mu uciec!
- Mateo! - Heleno!
Helena.
- Zawieźmy go do szpitala. - Nie. Chodź.
Heleno!
Pokaż się!
Coś ty narobiła?!
Wchodź.
Kurwa!
Drzwi są zamknięte, co?
Wypuść mnie albo ją zabiję!
- Nie wyjdziesz stąd żywy. - Co ze mną zrobisz?
- Zamknij się! - Tyle knucia i taki tego koniec.
Jaka szkoda.
Zawsze coś spieprzysz.
Chciałem tylko swojej doli. Należy mi się!
Wy tak nie robiliście?
Co złego niby zrobiłem?!
Prawie mnie zabiłeś!
- Jak z tobą? - Co się stało?
To koniec. Teraz trzeba pomyśleć o przyszłości.
Ktoś musi obejrzeć tę ranę.
Co za debiut.
Przepraszam.
Mogłem być bardziej czujny. Zaskoczyli mnie.
W tym właśnie tkwi problem. Oni nas zaskakują, a my ich nie.
Gdzie jest Helena?
Powinienem cię tu zabić.
Powiedziałbym, że cię uratowałem.
Potem próbowałaś mi uciec...
strzeliłaś do mnie i zabiłem cię w samoobronie.
Przyjechałem tu, żeby zacząć od nowa, ale znalazłem tu ciebie.
Na każdym kroku...
za każdą sprawą, w każdej wiadomości,
czaiłaś się ty.
Zawsze ty.
Dziękuję.
Co teraz zrobisz?
To, co zawsze.
Przetrwam.
Jestem wiatrem
Gniewem, który przychodzi i cię porywa
Który wzywa cię w nocy I nigdy nie zaznaje spokoju
Jestem głosem gór i morza
Jestem wiatrem
Jeśli cię pieszczę, nie ufaj mi
Nie wiem, jakie prawo rządzi moim sercem
Jestem miłością zmienioną w namiętność I idę po ciebie
Idę po ciebie.
Jestem powietrzem, które wzdycha w nocy
I jest słodsze z nadejściem świtu
Jestem gniewem, który nagle wybucha
Nie dbając o to, czy przygaśnie Tak szybko, jak przyszedł
Jestem wiatrem
Przemierzam pustynię I zbliżam się do ciebie
Jestem siłą, która przyciąga twoje ciało
Będę cię kochać Bo ta miłość jest nam przeznaczona
Silniejsza ode mnie
Napisy: Wojciech Matyszkiewicz