Thom.
Najgorsze, że nie zobaczysz, jak to się skończy.
Była taka młoda.
Całe życie miała przed sobą.
Boże. Całe pieprzone życie.
-Boże. -Gretch.
Zamknij bagażnik.
-Przykro mi. -Zamknij go, kurwa!
Dzicz
-Pani Klein? -Tak.
Zajmuję się przyjmowaniem pacjentów.
-Jak się pani miewa? -Chyba dobrze.
Choć ta jarzeniówka działa mi na nerwy.
Przestała migotać.
Nie mam halucynacji.
Powinnam uważać na słowa, bo jeszcze postawicie mi tuzin diagnoz.
Słyszę, że ma pani podwyższony poziom stresu.
To głównie związane z pracą.
Do tego samookaleczenia.
Kiedy to się zaczęło?
Jakieś cztery dni temu to się nasiliło,
ale to nic takiego. Raczej tik nerwowy.
Dobrze. W takim razie...
Pora na zdanie broni.
Telefon, klucze, pasek. Znam zasady.
I to dobrze.
Przez swoją pracę.
Znam się na tym, bo zgłębiłam tego typu placówki.
Pod kątem zawodowym.
Kiedy porozmawiam z lekarzem?
Wiem, że nie wymagam nagłej interwencji,
ale nie chciałabym czekać cały dzień.
Przykro mi. Obchód skończył się godzinę temu.
Co?
-Lekarz wróci jutro rano. -Słucham?
Jadłospis ze stołówki.
-Zaraz. Co? -Ma pani fart.
Dziś potrawka z kurczaka.
Nie. Chwila. Muszę z kimś porozmawiać.
Kurwa!
Proszę.
Cześć, Leah. Wpadłem sprawdzić, co u ciebie.
Mam coś dla zabicia czasu.
Wyszukiwanki słowne, ekstremalne sudoku.
„Ekstremalne”? Też coś.
To nie skoki ze spadochronem.
Mogę?
Przejrzałem twoją kartę zdrowia.
Wskazuje, że jesteś spięta.
Zaburzenia snu, podenerwowanie i tak dalej.
Na to wygląda.
Co cię trapi?
Nuda daje mi się we znaki.
Ale głównie to, że nikt nie odpowiada na moje pytania.
No to super, że wpadłem, bo jestem dobrze poinformowany.
Wal.
Jesteśmy tu od dwóch dni. Gdzie moi rodzice?
Wkrótce się zjawią.
Departament stanu ma wydać im wizy.
Sporo z tym zachodu, masa detali. Miętusa?
Jest pan jak reszta.
Zadaję pytanie i dostaję niby-odpowiedź,
a potem cukierka.
Czuję się jak małe dziecko,
które pyta o Boga i śmierć.
Wymijająca odpowiedź i zmiana tematu.
To nie było moją intencją.
Wiesz co? Po prostu pogadajmy.
Dobra? Oboje mamy pełną swobodę,
a ja dbam, byś czuła się nieskrępowana.
Zadaj mi kolejne pytania.
Zobaczymy, czy lepiej się spiszę.
-Mogę miętusa? -Tak.
Dobra odpowiedź?
Kiedy zobaczę się z resztą?
Liczę, że wkrótce. Poza kwestią kwarantanny
nie możecie się widywać podczas śledztwa.
Dzięki temu wasze relacje będą bardziej szczere i przejrzyste.
-Brakuje ci ich? -Tak.
Chyba bardziej, niż myślałam.
Wręcz...
dużo bardziej.
Może czas zrobił swoje.
Ale w pewnym momencie wszystkie zaskoczyłyśmy.
Nie to, że się zaprzyjaźniłyśmy.
Ale stałyśmy się zgraną grupą.
Ustanowiłyśmy zasady. Każda miała przydzielone zadanie.
Nawet jeśli brzmi to drętwo.
Zasady były sprawiedliwe, zadania podzielone,
a do tego każda miała prawo do dnia wolnego.
Bo warunki były nieznośne i każda zasługiwała na odpoczynek
i czas na przemyślenia. Oprócz mnie.
ŻARCIE - H2O - OGNISKO DREWNO - SPRZĄTANIE - LABA!
Gdy zniknęło ciało, wszystko znów zaczęło wydawać mi się podejrzane.
Ogarnęły mnie...
czarne myśli.
Pytanie.
Czemu Święty Mikołaj nie ma dzieci?
Bo spuszcza się raz w roku, i do tego w kominie.
Co?
Pomyślałam, że przyda ci się sprośny, świąteczny dowcip.
Okazuje się, że tak.
Nie będę pytać, o czym myślisz.
Mnie często o to pytają, bo mało się odzywam.
Nie lubię tego.
Ale gdybyś chciała pogadać, to wal śmiało.
Mój dziadek zwykł mówić:
„Grosik za twoje myśli”.
Co za koszmar.
Okropny wstęp do rozmowy o czyimś życiu wewnętrznym.
PRZEBUDZENIE EWY
Weź to. Gdy robi ci się mętlik
i chcesz uporządkować myśli, spróbuj tego.
Nie. Próbuję nie zwariować. Zapisywanie myśli działa na odwrót.
Z jednej zatrutej myśli
potrafię zrobić 11 000.
Mogę zerknąć?
To nic aż tak osobistego.
Tylko spostrzeżenia, myśli i cytaty.
Nora.
DOROTHY - KIM OKAZAŁ SIĘ PIOSENKARZ W MASCE?
Super.
Mogłabyś spróbować.
Nie umiem rysować.
Suche zapiski. Bez emocji, bez zahamowań.
Pisz o tym, co widzisz, co słyszysz, co wiesz.
Uwolnij się od ciężaru.
Pomogło ci to?
To było dość dziwne.
Prowadziłam wcześniej pamiętniki, ale nie takie.
Bez pisania o... uczuciach.
Zwykle jak to wyglądało?
Przelewałam duszę
na papier.
A miłość, miłość jest
o całe niebo stąd...
Zamieszkałem w lesie, albowiem chciałem żyć świadomie.
Ale mam przeczucie, że w zamian nabawię się salmonelli.
Nie powierzyłbym Colby'emu grillowania hamburgerów.
Śpi na forsie.
Jego tata wynalazł technologię stojącą za Bluetooth.
Nikt w jego rodzinie od lat pewnie nie zaglądał do kuchni,
a powierzyli mu pieczę nad grillem.
To ja na pewno podziękuję.
Wszystko gra?
Tak.
Po prostu nie jestem głodna.
Przy okazji dzięki, że przyszłaś.
Wiem, że to nie twoja bajka.
Twoja też nie.
Tak, wiem.
Ale...
w kółko krytykuję wszystkich w naszej klasie,
aż coś sobie uzmysłowiłem.
Nie spędzam z nimi zbyt wiele czasu.
I ktoś zdołał cię zaskoczyć?
Bo ja wiem?
Wszyscy w naszej szkole
udają 25-latków z Brooklynu.
Słuchają czarnych płyt i noszą pod pachą Niewyczerpany żart.
Więc fajnie zobaczyć, że potrafią się też powygłupiać.
A ja czasem czuję się, jakbym miała sto lat.
Jeśli miałabyś ochotę
wspólnie się odmłodzić,
-to chyba wiem jak. -Jak?
Tania wóda.
Wybacz, jeśli to mało wykwintne.
Może być.
Minęło 15 minut, a ty wciąż się z tym męczysz.
Spadaj. Nasrany zamiot.
Że co? Rozum ci odjęło? Daj, spróbuję.
Nie. Wcale nie pomagasz.
Udzielaj się konstruktywnie.
Wiem, co robię.
-Wiem... -Wcale nie.
-I już! -Przestań!
Masz swój namiot.
Pozwól mi nacieszyć się swoim sukcesem.
Złaź z mojej poduszki.
Kurczę. Namiot z szyberdachem.
Tak.
Racja.
Mogę?
Na pewno?
Masz zimną rękę.
O Boże. Ty... płaczesz?
Kurwa.
Kurwa. Przepraszam.
Przepraszam. Kurwa.
Jestem w totalnej rozsypce.
Przez to wszystko.
Wszystko, czy przez niego?
Nie uznaję przemocy,
ale mógłbym go zabić za to, co ci zrobił.
Nie mów tak.
Bo co? To dupek, Leah.
Nie mów tak.
Nie znasz go.
Owszem, znam.
Jeff Galanis to ostatni kutas,
który zawrócił w głowie licealistce,
a potem potraktował cię jak chuj.
Nie mów tak, kurwa. Nie wymawiaj jego imienia.
Dokąd idziesz?
Nie wiem.
Leah, stój. Jesteśmy w środku lasu.
Krwawy odcisk na dużym palcu u stopy.
Martha i Marcus... jak stare małżeństwo.
Shelby zachowuje się dziwnie
Znalazła torbę pilota z lekami.
Wiecznie gdzieś znika.
Zawsze ma jakąś wymówkę.
CO, KURWA, KOMBINUJE SHELBY
Hej, imprezowiczki!
Kto ma ochotę na ucztę?
Grubo!
Chodź do mamusi.
Białko, kurwa.
Tak, kuźwa.
Już czuję, jak licznik zdrowia wypełnia mi się na maksa.
Rasowa gejmerka. To z gry komputerowej. Mylę się?
Nie.
Wiem, że to małe żyjątka,
ale są takie pyszne, że nie mogę przestać ich jeść.
Co się ze mną dzieje?
Daj sobie przepustkę.
Na bezkręgowce.
-I gdy przymierasz głodem. -No.
A ty nie jesz małży?
Nie. Ja... dziękuję.
-Dlaczego? -Mam megauczulenie na skorupiaki.
Na urodzinach kuzynki zjadłam jedną krewetkę
i zasklepiła mi się tchawica.
Twoja strata.
Najlepiej pasuje do tego masło czosnkowe
i chrupiące frytki na tarasie w Barcelonie,
ale... Salud!
Cholerni bogacze.
Kurde, Toni. Idziesz jak czołg.
Jestem wierna nawykom.
No same przyznajcie. Są podobne w kształcie.
W kształcie i dotyku.
Co nie? Przypominają trochę...
Cipkę!
Co?
Chcecie wiedzieć, jak jeść ten mięciutki skarb,
to wam pokażę. Nie potrzeba masła. Wystarczy finezja.
Liż muszelkę.
Przynajmniej sobie poużywa.
Dawaj! Cholera.
Nigdy aż tak nie brakowało mi telefonu.
Możesz przestać?
No cóż.
To było zabawne. Shelby nie zna się na żartach.
Owszem, znam się.
Po prostu...
nie widzę w tym nic zabawnego.
-Konkretnie w czym? -No wiesz.
W pornograficznych zachowaniach.
Jestem chrześcijanką. Z religijnej rodziny.
Więc mam prawo czuć obrzydzenie.
Masz krzyż w dupie.
Fajnie jest poświntuszyć.
To nie wszystko.
Nie kituj, Shelby.
Dajesz mi to do zrozumienia.
Wiem, w czym rzecz.
Co masz na myśli?
Że jestem lesbijką. To ją obrzydza.
Nieprawda.
Zasługujecie na szczerość, więc powiem wprost.
Wierzę, że to grzech.
Kurwa, nie wierzę.
Wybacz, ale takie mam przekonania.
Nie czuję nienawiści.
-Tylko żal mi... -Pierdol się.
No co?
Nie mam prawa do swoich przekonań?
Nie do takich.
Pomóc ci?
Nie chcę zapeszać,
ale mam pewne przeczucie.
Wkrótce nadejdzie pomoc.
Martha, o co chodzi?
Nie możesz myśleć w ten sposób.
Spodziewałam się tego.
Shelby, mówię serio.
Nie możesz krytykować kogoś za to, kim jest
i na co sam nie ma wpływu.
Nie muszę wszystkich akceptować.
Ale staram się wszystkich kochać.
Nawet jeśli sami to utrudniają.
Spójrz mi w oczy i powiedz, że tak nie jest.
Przez to wszystko robi mi się...
Coś nie tak?
O Boże.
Chodź się gdzieś położyć.
To nie koniec.
Nie przejmuj się. Pewnie coś zjadłaś.
-Klein? -Tak?
Telefon.
Najwyżej dwie minuty.
Co się stało?
Nie chciałem cię niepokoić i dokładać ci problemów...
Czuję, jak się pocisz, Thom. Mów, co się dzieje.
Mamy kod 215.
Wszystkie oprócz jednej.
Szczegóły.
Wygląda na zatrucie pokarmowe.
Są w różnym stanie. Od łagodnego do krytycznego.
Zaraz tam będę.
Przecież byłaś na to przygotowana.
Audrey jest gotowa, my też. I w końcu nie są bezbronne.
Mają antybiotyki i halophin na mdłości.
Mimo to przyjdę.
Dzwonił mąż.
Nagła sytuacja w domu.
Muszę natychmiast wracać.
Przykro mi. Do wypisu wymagana jest zgoda lekarza.
Dobrze.
Możemy to zorganizować?
Nasz lekarz jest nieobecny.
Nie ma go tu, wiem.
To szpital. Sześć pięter, na których roi się od lekarzy...
-Mamy swoje przepisy. -Zmieńcie je.
Muszę wrócić do domu. Moje dzieci zachorowały.
Przykro mi. Podpisała pani zgodę,
więc musi tu pani zostać przez dobę.
Mam gdzieś, co podpisałam. Dawaj telefon...
-Wszystko w porządku? -Tak.
Chcę wezwać taksówkę i odjechać.
-Mamy tu impas. -Impas?
Rozsądni ludzie potrafią się dogadać.
-Daj mi telefon. -Nie.
Puszczajcie.
Serio? Czy to konieczne? Co? Kurwa, nie!
Szlag. Co wy...
Dobra. No już.
Pomóż mi.
Połykaj, suko.
Widzisz? Przez ciebie gadam jak niewyżyty dupek z bractwa.
Gacie. Musiałam je tam zostawić.
Pieprzyć gacie. Pij.
Czy ona...
W porządku z nią?
Jak się czujesz?
Wszystko się chwieje,
ale najgorsze chyba minęło. A ty?
Dość chujowo.
Ale stosunkowo nie tak źle.
Toni ledwo zipie.
Wiesz, gdzie jest Shelby?
Dawała wodę Norze i Rachel.
Ale teraz... nie wiem.
Wciąż wyparowuje.
Słuchaj, skoro obie jakoś się trzymamy,
rozdzielmy się.
Ja zajmę się Toni, a ty przynieś czarną torbę.
Torbę pilota.
Dobra, jasne.
Wisi na drzewie z kolcami.
Są w niej antybiotyki i leki na mdłości.
Ze dwie tabletki. Dasz radę?
Dzięki.
Gdy miałam pięć lat, byłam przekonana, że pod moim łóżkiem czai się potwór.
Rodzice pytali, jak wygląda,
a ja mówiłam, że ma łuski i rogi.
I noże zamiast palców.
Widziałam go wyraźnie.
Rodzice tylko się śmiali,
mierzwili mi włosy i mówili, że mam bujną wyobraźnię.
Jak myślisz, dokąd szła?
Sama nie wiem.
Byłaś na tyle przytomna, by za nią iść. Pewnie miałaś podejrzenia.
Tak niedorzeczne, że aż wstyd mi mówić.
Nie będę cię osądzał. Przekonaj się.
No dobrze. Myślałam, że znalazła telefon.
I sposób, by skontaktować się z kimś poza wyspą.
Z kim?
Nie wiem.
Mówiłam. To niedorzeczne.
A to najbardziej racjonalna teoria.
Myślałam też, że może ma podziemną kryjówkę.
Że ukryła w niej strzelbę,
z której potem miała nas wystrzelać.
Albo że miała ciało Jeanette.
-Kompletna ze mnie wariatka, co? -Tak mówili o Koperniku,
gdy stwierdził, że Ziemia krąży wokół Słońca.
Niektóre szalone teorie okazują się słuszne.
Ale najprawdopodobniej po prostu szła do stawu po wodę. Prawda?
Zauważyłem,
że nie interesują cię racjonalne wyjaśnienia.
Jesteś bardzo bystra i wolisz wymyślać niestworzone historie.
I wolisz w nie wierzyć. Z dobrym lub złym skutkiem.
Domyślam się, że zwykle ze złym.
Widziałeś Iana?
Nie.
Jest tu dziś. Musi gdzieś być.
Jasne. Stuprocentowa frekwencja.
To imponujące jak na kogoś, kto wykazuje niedobór witamin.
Przyjdziesz w piątek na imprezę kuzyna Ivy?
Pachnie proletariatem, ale może być fajnie.
Przemyśl to.
Porozmawiamy?
Domyślam się, że nie przyszłaś w celach pokojowych.
Wiem, że ty to zrobiłeś.
-Słucham? -Przemyślałam to sobie.
To, co mówiłeś, do tego z taką złością,
wreszcie to sobie poukładałam.
Wysłałeś mu mój akt urodzenia.
-Co wysłałem i komu? -Mój akt urodzenia Jeffowi.
Nie kłam, proszę. Jesteś w tym beznadziejny.
-Całkiem odleciałaś. -Co zamierzałeś?
Zniszczyć to, co kocham, żeby móc się dostawiać?
Wtedy na ognisku wcale się nie dostawiałem.
Zrobiłem to, bo cię lubię.
I właśnie dlatego
nie waham się otwarcie krytykować twojego chłopaka,
ale nie rujnowałbym ci związku,
robiąc rzeczy, o które mnie oskarżasz.
Zadzwoń do niego.
-Co? -Zadzwoń i przyznaj,
że ty to zrobiłeś i że nikomu więcej nie powiesz.
Wybacz, Leah.
Nie mogę ci pomóc.
Wszystko mnie piecze.
Skóra, tyłek.
I pomyśleć, że kiedyś sama się do tego zmuszałaś.
Wolę nie.
Nie w tym momencie.
To moja wina.
Jak to?
Znalazłam te małże.
Przyniosłam je.
Nie wiedziałaś. Skąd mogłaś wiedzieć?
Przyniosłam je
i trzymałam w górze jak trofeum.
To było miłe uczucie.
Jak pieprzone zwycięstwo.
To moja wina.
Rachel, zamknij się.
To wszystko moja wina.
Przepraszam, Nora. Naprawdę mi przykro.
-Przepraszam. -Wiń mnie.
Wiń mnie, do cholery.
To przeze mnie tu jesteśmy.
Burdy o czynsz Wciąż w to nie wierzę
Święta spędzone przy zimnym kaloryferze
Urodziny nas dobijały
Teraz szampana chlamy jak wodę
Kurwa, gdzie jest Leah?
Nie...
Myślałaś, że je pozbierałaś.
Nie wiem, jak mogłam do tego dopuścić.
Przyczyny mogą być różne.
Delirium, odwodnienie.
Grawitacja.
Radziłbym, byś nie robiła sobie wyrzutów
i uznała, że to był zwykły pech.
To nie twój pierwszy niewymuszony błąd.
Co takiego?
Nie chciałem rzucać terminami. To z tenisa.
Miałem na myśli niezamierzoną pomyłkę,
która okazała się kosztowna.
Ta rozmowa telefoniczna
z twoim przyjacielem.
Emocje zawładnęły tobą do tego stopnia,
że nie poprosiłaś o pomoc.
Będzie mi pan w kółko wytykał błędy?
-Na co to się zda? -Nie o to mi chodziło.
Po prostu próbuję ustalić schemat zachowań.
Twój umysł, Leah,
jest jak...
Jak wytwornica mgły.
Napędza obsesje.
Obsesyjne podejrzenia,
cierpienie, miłość.
Do tego stopnia,
że przesłania ci zdrowy rozsądek.
Skutek jest taki, że popełniasz błędy.
O Boże.
Cuchnęło tam psią karmą.
Kijowa impreza.
Jak plac zabaw dla niedoszłych celebrytów.
Co porabiasz?
Mogę przyjść?
Dochodzę. Spluń na dłoń.
Kurwa.
O Boże.
Masz może chusteczkę?
Cholera. Tak. Sorki.
Nie widziałem cię na domówce u Bena.
Jak to możliwe?
Widocznie to nie w moim stylu.
A...
chodzisz z kimś?
Nie. A ty?
Tak jakby. Nie chcę ci ściemniać.
Jasne. Rozumiem.
Ona...
spędza weekend w Tahoe. Moja dziewczyna.
Nie wiem, co jutro porabiasz,
ale wybieram się z chłopakami na torowisko w Oakland.
Nawalimy się, powygłupiamy.
Chodź z nami.
Wysiadamy?
Tak.
Co jest?
Gdzie ten cholerny halophin?
Co się stało? Torba jest cała w piachu.
Nie wiem. Ale...
te antybiotyki, które nam dałaś, powinny pomóc, tak?
Zwalczą bakterie i wystarczą większości z nas.
Ale nie Toni i Marcie.
Halophin zapobiega odwodnieniu i wiem, że mamy dwie tabletki.
Dobra. Jeszcze jedna.
Daj im to. Poszukam drugiej.
Mam tabletki.
Mam... jedną.
Źle z nią.
-Toni. -Nic mi nie jest.
Siadaj. Musisz się napić.
Dot!
Drugi halophin... Nie ma go, kurwa.
O Boże. Niedobrze z nią.
To pomoże. Ale mam tylko jeden.
Dottie, to oczywiste, komu musimy go dać.
Martha, w porządku?
Tak. Wezmę pepto, wystarczy mi.
Dobra, Toni,
musisz to połknąć, dobrze?
Odwal się.
Biorąc pod uwagę, co wcześniej zaszło,
-Shelby nie powinna... -Wiem, co robię.
Połkniesz, jeśli ci ją dam?
Nic od ciebie nie chcę.
Ocali ci życie. Bierz cholerną tabletkę.
Kurwa, Shelby, daj, sama to zrobię.
Shelby, daj jej tabletkę.
Chryste, nie wolno mi jej pomóc?
Połknij, kurwa, tę tabletkę.
Uniosła się dumą.
Dlatego nie chciała leku od Shelby.
Coś w tym rodzaju.
Duma.
Jej nadmiar może być groźny.
Tak jak jej kompletny brak.
-Zobaczymy się jutro? -Spoko.
Czego?
Rutynowa kontrola.
Spadaj, jędzo.
Pamiętasz, jak mówiłaś, że nie będziesz wypróżniać się na powietrzu?
Dotrzymałaś obietnicy?
Poszła się jebać.
Jak moje jelita.
I godność osobista.
Miałam przeczucie, że kiedyś się zatruję.
Myślałam, że kurczakiem ze szkolnej stołówki.
Dzięki, że się mną opiekowałaś.
Nie ma za co. Nie ma o czym mówić.
Dobrze się czujesz?
Tak.
Mam tylko poty.
Pójdę się ochłodzić.
Powinnaś sporo pić.
Dzięki.
Marty?
Kurwa.
Martha!
Skarbie, wiem, że nie śpisz.
Przynieść ci coś?
Sprawdzę, czy mają twoje ulubione czipsy.
Takisy.
Nie możesz się tak zachowywać.
Leah.
Mare, lekarz prosi na słówko.
Wiem, że wyglądało to groźnie,
ale odniosła tylko lekkie obrażenia.
Złamane żebro i siniaki.
Miała sporo szczęścia.
Nic nie mówi.
To normalne po stanie szoku.
Nie potrafię...
do niej dotrzeć.
Od miesięcy jest jak zjawa.
Już myślę, że się jej polepsza,
a okazuje się, że to krok naprzód i dwa do tyłu.
Jeśli państwo chcą, mogę dać skierowanie do psychiatry.
Mówiąc „obsesyjne”,
nie chcę cię krytykować. Czy karcić.
To tylko termin na określenie twojego charakteru.
Sama widzisz, że pasuje do ciebie, prawda?
Rozumiesz też, że to może być niebezpieczne?
Dobrze.
Tutaj.
Połóżcie ją na boku.
Co się z nią dzieje?
Nie wiem. Może pepto jej zaszkodziło.
To co teraz, Dottie?
Przecież mówię, że nie wiem.
Wymyślcie coś.
Gdybyśmy miały halophin, przestałaby wymiotować.
Czemu dałaś mi ostatnią tabletkę?
-Toni... -Zmarnowałaś ją.
-Ja nie... -Spójrz na nią.
To dobra osoba, która troszczy się o innych,
a inni o nią. Ma rodzinę,
-a ty ratowałaś mnie? -Umierałaś.
I co z tego?
Ja się nie liczę.
Kurwa, ja się nie liczę.
Może zostało tam więcej leków
i któreś jej pomogą.
Może upuściłam je w lesie.
Kiedy tam byłam, majaczyłam
i chyba upuściłam torbę, i wszystko z niej wyleciało.
Nie mogłaś nam wcześniej powiedzieć?
Przepraszam.
Zaprowadź mnie tam, gdzie ją upuściłaś. Natychmiast.
Postawmy sprawę jasno.
Gdyby nie twoja paranoja co do Shelby,
nie musiałabyś teraz zmagać się z poczuciem winy.
Próbowałam to naprawić. Nawet jeśli nie od razu.
Owszem. Próbowałaś.
Czemu jest pan taki okrutny?
Nie rozumiem.
Oskarżenia, to, jak pan na mnie patrzy.
Jak...
Nie wiem. Jak na pieprzoną kryminalistkę.
No dobrze. To chyba przejaw paranoi.
Dokonujesz projekcji.
Przepraszam, jakie było pańskie zadanie?
Miał pan nas chronić?
-Tak. -Zapewnić komfort?
Można tak powiedzieć.
To czemu mnie pan atakuje?
Próbowałam to naprawić. Powiedziałam, co się stało.
Ale nie o rozmowie przez telefon. Czemu?
Nie wiem.
Nie wiem. Bo jestem młoda, głupia
i najebana miłością. Mam być idealna?
No więc...
Chwila, co się dzieje?
-Uspokój się. -Jestem spokojna.
Jesteś przytłoczona...
-Nie jestem, kurwa! -Spokojnie.
Nie. Wypuśćcie mnie!
Wypuśćcie mnie!
Serio, spałam jak zabita.
Jednak przerwa w pracy wyszła mi na dobre.
Życie zawodowe źle się na mnie odbija.
Kieruję nowym projektem.
Napotkałam pewien opór.
Odgórne zakazy. Przeszkody.
Do tego...
umarł ktoś bliski.
Niedawno.
Od czasu do czasu pomagała mi w prowadzeniu badań.
Była młoda i świetnie się zapowiadała.
Często myślę o tym, czego mogła dokonać.
Mam też do niej żal,
gdyż jej śmierć spowodowała pewne trudności.
Wiem, że to niestosowna reakcja.
Ale cóż...
Do tego matczyne obowiązki. Coś, co...
traktuję bardzo poważnie.
To nie takie proste, jeśli chodzi o nastolatki.
Potrafią być mądre i głupie, życzliwe i okrutne, wszystko naraz.
To jazda bez trzymanki.
Czasem mam jej dość.
Nie jest pani ze mną szczera.
Być może jest w tym jakaś prawda,
ale mam wrażenie, że przykrywa ją warstwa fałszu.
-Słucham? -Wielka szkoda.
Dopóki nie zacznie pani mówić prawdy,
nie będę mógł pani pomóc.
Jak śmie pan sugerować, że nie mówię prawdy?
Z tonacji pani głosu wynika, że to przećwiczony tekst.
Ograniczona mowa ciała i spoglądanie na prawo
to jasne oznaki fałszowania prawdy.
Do tego dochodzi stara, dobra intuicja.
Boże, wiedziałam, że będzie pan dobry,
ale nie, że aż tak.
Słucham?
Dyplom z wyróżnieniem z Johns Hopkins.
Habilitacja na Yale.
Autor wybitnych artykułów na temat psychiatrii wieku dojrzewania,
po czym ośmielił się pan wysunąć nieco kontrowersyjne idee,
przez co wylądował pan tutaj i gnije w podrzędnym psychiatryku.
Ten mój nowy projekt...
Doszłam do wniosku, że przydałby mi się ktoś taki jak pan.
Z bystrym umysłem i łagodnym podejściem,
by wyprowadzić potrzebujące pacjentki z mroku.
Do czego pani zmierza?
Serio, Daniel.
Ta posada jest poniżej kogoś o tak wielkim talencie.
Zgłosiłam się tu, żeby cię poznać.
Jestem tu, by zaoferować ci nową pracę.
Złóż wymówienie i szykuj paszport.
Bo za dwa miesiące
wspólnie będziemy dokonywać przełomowego dzieła.
Chryste, Dan. Mistrzowski popis.
Świetnie. Jesteś zadowolona.
To mało powiedziane.
Skakała z radości, widząc, jak ją rozłożyłeś.
Wydobyłeś z niej tyle szczegółów.
Masz prawdziwy talent do nakłaniania ich do zwierzeń.
Po 10 000 godzinach pracy to żadna sztuka.
Mam nadzieję, że pojmujesz wartość
wydobytych przez ciebie danych.
Widzieliśmy, jak sobie radzą ze wstecznymi poglądami,
z kryzysem zdrowotnym...
Dzięki. Cieszę się, że jesteś zadowolona.
Ale prawdziwe postępy zobaczymy u Leah.
Jak będzie się czuła, gdy się ocknie.
Czyli?
Winna.
Oczywiście, to zawsze było
-naszym priorytetem. -Głównym.
Jeśli poczują się winne przez to, co się tam stało,
będą mniej skłonne nas wydać.
Rozumiesz to, prawda?
Zadam wam pytanie:
myślicie czasem o pierwszym zawodzie miłosnym?
O tak.
Shannon Abbot, rok 1997.
Przespała się z moim kumplem, gdy wyjechałem na obóz.
Dan?
Bez przerwy.
Bez przerwy, kurwa. Omal przypłaciłem to życiem.
Tak, potrafi nieźle dopiec.
W twej duszy
Czas płynie
Nie blednie
W tobie duch
Nie blednie
Napisy: Ewa Nowicka
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Sławomir Apel