ทอม
ที่แย่ที่สุดคือเธอจะไม่ได้เห็น สิ่งที่เธอเป็นคนเริ่มขึ้นมา
เขาเด็กมากเลย ใช่ไหม
ยังมีอนาคตอีกไกล
พระเจ้า เหลืออีกทั้งชีวิตเลย
- พระเจ้า - เกรตช์ เกรตช์ นี่
ปิดท้ายรถ
- เสียใจด้วยนะ - ปิดท้ายรถสิวะ
ผจญป่า ฝ่าหาดมรณะ
- คุณไคลน์ ใช่ไหมครับ - ไง ใช่ค่ะ
ผมเป็นผู้ดูแลคนไข้แผนกจิตเวช
- คุณเป็นยังไงบ้าง - ก็ดีนะ คิดว่างั้น
แต่มีไฟกะพริบ กวนใจมากเลย
แต่ตอนนี้เหมือนจะหายแล้ว
ฉันไม่ได้เห็นภาพหลอนนะ
ต้องระวังปากหน่อยละ งั้นคุณได้หาว่าฉันเป็นโรคจิตแน่ๆ
ผมเข้าใจว่าระดับ ความกังวลของคุณสูงมาก
ใช่ ส่วนมากเป็นเรื่องงาน
และมีพฤติกรรมทำร้ายตัวเองด้วย
มันเริ่มตั้งแต่เมื่อไหร่
เริ่มรุนแรงขึ้นมากเมื่อสี่วันก่อน
แต่มันไม่รุนแรงเลย จริงๆ ก็แค่กังวลเป็นระยะๆ
โอเค ผมจะ...
ต้องฝากของแล้วสินะ
โทรศัพท์ กุญแจ เข็มขัด ฉันรู้น่า
ฉันรู้ดีเลยล่ะ
เพราะงานของฉัน
ฉันทำวิจัยเกี่ยวกับแผนก โรงพยาบาลแบบนี้ ฉันคุ้นเคยมาก
ในฐานะคนทำงานน่ะ
ฉันจะได้เจอหมอเมื่อไหร่
ฉันรู้ว่าฉันอยู่ในกลุ่มที่ ไม่ต้องพบหมอด่วน ซึ่งก็ใช่
แต่ฉันไม่อยากรอทั้งวัน
ขอโทษครับ คุณไคลน์ หมอเพิ่งกลับไปเมื่อชั่วโมงที่แล้ว
ว่าไงนะ
- หมอจะไม่กลับมาจนกว่าจะเช้าพรุ่งนี้ - อะไรนะ
ปฏิทินโรงอาหารครับ
- ไม่ ว่าไงนะ - คุณโชคดีนะ
คืนนี้มีไก่พระราชาด้วย
ไม่ๆ ไม่ เดี๋ยวก่อน ฉันต้องคุยด้วยหน่อย เดี๋ยวๆ
บ้าเอ๊ย
เข้ามาได้ค่ะ
ไง ลีอา แค่อยากแวะมา เช็กว่าเธอเป็นไงบ้าง
ฉันหาอะไรมาให้ทำนิดหน่อย
เกมทายคำ ซูโดกุแบบยากมาก
ไม่รู้ว่า "ยากมาก" ยังไง
มันก็แค่ซูโดกุ ไม่ใช่กระโดดร่ม
ขอนั่งได้ไหม
ผมดูตารางข้อมูลของคุณ
คุณบอกว่าพักนี้รู้สึกเครียด
นอนไม่เป็นเวลา อยู่ไม่สุข อะไรทำนองนั้น
ค่ะ คงงั้น
อะไรกวนใจคุณเหรอ
ความเบื่อหน่ายมันไม่ได้เรื่อง
แต่เป็นเพราะไม่มีใคร ยอมตอบคำถามฉันมากกว่า
ผมดีใจที่ผมแวะมา เพราะผมรู้อะไรเยอะ
ถามผมสิ
เรามาอยู่ที่นี่กันสองวันแล้ว ทำไมพ่อแม่ฉันยังไม่มาหา
พวกเขากำลังจะเดินทางมาเร็วๆ นี้
เราต้องติดต่อกระทรวงต่างประเทศ เพื่อออกวีซ่าให้พวกเขา
ทำงานช้า รายละเอียดเยอะ เอามิ้นต์หน่อยไหม
คุณก็เหมือนคนอื่นๆ
ฉันถามคำถาม และฉันจะได้คำตอบ หรือคำตอบอ้อมๆ
แล้วก็จะมีคนให้ขนมหรืออาหารฉัน
รู้สึกเหมือนเป็นเด็กๆ
ที่ถามเกี่ยวกับพระเจ้าหรือความตาย
"อย่าบอกเธอมากเกินไป แล้วก็เบี่ยงความสนใจเธอ"
นั่นไม่ใช่เจตนาผมนะ จริงๆ
รู้อะไรไหม มาคุยกันเถอะ
โอเค ผมว่าง คุณว่าง
และการทำให้คุณสบายใจคืองาน อย่างเดียวของผมที่นี่
ทำไมไม่ถามคำถามผมล่ะ
มาดูว่าผมจะตอบให้ดีกว่าเดิมได้ไหม
- ขอมิ้นต์ได้ไหม - ได้สิ
คำตอบเป็นไง
ฉันจะได้เจอคนอื่นเมื่อไหร่
เร็วๆ นี้ หวังว่านะ ต่อให้ไม่มีคำสั่งกักตัว
คุณก็หารือกันระหว่างสืบสวนไม่ได้อยู่ดี
และการแยกพวกคุณ ทำให้เรื่องราว ชัดเจนขึ้น พูดความจริงกันมากขึ้น
- คุณคิดถึงพวกเขาจริงๆ ใช่ไหม - ใช่
มากกว่าที่ฉันคิดไว้
อาจจะ
มากๆ เลย
อาจเป็นเพราะเราอยู่ด้วยกันนาน
แต่เมื่อถึงจุดหนึ่ง พวกเราก็เริ่มเข้ากันได้
มันไม่เหมือนว่าเราเป็นเพื่อนกัน หรืออะไรแบบนั้น
แต่เป็นครั้งแรกที่พวกเราเป็น "กลุ่มก้อน"
เราตั้งกฎ เราแบ่งงานกันทำ
ฟังดูน่าสมเพช แต่มันไม่รู้สึกแบบนั้น
กฎมันยุติธรรม และเราแบ่งงานกันทำ
และเรามีสิทธิ์พักผ่อนกันคนละหนึ่งวัน
เพราะว่าที่นั่นงานหนักมาก และเราทุกคนก็ต้องผ่อนคลาย
และอยู่คนเดียวเพื่อคิดอะไรเรื่อยเปื่อย ทุกคนต้องการ ยกเว้นฉัน
อาหาร - น้ำ - ไฟ - ไม้ ทำความสะอาด - ไม่ทำบ้าอะไรเลย!
ตั้งแต่ร่างเจเน็ตต์หายไป เกาะก็เริ่มรู้สึกแปลกๆ อีกครั้ง
ทุกอย่างดูสิ้นหวัง...
ในหัวฉัน
มีคำถาม
ทำไมซานตาคลอสถึงไม่มีลูก
เพราะเขาหลั่งแค่ปีละครั้ง แถมมันไหลลงปล่องไฟเธอหมด
ว่าไงนะ
แค่คิดว่าเธออยากฟัง มุกคริสต์มาสลามกๆ น่ะ
ฉันไม่รู้ตัวนะ แต่ฉันอยากฟังจริงๆ แหละ
ฉันจะไม่ถามนะว่าเธอคิดอะไรอยู่
คนอื่นชอบถามฉันตลอด เพราะฉันเป็นคนเงียบ
ฉันไม่ชอบเท่าไหร่
แต่ถ้าเธออยากคุย ก็บอกฉันได้
ตาฉันเคยมาหาฉันและบอกว่า
"คิดอะไรอยู่เหรอ"
น่ากลัวจัง
เป็นวิธีถามเรื่องส่วนตัวที่น่าขนลุก และน่าขยะแขยงที่สุดเลย
ดอว์นออฟอีฟ
อะนี่ เผื่อเธอคิดมากไป
แล้วอยากแบบว่า ระบายออกมา ลองสิ
ไม่ล่ะ ฉันอยากทำให้ตัวเอง รู้สึกบ้าน้อยลง เขียนบันทึกไม่ช่วยแน่
ฉันมักจะคิดถึงเรื่องไม่ดีเรื่องเดียว
แล้วเปลี่ยนเป็น 11,000 เรื่อง
ขอดูได้ไหม
มันไม่ใช่เรื่องส่วนตัวเท่าไหร่
แค่การสังเกต ความคิด แล้วก็คำพูด
นอร่า
โดโรธี - สงสัยจัง ว่าหน้ากากนักร้องเป็นใคร
สุดยอดเลย
ลองวิธีฉันก็ได้นะ
ไม่ ฉันวาดไม่เป็น
ไม่ แบบว่าไม่ยึดติด ไม่ใช้อารมณ์ ไม่คิดเรื่องยากๆ
แค่เขียนสิ่งที่เธอเห็น ที่ได้ยิน ที่รู้
มันช่วยให้ใจสงบได้นะ
คุณคิดว่ามันช่วยคุณได้ไหม สิ่งที่เธอแนะนำน่ะ
มันประหลาดมากกว่า
แน่นอนว่า ฉันเคยเขียนไดอารี แต่ไม่เคยเขียนแบบนั้น
ไม่เคยเขียน... โดยไม่ใส่อารมณ์
ปกติคุณเขียนยังไง
คือ ฉันจะ
ระบายความในใจออกมาให้หมด
และความรัก ความรัก ความรัก คือ...
สวรรค์...
คนที่คล้ายฉันฝ่าไฟแดง
หนังสือพิมพ์ทุกฉบับโกหกในคืนนี้
แต่การได้รักคุณ
คือข่าวใหญ่ของวัน
นางฟ้าตกลงมาเหมือนฝน
และรัก รัก รัก
คุณให้คนอื่นไม่ได้
เวลาผ่านไปในตัวคุณ
และเธอไม่จางหายไป
ผีในตัวคุณ เธอไม่หายไป
ฉันเข้าป่าเพราะอยากตั้งใจใช้ชีวิต
แต่ฉันรู้สึกว่า ฉันจะได้ติดเชื้อซาลโมเนลลาแทน
คือฉันไม่ไว้ใจโคลบี้ กับเบอร์เกอร์พวกนั้นเลย
เขารวยมาก เธอรู้ไหม
พ่อเขาคิดค้นเทคโนโลยี ที่เอาไปทำบลูทูธ
ไม่มีใครในครอบครัวเขา ต้องทำอาหารมาสิบปีแล้ว
แต่เรากลับให้เขาดูแลเตาย่าง
ใช่ ฉันไม่กินมื้อเย็นแน่ๆ
เธอเป็นอะไรไหม
อืม
แค่ไม่หิวน่ะ
ขอบใจนะ ที่มากับฉันน่ะ
ฉันรู้ว่านี่มันไม่ใช่แนวเธอ
ไม่ใช่แนวเธอเหมือนกัน
ใช่ ฉันรู้
ฉันแค่...
ฉันมัวแต่บ่นว่าโรงเรียน มันห่วยแตกแค่ไหน
แล้วฉันก็เริ่มคิดได้
ว่าฉันไม่ค่อยไปไหนกับพวกเขา
มีใครทำให้เธอประหลาดใจบ้างไหม
ไม่รู้สิ
ทุกคนในโรงเรียนเรา
ทำตัวเหมือนพวกเขาอายุ 25 และมาจากบรุกลิน
แบบว่า พวกเขาฟังเพลงจากแผ่นเสียง แล้วก็อ่านหนังสือ อินฟินิต เจสต์
ฉันว่ามันก็เจ๋งดีที่ได้เห็นพวกเขา ทำตัวเป็นเด็กโง่ๆ บ้าง
ตรงๆ นะ บางครั้งฉันรู้สึก เหมือนอายุ 100 ปี
ก็นะ ถ้าเธออยากจะ
ย้อนเวลากลับไปด้วยกัน
- ฉันรู้ว่าอะไรจะช่วยเราได้ - อะไรล่ะ
วอดก้าถูกๆ ไง
ขอโทษนะที่ฉันไม่มีอะไรหรูกว่านี้
มีอะไรก็เอา
ว้าว ผ่านมา 15 นาที ไม่มีความคืบหน้าเลย
หุบปากน่า ฉันไปต่อไม่ถูก
โทษนะ ว่าไงนะ เธอเกรดเฉลี่ย เท่าไหร่นะ ขอฉันลองหน่อย
ไม่ๆ ไม่ เธอไม่ได้ช่วยเลย เอียน
ช่วยแก้ปัญหาหน่อย เอียน
ฉันทำได้น่า
- ฉันทำได้... - ไม่ได้หรอก
- ฉันทำได้ - เอียน หยุดเถอะ
นี่
นี่ นายมีเต็นท์ของตัวเองนะ
ให้ฉันยินดีกับความสำเร็จสักพักสิ
เอาหัวนายออกไปจากหมอนฉัน
ให้ตายสิ เต็นท์เธอมองเห็นฟ้า
ใช่
นี่... โอเคหรือเปล่า
แน่ใจเหรอ
ใช่ ก็แค่หนาวน่ะ
พระเจ้า เธอร้องไห้เหรอ
เวรละ
เวร ฉันขอโทษ
ฉันขอโทษ เวรจริงๆ
ฉันแค่รู้สึกแย่ในตอนนี้มากๆ
กับทุกๆ เรื่อง
กับทุกๆ เรื่องหรือแค่กับเขา
ฉันเป็นคนที่ไม่รุนแรงเลยนะ
แต่ฉันฆ่าเขาได้เลยที่ทำกับเธอแบบนี้
อย่าพูดแบบนั้นสิ
ทำไมล่ะ เขาเฮงซวยจะตาย ลีอา
อย่าพูดแบบนั้น
เธอไม่รู้จักเขา
รู้จักสิ
เจฟ กาลานิส คนนิสัยเสีย
ที่พยายามตามจีบเด็กมัธยม
และก็ทำตัวแย่ๆ กับเธอ
อย่าพูดแบบนั้นสิวะ อย่าเอ่ยชื่อเขาด้วย
เธอจะไปไหนน่ะ
ไม่รู้สิ
ลีอา หยุดนะ เราอยู่กลางป่านะ
ตุ่มเลือดบนนิ้วโป้ง
มาร์ธากับมาร์คัส... เหมือนแต่งงานกันแล้วตอนนี้
เชลบี้ทำตัวแปลกๆ
เธอเจอกระเป๋านักบินที่มียาอยู่ข้างใน
เธอชอบหายตัวไปไหนต่อไหน
ชอบอธิบายหลายๆ เรื่อง
เชลบี้เป็นบ้าอะไรวะ
นี่ เหล่าคนรักสนุก
พร้อมจะกินกันหรือยัง
เฮ้ย
ใช่เลย
มาหาแม่มา
โปรตีน
สุดยอด
รู้ไหม รู้สึกเลยว่าพลังชีวิต กลับขึ้นมาเต็ม 100 อีกแล้ว
เนิร์ดจริงๆ อย่าบอกนะว่า เปรียบเทียบกับเกม
ก็ใช่น่ะสิ
ฉันรู้ว่าพวกมันคือสัตว์ตัวเล็กๆ
แต่มันอร่อยมาก และฉันหยุดกินไม่ได้เลย
ฉันเป็นอะไรเนี่ย
อะลุ้มอล่วยหน่อย
ยกเว้นให้สัตว์ไม่มีกระดูกสันหลัง
- ในตอนใกล้อดตาย - ใช่
เธอไม่กินหอยแมลงภู่เหรอ เชลบี้
ไม่ๆ ไม่เป็นไร
- ทำไมล่ะ - ฉันแพ้หอยหนักเลยล่ะ
ฉันเคยกินป๊อปคอร์นรสกุ้ง ที่งานวันเกิดญาติ
หลอดลมฉันตีบทันทีเลย
เธอพลาดแล้ว
ถ้าจะให้ดีต้องมีเนยกระเทียม
แล้วก็เฟรนช์ฟรายส์กรอบๆ ที่ระเบียงในบาร์เซโลนา
แต่ก็... ไชโย
ไฮโซจริงๆ
ให้ตายสิ โทนี่ เธอซัดเรียบเลยนะ
แค่พยายามเป็นตัวของตัวเองน่ะ
อะไร ฉันต้องยอมรับเลย รูปร่างของหอยพวกนี้
รสชาติแล้วก็สัมผัส
ใช่ไหมล่ะ เธอก็รู้ มันเหมือนกับ...
เหมือนหอยคนใช่ไหมล่ะ
ว่าไงนะ
ถ้าเธออยากรู้วิธีการกินสมบัติอันงดงามนี้
ฉันจะแสดงให้ดู ไม่ต้องใช้ เนยกระเทียมด้วย แค่ต้องมีชั้นเชิง
ให้โดนคลิตอริส
เราจะไม่ได้ทำอะไรเซ็กซี่เท่านี้อีกแล้ว
เอาเลย เฮ้ย
ฉันไม่เคยอยากได้มือถือมากขนาดนี้มาก่อน
หยุดสักทีได้ไหม
โอเค
ตลกมากเลย แต่เชลบี้จะไม่ทน
ขอโทษนะ ฉันทนแล้ว
ก็แค่...
ฉันไม่คิดว่าเรื่องแบบนี้มันตลก
- หมายความว่าไง - เธอก็รู้
การทำอะไรลามกๆ
ฉันเป็นชาวคริสต์จากบ้านที่เคร่งศาสนา
เป็นธรรมดาที่ฉันจะรู้สึกขยะแขยง
ผ่อนคลายหน่อยเถอะ
ทำอะไรสกปรกๆ มันสนุกนะ
มันไม่ใช่แค่นั้นหรอก
อย่ามาโกหกเลย
จากที่ฉันเห็นตอนนี้
ฉันรู้ว่ามันคืออะไร
อะไรเหรอ
เขาก็แค่ไม่ชอบที่ฉันเป็นเลสเบียน มันทำให้เขาขยะแขยง
ไม่จริงนะ
ฉันจะพูดให้ตรงที่สุดนะ เพราะทุกคนควรรู้ความจริง
ฉันเชื่อว่าการใช้ชีวิตแบบนั้นมันบาป
- ไม่อยากจะเชื่อเลยว่ะ - ขอโทษนะ
และทุกอย่างที่ฉันได้รู้มาสอนฉันมาแบบนั้น
ฟังนะ จิตใจฉันไม่มีความเกลียดชัง
- ฉันแค่รู้สึกเสียใจ... - ไปตายไป
อะไร
ฉันมีความเชื่อของตัวเองไม่ได้เหรอ
ความเชื่อแบบนี้ไม่ได้
ให้ช่วยไหม
ฉันไม่อยากพูดให้เป็นลางไม่ดีนะ
แต่ฉันรู้สึกว่า คือมีลางสังหรณ์น่ะ
ว่าหน่วยกู้ชีพใกล้จะมาแล้ว
มาร์ธา เป็นอะไรเหรอ
เธอคิดแบบนี้ไม่ได้นะ
ว่าแล้วเชียว
เชลบี้ ฉันพูดจริงๆ นะ
เธอมีปัญหากับคนอื่น เพราะตัวตนของเขาไม่ได้นะ
มันเป็นเรื่องที่เขาเปลี่ยนไม่ได้ด้วยซ้ำ
ก็ฉันยอมรับทุกคนไม่ได้
แต่ฉันพยายามรักพวกเขานะ ทุกคนเลย
ฉันพยายามหนักมาก แม้พวกเขาจะทำให้มันยากก็เถอะ
มองตาฉันสิ มาร์ธา แล้วบอกว่าฉันไม่ได้พยายาม
เรื่องทั้งหมดนี่ทำให้ฉัน...
นี่
เธอโอเคหรือเปล่า
พระเจ้า
ฉันจะพาเธอไปนอนพักนะ
ยังไม่หมด
นี่ๆ เธอไม่เป็นไรนะ คงเป็นอาหารที่กินไปน่ะ
- ไคลน์ - คะ
มีโทรศัพท์มา
ห้ามเกินสองนาที
เกิดอะไรขึ้น
ผมไม่อยากให้คุณกังวลนะ เพราะคุณต้องรับมือกับ...
ฉันได้ยินเสียงเธอเหงื่อแตก ทอม บอกมาว่ามีอะไรผิดปกติ
รหัส 215 ครับ
มีคนเดียวที่ไม่เป็นอะไร
ขอรายละเอียด
เหมือนได้รับเชื้อโรคจากอาหาร
อาการแตกต่างกันไป ปานกลางถึงรุนแรงมาก
ฉันจะเข้าไปนะ จะไปโดยเร็วที่สุด
โอเค แต่คุณเตรียมพร้อมสำหรับเรื่องนี้ ก่อนที่คุณจะออกไป
ออดรีย์พร้อมแล้ว เราพร้อมแล้ว และไม่ใช่ว่าเราไม่มีทางแก้
พวกเขามียาฆ่าเชื้อ และมียาฮาโลฟินสำหรับแก้คลื่นไส้
ฉันจะเข้าไปอยู่ดี
สามีฉันน่ะ
มีเรื่องด่วน
ฉันต้องไปแล้ว
ขอโทษค่ะ ฉันให้คนไข้ออกไป โดยหมอไม่อนุญาตไม่ได้
โอเค
เราทำให้หมออนุญาตได้ไหม
หมอไม่ว่างค่ะ
เขาไม่อยู่ที่นี่ ฉันรู้
แต่ที่นี่คือโรงพยาบาล มีหมอหลายคนในตึกหกชั้น...
- เราไม่ได้ทำงานกันแบบนั้น - งั้นก็เปลี่ยนสิ
ฉันจำเป็นต้องกลับบ้าน ฉันมีลูกกำลังป่วย
แต่คุณเซ็นเป็นผู้ป่วยในแล้ว
เรามีหน้าที่ต้องดูแลคุณ 24 ชั่วโมง
ฉันไม่สนหรอกว่าฉันเซ็นอะไรไป เอาโทรศัพท์มาให้ฉัน
- โอเคกันหรือเปล่า - ใช่ โอเค
ฉันแค่ต้องโทรเรียกรถ ฉันจะได้ออกไปจากที่นี่
- เราคุยกันไม่รู้เรื่อง - เหรอ
ไม่มีอะไรแบบนั้นในหมู่คนมีเหตุผลหรอก
- เอาโทรศัพท์มา - ไม่
ปล่อยฉัน
เอาจริงเหรอ จำเป็นด้วยเหรอ อะไรน่ะ บ้าเอ๊ย ไม่นะ
บ้าจริง แกทำอะไรลงไป
โอเค เยี่ยม มาเถอะ มาเถอะเพื่อน
ช่วยฉันหน่อยนะ
กลืนนะ กลืนสินังนี่
ดูสิว่าเธอทำอะไรฉัน ฉันฟังดูเหมือน ผู้ชายมหาลัยที่ชอบลวนลาม
กางเกงฉัน ฉันต้องทิ้งมันไป
ช่างเหอะ ดื่มสิ
เขา...
เขาเป็นอะไรไหม
นี่ เธอเป็นอะไรไหม
เวียนหัวไปหมดเลย
ฉันว่าผ่านจุดที่แย่ที่สุดมาแล้วนะ เธอล่ะ
ใช่ แย่มากเลย
แต่ก็ไม่แย่มากนะ ถ้าเทียบกับคนอื่น
โทนี่น่ะสิ อาการหนักมากเลย
รู้ไหมว่าเชลบี้อยู่ไหน
เขาอยู่กับนอร่ากับเรเชล คอยเอาน้ำให้พวกเขาอยู่
แต่ตอนนี้ ฉันไม่รู้แล้ว
เหมือนเขาชอบหายตัวไป
โอเค ไหนๆ พวกเรา ก็ไม่ได้อาการหนักมาก
แยกย้ายกันดูแลเถอะ
ฉันจะไปดูแลโทนี่ เธอไปเอากระเป๋าสีดำมาหน่อยได้ไหม
กระเป๋านักบินน่ะ
ได้ ได้สิ
ฉันแขวนไว้ที่ต้นไม้ที่มีหนาม
มียาฆ่าเชื้ออยู่ข้างใน และมียาแก้คลื่นไส้ด้วย
มีสองสามเม็ด คิดว่านะ เอามาให้หน่อยได้ไหม
ขอบใจนะ
ตอนฉันสี่หรือห้าขวบ ฉันเชื่อว่ามีปีศาจอยู่ใต้เตียง
พ่อแม่ฉันจะถามว่ามันหน้าตายังไง
และฉันจะบอกว่ามันมีเกล็ดแล้วก็มีเขา
และมีนิ้วเป็นมีด
แบบว่าฉันเห็นมันชัดเจนมาก
พ่อแม่ฉันเอาแต่หัวเราะ
แล้วก็ลูบหัวฉัน และบอกฉันว่า ฉันมีจินตนาการดีมาก
คุณคิดว่าเธอไปไหนเหรอ
ฉันไม่รู้หรอก
แต่คุณก็รู้พอที่จะตามเธอไป คุณคงมีทฤษฎีบางอย่าง
มันน่าขันมาก ฉันไม่อยากจะพูดออกไป
ผมจะไม่ตัดสิน บอกผมมาเถอะ
โอเค ฉันคิดว่าเธอเจอโทรศัพท์
และเจอวิธีสื่อสารกับคนอื่น ที่ไม่ได้อยู่บนเกาะ
คุณหมายถึงใคร
ไม่รู้เลย
เห็นไหม มันน่าขันมาก
และทฤษฎีนี้คืออันที่มีเหตุผลที่สุดแล้วนะ
มีจุดหนึ่งที่ฉันคิดว่าเธอมีที่ซ่อนตัวใต้ดิน
และเธอมีปืนซ่อนไว้
และเธอจะตามล่าเราในที่สุด
หรือไม่เธอก็เก็บศพเจเน็ตต์ไป
- โคตรบ้าเลย - คนอื่นก็เคยว่าโคเพอร์นิคัสแบบนั้น
ตอนที่เขาพูดว่าโลกหมุนรอบดวงอาทิตย์
บางทีเรื่องที่ไม่น่าเชื่อก็เป็นไปได้ บอกเฉยๆ นะ
แต่สิ่งที่น่าจะเกิดขึ้นคือ เธอคงไปที่บ่อน้ำ ใช่ไหม
สิ่งที่ผมสังเกตนะ ลีอา
คือคำอธิบายที่มีเหตุผลไม่ทำให้คุณสนใจ
คุณเป็นเด็กฉลาดที่ปล่อยให้ จิตใจแต่งเรื่องขึ้นมาแทน
และนั่นคือสิ่งที่คุณเลือก ไม่ว่ามันจะดีหรือแย่ก็เถอะ
ผมคิดว่าส่วนมากแล้ว มันทำให้แย่กว่าเดิม
นี่ เห็นเอียนบ้างไหม
ไม่เห็นเลย
วันนี้เขามาเรียน เขาต้องอยู่นี่สิ
แหงสิ รู้ไหมว่าเขาไม่เคยขาดเรียน
น่าประทับใจนะสำหรับเด็กที่ ดูเหมือนขาดวิตามินหลายชนิด
นี่ เธอมางานปาร์ตี้ ญาติของไอวี่ไหมศุกร์นี้
มันอาจจะมีแต่เด็กโรงเรียนเอกชน แต่ว่า... ก็อาจจะสนุกนะ
ไปคิดดูนะ
คุยกันหน่อยได้ไหม
ดูจากท่าทางแล้ว เธอไม่ได้มาขอคืนดี
ฉันรู้ว่าเป็นเธอ
- พูดเรื่องอะไร - ฉันมาคิดๆ ดูแล้ว
ทุกอย่างที่เธอพูด และความโกรธในน้ำเสียงเธอ
ในที่สุดฉันก็ปะติดปะต่อได้
เธอส่งใบเกิดฉันไปให้เขา
- ฉันส่งอะไรให้ใครนะ - ส่งใบเกิดฉันให้เจฟ
อย่าโกหกเรื่องนี้เลย เอียน เธอโกหกได้ห่วยแตกจนน่าอาย
- เธอเสียสติไปแล้ว - แผนของเธอคืออะไร
ทำลายสิ่งที่ฉันแคร์ที่สุด เธอจะรอฉวยโอกาสเหรอ
เรื่องที่เกิดขึ้นที่แคมป์ ฉันไม่ได้ฉวยโอกาส
นั่นคือฉันที่ชอบเธอมากๆ
ในฐานะคนที่ชอบเธอมากๆ
ฉันไม่ลังเลหรอกที่จะตำหนิ แฟนเธอที่อายุ 30 กว่าต่อหน้าเธอ
แต่ฉันโคตรมั่นใจเลยว่า ฉันไม่มีทางทำลายความสัมพันธ์เธอ
โดยใช้วิธีร้ายๆ แบบที่เธอ กำลังกล่าวหาฉันอยู่หรอก
โทรหาเขาสิ
- ว่าไงนะ - โทรหาเขา
และบอกเขาว่าเธอเป็นคนทำ และเธอจะไม่บอกใครอื่นอีก
ฉันขอโทษนะ ลีอา ฉัน...
ฉันช่วยเธอไม่ได้หรอก
แสบไปหมด
ผิว รูตูด
เชื่อไหมว่าเธอต้องบังคับให้ ตัวเองทำแบบนั้น
ไม่เลย
ไม่ใช่ตอนนี้
ฉันทำพลาดไป นอร่า
หมายความว่าไง
ฉันเป็นคนเจอหอยแมลงภู่
ฉันเป็นคนเอามา
เธอไม่รู้ เธอไม่มีทางรู้เลย
ฉันเป็นคนเอามา
และฉันเอามาอวดเหมือนเป็นรางวัลใหญ่
และมันรู้สึกดีมาก
รู้สึกเหมือนฉันชนะอะไรบางอย่าง
นี่มันเป็นเพราะฉัน
เรเชล หุบปากน่า
นี่มันความผิดฉัน
และฉันขอโทษนะ นอร่า ฉันขอโทษจริงๆ จริงๆ เลย
- ฉันขอโทษ - โทษฉันเถอะ
โทษฉันสิวะ
ฉันคือเหตุผลที่เราต้องติดอยู่นี่
เราเคยเครียดตอนโดนเจ้าของบ้านดุ
ไม่มีเครื่องทำความร้อน ไม่ต้องสงสัยทำไมเราไม่ฉลองคริสต์มาส
วันเกิดคือวันที่แย่ที่สุด
แต่ตอนนี้เราดื่มแชมเปญตอนเราหิวน้ำ
ลีอาไปไหนวะ
ไม่ๆ ไม่
คุณคิดว่าคุณหยิบไปหมดหรือเปล่า
ฉันไม่รู้ว่าปล่อยให้มันเกิดขึ้นได้ไง
ผมพอเดาได้
ความคุ้มคลั่ง การขาดน้ำ
แรงโน้มถ่วง
ตรงๆ นะ อย่าโทษตัวเองนักเลย
คิดว่าโชคไม่ดีก็แล้วกัน
ไม่ใช่การทำพลาดด้วยตัวเองครั้งแรก ใช่ไหม
หมายความว่าไง
โทษที ผมพูดไม่คิด ผมชอบเทนนิสน่ะ
ผมหมายถึง ทำพลาดโดยไม่ได้ตั้งใจ
ที่เกิดขึ้นเพราะคุณ และส่งผลเสียตามมา
โทรศัพท์ในคืนนั้น
ที่คุณโทรไปหาเพื่อนคนนั้น
ตอนนั้นคุณทำอะไรไม่ถูกเลยนี่ เท่าที่ผมจำได้
คุณขอร้องให้ช่วยไม่ได้
คุณจะตอกย้ำฉันเหรอ
- ทำไปแล้วได้อะไร - ไม่ใช่เจตนาผมนะ
ผมแค่มองหารูปแบบ เท่านั้นแหละ
จิตใจของคุณ ลีอา
มันเหมือนกับ...
เครื่องทำควัน
มันสร้างพลังงานที่ทำให้คุณหมกมุ่น
ความสงสัยที่ทำให้คุณหมกมุ่น
หมกมุ่นกับความเศร้า หมกมุ่นกับความรัก
อย่างหนักเลย
จนส่งผลต่อการตัดสินใจของคุณ
และทำให้คุณทำพลาดในที่สุด
พระเจ้า
กลิ่นเหมือนอาหารหมาเลยในนี้
เป็นปาร์ตี้ที่ห่วยแตกที่สุด
เหมือนงานที่ดาราที่ ไม่มีคนรู้จักมานัดเจอกัน
ทำอะไรอยู่ล่ะ
ไปหาได้ไหม
ฉันใกล้แล้ว ถ่มน้ำลายใส่มืออีกทีสิ
ให้ตายสิ
พระเจ้า
นายมีทิชชู่หรือเปล่า
เวรละ มีๆ ขอโทษที
ไม่เคยเห็นเธอที่ปาร์ตี้ของเบนมาก่อนเลย
ทำไมล่ะ
ฉันคงไม่ใช่คนที่เหมาะกับ "ปาร์ตี้ของเบน" เท่าไหร่นะ
เธอ...
เธอคบกับใครอยู่หรือเปล่า
เปล่า นายล่ะ
ก็คบนะ คือ... ฉันอยากพูดตรงๆ น่ะ
ไม่เป็นไร ฉันเข้าใจ
เธอ...
อยู่ที่ทาโฮสุดสัปดาห์นี้ แฟนฉัน
ฉันไม่รู้ว่าเธอว่างไหม
แต่ฉันกับเพื่อนจะไปที่ สถานีรถไฟในโอ๊กแลนด์
แล้วก็เมา ทำอะไรเรื่อยเปื่อย
เธอมาด้วยสิ
ออกไปข้างนอกกันไหม
ไปสิ
ไม่เอาน่า
ฮาโลฟินไปไหนวะ
เกิดอะไรขึ้นกับกระเป๋านี่เนี่ย เลอะเทอะไปหมด
ฉันไม่รู้ แต่...
ยาฆ่าเชื้อที่เธอให้มา มันช่วยได้ใช่ไหม
ใช่ มันจะฆ่าแบคทีเรีย และจะช่วยพวกเราส่วนใหญ่ได้
แต่โทนี่กับมาร์ธา พวกเขาต้องการมากกว่านั้น
ฮาโลฟินจะช่วยให้พวกเขากินน้ำได้ และฉันรู้ว่าเรามีสองเม็ด
โอเค ครึ่งทางแล้ว
เอาไปให้พวกเขา ฉันจะหาอีกเม็ด
ฉันเอายามาให้
ฉันมี... ฉันมียา
เขาอาการแย่มากเลย
- โทนี่ - ฉันไม่เป็นไร มาร์ตี้
นั่งสิ เธอต้องดื่มนะ
ดอต ดอต ดอต
ฮาโลฟินอีกเม็ด มันหายไปแล้ว
โอ้ พระเจ้า ดูอาการไม่ดีเลย
มันจะช่วยได้ แต่มีแค่เม็ดเดียวนะ
ไม่เอาน่า ดอตตี้ เห็นอยู่ว่า ใครจำเป็นต้องกินมากที่สุด
มาร์ธา เธอโอเคใช่ไหม
ใช่ ฉันจะกินยาแก้ท้องเสีย ไม่เป็นไร
โอเค
โอเค โทนี่
เธอต้องกินนะ โอเคนะ
ไปให้พ้นหน้าฉัน
ควรให้เชลบี้เป็นคนช่วยเหรอ
- เพิ่งมีเรื่องไปก่อนหน้านี้... - ฉันทำได้น่า
ถ้าฉันใส่มือเธอ เธอจะกินได้ไหม
ฉันไม่กินอะไรจากเธอทั้งนั้น
มันจะช่วยชีวิตเธอนะ โทนี่ กินยาเถอะน่า
เชลบี้ เอามาให้ฉัน ฉันจัดการเอง
เชลบี้ ให้ยาเขาไป
พระเจ้า ให้ฉันช่วยเขาไม่ได้เหรอไง
กินยาไป
เขาหยิ่งเกินไป
เขาเลยไม่ยอมกินยาจากเชลบี้
ประมาณนั้น
ความหยิ่ง
มากเกินไปก็อันตราย
ไม่มีเลยก็อันตราย
- เจอกันพรุ่งนี้นะ - ได้
คนที่คล้ายฉันฝ่าไฟแดง
หนังสือพิมพ์ทุกฉบับโกหกในคืนนี้
แต่การได้รักคุณ
คือข่าวใหญ่ของวัน
นางฟ้าตกลงมาเหมือนฝน
และรัก รัก รัก
คุณให้คนอื่นไม่ได้
เวลาผ่านไปในตัวคุณ
และเธอไม่จางหายไป
ผีในตัวคุณ
เธอไม่หายไป
นี่
อะไร
แค่เช็กว่ามีสติอยู่ไหมตามปกติ
ออกไปให้พ้นเลย นังบ้า
นี่
จำได้ไหม ตอนที่เธอบอกว่า จะไม่มีวันอึกลางแจ้งน่ะ
ที่พูดไว้ยังจริงอยู่ไหม
โคตรไม่จริง
ลำไส้ป่นปี้ไปหมดแล้ว
และเกียรติของฉันด้วย
ฉันรู้มาตลอดว่าสักวันนึง ต้องอาหารเป็นพิษ
แค่คิดว่ามันจะเป็นนักเก็ตไก่ที่โรงเรียน
ขอบใจที่ดูแลฉันนะวันนี้
อืม ไม่เป็นไร ไม่ต้องห่วงนะ
นี่ เธอเป็นอะไรไหม
อืม
แค่เหงื่อออกน่ะ
ขอไปผึ่งลมหน่อยนะ
เธอต้องกินน้ำเยอะๆ นะ
ขอบใจนะ
มาร์ตี้
เวรละ
มาร์ธา
ลูกรัก แม่รู้ว่าลูกตื่นอยู่
ลูกอยากได้อะไรหรือเปล่า
แม่ดูให้ได้นะว่าเขามี มันฝรั่งทอดที่ลูกชอบหรือเปล่า
ทากีส
ลูกอยู่แบบนี้ต่อไปไม่ได้นะ
ลีอา
แมร์ หมออยากคุยด้วย
ผมรู้ว่ามันอาจจะน่ากลัวนะ
แต่ร่างกายเธอมี อาการบาดเจ็บเพียงเล็กน้อย
มีซี่โครงหักซี่หนึ่งและมีแผลฟกช้ำ
แต่เธอโชคดีมาก
เธอไม่ได้พูดอะไรเลย
เป็นอาการที่พบได้หลังการช็อกครับ
แก...
แกไม่ตอบฉันเลย
หลายเดือนแล้ว แกเหมือนเป็นผี
ทุกครั้งที่ฉันคิดว่าแกเริ่มดีขึ้น
มันเหมือนเดินหน้าก้าวเดียว ถอยหลังสองก้าว
ถ้าคุณต้องการ ผมส่งไปจิตเวชให้ได้นะ
ตอนที่ผมพูดว่า "หมกมุ่น"
ผมไม่ได้ตำหนินะ ผมไม่ได้ว่าคุณ
มันก็แค่คำศัพท์ ที่ควรจะช่วยให้คุณเข้าใจพฤติกรรมตัวเอง
เข้าใจใช่ไหมว่าตรงกับคุณยังไง
และคุณก็เข้าใจใช่ไหม ว่ามันทำให้เกิดปัญหาได้ยังไง
โอเค
ตรงนี้ๆ
โอเค
เอาละ พลิกให้เขานอนตะแคง
เกิดอะไรขึ้นกับเขา
ไม่รู้สิ อาจไม่ควรกินยาแก้ท้องเสียเข้าไป
แล้วเราจะทำไงดีล่ะ
ฉันบอกว่าฉันไม่รู้ไง
คิดสิ
ก็ถ้าเรามีฮาโลฟินอีกเม็ด ร่างกายเขาก็คงเก็บน้ำไว้ได้
ทำไมถึงเอาเม็ดสุดท้ายมาให้ฉัน
- โทนี่ - ไม่น่าเอามาใช้กับฉันเลย
- โทนี่ ฉันเปล่า... - ดูเขาสิ
ต้องเป็นคนดี แคร์คนอื่น
คนอื่นแคร์เขา แล้วเขาก็มีครอบครัว
- แล้วให้ยาฉันเนี่ยนะ - โทนี่ ตอนนั้นเธอใกล้ตาย
ใครสน
ฉันไม่มีความหมายอะไรหรอก
ให้ตายสิ ฉันไม่มีความหมาย ไม่มีความหมายอะไรเลย
อาจมียาอีกนะ
อาจเป็นยาที่เขาต้องการ
ในป่าน่ะ ฉันอาจทำหล่น
ตอนฉันอยู่ในป่า ฉันเหมือนเสียสติ
ฉันคงทำกระเป๋าหล่น แล้วทุกอย่างก็กระเด็นออกหมด
ทำไมไม่บอกใครเลยก่อนหน้านี้
ฉันขอโทษๆ
เธอต้องพาฉันไปที่ที่เธอทำหล่น เดี๋ยวนี้เลย ลีอา
มาคุยกันตรงๆ เรื่องนี้ โอเคนะ
ถ้าคุณไม่มัวแต่หวาดระแวงเชลบี้จนเสียสติ
คุณก็คงไม่ต้องแบกรับ ความรู้สึกผิดไว้ในตอนนี้
ฉันพยายามจะแก้ไขมัน อาจจะไม่ได้พยายามทันที แต่พยายามนะ
ใช่ คุณพยายาม
ทำไมคุณต้องใจร้ายขนาดนี้
ผมไม่รู้ว่าคุณพูดถึงอะไร
คำกล่าวหาของคุณ สายตาที่คุณมองฉัน
ผมมองคุณ...
ไม่รู้สิ เหมือนฉันเป็นอาชญากร
โอเคๆ อาการหวาดระแวงอาจกลับมา
และตอนนี้คุณเอามาลงกับผม
โทษนะ คุณบอกว่างานคุณคืออะไรนะ
ปกป้องพวกเราเหรอ
- ใช่ - ทำให้เราปลอดภัย
นั่นแหละประเด็น
งั้นทำไมฉันรู้สึกเหมือนถูกโจมตี
ฉันพยายามแก้ไข ฉันยอมรับว่าเกิดอะไรขึ้น
แต่ไม่ได้ยอมรับเรื่องโทรศัพท์ ทำไมล่ะ
ไม่รู้สิ
เพราะฉันยังเด็กและฉันโง่ และฉันรักษาความรักไว้ไม่ได้
- คิดว่าฉันจะเพอร์เฟกต์เหรอไง - โอเคๆ โอเค
งั้น...
โทษนะ เกิดอะไรขึ้นเหรอ
- ใจเย็นๆ นะ - ฉันใจเย็นอยู่
คุณกำลังอารมณ์แปรปรวน
- ฉันไม่ได้อารมณ์แปรปรวน - ใจเย็นๆ
ไม่ๆ ปล่อยฉันนะ
ปล่อยนะ ปล่อย
โอเคๆ โอเค
โอเค
พูดตามตรงนะ ฉันหลับเหมือนเด็กเลย
คงเป็นความคิดที่ดีจริงๆ แหละ ที่ทิ้งเรื่องต่างๆ ไป
พักนี้ การงานฉันส่งผลเสียต่อฉัน
ฉันเป็นหัวหน้าโครงการใหม่
มีการต่อต้านอยู่บ้าง
การเมือง น่าปวดหัว
และฉัน...
ก็เสียใครบางคนไป
เมื่อไม่นานนัก
เป็นคนที่ช่วยฉันทำวิจัยเป็นครั้งคราว
หญิงสาวคนนี้มีแววดีมาก
ฉันคิดถึงเธอบ่อยๆ ว่า เธอจะเติบโตเป็นอะไรได้บ้าง
และฉันก็รู้สึกเคืองเธอด้วย
ที่การตายของเธอมันก่อความวุ่นวายให้ฉัน
ฉันรู้ว่ามันไม่เหมาะสม
แต่ก็นะ
ไหนจะหน้าที่แม่ของฉันอีก ซึ่ง...
ฉันก็ต้องทำเต็มที่
มันไม่ง่าย คุณก็รู้ เด็กวัยรุ่น
พวกเขาอาจจะฉลาดและโง่ อ่อนโยนและดุร้าย ในเวลาเดียวกัน
หลายอารมณ์มากกับพวกเขา
และฉันก็ไม่ได้รู้สึกดีตลอดเวลา
คุณไม่ได้บอกความจริงผม
อาจมีความจริงบางอย่าง
แต่มีบางอย่างที่ถูกฝังไว้ ใต้การตบตาอย่างมีชั้นเชิงพวกนั้น
- ว่าไงนะ - แย่จังนะ
เพราะถ้าคุณไม่พูดกับผมตรงๆ
ผมก็จะช่วยคุณไม่ได้ คุณไคลน์
ทำไมถึงกล้ามาบอกว่าฉันไม่พูดความจริง
จังหวะการพูดของคุณ มันฟังดูดีเกินไป เหมือนซ้อมมา
และคุณหลีกเลี่ยงการแสดงท่าทาง และตาคุณขยับไปขยับมา
เป็นสัญญาณที่ชัดเจนของการโกหก
สุดท้ายแต่ไม่ท้ายสุด ก็สัญชาตญาณผมเนี่ยล่ะ
พระเจ้า ฉันรู้ว่าคุณเก่ง ตอนที่ฉันตรวจประวัติคุณ
แต่ไม่คิดว่าจะเก่งขนาดนี้
ว่าไงนะครับ
คุณจบเกียรตินิยมอันดับหนึ่ง จากจอนส์ ฮอปกินส์
วิจัยหลังจบปริญญาเอกที่เยล
และเขียนบทความที่น่าทึ่ง เกี่ยวกับจิตเวชวัยรุ่น
ก่อนที่จะเริ่มออกความเห็น ที่ทำให้มีคนโต้แย้งบ้างนิดหน่อย
คุณเลยมาลงเอยที่นี่ และต้องมาเหนื่อยในโรงพยาบาลบ้า
โครงการใหม่ที่ฉันพูดถึง
ฉันคิดได้เมื่ออาทิตย์ที่แล้ว ว่าฉันต้องการคนอย่างคุณ
ที่ทั้งเก่งและอ่อนโยน
เพื่อนำทางคนไข้ให้พ้นจากความมืด
คุณพูดเรื่องอะไร คุณไคลน์
ไม่เอาน่า แดเนียล
งานนี้คือการดูหมิ่นคนที่ มีความสามารถอย่างคุณ
ฉันเข้าโรงพยาบาลที่นี่เพื่อมาเจอคุณ
และฉันอยากเสนองานใหม่ให้คุณ
แจ้งลาออกเลยสิ แล้วเตรียมพาสปอร์ตให้พร้อม
ในอีกสองเดือน
เราจะไปทำงานใหญ่ด้วยกัน
ให้ตายสิ แดน ฝีมือชั้นเซียนจริงๆ
ดีใจที่คุณพอใจนะ
ไม่ใช่แค่ "พอใจ"
ไม่เคยเห็นใครตื่นเต้นขนาดนี้เลย ที่ได้เห็นเด็กสติแตก
การดึงเรื่องแบบนั้นออกมา พร้อมรายละเอียดขนาดนั้น
มันเป็นศิลปะ วิธีที่คุณสร้างพื้นที่ ให้เด็กสาวเหล่านี้พูด
ผมทำงานไปครบหมื่นชั่วโมงแล้ว มันไม่ใช่ศิลปะหรอก
ฉันหวังว่าคุณจะเข้าใจคุณค่า
ของข้อมูลที่คุณเพิ่งดึงออกมา
เราได้เห็นพวกเขารับมือ กับการเมืองล้าหลัง
และปัญหาสุขภาพครั้งใหญ่
ใช่ ขอบคุณ ผมดีใจที่คุณพอใจ
แต่ความคืบหน้าของจริงอยู่ที่ลีอา
และสิ่งที่เธอจะรู้สึกเมื่อเธอฟื้น
แล้วมันเป็นยังไงล่ะ
รู้สึกผิดไง เกรตเชน
แน่นอน นั่นคือความตั้งใจ
- ที่สำคัญของเรา... - สำคัญที่สุด
ยิ่งเด็กพวกนั้นรู้สึกพัวพันกับ เรื่องเศร้ามากเท่าไหร่
โอกาสที่พวกเธอจะ เปิดโปงเราก็น้อยลงเท่านั้น
คุณเข้าใจ ใช่ไหม
ขอถามอะไรพวกคุณหน่อยได้ไหม
คุณเคยคิดถึงตอนอกหักครั้งแรกบ้างไหม
เคยสิ
แชนนอน แอบบอต ปี 1997
เธอมีอะไรกับเพื่อนซี้ผม ตอนผมไปเข้าค่ายฟุตบอล
แดนล่ะ
ตลอดเลย
ตลอดเลย ตรงๆ นะ ผมแทบจะไม่รอด
ใช่ เธอทำคุณพังไม่เป็นท่าเลย
เวลาผ่านไป
ในตัวคุณ
และเธอไม่จางหายไป
ผีในตัวคุณ
เธอไม่หายไป
คำบรรยายโดย ฐานิต พันธุ์เจริญ
ผู้ตรวจสอบงานแปล ต้องตา สุธรรมรังษี