Witam, pani Blackburn.
Proszę wybrać sobie miejsce.
Podać coś do picia?
Nie, dziękuję.
To fotel rozkładany. Dla wygody.
O nie
Chodzisz w kółko Z pogrzebową miną
Z tonu spuść Czego tu się bać?
Dopiero zaczynamy Czemu stąpasz jak po szkle?
Daj się wciągnąć na sam szczyt Nie daj wciągnąć się
Lepiej ze mną spędzaj czas
Jesteś snem na jawie Na jawie jesteś snem
Ale boisz się zaszaleć Na całość ze mną idź
Odezwij się, mała
Wzrok przesłania mi Ta słodka pokusa
Niech poniesie nas szał
Skonsumujmy wreszcie To ciasto nad oceanem
Przejdź się po wybiegu
Będę Diddym, ty Naomi
Niech poniesie nas szał
Skonsumujmy wreszcie To ciasto nad oceanem
Jeanette, czy ja...
Czy ja umarłam?
Martha, tak się cieszę, że tu jesteś.
Mam ci coś bardzo ważnego do powiedzenia.
Co?
Martha!
Co się dzieje?
Monstrualny przypływ! Pochłonął cały obóz.
-Martha, chodź, pomogę ci. -Trzymam ją.
Skąd tu tyle wody?
Idziemy.
Kurwa!
Pieprzony ocean wszystko mi zabrał!
Zostaw to. Chodź!
No chodź!
To nieważne. Zostaw to!
Rachel! Pomóż mi!
Wciąga mnie!
Dokąd ty idziesz? Nie utrzymam się.
Dzicz
Panie i panowie, nadchodzi fala zmian.
Dzięki waszej inwestycji będziemy mogli
zburzyć dawny paradygmat i spełnić nasze wspólne marzenia
co do przyszłości.
Ogień, woda...
„Fala zmian”. Frazes? Zbyt utarty?
Skądże. Nie bójmy się używać idiomów.
-Nie. Tandeta. -Zdecydowanie.
Dobra, kontynuujmy.
Ogień, woda, schronienie.
To tylko niektóre osiągnięcia uczestniczek naszego programu.
Zaczęliśmy ten projekt w oparciu o skromną teorię
i z nutką nadziei, że go zrealizujemy,
ale to, co widzicie na ekranie,
oraz dotąd zgromadzone przez nas dane wskazują na to,
że osiągniemy wynik, o jakim marzyliśmy.
Nasza grupa indywidualistek zaczyna nabierać spójności.
Dzielą się myślami i obawami
i wspólnie stawiają czoła
napotkanym wyzwaniom.
Wygląda na zmęczoną.
Nic dziwnego.
Od trzech dni zapiernicza
w ramach zadośćuczynienia za bigoteryjny wyskok.
Jakby to mogło jej pomóc.
Przesadzasz z tą obsesją na punkcie Shelby.
Wiem, że podejrzewasz,
że może coś wie
albo ma z tym coś wspólnego, ale...
powinnaś odpuścić.
No tak, wiem.
To głupota.
W sumie pomyślałam,
że gdyby była w to zamieszana,
to by znaczyło, że dobrowolnie zgodziła się na ten koszmar.
Kto by się na to zgodził?
Właśnie.
Dobra.
Pakujcie manatki.
Przenosimy się.
Znowu?
Spójrzcie na ten obóz.
Nie ma czego ratować. Totalne pobojowisko.
Mówiłaś, że jaskinia się nie nadaje.
Nie idziemy do jaskini.
Przenosimy się na Plażę pod Złotym Klifem.
Wygląda na to, że jest poza strefą pływów.
Może tam nie dosięgnie nas kolejne jebane tsunami.
-I aż tak tam nie wieje. -Racja.
W sam raz, skoro nie mamy już ogniska,
przy którym można się ogrzać.
Cholera. Nawet o tym nie pomyślałam.
Kto miał go wczoraj pilnować?
Teoretycznie to była moja kolej,
ale Shelby błagała, bym jej pozwoliła...
Miałam pozbawiać jej przyjemności?
Wiem, że Shelby robi wszystko,
by znów wkraść się w nasze dobre łaski,
ale nie powinnyśmy tego wykorzystywać.
No nie wiem.
Co z tego? To bigotka!
Zadam pytanie, niekoniecznie konstruktywne.
Świetny pomysł. Wal śmiało.
Czemu dałyśmy się zaskoczyć?
Nie śledziłaś przypływów?
Nora miała to przewidzieć?
Przecież nie to powiedziałam.
Właśnie że tak.
Po co nawzajem się obwiniać?
Nikt tu nie zawinił.
To prawda.
Ten przypływ był większy niż zwykle.
Może przez opady albo trzęsienie ziemi.
Zaskoczył nas i działałyśmy nieracjonalnie.
Fatin rzuciła się w prąd strugowy, by ratować szczotkę do zębów.
Dzięki niej czuję się jak człowiek.
A Rachel niemal pozwoliła mi umrzeć.
Ta czarna skrzynka to nasz ratunek.
Nie czepiaj się!
-Jestem twoją siostrą. -Litości!
Możemy przestać się obwiniać,
ale to oczywiste, że ogień straciłyśmy
przez tę opętaną dewo...
Patrzcie, co wypłynęło.
O Boże! Moja torba!
Wygrałaś na loterii.
Znalazła dwie dodatkowe torby?
Nie dziwi cię to?
Miałaś przestać świrować.
Wiem. Ale przez nią trudno się powstrzymać.
To jedna.
A ta czyja?
-Druga. -Druga.
Druga.
Następna. Która z trzech linii ma tę samą długość co ta po lewej?
Chyba... druga?
Następna. Co ty myślisz?
Myślę, że robicie z siebie pośmiewisko.
Przecież widać, że trzecia.
Nawet mój kot by to dostrzegł, chociaż ledwo widzi.
Świat uważa nas za słabą płeć,
a wy tylko to potwierdzacie,
idąc za tłumem jak stado owiec.
Dajcie z siebie więcej! Wiem, nie macie...
Spójrz na nią.
Nastolatka, która wyraża własne zdanie.
-Brawo. -Z tym że to doktorantka,
która miała zachęcać do konformizmu, dając złą odpowiedź.
To aktorka?
Która właśnie zrujnowała badania.
Przynajmniej w spektakularny sposób.
Doktorze West, nie wiem, jak to się stało.
Straciliśmy dane 11 uczestniczek.
Wie pan, że zwykle spisuję się na medal.
Przepadły też godziny spędzone w laboratorium.
Cholera.
Przepraszam. Ale nie mogłam utrzymać języka za zębami.
Na widok tylu dziewczyn bez własnego zdania,
poddanych woli tłumu. Kurwa, nie zdzierżyłam.
Jeśli cię to pocieszy, chłopcom też kiepsko idzie.
To zbitki hormonów bez charakteru.
To mnie pociesza. Trochę.
Przepraszam, nie przedstawiłem was.
To Linh Bark, doktorantka z trzeciego roku.
Linh, to profesor Gretchen...
Klein. Znam panią.
No jasne. Ostatnio o mnie głośno.
-Kiedy zadecydują, czy panią wywalić? -Za dwa tygodnie.
Powodzenia.
Przepraszam, muszę lecieć. Miło było wreszcie panią poznać.
Wzajemnie.
To musi być jej torba. O kurde!
WÓDKA
-Tego się nie spodziewałam. -Punk rock, kurwa!
Uno!
Jasne, Martha. Kto by nie lubił grać w Uno.
Ale przestań szaleć na widok kompletnie zbędnych przedmiotów,
bo nie wytrzymam.
Dałaś ciała, piszcząc z powodu szamponu z odżywką.
No co? Pachnie gruszkami.
To dwa etapy. Najpierw szampon, potem odżywka.
Sprawdźmy, co ma jeszcze.
O Boże! Patrzcie, pieprzona zapalniczka!
Jeanette to istny cud, kurwa.
Myślałam, że to cnotka,
a okazuje się, że piła i paliła?
Zabrała 20 benzosów na weekendowy wypad.
Jeanette żyła na miarę Amy Winehouse? Jestem w szoku.
-Niech spoczywa w pokoju. -Amy czy Jeanette?
Obie, rzecz jasna.
Dobra robota, Shelby.
Bomba, że to znalazłaś.
Dzięki. Poszczęściło mi się.
To co, fuksiaro, skoro tak się rajcujesz, że odzyskałaś swoje...
-Jeżyki. -...swoje jeżyki, to...
może powinnaś komuś podziękować?
Tak. Shelby, bardzo ci dziękuję.
Przepraszam.
Nikomu nie wydaje się to podejrzane,
-że Shelby znalazła tę torbę? -Leah.
-Istne deus ex machina. -Co takiego?
Jakimś cudem jest tu wszystko, czego potrzebujemy.
To mocno podejrzane, że znów coś takiego znalazłaś.
Co chcesz przez to powiedzieć?
Bo ja wiem?
Nie wiem.
Myślę, że to jakiś przekręt i że ktoś wie, co jest grane.
Ograniczamy interwencje do minimum.
Chcemy, by ich zachowania były kierowane wewnętrzną motywacją
i nieskażone efektem obserwatora.
O Boże.
-W porządku? -Tak. Nie znoszę szpilek.
Kolejne narzędzie opresji.
Tego właśnie chce patriarchat.
Zrobić z nas wysmukłe, rozlazłe gejsze
z płaskostopiem i pieprzoną rwą kulszową.
Mogę zapytać, tak na własne potrzeby,
czemu je nosisz?
Moje nogi w nich dobrze wyglądają.
Wewnętrzna motywacja... Tak.
Naszym priorytetem pozostaje bezpieczeństwo,
dlatego zorganizowaliśmy dyskretne dostawy.
Oto torba z zapasem leków dostarczona przez nas drugiego dnia.
O tym, co jeszcze wypłynie na brzeg, decyduje ocean.
Serio? Tabletki do uzdatniania wody?
Dożywotni zapas batonów proteinowych.
Ciepłe ubrania, leki.
Po cholerę Jeanette wzięła to ze sobą na obóz relaksacyjny na Hawajach?
Kto dał ci tę torbę i co jest, kurwa, grane?
Leah, opanuj się.
Same pomyślcie.
O tym, co zrobiła.
Znalazła nie jedną, ale dwie magiczne torby z zaopatrzeniem.
Tryska optymizmem,
jakby wiedziała, że w sumie nic nam nie grozi.
Wciąż proponuje zabawy i wyciąga z nas informacje
jak jakaś szpieguska na piżama party.
Na dodatek nie tknęła pieprzonych małży.
Bo mam alergię.
Kurwa mać! Oddawaj zapalniczkę.
Mów, dla kogo pracujesz. Mów, co wiesz.
Jezu Chryste, Leah!
To nie jakiś Jason Bourne.
Słyszałam jej poranne rymowanki przez szkolny interkom.
Leah, co ty robisz?
Nora, nie pękaj.
Jak tę wyrzucę, znajdzie się następna.
Ani się waż, kurwa.
Leah. Ogarnij się. Proszę.
Dokąd chodzisz, Shelby?
Gdzie znikasz co rano i co wieczór?
Co tu się, kurwa, dzieje?
Ukrywasz coś. Wiem to, kurwa.
Dobra, może i tak.
Zadowolona?
Oto on. Mój wielki sekret. Jestem dziwolągiem z zębami na płytce.
Nie wykradam się, by coś knuć.
Po prostu idę je wyczyścić na osobności.
Robię tak, od kiedy skończyłam 11 lat.
Zadowala cię ta odpowiedź?
Jeśli nie, to się przyjrzyj.
W porządku.
Teraz wiecie już wszystko.
Fałszywa suka z protezą. Kolejny powód, by mnie nienawidzić.
Jakby wam brakowało.
Nieźle.
Niezła robota.
Jeszcze jednego?
Pewnie.
Na koszt firmy.
Pamięta mnie pani?
Sabotażystka badań nad konformizmem.
We własnej osobie. Fucha na boku.
Ze stypendium nie wyżyjesz.
Powiedz mi. Gdy prosisz kogoś o dowód,
często mówią, że sama powinnaś go okazać?
O Boże. Bez przerwy.
Amerykanie lubią zapijać smutki, prawda?
To główna różnica pomiędzy USA a Australią.
A kiedy piją Australijczycy?
Bez przerwy.
Linh, tak?
Jesteś inteligentna, pełna zapału i postępowa.
Może nawet porywcza.
Marzysz czasem, by porzucić wieżę z kości słoniowej
i zająć się czymś konkretnym?
Bez przerwy.
Pracuję nad ważnym projektem.
Nie mogę więcej powiedzieć, tylko że możesz wziąć w nim udział,
jeśli się zgodzisz,
i że sprawy nabiorą tempa,
bo teraz mam więcej wolnego czasu.
Porąbało ich, że cię zwolnili.
No cóż. Feniks powstaje z popiołów.
Od dawna chciałam cię o coś zapytać.
Od kiedy przeczytałam
twoją książkę, a potem wszystkie pozostałe.
Przeczytałaś moje monografie?
Kurde. No tak.
Próbowałam nie dać nic po sobie znać,
gdy Leonard nas sobie przedstawił.
Tak naprawdę, mam totalnego fioła.
To o co chciałaś zapytać?
-Nienawidzisz mężczyzn? -Nie.
I to wcale.
Kilku wręcz mocno pokochałam.
Paru nadal kocham.
Pytam, bo zajmuje się pani rolą kobiet i jej umacnianiem.
Ale nie kosztem mężczyzn.
Chodzi tylko o zdobycie własnej pozycji.
Ja ich nienawidzę.
-Zostałam odurzona. -Co?
Na domówce. W ostatniej klasie liceum.
Obudziłam się w jego sypialni i nie pamiętałam poprzedniej nocy.
Na drugi dzień w szkole wszyscy się na mnie gapili.
Podśmiewali się i pokazywali palcem.
Okazało się, że ktoś wrzucił wideo z dwoma chłopakami,
którzy mieli niezły ubaw,
obściskując mnie.
Choćby nie wiem co,
nigdy nie zapomnę, jak wyglądałam na tym wideo.
Zwiotczałe mięśnie, rozbiegane gałki, jak pieprzony trup.
Zupełnie nieświadoma przemocy.
Tak mi przykro.
Zgłosiłaś to na policję?
Nic to nie dało.
Musiałabym zeznawać,
a wszyscy chcieli to zatuszować.
Szkoła. Znajomi.
Nawet moi cholerni rodzice.
To dlatego nakrzyczałaś na te dziewczyny.
Tak.
Chciałam, żeby miały więcej odwagi niż ja.
Linh. Przeżyłaś.
To wymaga kurewskiej odwagi.
Czy to oznacza to, na co liczę?
Wchodzę w to.
Jak wiecie, jedna z uczestniczek
jest wtajemniczona i wykonuje nasze polecenia.
To nasza aktorka, że tak powiem,
nasz człowiek.
I pełnoletnia, co daje nam zabezpieczenie prawne,
gdyż sprawuje opiekę nad resztą uczestniczek.
Nasza druga kooperantka stanowi rodzaj solidnego zabezpieczenia.
Zna sztukę przetrwania i może nas powiadomić w nagłym wypadku.
Jest w tym samym wieku co reszta,
więc z łatwością wtopi się w grupę.
Dobra.
Nie wygląda jak Ziemia Obiecana.
Ale nic lepszego nie znajdziemy.
I patrzcie, mamy mebel.
No dobrze. To co robimy?
Rozpalamy ognisko? Budujemy szałas?
-Czemu pytasz mnie? -Zawsze ciebie pytamy.
No dobra. Jesteś sportsmenką.
Jak się mówi, gdy ktoś tyle trenował,
że w końcu stracił zapał?
Że się wypalił?
Bingo. Mam dość.
Czekaj, mówisz serio?
Dot, sama kazałaś nam się przenieść,
-a teraz wymiękasz? -Tak.
Nie jestem latarnią morską.
Nawet dla samej siebie.
Bierz zapalniczkę.
Chwila.
Kogo brakuje?
Zbieram drewno na opał.
Chciałam tylko posiedzieć sama.
Niczego...
nie kombinuję.
Nie brałam cię za wtykę Sił Specjalnych. Tylko Leah.
No tak.
Ty tylko masz mnie za pizdę.
Tymi samymi ustami się modlisz?
Robisz ludziom kawały z tymi kłami?
Wyjmujesz je i podkładasz bratu na talerzu z lasagne?
Nie.
Może powinnaś. Zajebiste zagranie.
Wiesz, mój problem z tym...
Z tym, kim jesteś...
To nie nienawiść. Rozumiesz to, prawda?
No. Jednak to nienawiść.
Widziałam twoją twarz, gdy lizałam muszelkę.
Aż się wzdrygnęłaś.
Wybacz, ale to nienawiść.
Przynajmniej się przyznaj.
Pomogę ci.
Toni, Shelby,
Martha, Rachel,
Nora, Leah, Fatin, Dot.
Dot to ta druga podstawiona?
Wygląda jak ktoś, na kim można polegać.
Gretchen nie chce, byście o sobie wiedziały.
Mogłybyście ujawnić eksperyment.
No weź, Thom-o. Maleńka podpowiedź.
Jeśli myślisz, że zdradzę zaufanie Gretchen,
to się mylisz. Po moim trupie.
Jesteś tu od miesiąca. Daj mi spokój.
Zakładam ci konta w sieci.
Chcesz przejrzeć dane biograficzne?
Jasne.
No dobrze.
Właśnie skończyłam 17 lat.
Urodziłam się 14 lutego 2003 r.
W walentynki.
Wychowałam się w San Francisco.
Jedyne dziecko Iana i Minh Dao.
Mają restaurację w Bayview.
Muszę im pomagać, gdy mają nawał klientów.
#NIECIERPIĘTEJROBOTY #NMZCMAMOITATO
#OHYDA #VEGANIERZĄDZĄ
Nowa fryzura. Nieźle.
Wczuwam się.
Lista ulubionych rzeczy.
Hamburgery z In-N-Out.
Herbata z bąbelkami Mango Tango.
Disneyland oraz...
Timothée Chalamet.
Chalamet.
-Tak się mówi? -Bez „T” na końcu.
W takim razie kręcą mnie też...
Możesz zapisać? Dzięki.
Sanrio, Hydro Flask,
Biuro, wersja amerykańska,
Greta Thunberg
i, wiadomo, moje psy: Coco i Jax.
Pozwoliła ci pozować ze swoimi mopsami?
-Myślałem, że lubisz koty. -Jasne.
Koty pasują do intelektualistów.
Moje alter ego uwielbia głupie psiaki.
Przy okazji, wybrałaś jej już imię?
Pomoże ustalić nazwy użytkowników.
Może coś w stylu...
Evangeline.
Evangeline? Jak na to wpadłaś?
Nie wiem. To był kiepski wybór, ale w porę się opamiętałam.
„Jeanette” brzmi lepiej, nie sądzisz?
Oczywiście, trafiona poprawka.
Dzięki. Najgorsze jest układanie listy jej ulubionych utworów.
Każdy popularny przebój ma ten sam rytm.
Jakbym dawała sobie w żyłę oranżadą w proszku.
Patrz.
-Pink może być. -Co nie?
Przemyciłam ją.
Klejnot w morzu gówna.
Bałam się, że nie znajdę kogoś takiego jak ty.
Że bez tej właściwej osoby wszystko weźmie w łeb.
-Powinnam zażądać więcej kasy? -Nie.
Po prostu cieszę się, że nasze ścieżki się skrzyżowały.
I to dwa razy.
Najpierw na kampusie, a potem tu.
Tak. Istny zbieg okoliczności.
Ale nie za drugim razem.
Nie.
-Więc jestem twoją faworytką. -Bez dwóch zdań.
Wzniesiemy toast? Za ostatni wieczór Linh jako Linh.
Mówiłam Gretchen o tym, że będzie mi brakować mojej muzyki.
To może moja ostatnia szansa, by przejść się po dzikiej stronie.
Wczuwa się.
-Chodź. -Żadnego śpiewania.
-Nie śpiewam i nie tańczę. -No chodź.
Gorące oklaski.
Holly z Miami tu przybyła
Całą Amerykę stopem przemierzyła
Gretch, chodź tu, kurwa!
To mój ostatni popis!
Mówi: „Hej, kotku Przejdź się po dzikiej stronie”
Co mi szkodzi.
Candy przyjechała tu z Long Island
Za kulisami Wszyscy mówili na nią „Darling”
Nigdy głowy nie traciła
Nawet gdy loda komuś robiła
Mówi: „Hej, kotku Przejdź się po dzikiej stronie”
A babki w chórku robią tak...
Uwaga, zbiórka!
Pomówmy o sposobach przejmowania władzy.
W społeczeństwach patriarchalnych
zwykle towarzyszy temu przemoc.
Utrata zasobów i przelew krwi, często na wielką skalę.
Zaś my spodziewamy się, że uczestniczki eksperymentu
odkryją pokojowy, kobiecy model rządzenia.
Pałeczka będzie przekazywana, gdy zajdzie taka potrzeba,
i to w sposób bezkonfliktowy.
Martha,
idź porąbać kłody na dach nowego szałasu.
O rany.
Trzymaj.
Właśnie miałam okropne déjà vu.
Nauczycielka WF-u rzuciła raz we mnie kamizelką do futbolu flagowego
i powiem ci to samo co jej.
Nie wchodzę do gry.
Owszem, wchodzisz.
Idź do lasu, znajdź żarcie
i napełnij ten worek. Dzięki.
Leah!
Skoro tak cię frapują wyrzucane na brzeg walizki,
będziesz czuwać nad inwentarzem.
A ty idziesz ze mną.
Poszukamy suchej podpałki.
Halo, proszę, byś ze mną poszła.
Nie tego skrycie pragniesz?
By być obok mnie i czuwać nade mną?
Pięknie.
Bardzo mądrze spędzasz czas.
Co z wami?
Przestańcie się opierdzielać!
Lubię dominujące laski, ale chyba nie czujesz atmosfery.
Cała Rachel.
Mistrzyni w samoudręczeniu teraz dręczy nas.
Mamy zasuwać w ten sam maniakalny sposób co ona.
Nikogo nie dręczę.
To jak chcesz to nazwać?
Po prostu jestem wymagająca.
Uwielbiasz to.
Faktycznie wyszło ci to na dobre.
Powinnaś...
Powinnaś im powiedzieć.
Jak wygląda ten twój sukces.
-Przestań. -Jeśli chcesz, sama im powiem.
Nie rób tego.
Nie czeka ją Stanford,
wielka kariera
czy udział w olimpiadzie.
To tylko żałosna kłamczucha,
która wyleciała z drużyny,
a teraz udaje przed sobą
i przed innymi,
że to nie koniec.
Wiesz co, Nora?
Zamiast tak się przejmować, co robię ze swoim życiem,
sama znajdź sobie coś do robienia.
To wada genetyczna.
Wyleciały mi mleczaki, a nowe nie wyrosły,
jeśli chcesz wiedzieć.
Nie chcę.
Nie szukam współczucia.
Ale nie jest mi łatwo.
Dobra, księżniczko, wiem coś o tym.
Nikt mi nie wierzy, ale ja też mam swoje problemy.
I to więcej, niż myślisz.
Dobra, chętnie posłucham.
Wiesz, jak to jest, gdy musisz być na każdym kroku idealna?
Gdy każdy tylko patrzy, czy aby nie przytyłam
lub zachwiałam się na obcasie
albo czy moja sukienka jest o centymetr za krótka.
Jeśli źle się wysłowię na temat polityki zagranicznej,
to już po mnie.
Narzekasz, że cię osądzają, choć sama się o to prosiłaś?
No tak.
Tak, ale...
Nie mówię tylko o konkursach piękności.
Gdziekolwiek się nie zjawię,
wymaga się ode mnie...
bym spełniała pewne oczekiwania.
To bardzo trudne. Presja.
No cóż. Nie widziałam ojca od urodzenia,
a mama co rusz ląduje na odwyku.
Ode mnie nikt niczego nie oczekuje. A to nie mniej bolesne.
Wiesz, ile wycieczek przegapiłam, bo nikt nie podpisał zezwolenia?
Mam gdzieś wizytę z klasą w planetarium,
ale miło by było mieć czyjąś zgodę.
-Tak, ale... -Ale co?
Jeśli próbujesz dowieść, że masz gorzej, to daruj sobie.
Jesteś wolna! Nie musisz się przed nikim tłumaczyć.
Ty też nie.
Przynajmniej nie teraz.
Jesteś na bezludnej wyspie,
z dala od tych wszystkich durnych oczekiwań.
Tutaj jesteś wolna!
Jeśli nie chcesz z tego korzystać, to nie wiem, co ci doradzić.
Shelby!
Zaczekaj!
Stój!
Nora! Pierdol się!
Powinnyśmy coś zrobić?
Czekaj, zobaczmy, co się stanie.
Popieram.
Nora! Pierdol się!
Wiesz, co tak naprawdę cię dobija?
To, że mnie potrzebujesz.
Tak sądzisz?
Wyciągam cię ze szpitali,
trzymam ci włosy, gdy zwracasz pieprzony obiad.
-Pieprz się, Nora. -Powiedz to.
Potrzebujesz mnie.
Potrzebujesz mnie!
Pierdolenie!
Sama się okłamujesz, by nadać swojemu życiu sens.
Masz wymówkę, by nie musieć stać na własnych nogach!
Pierdol się!
Chyba jednak powinnyśmy coś zrobić.
Nie wtrącaj się.
Ja też walczę z siostrami na śmierć i życie.
Kopniak kolanem w cycki, panie i panowie.
Ale Rachel walczy dalej.
W ramach kontry kopie piętą w cipkę!
Psiakrew!
Atmosfera narasta. To już nie żarty.
Jak to się skończy? Kto wygra...
Dość! Zachowujecie się jak pięciolatki.
Kurwa!
Zabiję cię!
Miała jej pilnować.
Co jest, kurwa, Dorothy?
Przecież to nienaumyślnie.
Jasne. Od początku robiłaś mi docinki z powodu szczoteczki.
Wiadomo, że umyślnie.
-Oby działała. -Musi działać.
Pada!
Czuję się dokładnie jak ta szczoteczka.
Spójrz, co narobiłaś!
Nie wiń mnie, była na wyczerpaniu.
I wiesz co?
Gdybyś zechciała nieco się wysilić
i ruszyć ręką, choćby odrobinę,
osiągnęłabyś ten sam rezultat.
Wódka.
Serum prawdy?
Do dezynfekcji ran.
Jeśli także nakłoni je do zwierzeń, to czemu nie?
Spodziewaj się, że to będzie dużo trudniejsze, niż myślisz.
Rozumiem.
Nie jestem tego pewna.
Sama doznałaś traumy.
Gdy tam będziesz, obudzą się wspomnienia,
które wywołają w tobie reakcję.
Mówiłaś, że chcesz zrobić coś namacalnego. Wierzę ci.
Ale długo pracowałaś w sterylnych miejscach
i na poziomie teoretycznym.
Gretch...
możesz mi ufać.
Przygotuj się na to, że to zadanie, może okazać się bardzo brutalne.
Poddaj się, Nora. Obezwładniłam cię.
Kurwa!
Przejdźmy się może. Pomogę ci...
W czym? Nic mi nie jest.
Chryste, to zabolało!
-Zaczekaj. -Odwal się, Nora.
Co jest, kurwa?
Dość! Do wszystkich mówię!
To, co tu się dzieje,
nie może mieć miejsca.
Jeśli mamy umrzeć, a być może tak się stanie,
to nie wzajemnie się wykańczając, bo nie ma w tym krzty godności.
Jak to „umrzeć”?
Tak sobie myślę...
Na początku pisali o nas w gazetach, mówili w telewizji.
Wozy reporterskie pod domami, mikrofony podtykane
waszym mamom, tatom i psom.
Po paru dniach może wspomnieli o nas w lokalnych wiadomościach.
Parę dni później...
zbrojny najazd państwa A na państwo B,
nie żyje Elijah Woods, Sasha Obama jara trawę, i tak...
wypadamy z newsów.
Świat kręci się dalej.
Być może ktoś jeszcze się przejmuje.
Ktoś, kto kocha was na tyle, by nie odpuszczać,
ale minęło 15 dni, a poszukiwania nie trwają wiecznie,
nie przy braku poszlak i gotówki.
Utknęłyśmy tu na dobre.
Więc przynajmniej nie pozabijajmy się nawzajem,
bo, uwierzcie mi, to miejsce jest w stanie samo nas wykończyć.
Być może Jeanette miała szczęście.
Umierając szybko.
Witaj na pokładzie.
Cześć. Mam pytanko.
Jest gniazdko przy fotelu? Bateria w komórce ma tylko 12%.
Tak. Jest.
Super.
Aloha!
Lecimy na Hawaje. Wszyscy się jarają!
Boże, patrzcie, jaki wypasiony samolot.
Aloha!
-Cześć, Jeanette. -Witaj, jestem Shelby.
Nie wiem, czemu powiedziałam „witaj”. To nie mój samolot.
-Podoba mi się twoja grzywka. -Dzięki. A mnie twoje odkryte czoło.
Cześć!
Hejka, jestem Jeanette.
Cieszysz się na wyjazd?
Myślisz, że podadzą nam drinki w kokosach?
To jedno z moich marzeń.
Serio, nie zrobiłoby mi różnicy,
gdyby samolot zarył w ocean.
Łódź numer trzy.
Ostrożnie.
A te na łódź numer dwa.
Powoli.
Wszystko według rozkładu.
Jasne. Jesteś profesjonalistką.
Jak się czujesz?
Obiecasz, że nikomu nie powiesz?
No jasne.
Jak Napoleon z pochwą.
Gotowa do drogi? Muszę cię odwieźć.
O co chodzi?
-Nie dam rady. -Jak to?
Nie zrobię tego. Nie prosiły się o to!
Linh, czekaj!
Podaj rękę.
Kurwa. Przepraszam.
Kurwa, nic ci nie jest?
Chyba nie.
Jesteś pewna?
Alpha do Alexa. Wracamy do kraju.
Potwierdź, czy wszystko u was w porządku?
Alex do Alphy, zdarzył się...
-Zdarzył się wypadek. -Nie.
Wybacz, coś przerywa.
Muszę to zgłosić. Ustalimy nową strategię.
Nic mi nie jest, przysięgam. To mi pomogło oprzytomnieć.
-Linh. -Nic mi nie jest.
Odwołaj.
Fałszywy alarm.
Jeśli jeszcze tam jest,
przekaż jej, że jest bardzo dzielna.
Linh, co z tobą?
Jestem gotowa.
-Możemy chwilkę... -Jestem gotowa. Jasne?
Na co czekasz?
Cholera.
Ruszaj!
To prawda. Wiąże się z tym spore ryzyko.
Jak z każdym przełomowym przedsięwzięciem.
Bo o to właśnie nam chodzi. O radykalną zmianę.
Pod koniec tych 12 tygodni ujrzymy funkcjonującą gynotopię
i dowód na to, że to właśnie kobiety mają naturalny dar,
by tworzyć harmonijne i sprawne społeczności.
I że to im należy przekazać władzę.
Jeśli się postaramy...
Pieprzyć to.
Do diabła z ceremonią, ze skryptem,
z męską dominacją, która obróciła tę planetę
w targaną wojnami i żądzą pieniędzy kulę ognia.
Wiecie, co tu robicie. Dlaczego zaoferowaliście nam wsparcie.
Bo za dziesięć lat nie chcecie być świadkami apokalipsy
i żałować, że zabrakło wam odwagi, by zrobić coś szalonego
w imię cholernego postępu!
Dziękuję.
Podobał ci się ten udawany, niby spontaniczny wybuch emocji?
Mistrzowskie zagranie.
A potem przejdziesz do pytań, tak?
No tak.
Powinnam się jakoś przygotować?
Nie wiem, jak odpowiedziałabyś, jeśli ktoś zapyta o Linh.
Powiem, że nadal daje z siebie wszystko,
i że jesteśmy z niej dumni.
Proszę. Ugotowana i schłodzona, jeśli chce ci się pić.
Nie, dziękuję.
Dobra.
Jeśli zmienisz zdanie...
No dobra, teraz z kolei jest za cicho.
Może mówię tak, bo czuję zbliżający się koniec,
ale nie zaproponujesz jakiejś zabawy integracyjnej?
Boże.
Naprawdę czeka nas tu śmierć.
Słyszycie?
Co takiego?
-Samolot! -Co?
Na pomoc!
O Boże.
Hej! Zobaczył nas!
Zobaczył nas, kurwa!
Tak!
Napisy: Ewa Nowicka
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Sławomir Apel