Nie spędzasz za dużo czasu z tabletem?
Tylko sprawdzam, co u nich. Chyba nic w tym złego?
Nie podglądasz ich, tylko obserwujesz.
Chyba że je podglądasz.
Nie miałeś dłoni w kieszeniach, co?
Chryste, Gretchen. Nie.
-Kiepski żart. -Niesmaczny.
Zaczyna ci odbijać?
Zdarza się.
W Oksfordzie przeprowadzono badania na temat skutków odizolowania...
Ile jeszcze to potrwa?
Nadal gromadzimy dane. Tyle, ile trzeba.
Kiedy będą mogły się zobaczyć?
Stąpają po omacku.
Daj im jakieś wsparcie. Cholera.
Myślałam, że okażesz się pomocny.
Dlatego tyle ci płacę.
Dlatego ściągnęłam cię z przesiąkniętej ginem kanapy,
na której dogorywałeś, i łaskawie dałam ci tę fuchę.
Chcesz odgrywać opiekuńczego starszego brata
i biadasz nad ich samopoczuciem.
Naprawdę myślisz, że w ten sposób mi się przysłużysz?
Miałam spędzić popołudnie z zawartością tego pudła.
Przekażę je tobie.
Jeśli chcesz dowieść swojej wartości,
znajdziesz sposób, jak się z tym uporać.
ŚCIŚLE TAJNE
OD: AGENT BLACK 10 STYCZNIA - WYSPA
PRZEBUDZENIE EWY
„Nikt się nie zjawił
„Jesteśmy tu od 22 dni”.
Samolot przeleciał nad nami sześć dni temu.
Nie jadłyśmy od dwóch dni.
Żadna z nas już nie płacze.
Żadna nawet już się nie boi.
Nie dlatego, że jesteśmy takie silne lub odważne.
Po prostu gdy ktoś jest tak głodny, trudno mu czuć cokolwiek innego.
Głód to siła natury. Każdego potrafi pokonać.
Pozwoliłam nam wszystko zjeść.
Co za pieprzona idiotka.
Na niektórych działa uzdrawiająco.
Nie mów tak o mojej przyjaciółce.
Jak będziesz się jej czepiać, to ci pokażę.
Niektórzy w trudnych sytuacjach znów stają się sobą.
Bójka w barze w 2015 r.
Powinnaś widzieć tego drugiego.
Inni zaś znów pogrążają się we własnym mroku.
Może jest w to zamieszany.
Kto?
Cholerny pilot.
Zobaczył grupę zagubionych dziewczyn na wyspie
i nie przysłał pomocy?
W co dokładnie byłby zamieszany?
Nie wiem.
Spokojnie. Wszystko będzie dobrze.
Jest też Martha o czystym sercu,
która w ślepej wierze nigdy nie traci nadziei.
Niemożliwe, żeby nikogo nie powiadomił.
Ludzie są z natury pomocni.
Pewnie musi to trochę potrwać.
Chciałabym oglądać świat jej oczami.
Pewnie nie tylko ja.
Patrz, mamo! Jestem milion kilometrów w powietrzu!
Nikt nigdy nie skoczył tak wysoko.
Nigdy!
Martha!
Dzicz
Pamiętasz nauczycielkę z czwartej klasy?
Pani Bergum.
Dziwaczka.
Zwariowana hipiska.
Ten jej naturalny dezodorant wcale nie działał.
Pachniała mokrą ściółką.
Przypomniałam sobie, jak zabierała nas na spacery
za szkołą, pokazywała nam mlecze
i w kółko nawijała o sałatkach z chwastów.
Może coś takiego tu znajdziemy?
Może.
-Na łowy? -Na łowy.
Hej, wiesz...
Wiesz, kto całkiem dobrze
orientuje się w terenie?
Tak?
Może poszłaby z nami?
Wiem, że mam z nią problem,
ale w tym momencie chyba
żywienie tego typu urazów to dziecinada.
Jestem z ciebie dumna.
Jest coraz bliżej. 40, 30, 20...
Wkrótce dotrze do bazy.
Doktorze, odwołania do futbolu do niej nie dotrą.
No tak. Co wolisz?
Softball?
Mówiłam już ze sto razy.
Racja. Wędkarstwo.
Taniec.
Taniec? Właśnie miałem powiedzieć. Przysięgam.
Gotowa? Zaczynamy.
Wychodzi na parkiet.
Powiedz mi, jaki jest twój ulubiony taniec.
Dzwonkowy.
No dobrze.
Wyzdrowiejesz i znów będziesz tańczyć.
Od teraz jesteśmy dzwonkową parą taneczną.
Gdy będziesz tańczyć,
przypomnisz sobie nasze wspólne chwile
i będziesz wiedziała, że stać cię na wszystko.
Tak jest!
Wspaniała robota, prawidłowe kroki.
Mam specjalne ogłoszenie.
Otóż podczas pow-wow Anishnabe
panna Martha nie będzie tańczyć w grupie nastolatków.
Typiara wystąpi w konkursie dla dorosłych.
To nic takiego. Pewnie zajmę ostatnie miejsce.
Jestem wykończona.
Nie mówiłaś, że tańczysz w głównej lidze.
Przyjdziesz oglądać? Przecież nie lubisz folkloru.
To prawda.
Ja pierdziu. Usłyszeli cię w Kanadzie.
Gdy wypiję napój gazowany przed tańcem, to potem mi się odbija.
Dzień dobry.
Martha, skarbie, podejdź tu.
Musimy porozmawiać na osobności.
Chodzi o doktora Teda.
Zarzucają mu wykorzystywanie dziewcząt.
PROKURATURA W MINNESOCIE
To tylko rozmowa z prokuratorem.
Zmuszą mnie, bym mówiła ohydne rzeczy na jego temat.
Był dla mnie bardzo miły.
Tak, ale osiem innych dziewcząt twierdzi inaczej.
Jeśli doktor Wolchak...
Doktor Ted.
-Jeśli zrobił ci to, co im... -Kłamią.
Skarbie, czemu miałyby kłamać?
Nie wiem.
Może dlatego, że nie wyzdrowiały,
bo nie ćwiczyły tak mocno jak ja, a teraz mają pretensje.
Czasem, gdy dorastasz, zaczynasz rozumieć pewne sprawy, a to może być...
trudne.
Wręcz brutalne. Ale nie możesz udawać, że nic się nie stało.
Chcę tylko wrócić do domu.
Ktoś taki jak Martha
dostrzega jedynie zewnętrzne zagrożenia.
Co innego Leah.
Jej zagrożenia pochodzą z niej samej.
Nie radzę ci tego robić.
Zbytnio wydepilowane brwi są mało atrakcyjne.
Znów odpływasz w mrok.
To dużo gorsze niż dotychczas.
Co takiego?
Ten ścisk w żołądku.
Wszystkie to czujemy. To się nazywa śmiertelny głód.
Nie.
Wiesz, o czym mówię. Mam...
Mam przeczucie...
które wciąż mnie dręczy, że to miejsce jest podejrzane.
Wiem, że...
nie umiem odpuścić. Ale skoro tak jest,
to zwykle oznacza, że nie powinnam.
Mieliśmy kiedyś złotą rybkę, która próbowała się zabić.
Musieliśmy przykryć akwarium siatką, żeby nie wyskoczyła.
Pojechaliśmy raz do babci w Marin.
Gdy byliśmy w drodze, uparłam się, że zapomnieliśmy o siatce.
To było... nie do wytrzymania.
Nie mogłam przestać mówić o siatce i o rybce.
Tak strasznie ryczałam, że rodzice odwieźli mnie do domu.
-I co? -Nic. Siatka była na miejscu.
Ale w piwnicy, gdzie spał pies, ulatniał się gaz.
Był nieprzytomny, gdy tata go znalazł.
Przeżył tylko dlatego, że znaleźliśmy go w porę.
Cholera.
Czasem...
Czasem nie bez powodu daję się ponieść uporczywym myślom.
Bo zwykle oznacza to...
coś ważnego.
Czuję to właśnie teraz.
Rozumiem cię.
Ale nie wiem, czy warto,
żeby przypadkowe zdarzenie z dzieciństwa
uzasadniało każde złe przeczucie.
Leżę, kurwa, na dnie, a ty mnie lekceważysz?
-Nie to chciałam... -Wal się!
Leah!
Wszystko z nią dobrze?
Nic z tego.
Pomóż mi, proszę.
Nie. Wolę być tutaj.
Rachel,
czemu nie wejdziesz do wody?
Coś nie tak?
Nieco... słabo się czuję. To wszystko.
Wszystkim nam słabo.
Co robisz, kurwa?
Chodź.
Przejdźmy się.
Źle wygląda?
Wcale nie.
Wygląda, jakby obcinał cię przedszkolak,
ale spoko.
Nie widzę żadnych owoców.
Szlag. Wszystkie wyjadłyśmy.
Patrzcie.
Znalazłam skarb.
Co to? Wyglądają jak drażetki.
Nie jedzcie ich. To bobki.
No wiecie, odchody.
W gwarze łowieckiej mówimy „bobki”.
W jakiej gwarze?
Łowieckiej.
Bierzesz udział w polowaniach?
Czasami.
Ale co to znaczy?
Że to coś, co wysrało te dropsy rzuci się na nas?
To nie mięsożerca. Są zbyt suche i zaokrąglone.
To jakieś mniejszy czworonóg.
Co robisz?
Chcę być gotowa, jeśli się na niego natkniemy.
To jakaś koza albo jeleń.
To tygodniowy zapas jedzenia.
Kto powiedział, że będziemy mordować zwierzęta?
Martha, wybacz, wiem, że jesteś wrażliwa,
ale to żadne morderstwo.
W tym momencie to samoobrona.
Przed kozą?
Przed śmiercią z głodu. I ma rację.
Stajesz po jej stronie?
Nie w tym rzecz.
Nie chcę mieć z tym nic wspólnego.
Lepiej, żeby usiadła.
Cała reszta też.
Nie spożywamy żadnej energii,
najlepiej jest nic nie robić.
Stałam się wzorem do naśladowania.
Leah.
Zrób sobie przerwę. Może usiądź na chwilę.
Nikt cię nie zmusza,
ale przydałoby ci się odpocząć.
Serio, w tym momencie musimy być silne psychicznie.
Przetrwanie nie zależy tylko od tego, co jemy.
To, co dzieje się w naszych głowach,
jest równie istotne.
Ładnie wygląda.
Co?
Twoja sukienka.
Dzięki.
Ile dzwoneczków musisz przyszyć?
Trzysta sześćdziesiąt pięć.
Tyle, ile dni w roku.
Rany.
Trzymaj się z daleka od wielkich magnesów.
Po co miałabym się do nich zbliżać?
Głupi żart. Nieważne.
Rozmawiałaś z ludźmi, którzy badają twoją sprawę?
Więc po co?
Nawet jeśli tobie nic się nie stało, to okropne, co spotkało inne.
Może pomogłabyś go przyskrzynić.
Nie chciałam słuchać, jak wszyscy go szkalują.
Marty, wiem, że wolisz dostrzegać w innych samo dobro,
co jest wkurzające, a zarazem bardzo miłe,
ale w tym przypadku...
jakbyś się czegoś wypierała.
To, że wolę unikać konfliktów i dramatów,
nie znaczy, że żyję w świecie fantazji.
Czemu się mnie czepiasz?
Chcesz, żebym myślała, że muszę ze wszystkimi walczyć
i że świat jest pełen zła, ale ja nie chcę tak go postrzegać.
Przykro mi.
Wcale nie.
To prawda.
Jesteś nocną sową, jak ja.
Tak. Czasami.
Wiesz, że nie musisz prać swojej pościeli.
Jesteś zbyt miła, Bernice.
Ale to nie moja pościel.
Marthy?
Mówi, że wylała sok, ale chyba jej nie wierzę.
Zmoczyła łóżko.
Nie powinnam tego mówić. Byłoby jej wstyd.
W końcu to pierwszy raz.
Doktor Ted mówił, że to skutek jej wypadku.
W sumie nigdy nie rozumiałam,
czemu zaczęło się to... gdy już zaczęła zdrowieć.
Doktor Ted. Nie wierzę, że dopuściliśmy do niej tego sukinsyna.
Ona...
Wszystko widzi w pozytywnym świetle.
Wszyscy są dobrzy i mili, pełni życzliwości.
A ja wmawiałam sobie, że tak dobrze ją wychowałam.
Chroniliśmy ją.
Tak naprawdę stworzyła sobie wyimaginowany świat,
bo ten, w którym żyła, był zbyt bolesny.
Nie boisz się mnie, prawda?
Nie musisz.
Nie skrzywdzę cię.
Ale one tak, jeśli nie uciekniesz. Idź już.
Uciekaj.
No dalej!
Chyba żartujesz.
To szalony pomysł.
Niemal obłąkany.
Wspinać się tu, jakbyśmy mogły marnować energię.
To musi stać się tutaj.
Co takiego?
Rozejm.
Rozejm? Pokłóciłyśmy się?
Nie pomiędzy nami.
Pomiędzy tobą a nią.
Boisz się jej.
Wody.
Woda.
Jeanette tak się stąd wydostała. Myślimy, że to przeszkoda,
granica, której nie możemy przekroczyć,
a to właśnie jest wyjście.
Stój. Nie rób tego. Zatrzymaj się. Leah, spójrz na mnie.
-Popłyniemy, aż nas uratują. -Spójrz na mnie. Utoniesz.
-Spójrz na mnie! -Puść mnie!
Nie! Leah!
Muszę się wysikać.
To ja...
Dobrze.
Nie da rady. Trema.
Odejdę trochę dalej.
Albo zaśpiewaj.
Idę podmieniać metki
W kieszeni gówno mam
Macklemore? Co cię napadło?
To pierwsze, co przyszło mi do głowy.
Odpał. Super.
Ruszam na łowy
Może trafi mi się cacko
Zarąbista sprawa
Jak pierwszy raz usłyszałam to w radiu,
myślałam, że śpiewa „w kieszeni gnata mam”.
Ale numer, ja też.
-Mówisz tak, by mnie pocieszyć? -Jaki miałabym powód?
Fakt.
W końcu wylądowałam u dyra
za śpiewanie piosenek o napadzie z bronią.
Słyszałaś?
Może to nasza zdobycz.
Dzięki.
Woda... Mam jej dość, jasne?
I to od dawna.
Przez nią tylko źle się czułam.
Nie. To nieprawda.
Co? Nie tego właśnie chcesz?
Żebym dała sobie spokój i porzuciła ten cholerny sport?
Nie.
Nie wiem.
Nie chcę, byś o sobie zapomniała.
Kurwa. Co to w ogóle znaczy?
Skacz.
Co?
Skacz do wody.
Sprawdziłam. Jest dość głęboko.
Na co czekasz?
Nie mogę.
-Kurwa, skacz, Rachel. -Nie mogę!
Leah!
Wracaj!
O nie.
Leah!
Dokąd płynie?
Chce się utopić.
Szlag.
Tonęła.
Leah tonęła.
Pod ciężarem tego wszystkiego.
Może odchodziła od zmysłów.
A może zaczęła widzieć wszystko bardzo wyraźnie.
Theodore Wolchak został aresztowany, próbując opuścić kraj
po usłyszeniu 13 zarzutów o nadużycia wobec nieletnich
i dziewięciu o molestowanie seksualne.
Przedstawiono silne argumenty,
ale niewielu świadków zgodziło się zeznawać.
Prokuratura liczy na to, że zgłosi się więcej ofiar.
Hej, co się stało?
Chodź.
To potwór.
Idź sobie, proszę!
Martha, znalazłaś ją.
Uciekaj!
Co jest, Marty?
Pójdę za nią.
Co z tobą? To nasz ratunek. Potrzebujemy tego.
Poszukajmy owoców albo ryb.
Nie mojej kozy.
Boże! Czemu to robisz?
Dziękujemy, pani Blackburn.
Wiemy, że to bardzo trudne.
Zeznanie odbywa się w obecności ławy przysięgłych.
Pani Blackburn złożyła już przysięgę.
Martha, aby od razu przejść do rzeczy,
zadam ci prowokacyjne pytanie.
Nie spiesz się z odpowiedzią.
Nie będziemy cię poganiać, dobrze?
Dobrze.
Od 16 marca 2012 do 22 stycznia 2013 roku
byłaś pacjentką Theodore'a Wolchaka, starszego fizjoterapeuty
w klinice Reform and Restore. Zgadza się?
Tak.
Czy w tym okresie
pan Wolchak dopuścił się czynów natury seksualnej?
Powtarzam, nie spiesz się.
Czemu go chronisz?
Chroń samą siebie. Chroń nas.
-Damy radę. Nazbieramy... -Bzdura!
Przestań żyć w bajkowym świecie,
gdzie wszystko zawsze dobrze się kończy.
-To nie tak. -Śmierć.
Czeka nas pieprzona śmierć i udawanie na nic się nie zda.
Myślisz, że nie wiem?
Nie wygląda na to.
Umrzemy tutaj!
Wracam tam.
-Nie powstrzymuj mnie. -Jeszcze czego.
Daj jej to coś na uspokojenie.
Myślisz, że to konieczne?
Nie widzę innego wyjścia. Głosujemy?
Zrób to!
Zostaw to mnie.
-Dajcie mi tam wrócić. -Leah.
Nie.
Fatin.
Ja... chcę do mamy.
Wiem. Ja też.
-Martha sobie poradzi? -Nie wiem.
Może tak, może nie.
Mierzysz się tu z własnymi demonami i okazuje się, że to jakieś pojeby.
Racja.
Nie miałam na myśli ciebie, tylko nas wszystkie.
Wiem.
-Nie wierzę. -O Boże.
Liczi!
Mój Boże.
O Boże.
Najlepsza rzecz na świecie.
Choćbyśmy miały się porzygać, nie będę żałować.
Amen.
Co cię śmieszy?
Masz...
Masz tutaj...
Jesteś pewna?
Tak.
Przyniosę ci twój numer.
I pamiętaj o sylwetce. Dobrze?
Nawet gdy myślisz, że nikt nie patrzy.
Dorosłych oceniają bardziej surowo.
Pozamiatasz, królowo.
DOROCZNY POW-WOW
Wciąż je słyszę. Te jej kłamstwa. I to w sądzie.
Widocznie dla niej to nie kłamstwa.
Rzeczy, których nie chce dostrzec.
Gdy będziesz tańczyć,
przypomnisz sobie nasze wspólne chwile...
i będziesz wiedziała, że stać cię na wszystko.
Bernice, widziałaś Marthę?
Nie szykuje się?
Szykowała się, ale zniknęła.
11-LETNIA MARTHA BLACKBURN WYGRYWA 39. DOROCZNY POW-WOW
No i?
Niewiele znalazłem.
Szukasz pomysłowego rozwiązania,
by zapobiec pozwom.
Ale sądzę, że ten problem
rozwiązać się da jedynie w mało pomysłowy sposób.
-Przekupstwem. -Tak.
Nic a nic? Mandat za szybką jazdę? Wyłudzenie ubezpieczenia?
Czy Martha nie była wplątana w sprawę sądową?
Pamiętam coś takiego. Między innymi dlatego ją wybrałam.
Nie wiem, jak chcesz to wykorzystać wobec jej rodziny,
ale popełniła krzywoprzysięstwo.
Rok 2018, sąd stanowy w Minnesocie.
To już coś.
Wybacz, jeśli dziś rano byłam zbyt ostra.
Nie chcę, byś czuł się niedoceniany.
Chcę, byś wiedział, że twoja rola jest istotna.
I żebyś był zadowolony.
Jestem.
Obiecaliście mi, że nikt nie będzie o nic pytał.
Nie przetrwamy bez jedzenia.
Rośnie napięcie, a Leah...
wystawiła się na ryzyko,
moją siostrę też. Jest niebezpieczna
-i niezrównoważona. Boję się... -Nie.
...że zrobi coś, co zaszkodzi...
Kurwa jebana mać!
Przestań mówić, Nora. Przestań.
Jest niebezpieczna.
Ona... nie powinna tu być.
Może kogoś skrzywdzić.
Ty.
To...
To byłaś ty.
To ty jesteś w to zamieszana.
Wiesz, dlaczego tu jesteśmy.
Chodź.
To ci się śni, Leah. To tylko sen.
Nie wiesz, co robisz.
Chodź ze mną. Nie jesteś tu bezpieczna.
Napisy: Ewa Nowicka
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Sławomir Apel