Alam naming mahirap,
pero kailangan mong ikuwento ang nangyari.
Sige.
Rachel! Nandito na ako!
'Di namin 'yon nakikita.
Naririnig lang.
Hanggang ngayon, naririnig ko pa rin.
-Rachel! -Nora!
Nora!
Halos isang segundo lang.
Siguro isang oras? 'Di ko alam.
Pero bigla na lang...
Nora! Nora!
Nora!
Sandali, Nora!
Wala na.
Nawala na siya.
Si Dot ang unang nakakita.
Rachel!
-May dugo. Saan siya nasugatan? -Nawala siya.
'Di na gumalaw ang iba sa'min
Pero ang iba, alam na ang dapat gawin.
Kailangan nating isarado ang sugat.
Hawakan n'yo siya.
Ngayon na!
May mga 'di talaga kinaya ang nangyari...
mga nagpatalo.
Hindi. Hindi!
Bwisit!
Nandito 'yong butas. Dinala ni Nora 'yon dito.
Walang mabuti sa sitwasyon...
'Sa tingin ko wala na.
Pero ang masasabi ko lang...
...tumibay ang pagsasamahan namin.
Hindi na lang kami
basta magkakaibigan.
Matapos ang nangyari, naging...
Pamilya ang turingan namin sa isa't isa.
Ang mahirap paniwalaan ay kung gaano kabilis ang mga pangyayari.
Tatlong linggo pa lang bago namin...
Bago namin makilala ang isa't isa.
May pagkakahiyaan pa at distansya noon.
Maraming mga tinginan at paggalang.
Maingat kami, nagkakahiyaan pa,
mga estranghero lang sa isa't isa...
Na 'di alam ang parating.
Gusto n'yo ba ng cake?
Unang take ng passageway intro video.
Ako si Josh Herbert, at nasasabik na ako sa retreat na 'to.
Ayos.
Dinalhan ako ni Rosa ng mga gamot.
Nakita ko ang mga aktibidad sa retreat.
Gaya ng sabi ko, nasasabik na ako,
gaya noong nagpunta ako sa magic camp.
Tumakbo ako ng 400 metro, 50 segundo at nag-deadlift ng triple ng bigat ko,
kaya kung sa tingin mo ay hahamon sa'kin ng ilang stand-up paddle-boarding,
tumigil na kayo.
Naghanda na ako ng sasabihin.
"Napilitan lang akong sumama sa retreat.
"Ginagawa ko ang video na ito dahil kailangan
"at magsasabi ako ngayon ng mga mas gugustuhin ko pang gawin."
Nagpapasya pa ako, pero baka ito ang suotin ko sa unang araw.
-"Maglakad sa thumb tacks." -Ito ang litmus test ko.
Kung hindi mo sila kilala, 'di kita lalapitan.
-"Kumuha ng strep throat." -Nakalimutan ko na ang sinasabi ko.
Bo, tatlong salita lang na naglalarawan sa 'yo.
"Dilaan ang slide sa McDonald's PlayPlace."
Naglilinis ako ng hardin.
'Di niya maibebenta ang sarili niya.
Manood ka ha.
Tatlong sailta? Ewan ko.
Ako si Scotty Simms, nandito ako sa masagwang parte ng 850.
Pero 'di magtatagal, dahil magaling ako at nagsusumikap na entrepreneur
na may mga ideya ko sa mundo ng fashion at skincare.
Ang haba niyon Scotty.
Tatlong salita tungkol sa akin, ako ay "may tamang panlasa."
Boring na white guy.
Literal din ang ibig kong sabihin.
Hilig ko ang rare whiskies.
Nang patago.
Halos 'di ko na nga tinatago kasi hindi maobserba si Mama.
Ang sarap sa panlasa.
Ako si Rafael Garcia, Raf na lang.
Raf ang tawag sa akin ng lahat.
Ewan ko, nasasabik lang akong makakilala ng ibang tao.
'Di pa ako nakapunta sa Hawaii.
'Di pa ako nakakasakay sa eroplano,
kaya medyo kinakabahan ako.
-Ang mga mami-miss ko-- -Pasok.
Nakangiti ka. Nakakapanibago.
Natutuwa lang ako sa minamahal nating control group.
"Minamahal?"
-'Di ko inakalang 'yon ang tawag mo. -Tatlumpu't apat na araw, Daniel.
Tatlumpu't apat na araw silang nagtagal, samantalang ang mga babae ay 50.
Lahat ng paglilimos ko ng pera
at pagsunod na parang aso sa mga investor...
Sulit ang lahat ng 'yon.
Kinailangan natin ang pagpalpak ng mga lalaki,
-syempre mahal ko sila. -Oo, eh,
sisimulan na namin ang proseso sa kanila.
-Ipapaalam lang namin sa 'yo. -Ayos ka lang, Dean?
-Mukhang nag-aalala ka. -Hindi.
Si Dan ang madalas tamaan ng mga komplikadong pakiramdam.
Alam kong nahihirapan na kayo,
pero inaasahan ko ang pagpupursigi n'yong dalawa.
Kitang kita na sumabog sila.
'Pag nalaman na natin kung paano,
magtatagumpay na tayo.
Kaya galingan n'yo.
Kung p'wede, simulan n'yo sa kanila.
Interesado ako sa kaniya.
'Di ko alam ang gusto n'yo.
Ang pagsasalaysay mo ng nangyari.
Tanggalin na natin 'yon.
Marami naman nang seguridad.
Dahil ba sa ginawa ko?
-Oo, Rafael. -Raf.
Raf ang tawag sa akin.
Raf, ikwento mo ang nangyari noong unang araw.
Natatandaan ko, 'di ko alam ang mga pangalan nila.
Makakalimutin ako.
Siguro kasi 'di rin nila matandaan ang akin.
Pero ayun na nga...
Nalaman ko na ang mahahalaga noong unang araw.
May dalawang magkaibigan na galing sa Florida.
Si Josh H, na nakilala ko lang mula sa school.
'Yong matalino na mamahalin ang damit.
'Yong naglalaro ng lacrosse.
'Yong emo na nakasalamin.
At 'yong step-brother niyang si Seth.
Hindi ko alam kung bakit...
natatandaan ko ang pangalan niya.
At syempre, 'yong batang nakatracksuit
na galit na galit sa mama niya.
Ang galing mo, Mama. Ang gandang ideya.
Kung padala mo kaya ako
sa gitna ng kawalan kasama ang mga--
"Siguro masaya 'yon," sabi niya, "Oo, baka may matutunan ka."
Siguro malalaman ko ang pakiramdam nang halos malunod
Siguro malalaman ko ang pakiramdam
ng masinghot ko ang tubig sa paghinga ko sa ilong ko.
Siguro malalaman ko ang pakiramdam ng magalit nang sobra sa 'yo,
bwisit kang ina!
Bwisit!
Pasensya na, nakakatawa eh.
"Bwisit kang ina!"
Uy.
-Ayos lang kayo? -Hindi.
-Henry. 'Wag muna. -Ano?
Walang ayos sa atin sa ganitong kalagayan.
Lilinawin ko. Ayos ka lang ba, matapos ang lahat?
Bakit mo ginagawa 'yan?
Alin?
Pag-iyak.
Ayos 'yon. Nakakatulong.
Dapat mas tanggapin pa 'yon ng nakakarami.
Diyos ko po! Sino'ng kasama nito?
Ganiyan ba siya palagi?
-Hindi ko alam. -Magkaiba kami ng sinasamahan.
-Uy, Raf. -Bahala kayo.
Masyado na tayong nakatanga rito.
Tigilan na natin ang pag-iyak at kumilos na tayo.
Ano nga ulit ang pangalan mo?
Sasabihin niya si Kirin iyon, pero alam naming isa siyang Chad.
-'Wag mong umpisahan, Taylor. -Magkakilala pala kayo.
Makinig ka, Kirin, bakit 'di na lang muna natin siya hayaan?
Nabigla tayong lahat sa pangyayari.
Hayaan nating umiral ang kaniya-kaniya nating reaksyon.
Kung gusto mong magalit sa mama mo, sige lang.
Talaga. Bwisit siya.
Pwede ba tayong tumahimik at kumilos na lang?
-Papunta saan? -Maghahanap ng mga bagay.
Walang isla na walang tao pero may natagpuan tayo.
Totoo iyan.
Totoo, binibili ng mga mayayaman ang ganitong isla.
Tumayo kayong lahat!
Bakit ko siya sinunod?
Dahil sa matapang niyang boses.
Matagal na akong galit sa kaniya, pero napatayo pa rin ako.
Syempre may darating na tulong,
pero kung may matutuluyan tayo dito,
tapos masyado tayong tamad para hanapin,
magsisisi tayo.
Kaya maghiwa-hiwalay tayo para maghanap,
tapos balik ang isa rito 'pag may nahanap.
Lahat nandito hanggang dito, isang grupo kayo.
Este...
Mula dito. Lahat ng natira, kasama n'yo ako.
Tara na.
Napapasunod pa rin niya ako. Para siyang magnet.
Kumusta ka? Bumubuti na ba?
Oo, mas mabuti na.
Lagi akong masigla pagkatapos umiyak.
Ayos, ayos.
Kahit pa 'di ko gustong makinig sa palakol--
-Saan? -Patawad,
'yon lang ang tawag ko sa mga nakakakuha ng...
mga palakol na grado.
Salamat sa pagtawa.
Alam kong salbahe, pero ang punto ko, tama siya.
Kung tatanga lang tayo rito, mababaliw tayo,
kaya mabuti pang kumilos kasi makakaalis din agad tayo rito.
Isang linggo.
Isang linggo na, pero, ewan ko,
mali pa rin sa pakiramdam.
Ang bigat sa dibdib ng pagkawala niya.
At si Rachel, matindi ang pinagdadaanan niya ngayon.
Samantalang tayong dalawa...
Ano?
Gusto kong marinig mula sa 'yo.
Para akong lumulutang at nanghihina,
pero gusto ko 'yon.
Parang...
gumamit ako ng mga drogang pilit pinagbabawal sa mga paaralan.
-Pinapakilig mo ako. -Sabi mo eh.
Binibiro lang kita.
Pero...
Masaya rin ako, sobra.
Pero ang kunsensya...
Paano natin 'yon malalampasan?
Nakausap mo na ba ang kaibigan mong si Diyos?
Matagal ko na 'yong 'di nagagawa.
Ang magdasal.
Ano sa tingin mo ang sasabihin niya?
Ipagpasalamat ang mga positibong bagay.
Naroon siya para tulungan tayong makaraos.
Tama.
Nakakainis sabihin ito, alam mo 'yon?
Nakakainis sabihin ito sa isang kampeon ng pageant.
Kasi obvious naman.
Napakaganda mo.
Bakit 'di ako lumalakas?
Lagi akong nagbubuhat, at mala-paleo ang pagkain ko.
Siguro biglaan kang lalakas,
tapos sasabog ang mga muscle mo palabas ng damit mo, parang si Hulk.
Pumupurol na ata ang utak mo.
-Pwede na rito. -Oo.
Huling parte.
Oo.
Alam kong 'di 'to gumana noong una nating subok,
pero kailangan nating mag-iwan ng bakas na nabuhay tayo rito,
kaya makakatulong 'to pati 'yong signal na apoy.
Ano nga ba ang ibig sabihin niyan?
'Di ko na matandaan.
Alam mo kung sino ang nakakaalam niyan?
Oo nga pala, kailangan ko nang pumunta.
Uy. Pwede ba akong maupo?
Kailangan na 'tong palitan kaya...
Paano kung mag-beatbox ako?
Parang R-A-P?
Paano kung inisip ko na magandang biro 'yon?
Pero 'di ko gagawin 'yon sa 'yo, syempre.
Kalokohan 'yon.
Kaya tatapatin na rin kita.
'Di dapat ganito katindi ang pamamaga nito.
At dahil nandito tayo, mas lalala lang ito.
Dahil papasukan ng buhangin.
Lilipat na tayo, Rachel.
Kailangan mong sumama sa amin.
-Pati 'yong mga gamit niya-- -Iwan n'yo.
Kailangan n'yo 'yong iwan.
Baka sakaling bumalik siya.
May tinatago ka sa akin.
Nakita ko ito sa mga gamit natin.
Ito ay panitikan. Binasa ko lang ito,
pero mas maganda 'to kaysa sa basang libro ni Jeff.
Maiikli ang talata,
may mga eksena sa kwarto,
kung pupunta ulit siya.
Bagay basahin sa beach.
May libro na tayo para sa beach,
kung kailan paalis na tayo rito.
Pasensya na. Nakalimutan ko 'yang sabihin.
Ayos ka lang ba?
Pwede ba kitang tanungin?
May napansin ka bang nagbago sa mga tao rito?
Tinutukoy mo ba ang matinding kalungkutan
doon sa kanan? Tingin ko may magandang rason si Rachel--
Hindi. Hindi 'yon. Ibig kong sabihin...
Magandang pagbabago.
Parang...
May dalawang tao rito na 'di na lang basta magkaibigan.
Shoni.
Sina Shelby at Toni.
Diyos ko, ngayon mo lang nalaman?
-Halos isang linggo na 'yon. -Isang linggo?
Nakita mo ba silang nagtatalik sa gubat?
Sabi ko na eh.
'Di nila ako tinulungan mag-impake.
Nakakaamoy ako ng nilabasan sa malayo. Iniisip ko kung may sinus ako.
Ano?
Wala. Ano--
Kahoy. Para sa apoy, gaya ng sabi mo.
Ayos na sana.
Kaso akala ko, kukuha ka ng mas marami.
-Isang oras kang nawala. -Boss ba kita?
-Inoorasan mo na ako? -Uy.
Ano'ng pakialam mo sa oras ko?
Miss na kasi kita.
Bukod sa iba pang mga bagay.
Nandito lang ako. 'Di ako nawala.
Alam kong hinahanap mo pa rin 'yon.
'Di p'wedeng hindi, Fatin. 'Yon ay...
Kailangan kong malaman kung ako ba ay talagang...
Leah, ilusyon lang 'yon.
-Saan ka pupunta? -Hindi-- Hindi 'yon.
Susubukan ko ulit.
Kumuha ng kahoy para sa apoy.
Para naman 'di ako mapahiya.
MAGING MABAIT
-Natatakot ka? -Hindi.
Ewan ko.
Grabe ang mga pangyayari.
Sumasakit ang ulo ko.
Mayroon akong Dramamine, kung kailangan mo.
Ang bait mo, pero 'di 'yon literal.
Naguguluhan ang espiritwalidad ko.
'Di kami nagkakasundo ng kalikasan.
Wala akong nararamdamang lakas mula roon,
pagpalain sana si Inang Kalikasan, pero 'di kami bagay.
Sina Frost at Tennsyon, Keats, sila ang bagay sa kaniya.
At gaya ng ibang bagay, inangkin na rin siya ng mga white.
Alam ko. At ako ay...
Pasensya na.
-Makata ka ba? -Bwisit!
Hindi, pero siya, baka.
Baka nabalian siya ng daliri. Nabalian ka na ba ng buto?
Nabali ang braso ko noong grade 4.
Kaunti lang ang mga kaibigan ko noon, kaya pinirmahan ko 'yon nang sarili ko.
Sabi ng therapist ko, malaking kaganapan daw 'yon.
Letse!
Alam kong dapat akong maawa, pero wala akong mahugot.
Raf, 'di ba? Sabi kasi ng iba, "Raff" o "Rafe" daw.
-Oo, Raf. -Sige.
Pero ayos lang. Narinig ko na ang lahat ng pagkakamali.
Pero, Raf nga. Magandang pangalan.
Diyos ko! Diyos ko po!
Pahinga muna.
-Pahinga muna ako. -Tara na.
Alam kong daliri lang...
at kung nasa kabilang grupo ako,
tinawag na akong duwag niyong palakol sa kanila.
Tinawag mo siyang "palakol."
Oo ayos 'yon. Nakakaaliw.
Mayroon ka bang gamot para diyan?
Oo. Kumpleto ako.
Gusto mo ba sa Ibuprofen o sa Acetaminophen?
Parehas?
Kung gusto mo nang bumalik, ayos lang.
-'Di mo kailangang pilitin. -Seryoso ka ba?
Makakasagabal lang kasi ako sa inyo.
Oo, tama. Ikaw bahala.
Salamat sa inyo.
Sige na.
Uy.
Ingat.
Sige.
'Di ako sigurado rito.
'Di ko gusto ang mga puno.
Para sa iba, simbolo iyon ng kapayapaan,
pero alam mo kung sino sila? Mga matatanda.
Ipaalala mo nga kung bakit tayo aalis ng beach? Kalokohan 'to.
'Di tayo tutok sa araw at hangin, mas mainit sa gabi...
At malayo tayo sa kung saan siya nawala.
Makakabuti ito sa ating lahat.
Uy, Marty, may hinanda ako para sa atin dito.
Ayos ka lang ba?
Iniisip mo ba si Nora o...
Hindi.
Eh ano'ng problema?
Matagal naman na tayong namumuhay nang magkasama,
at 'di pa tayo nagpapatayan.
Maupo ka muna rito.
Naisip kong mag-solo.
Mainit ako sa gabi, at kung masikip...
masasagabal lang kita.
Kaya dito na lang ako matutulog.
Sige.
Pero p'wede mong ibigay sa iba ang pwesto kong 'yan.
Siguro kay Shelby.
Alam mo na pala?
Sasabihin ko dapat. 'Di ko lang--
Ayos lang, Toni.
Ayos sa 'yo 'yon?
Bwisit!
Nasaan na 'yong palakol natin?
Nilagay ko 'yon sa mga dadalhin ni Leah.
-Kanina pa dapat siya nandito. -Ayos lang kaya siya?
Oo.
Mapilit lang talaga siya.
Siguro, dapat na tayong bumalik.
Halata namang walang tao rito.
May mahahanap tayo.
Kaunti na lang ang oras natin.
Ano'ng ginagawa mo sa daliri mo?
Inaalam ko kung gaano katagal pa bago lumubog ang araw.
-Ano ka, isang Boy Scout? -Oo.
Pero tumigil ako noong grade 9.
Nagbago na ako ng pagkatao.
Halata nga.
Ayaw ko mang sumang-ayon sa macho gwapitong 'to,
tingin ko may mahahanap tayo.
Siguradong makakakita tayo ng mamahaling bahay dito.
-Bahay ng bilyonaryo. -Sana hindi.
Ano'ng sinasabi mo, Damien?
Henry ata ang pangalan niya.
Tinawag niya lang akong ganoon
dahil kapareho ko 'yong Antichrist na lalaki sa The Omen.
'Di ko gugustuhing mapadpad sa bahay ng isang bilyonaryo.
-Bakit naman? -Papatayin niya tayo.
Pag-isipan mo.
General Zaroff, Poe Dameron, Poe Dameron, Ex Machina......
Dracula.
Pumapatay sila ng mga intruso.
Hindi bilyonaryo si Dracula, undead lang siya.
Kung susumahin mo ang inflation, bilyonaryo siya.
Dahil sa pera at pag-iisa,
naging mamamatay-tao na sila.
Bilang bilyonaryo sa hinaharap, 'di kita hahayaang siraan kami.
May mga mabubuti kaming kasama.
Si Melinda Gates.
Si Daddy Warbucks.
Si G. Peanut.
Napakabait niyang lalaki.
Bilyonaryo ba si G. Peanut o may monocle siya?
Pwede bang manahimik kayo at maghanap?
-Sige. Tatahimik na. -Salamat.
Bumalik na lang tayo, mga talunan.
Pero iihi muna ako.
Ako rin.
Salamat.
Salamat sa pagbigay ng espasyo sa akin.
Oo.
Tanong.
-Nasasaktan ka rin ba habang umiihi? -Hindi.
Baka nagpasa ito.
O baka masyado akong nababad sa tubig at napuno ng...
-asin ang ari ko. -Oo, delikado 'yon.
-Talaga? -Hindi, hindi totoo 'yon.
-Pero totoo ang buhay. -Ano kamo?
Delikado 'yon?
Ano?
Wala akong pamunas.
Ano ba, pare, tigilan mo na 'yan.
Ikaw lang ang kilala kong 'di marunong magpitik lang.
Teka, titingnan ko kung may magagamit ka dito.
Heto. Resibo.
-Ano nang gagawin ko? -Diyos ko! Iwan mo na lang!
Hayaan mong makita ng mundo ang resibo ng mga pinamili ko.
Nalaglag ang biskwit mong 'to.
Naku, nakalimutan kong mayroon pa nga pala ako.
Makinig ka, ang mga pagkain natin,
'wag nating ipagkakalat sa iba sa ngayon.
Hindi, alam ko.
Susunduin tayo agad mula rito,
pero kung sakaling hindi, kailangan nating magtulungan.
Tingnan mo silang mayayaman.
Sa tingin mo marunong silang magtipid?
Hindi.
Kailangan nating tipirin ang pagkain.
Hawakan mo lang 'yan.
Pakiusap, 'wag.
Pasensya na...
'Di ko napansin.
Kumukuha lang ako ng mga gamit para sa bagong kampo.
Ano...
Sang-ayon ako sa 'yo.
Hindi ako sigurado tungkol sa paglipat natin.
Para na nating tinanggap ang buhay na 'to,
na wala na ang mundo sa labas at...
kailangan na natin 'tong gawing tahanan.
Bakit ba natin pinipilit
ang konsepto ng pagtanggap?
'Di ba katumbas lang 'yon ng pagsuko?
Ayaw kong sumuko, Rachel.
'Di siguro 'to makakatulong, pero...
gusto kong malaman mo na iniisip ko rin siya.
Araw-araw.
Parang...
Ideya niya ba ang magpunta?
Naaalala mo ba kung saan niya 'yon nalaman?
Sa paaralan ba o sa magulang mo o...
May iba bang nagsabi?
'Di ko alam kung bakit mo 'yon tinatanong.
Subukan mong alalahanin, Rachel
kung saan niya 'yon nalaman at bakit siya nagpunta rito.
Natatakot siya.
At paano niya 'yon nalaman?
Natatakot siyang...
mamamatay na ako at siya ay--
Paano niya nalaman 'yong retreat?
'Yon ang dahilan.
-At saan niya nalaman? -'Yon ang dahilan.
Dahil doon.
Gusto niya ito para sa akin.
Sinubukan niya akong tulungan, at...
Ngayon wala na siya, at kasalanan ko 'yon.
Wala na siya, at kasalanan ko 'yon.
-Paano ka niya dinala rito, Rachel? -Kasalanan ko 'yon!
-Wala na siya! -Rachel, sabihin mo sa akin!
-Rachel-- -Masaya ka na ba?
Kasalanan ko 'yon! 'Yon ba ang gusto mong marinig?
Wala na siya at kasalanan ko 'yon!
Anong nangyari?
Tinanong ko kung ano'ng alam niya.
Nahihirapan na nga siya, dadagdag ka pa?
Ano'ng problema mo?
Lahat ng mga delusyon mo at teorya,
ibaon mo na sa limot ngayon!
At 'pag binanggit mo ulit 'yon kay Rachel,
papatayin kita.
May mga katotohanang mahirap tanggapin.
Nakakatakot,
nakakasuka,
nakakapanliit.
Noong una akong napadpad doon,
walang gustong umamin na natatakot kaming lahat.
Walang pumansin doon bago...
Wala tayong masyadong napala.
May mahahanap din tayo.
Baka may nahanap na 'yong iba.
Nakabalik na sila.
Ano 'yon?
Tangina. Diyos ko.
Grabe.
Naku.
-Oo. -Paano mo naisip na nangyari iyon?
'Di namin alam.
Naisip naming umihi siya,
tapos nadulas, tinangay sa dagat, tapos...
Tinangay sa dagat tapos...
Ewan ko, pero...
Iniisip ko pa rin 'yon.
Lahat ng mga nangyari sa islang 'yon.
-'Di ko maintindihan ang nangyari. -Malakas ang alon.
Baka tinangay siya, tapos may umatake sa kaniya.
Grabe umatake ang kalikasan.
-Ano'ng gagawin natin sa kaniya? -'Di natin siya p'wedeng iwan.
Kakainin siya ng lahat ng hayop dito.
Tapos tayo ang isusunod.
Ilibing natin siya na parang pang-Navy,
gaya ng mga kaibigan ng papa ko sa militar.
Sa dagat.
Hindi.
-Kasama nung kumain sa kaniya? -Hindi. Tama si Bo.
Kalokohan 'yon.
Kung mapapalubog natin siya at mapapanatili sa malapit,
makakaligtas tayo.
Si Osama Bin Laden, sa dagat nilibing.
Sino bang may pake roon?
Sino ang may pakana ng lahat ng ito?
Dahil kung mayroon man na literal na nangwawasak ng mukha...
hindi ako lalapit doon.
Ako na.
Pero 'di ko kaya ng mag-isa.
Raf, p'wede ka ba?
Sige. Oo.
Pinili niya ako.
'Di ko alam kung bakit, pero pinili niya ako.
Pinili niya akong samahan siya sa peligro,
at natuwa ako roon.
Mas mainit sa bagong kampo.
Mas maaliwalas din. Nilinis ni Martha ang paligid.
Pero hindi ako naparito para itaboy ka.
Kailangan mong manatili rito.
May isang tagapayo sa paaralan na nagbigay sa akin ng polyeto
tungkol sa limang yugto ng dalamhati.
Pagtatanggi, pakikipagkasundo at iba pa.
Katangahan lang 'yon.
Ginamit ko ang polyeto para paalisin ang gagamba sa aking bahay,
at itinapon ko ang polyeto sa basurahan.
Malabong lima lang ang yugto.
'Pag namatayan ka,
bawat segundo, para kang nasa impyerno.
Kaya naisip ko,
kung gaano katagal silang wala,
ganoon katagal ka rin maghihirap.
Bilyun-bilyon ang dadaanan mong yugto.
Kaya 'di kita mamadaliin.
'Di ko mapipilit 'yon.
Pero sana ayos lang sa 'yong nandito ako,
kasi 'di kita hahayaang mapag-isa.
May alam ka bang laro,
pampalipas oras natin?
Bb. Mary Mack.
Hindi ko alam 'yon.
Miss Mary Mack, Mack, Mack
nakasuot siya ng black, black, black
na may pilak na butones, butones, butones
Teka, 'di ba dapat papalakpak ako?
Pinaglalaruan mo lang ako.
Para naman sa kasiyahan ko.
Sasabihin ko sa 'yo ang totoo.
'Di ako makakalimot.
Walang makakapagtanggal ng pakiramdam na 'to.
Talagang...
pagod na ako.
At kahit pa mabait ka sa akin,
ayaw kong makita mo ako nang ganito.
'Yon ang lagi niyang ginagawa dati.
At 'di pa ako handang palitan siya.
Sasama ka ba?
Mas mabuti 'to, 'di ba?
Alam kong totoo naman 'yon,
sa lahat ng bagay, pero parang may mali.
Alam ko. Parang pinalitan natin ang white noise machine
mula sa tunog ng dagat hanggang sa makahoy na kapaligiran.
Hindi ko tipo 'yon.
Iba lang talaga.
Alam ko na.
Muntik ko ng makalimutan.
Parang may nakakalimutan tayo.
Heto na siya.
Maligayang pagdating, Marcus.
Muntik na.
Pasensya na. Ligtas ka na.
Ligtas ka na.
Magkakasama na tayong lahat.
Sana nga ligtas na tayo.
-Ano'ng pangalan niya? -Nino?
Nakita ko na 'yang pulseras dati.
Ibig sabihin niyan, may nobya ka na, 'di ba?
Oo, alam ko, korni.
Parang singsing para sa mga bata.
Astig nga eh. Ganun din siguro ang tingin mo.
Heto, mga kailangan natin.
Damit at pampainit.
Hindi 'yan beer, pero p'wede na.
Tinangay siguro galing sa aksidente.
"Pagmamay-ari ito ni Josh Herbert."
Mahal siya ng mama niya.
Baka ng katulong nila.
Sasabihin ko kay Marisol, pagmamay-ari na ako ni Josh.
Marisol ang pangalan niya?
May nobya rin ako, si Julia.
Sabi ko, susulatan ko siya,
pero kailangan ko na 'yong ipadala sa dagat ngayon.
'Yong totoo, kumusta ka?
Lagi mo 'yong tinatanong sa iba.
Alam ko, ganoon talaga ako.
Sabi ni Julia, para daw akong guro ng mga bata sa Hilagang California.
Pero gusto ko 'yon.
Ayos ka lang ba?
Hindi.
Ikaw?
Hindi.
Pero umaasa pa rin ako
na mapapalakas ako ng sitwasyong ito.
Mali...
-Alin? -Na lumakas ako.
Pero nagbago ka na.
Sang-ayon ka siguro doon.
Paano?
Hindi ka na gaya ng dati, isang tahimik na bata galing sa Tijuana.
Hindi ko naman sinasabing
masamang bagay 'yon,
pero may mga pagbabago na sa 'yo.
Ang 'di ko gusto...
ay 'di ko 'yon kontrolado.
Kung ano'ng magbabago.
May gusto kaming maging lahat noon.
Malakas.
Minamahal.
Ligtas.
Malakas.
Kabilang.
Pansin.
May makasama.
Maging katulad ng iba.
Gusto namin 'yon lahat.
Gusto naming maging lalaki.
Pero ang totoo...
nagiging halimaw na ang iba sa amin.
'Di mo gusto?
'Di ako mahilig uminom.
P'wede mong tagayan si DJ.
Mamamatay na tayo sa lamig,
pero ayos lang naman 'yon.
Heto na.
-Para kay DJ. -Kay DJ.
Uy.
Kasinglala ba ng inakala mo?
Sagutin mo ang tanong ko.
Sige, oo.
Mas malala pa sa naisip ko,
at 'di ako makapaniwalang pinaranas mo 'yon sa akin.
'Yon ang kapalit ng mga pagkakamali mo, Devon.
Tangina mo.
'Di ako makapaniwalang galit ka pa.
Matapos ang ginawa mo, at ang kinailangan kong gawin--
Sabi ko 'di ba, bahala ka na, Mama?
Alam mo? Nagkamali nga ako.
Salbahe akong bata. Alam ko 'yon.
Na hindi sapat ang nalalaman tungkol sa mundo o sa aking sarili
na huwag sirain ang mga bagay paminsan minsan,
at tanggap ko 'yon.
May namatay dahil sa akin.
Pero ikaw,
matanda ka na, at sinisira mo ang buhay ng mga batang 'yon,
nang sadya.
Planado mo 'to.
At kinaaaliwan.
Salbahe ako,
pero isa kang demonyo.
Salamat sa pagtulong sa amin.
Tatawagan ka ulit namin,
siguro bukas,
kaya maghanda ka.
Ingat.
'Wag kang sisigaw.
PARA SA MAHAL NAMING SI JAMIE
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni EMN
Mapanlikhang Superbisor Maribeth Pierce