Wiem, że to delikatny temat,
ale musimy poznać twoją wersję wydarzeń.
Jasne.
Rachel! Zaraz będę!
Nie widziałyśmy ich.
Tylko słyszałyśmy.
Szczerze mówiąc, dalej to słyszę.
-Rachel! -Nora!
To mogły być sekundy.
Może godzina? Nie wiem.
Ale wtedy...
Nora!
Nora, czekaj!
Zniknęła.
Przepadła.
Dot zobaczyła ją pierwsza.
Rachel!
-Krwawisz. Skąd to? -Straciłam ją.
Niektóre z nas zamarły.
Ale inne wiedziały, co robić.
Musimy to wypalić.
Trzymajcie jej rękę.
Teraz!
Dla niektórych było to trudniejsze, sprawiło, że...
rozsypały się.
Nie!
Kurwa!
Dół był tutaj. Tu umieściła mnie Nora.
Nie ma żadnych dobrych stron...
I myślę, że nigdy nie będzie.
Ale myślę, że wszystkie zgodzimy się...
...że to nas połączyło.
Stałyśmy się, nie wiem...
czymś więcej niż wcześniej.
Po tym, co się wydarzyło, stałyśmy się...
Nie umiem nazwać tego inaczej, stałyśmy się rodziną.
Ciężko uwierzyć w to, jak szybko to nastąpiło.
Zaledwie trzy tygodnie wcześniej...
W ogóle się nie znałyśmy.
Były niezręczność i dystans.
Dużo spojrzeń i uprzejmości.
Byłyśmy ostrożne, stawiałyśmy granice,
nieznajome osoby zmierzające w jednym kierunku...
Bez jakiegokolwiek, kurwa, pojęcia, co nas czeka.
Ktoś ma ochotę na ciasto?
Dzicz
Nagranie wprowadzające, ujęcie uno.
Jestem Josh Herbert i jestem mega podekscytowany wyjazdem.
Fajnie.
Rosa przyniosła mi moje leki.
Widziałem planowaną listę aktywności.
Jak mówiłem, jestem mega podekscytowany.
Prawie tak samo jak przed obozem dla magików.
Pokonuję 400 metrów w 50 sekund i podnoszę trzykrotność mojej wagi,
więc jeśli myślicie, że jakieś pływanie na desce będzie wyzwaniem,
możecie się odpierdolić.
Przygotowałem oświadczenie.
„Udaję się na ten wyjazd wbrew mojej woli.
„Nagrywam to, bo jest to konieczne.
„A teraz przedstawię listę rzeczy, które wolałbym zrobić”.
Zastanawiam się jeszcze, ale chyba założę to na początek.
-„Chodzenie po pinezkach”. -To test osobowości.
Jeśli nie znasz tych legend, nie dogadamy się.
-„Mieć zapalenie gardła”. -Zapomniałem tekstu.
Opisz siebie w trzech słowach.
„Wylizać zjeżdżalnię w McDonaldzie”.
Koszę trawniki.
Nie umie się sprzedać.
Pokażę ci, jak to się robi.
Trzy słowa? Nie wiem.
Przed wami Scotty Simms na żywo z gównianego miejsca na 850.
Ale niedługo to się zmieni, bo jestem zmotywowanym przedsiębiorcą
z masą pomysłów w dziedzinie mody i pielęgnacji.
Scotty, to więcej niż trzy słowa.
Trzy słowa, które mnie opisują to „człowiek z gustem”.
Nudny, biały chłopak.
I mówię dosłownie.
Kolekcjonuję whisky.
W tajemnicy.
Nie muszę nawet ich specjalnie chować, bo mama niczego nie ogarnia.
Pięknie się pije.
Jestem Rafael Garcia. Raf, żeby było krócej.
Większość tak mnie nazywa.
Chętnie poznam wszystkich.
Nigdy nie byłem na Hawajach.
W zasadzie nigdy nie latałem samolotem,
więc trochę się stresuję.
-To, za czym będę tęsknił... -Proszę.
Uśmiechasz się. To coś nowego.
Podziwiałam naszą ukochaną grupę kontrolną.
„Ukochaną”?
-Nie tego się po tobie spodziewałem. -Trzydzieści cztery dni.
Wytrwali 34 dni, a dziewczyny całe 50.
Więc całe to błaganie o pieniądze
i tańczenie przed inwestorami, jak mi zagrają...
było to tego warte.
Chłopcy okazali się idealną porażką, jakiej potrzebowaliśmy.
Jak miałabym ich nie kochać?
Zaraz zaczniemy z nimi rozmawiać.
-Chcieliśmy ci dać znać. -Trzymasz się, Dean?
-Wyglądasz na spiętego. -To nie w moim stylu.
Skomplikowane emocje to klimaty Dana.
Wiem, że była to mocna próba,
ale proszę was o jeszcze trochę.
Nie złamali się przy żadnym pytaniu.
Kiedy się dowiemy jak,
korona będzie nasza.
A teraz idźcie ich rozgryźć, panowie.
Zacznijcie od tego aniołka.
Chcę wiedzieć, jak upadł.
Nie wiem, czego ode mnie oczekujecie.
Twojej wersji tego, co się wydarzyło.
Może je zdejmiemy?
To tylko nadmierna ostrożność.
To przez to, co zrobiłem?
-Tak, Rafael. -Raf.
Mówią do mnie Raf.
Raf, opowiedz nam o pierwszym dniu.
Pamiętam, że nie znałem imion.
Nigdy nie byłem w tym dobry.
Może dlatego, że nikt nie pamięta mojego.
Pierwszego dnia kojarzyłem podstawy.
Było tam dwóch kumpli z Florydy.
Josh, którego imię znałem ze szkoły.
Bystrzak z fajną stylówą.
Koleś od lacrosse'a.
Emo w okularach.
I jego przyrodni brat Seth.
Którego imię z jakiegoś powodu...
zapamiętałem.
I oczywiście dzieciak w dresach,
który nienawidził swojej mamy.
Świetnie, mamo. Wspaniały pomysł.
Może wyślemy mnie
na jakieś pojebany wyjazd w dzicz z...
„Może będzie fajnie” mówiła. „Może się czegoś nauczysz”.
Może nauczę się, jak to jest prawie zatonąć.
Może dowiem się, jak to jest
mieć jebany litr wody pod nosem.
Może dowiem się, jak to jest totalnie i bezgranicznie cię nienawidzić,
ty pieprzona lafiryndo!
Kurwa!
Przepraszam, nie mogę udawać, że to nie było zabawne.
„Lafirynda!”
-Wszystko dobrze? -Nie.
-Henry, nie teraz. -Co?
Jesteśmy zgubieni, martwi albo uśpieni. Nie jest dobrze.
Powiem inaczej. Wszystko dobrze mimo sytuacji?
Dlaczego to robisz?
Co?
Płaczesz.
To zdrowe.
Takie zachowanie powinno być bardziej znormalizowane.
Jezu Chryste! Kto z nim przyjechał?
Zawsze taki jest?
-Nie wiem. -Mamy innych znajomych.
-Cześć, Raf. -Nieważne.
Za długo siedzieliśmy na tyłkach.
Przestańmy płakać, do cholery, i zróbmy coś.
Przypomnisz mi, jak masz na imię?
Powie ci, że Kirin, ale to urodzony Chad.
-Nie zaczynaj, Taylor. -Uuu, bolesna przeszłość.
Kirin, może pozwólmy Joshowi być Joshem przez chwilę?
Wszyscy wpadliśmy w ten koszmar.
Powinniśmy znormalizować każdą reakcję.
Jak chcesz nazywać mamę lafiryndą, śmiało.
Potrzebowałem tego. Jest do dupy.
Możemy przestać gadać i ruszyć się?
-Dokąd? -Poszukać czegoś.
Bezludne wyspy nie istnieją, wszystkie zostały już odkryte.
To prawda!
Wszystkie zostały zdobyte przez bogaczy z kasą Illuminatów.
Dobra, wstajemy wszyscy!
Dlaczego zrobiłem to, co mi kazał?
To ten głos kapitana, nie umiemy z nim walczyć.
Nienawidzę go od gimnazjum, a i tak podniosłem tyłek.
Na bank ktoś nas uratuje,
ale jeśli w pobliżu jest jakiś niesamowity hotel,
a my jesteśmy zbyt leniwi, by go znaleźć,
zrobimy z siebie skończonych idiotów.
Rozdzielmy się i idźmy w różnych kierunkach,
jeśli coś znajdziemy, wyślemy tu kogoś.
Wszyscy po tej stronie to jedna grupa.
To znaczy...
Stąd. Reszta ze mną.
Idziemy.
I znów za nim idę. Jest jak magnes.
Jak się trzymasz? Lepiej już?
Znacznie lepiej.
Zawsze mam ataki płaczu.
Dobrze.
Nie, żebym chętnie brał rady od tego trzycyfrowego...
-Kogo? -Przepraszam,
to określenie, którego używam, kiedy mówię o kimś,
kto ma trzycyfrowy wynik na SAT.
Dzięki, że się zaśmiałeś.
Wiem, że to słabe, ale grunt w tym, że on ma rację.
Jeśli będziemy tu siedzieć i bić się z myślami, załamiemy się.
Ruszmy się, to szybciej się stąd wydostaniemy.
Tydzień.
Minął tydzień, a...
Nie jest dobrze.
Bez niej wisi nad nami ciężar.
Dla Rachel istnieje teraz tylko cierpienie.
A mimo wszystko jestem tu z tobą i...
I co?
Chcę, żebyś to opisała.
Czuję się, jakbym była w chmurach, jakbym była słaba,
podoba mi się to.
Jakbym...
naćpała się wszystkich dragów, przed jakimi ostrzegali nas w szkole...
-Nie mogę już tego słuchać. -Sama chciałaś.
Tylko się z tobą droczę.
A tak swoją drogą...
Ja też jestem szczęśliwa.
Ale całe to poczucie winy...
Co mamy z tym zrobić?
Rozmawiałaś o tym z Bogiem?
Od dłuższego czasu tego nie robiłam.
Nie modliłam się.
Jak myślisz, co by powiedział?
Żeby być wdzięcznym za to, co dobre.
On pomoże nam przetrwać resztę.
Amen, kurwa.
Wkurza mnie mówienie tego, wiesz?
Nigdy nie przestanie wkurzać mnie mówienie tego pieprzonej miss.
Bo to taka jebana oczywistość.
Ale jesteś taka piękna.
Czemu nie jestem silniejsza?
Ciągle coś noszę, jestem na paleo.
Może uderzy cię nagle,
mięśnie przebiją koszulkę jak u Hulka.
Żywioły skurczyły ci mózg.
Tu będzie dobrze.
I na koniec...
Wiem, że ostatnio nie zadziałało,
ale nie możemy pójść w głąb lądu, nie zostawiając śladu życia.
To i ognisko sygnałowe powinny pomóc.
Co właściwie oznacza „SOS”?
Powinnam to wiedzieć, ale mam pustkę w głowie.
Wiesz, kto znałby odpowiedź?
Przypomina mi to, że teraz moja kolej.
Mogę się przysiąść?
Czas na nowy opatrunek, więc...
Może zacznę beatbox?
No wiesz, rapować.
Mogłabym być idiotką, która uznałaby to za dobry żart.
Nigdy bym ci tego nie zrobiła.
Żadnych bzdur z Patchem Adamsem.
Ale będę z tobą szczera.
Minęło siedem dni, obrzęk nie powinien być tak duży.
A przebywanie na plaży nie pomaga.
Do środka dostaje się piasek.
Dzisiaj się przenosimy, Rachel.
I chcę, żebyś poszła z nami.
-Jej rzeczy też, wszystko... -Zostają.
Muszą zostać.
Na wypadek, gdyby wróciła.
Martha.
Skrywałaś coś przede mną.
Zbierałam nasze rzeczy i znalazłam w twojej walizce to.
To literatura.
I to lepsza od rozmoczonej pieluchy Jeffa.
Są tu krótkie zdania,
kilka scen łóżkowych do zapamiętania,
jeśli kiedyś wrócimy do seksu.
To książka na plażę.
Mamy w rękach porządna plażówkę,
a schodzimy, kurwa, z plaży.
Przepraszam, zapomniałam o niej.
Wszystko dobrze?
Mogę cię o coś spytać?
Zauważyłaś jakieś nowe zachowanie między osobami tutaj?
Masz na myśli zachowania depresyjne
na trzeciej godzinie?
Nie, nie mówię o negatywnych zachowaniach, raczej...
O jasnej energii.
Jak...
między dwiema osobami, które łączy coś więcej niż przyjaźń?
Shoni.
Shelby i Toni.
Boże, dopiero się o tym dowiedziałaś?
-Są razem od jakiegoś tygodnia. -Tygodnia?
Przyłapałaś je na seksie w lesie?
Że też się nie skapnęłam.
Szukałam ich, żeby pomogły pakować rzeczy.
Zazwyczaj wyczuwam orgazm na odległość. Może mam coś z zatokami.
Co?
Nic, ja tylko...
Drewno. Na ognisko, jak prosiłaś.
Świetnie.
W teorii. Myślałam, że będzie tego więcej.
-Nie było cię jakąś godzinę. -Będziesz mnie nadzorować?
Pilnujesz mi czasu?
Co cię obchodzi, jak go spędzam?
Bo... tęsknię za tobą.
Poza innymi rzeczami, za którymi tęsknię.
Jestem tu. Nigdzie nie poszłam.
Wiem, że wciąż go szukasz.
Nie mogę inaczej, Fatin. Ten dół...
Tylko tak mogę się dowiedzieć, czy nie jestem całkowicie...
Leah, to iluzja.
-Dokąd idziesz? -Ja nie... To nie tak.
Spróbuję jeszcze raz.
Podejmę mniej żałosną próbę zdobycia drewna.
Postaram się jakoś zachować twarz.
BĄDŹ WRAŻLIWY
-Przerażony? -Nie.
Sam nie wiem.
Całe to szaleństwo przychodzi falami.
Zaczynam mieć chorobę morską.
Mam na to tabletki, jeśli chcesz.
Jesteś aniołem, ale nie mówiłem dosłownie.
Raczej metaforycznie.
Niestety dzicz nie jest dla mnie.
Takie otoczenie nie dodaje mi siły.
Matka Natura jest wspaniała, ale nie jest moją muzą.
Frost, Tennyson, Keats, to ich koleżanka.
I jak ze wszystkim innym, biały człowiek nią zawładnął.
Wiem. I...
przepraszam.
-Jesteś poetą? -Cholera jasna!
Nie, Panie, ale tamten koleś tak.
Musiał złamać palec u stopy. Złamałeś coś kiedyś?
Ja złamałem rękę w czwartej klasie.
Nie miałem wtedy sporo znajomych, więc sfałszowałem trochę podpisów.
Mój terapeuta mówi, że to fundamentalna rana.
Kurwa!
Powinno być mi go żal, ale moja studnia empatii dawno wyschła.
Raf, prawda? Słyszałem, że niektórzy mówili „Raff” albo „Rafe”.
Raf, tak.
Ale nieważne. Ciągle słyszę różne wersje.
No to Raf. Dobre, solidne imię.
Niech to szlag!
Przerwa.
-Potrzebuję przerwy. -Chodźmy.
Wiem, że to tylko palec...
i gdybym był teraz z drugą grupą,
ten napakowany trzycyfrowiec nazwałby mnie cipą.
Użyłeś „trzycyfrowca”.
Tak, spodobało mi się. Chwyciło.
Masz coś na to w swojej apteczce?
Mam wszystko.
Wolisz Ibuprofen czy Apap?
Oba?
Jeśli chcesz wrócić, śmiało.
-Nie trzeba być bohaterem. -Mówisz poważnie?
Tylko bym was spowalniał.
Jasne. Twój wybór.
Dzięki. Poważnie.
W porządku.
Chłopaki...
Powodzenia.
Mam wątpliwości co do tego miejsca.
Nie lubię drzew.
Ludzie wiążą je ze spokojem i duchowością,
ale wiesz, jak ja je nazywam? Staruchami.
Przypomnisz mi, dlaczego opuściłyśmy plażę? To absurd.
Mniej słońca i wiatru, cieplej w nocy...
I dalej od miejsca, w którym ją zgubiłyśmy.
Dobrze nam to zrobi.
Marty, przygotowałam dla nas miejsce.
Wszystko dobrze?
Myślisz o Norze czy...
Nie.
To o co chodzi?
Śpimy razem od lat
i jeszcze się nie pozabijałyśmy.
Chodź, usiądź.
Lepiej, żebym spała sama.
Pocę się w nocy, a nie ma wiele miejsca...
Nie chcę przenosić potu na ciebie.
Będę spała tam.
Ale możesz oddać moje miejsce komuś innemu.
Może Shelby.
Czyli wiesz?
Miałam ci powiedzieć, ale nie było kiedy i...
Toni, w porządku.
Więc spoko?
Cholera!
Wiecie, co się stało z siekierą?
Położyłam ją razem z rzeczami, które miała przynieść Leah.
-Miała wrócić kilka godzin temu. -Myślisz, że nic jej nie jest?
Nie.
Po prostu nie wie, kiedy się poddać.
Chciałbym pokornie zasugerować, żebyśmy wracali.
To pustkowie.
Znajdziemy coś.
Nie przed zachodem słońca.
Po co robisz to coś z palcami?
Żeby ocenić, ile zostało do zachodu. Każdy palec to 15 minut.
-Jesteś jakimś harcerzykiem? -Tak.
Rzuciłem to w dziewiątej klasie.
Szukałem czegoś innego, w sensie estetycznym.
No co ty?
Niekoniecznie lubię zgadzać się z tym napakowanym testosteronem Jonesem,
ale też myślę, że coś znajdziemy.
Pewnie trafimy na jakiś wypasiony dom prosto z Architect's Digest.
-Własność jakiegoś miliardera. -Oby nie.
O czym ty mówisz, Damien?
Ma na imię Henry, chyba.
Myślę, że twój znajomy kreślił
podobieństwo między mną a antychrystem z Omena.
Ale nie mam ochoty natknąć się na dom jakiegoś bogatego pustelnika.
-Dlaczego? -Bo by nas zabił.
Pomyśl tylko.
Generał Zaroff, The Most Dangerous Game, Poe Dameron, Ex Machina...
Drakula.
Zabijanie intruzów to ich zabawa.
Drakula nie jest miliarderem. I jest martwakiem.
Biorąc pod uwagę inflację, to jest.
Pieniądze i izolacja zmieniły ich
w żądnych krwi ekscentryków.
Jako przyszły miliarder kontestuję te roasty.
Jest też kilka dobrych osób.
Melinda Gates.
Daddy Warbucks.
Mr. Peanut.
Pieprzony dżentelmen. Zawsze uchyli kapelusza.
Mr. Peanut to miliarder czy monokl?
Możecie w końcu zamknąć pysk i zacząć się rozglądać?
-Mówi się „zamknąć dziób”. -Nieważne.
No to wracajmy, frajerzy.
Ale najpierw się odleję.
Ja też muszę.
Dzięki, stary.
Dzięki za prywatność, to miłe z twojej strony.
Tak.
Pytanie.
-Boli cię, kiedy sikasz? -Nie.
Musiałem się gdzieś uderzyć.
Może za długo byłem w wodzie i mam...
-słonowodnego penisa. -Tak, to wyrok śmierci.
-Mówisz poważnie? -Nie, nie ma czegoś takiego.
-Ale życie nim jest. -Czym?
Wyrokiem śmierci.
Co?
Nie mam się czym wytrzeć.
Musisz to przezwyciężyć.
Tylko ty nie możesz potrząsnąć nim albo tak zostawić.
Dobra, zobaczę, co tu mam.
Spróbuj z tym. Paragon.
-Co mam teraz z tym zrobić? -Rety. Zostawić.
Niech przyszłe pokolenia wiedzą, że mama wysłała mnie po karmę i żarówki.
Upadł ci batonik zbożowy.
Cholera, zapomniałem o nim.
Słuchaj, ten batonik i wszystko, co mamy,
trzymajmy to na razie w sekrecie.
Tak, wiem.
Zaraz zabiorą nas z tej wyspy,
ale na wszelki wypadek musimy zacząć o sobie myśleć.
Spójrz na tych rozpuszczonych gości.
Myślisz, że wiedzą, jak zarządzać zasobami?
Nie.
Musimy zachować coś dla nas.
Zatrzymaj to.
Proszę, nie rób tego.
Przepraszam.
Zrobiłam to automatycznie.
Zbieram wszystko do nowego obozu.
Ja...
Jestem po twojej stronie.
Nie jestem pewna, czy powinnyśmy się ruszać.
To akceptacja tego, że tak wygląda teraz nasze życie,
że dom nie jest już tam,
musimy go sobie stworzyć tutaj.
Dlaczego trzymamy się tak kurczowo
tej koncepcji pogodzenia z sytuacją?
Czy pogodzenie się to nie to samo, co poddanie się?
Nie chcę się poddawać, Rachel.
Może to nie pomoże, ale...
Wiedz, że myślę o niej.
Myślę o niej każdego dnia.
Czy ten wyjazd to był jej pomysł?
Pamiętasz, jak się o nim dowiedziała?
W szkole, przez rodziców...
A może od kogoś innego?
Nie rozumiem, dlaczego o to pytasz.
Przypomnij sobie.
Spróbuj przypomnieć sobie, dlaczego chciała wyjechać.
Bała się.
Skąd się dowiedziała?
Bała się, że ja...
że ja umrę, a ona...
Ale skąd się o tym dowiedziała?
To dlatego.
-Skup się, Rachel. -Dlatego.
To dlatego, dobra?
Chciała tego dla mnie.
Chciała mnie uratować przede mną samą i...
Teraz jej nie ma. Przeze mnie.
Nie ma jej i to przeze mnie.
-Jak cię tu ściągnęła? -Nie ma jej przeze mnie!
-Nie ma jej! -Rachel, musisz mi powiedzieć!
Zadowolona?
Nie ma jej przeze mnie! To chciałaś wiedzieć?
Nie ma jej przeze mnie!
Co to miało być?
Chciałam dowiedzieć się, co wie.
Dziewczyna ledwo się trzyma, a ty ją dobijasz?
Co z tobą?
Weź te swoje urojenia i teorie
i zakop je, już!
A jeśli jeszcze raz zaczniesz rozmawiać o tym z Rachel,
zabiję cię, kurwa.
Niektóre realia ciężko przyjąć.
Są przerażające,
brzydkie,
ciężkie.
Kiedy tam dotarliśmy,
nikt nie chciał przyznać, jak bardzo był przerażony.
Nie docierało to do nas, dopóki...
Misja rozpoznawcza nie zakończyła się sukcesem.
Znajdziemy coś.
Może innym się udało.
Wrócili.
Co jest?
Cholera. Jezu.
Kurwa.
DJ.
Skąd wiedzieliście, co się stało?
Nie wiedzieliśmy.
Pomyśleliśmy, że poszedł się wysikać,
poślizgnął się na skale, wpadł do morza i...
Wpadł i...
Nie wiem, ale...
To mnie prześladuje.
Jak wiele innych rzeczy, które wydarzyły się na wyspie.
-Nie wiem, jak to się mogło stać. -Fala była gwałtowna.
Musiała go uderzyć, a potem coś go zaatakowało.
Cholera. Natura to nie zabawa.
-Co z nim zrobimy? -Nie możemy go tu zostawić.
Mięsożerne stworzenia przyjdą po niego.
A potem po nas.
Możemy zrobić pogrzeb jak w marynarce,
jak przyjaciele mojego taty na służbie.
W morzu.
Nie ma mowy.
-Z tym, co go zjadło? -Myślę, że Bo ma rację.
Pojebało.
Jeśli go obciążymy i będziemy trzymać go blisko,
pozostaniemy bezpieczni.
Osamę Bin Ladena pochowano w morzu.
Boże, kogo to teraz obchodzi?
Kto się tym zajmie?
Bo jeśli jest tam coś, co może zjeść twarz...
Ja podziękuję.
Zrobię to.
Ale nie dam rady sam.
Raf, pomożesz mi?
Tak.
Wybrał mnie.
Nie wiem czemu, ale wybrał mnie.
Wybrał mnie, żeby iść z nim w mrok.
I spodobało mi się to.
W nowym obozowisku jest cieplej.
I przyjemniej. Martha okadziła je szałwią.
Ale nie przyszłam cię eksmitować.
Chcesz zostać, to zostań.
Pedagog szkolny dał mi ulotkę
o tak zwanych pięciu etapów żałoby.
Zaprzeczenie, targowanie się i tak dalej.
Głupota. Totalna.
Użyłam tej ulotki, żeby wyrzucić pająka z domu.
Potem wylądowała w koszu.
Nie wierzę, że jest ich tylko pięć.
Tracisz kogoś
i każda sekunda to nowy krąg piekła.
Więc myślę,
że tyle, ile sekund mija, odkąd kogoś nie ma,
tyle jest etapów.
Miliard małych, cholernych etapów.
Nie będę cię poganiać.
Ty wiesz, ile czasu potrzebujesz.
Mam tylko nadzieję, że nie przeszkadza ci towarzystwo,
bo nie zostawię cię tu samej.
Znasz jakieś zabawy, żebyśmy mogły pograć,
zabić jakoś czas?
Pani Zo, zo, zo.
Nie znam.
Pani Zo, zo, zo
Pani Sia, sia, sia
Pani Zosia męża ma
To jakaś wyliczanka na klaskanie?
Nabijasz się ze mnie.
Trochę zabawy na mój koszt.
Powiem ci, o co chodzi.
Nic się nie zmienia.
Nic nie równa się z tym uczuciem.
Po prostu...
jestem zmęczona.
Jesteś bardzo miła,
ale nie chcę, żebyś nade mną czuwała.
To ona zawsze to robiła.
Nie jestem gotowa, żeby ktoś przejął to zadanie.
Idziesz?
To zmiana na lepsze, prawda?
Wiem, że tak,
pod każdym względem, ale coś jest nie tak.
Wiem. To zmiana białego szumu
dźwięków oceanu na szum lasu.
Nie do końca mi to odpowiada.
Po prostu jest inaczej.
Wiem, w czym problem.
Boże, prawie zapomniałam.
Brakuje tu kogoś.
Oto i on.
Witaj w domu, Marcus.
Było blisko.
Przepraszam, kochanie. Już dobrze.
Będzie dobrze.
Wyjdziemy z tego.
Cholerna nadzieja.
-Jak ma na imię? -Słucham?
Widziałem już takie bransoletki.
Jeśli jest zamknięta, znaczy, że jesteś zajęty, prawda?
To głupie, wiem.
Jak obrączka dla głupich dzieciaków.
Ja uważam, że to super. I myślę, że ty też tak myślisz.
Trzymaj, coś, żeby się ogrzać.
Bluza i wiatrówka.
Nie można nią strzelać, ale to coś.
Wyrzuciło je na brzeg.
„Własność Josha Herberta”.
Matka go kocha.
Raczej pomoc domowa.
Powinienem powiedzieć Marisol, że teraz należę do Josha.
Więc to Marisol?
Ja też mam dziewczynę. Julię.
Miałem jej wysłać pocztówkę,
ale teraz to będzie raczej wiadomość w butelce.
A teraz tak na serio. Trzymasz się?
Często o to pytasz.
Wiem, taki już jestem.
Julia mówi, że jestem jak przedszkolanka z północnej Kalifornii.
Nie. Uważam, że to super.
No więc, dobrze?
Nie do końca.
A ty?
U mnie słabo.
Ale z tyłu głowy mam myśl
„co cię nie zabije, to cię wzmocni”.
Nie jestem...
-Jaki nie jesteś? -Silniejszy.
Ale zmieniłeś się.
Przyznasz to.
W jaki sposób?
Nie jesteś już grzecznym chłopcem z katolickiej rodziny z Tijuany.
Nie mówię,
że już nim nie jesteś,
ale są pewne różnice.
Nie mogę znieść tego,
że nie mamy nad tym kontroli.
Nad tym, kim się stajemy.
Wszyscy chcieliśmy być jacyś.
Silni.
Kochani.
Bezpieczni.
Potężni.
Przynależeć.
Być widzianymi.
Być z kimś.
Być jak ktoś inny.
Chcieliśmy tego wszystkiego.
Chcieliśmy być mężczyznami.
Ale prawda jest taka...
że niektórzy z nas stali się potworami.
Nie chcesz?
Nie przepadam za piciem.
Mógłbyś wypić za DJ-a.
Z jego winy mamy hipotermię,
ale to miły gest.
To lecimy.
Za DJ-a.
Było tak źle, jak myślałeś, że będzie?
Odpowiedz, jak zadaję ci pytanie.
Jasne, dobrze.
Było znacznie gorzej, niż mogłem sobie wyobrażać,
i nie wierzę, że z własnej woli mnie temu poddałaś.
Zapłata za grzechy, Devon.
Pierdol się.
Jesteś taki niewdzięczny.
Po tym, co zrobiłam, za jakie sznurki pociągnęłam...
Której części „pierdol się” nie rozumiesz, mamo?
Wiesz co? Nawaliłem.
Jestem beznadziejnym dzieciakiem.
Mam za mało wiedzy o świecie, o sobie,
żeby raz na jakiś czas czegoś nie zepsuć.
I żyję z tym każdego dnia.
Przez to, co zrobiłem, nie żyje człowiek.
Ale ty...
jesteś dorosłą osobą, która niszczy życie tych dzieciaków,
i to nie przypadkowo.
Zaplanowałaś to.
I podoba ci się to.
Ja tam mogę być zjebem.
Ale ty jesteś cholerną psychopatką.
Dzięki za współpracę dzisiaj.
Wezwiemy cię ponownie,
może nawet jutro,
więc bądź gotów.
Trzymaj się.
Nie krzycz.
DLA NASZEGO KOCHANEGO JAMIEGO
Napisy: Aneta Adamczyk
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Krzysztof Wollschlaeger