ผมรู้ว่านี่เป็นเรื่องละเอียดอ่อน
แต่เราต้องการให้คุณเล่า ว่าวันนั้นเกิดอะไรขึ้น
ค่ะ
เรเชล ฉันมาแล้ว
เรามองไม่เห็นพวกเขา
เราได้ยินแต่เสียง
ถ้าให้บอกตามตรง ฉันยังคงได้ยินเสียงพวกเขาอยู่
- เรเชล - นอร่า
นอร่า
มันอาจจะนานแค่วินาทีเดียว
หรืออาจจะเป็นชั่วโมง ฉันไม่รู้
แต่แล้วจู่ๆ เธอก็...
นอร่า นอร่า
นอร่า!
แข็งใจไว้นะ นอร่า
หายไป
เธอหายไป
ดอตเห็นเธอเป็นคนแรก
เรเชล!
- เธอเลือดไหล เลือดไหลตรงไหน - ฉันช่วยเธอไว้ไม่ได้
พวกเราบางคนทำอะไรไม่ถูก
แต่พวกเราบางคนพอจะรู้ว่าต้องทำยังไง
เราจะต้องจี้ไฟห้ามเลือด
จับเธอไว้
ลงมือ
พวกเราบางคนสะเทือนใจกว่าคนอื่น ปล่อยให้เรื่องทั้งหมด...
ทำให้ใจสลาย
ไม่ ไม่!
บ้าเอ๊ย
หลุมอยู่นี่ นอร่าวางมันไว้ที่นี่
ไม่มีแง่ดีอะไรเลย...
และฉันว่าจะไม่มีวันมี
แต่ฉันพูดแทนทุกคนได้ว่า
มันผูกเราเข้าด้วยกัน
ให้เป็น ไม่รู้สินะ
ให้เป็นมากกว่าที่เราเคยเป็น
แล้วหลังจากเรื่องนั้น เราก็...
ไม่มีทางอื่นที่จะเรียก เรากลายเป็นครอบครัว
ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมากจนเหลือเชื่อ
แค่สามอาทิตย์ก่อนที่เรา...
เราไม่รู้จักกันมาก่อนเลย
มีแต่ความเคอะเขิน ห่างเหิน
ชำเลืองมอง และสุภาพ
เราระมัดระวังตัว ตั้งกำแพง
แค่คนแปลกหน้า ที่กำลังมุ่งหน้าไปในทิศทางใหม่
โดยไม่รู้เลยว่ากำลังจะเจออะไร
เค้กหน่อยไหม
ผจญป่า ฝ่าหาดมรณะ
วิดีโอแนะนำพาสเซจเวย์ส เทคหนึ่ง
ผมจอช เฮอร์เบิร์ต ผมตื่นเต้นมากกับที่พักนี้
แจ๋ว
โรซ่า เอายามาให้ผม
เห็นรายการกิจกรรมของที่พักนี้แล้ว
อย่างที่ผมพูดไป ผมตื่นเต้นสุดๆ
ตื่นเต้นแทบจะพอๆ กับเรื่องค่ายมายากล
ผมวิ่งสี่ร้อยเมตรภายในเวลา 50 วินาที และยกน้ำหนักที่หนักว่าตัวผมสามเท่า
ฉะนั้นถ้าคุณคิดว่าผมจะกลัว เรื่องการยืนพายบนบอร์ดนั่นละก็
คุณคิดผิดถนัด
ผมเตรียมคำให้การไว้แล้ว
"ผมกำลังถูกบังคับให้ไปที่พักนี้
"ผมทำวิดีโอนี้เพราะถูกบังคับ
"และตอนนี้ผมขอเสนอสิ่งที่ผมต้องการทำ"
ผมยังไม่ตัดสินใจ แต่อาจใส่ตัวนี้ในวันแรก
- "เดินเหยียบหมุดติดกระดาน" - เป็นการหยั่งเชิง
ถ้าคุณไม่รู้จักตำนานเหล่านี้ ผมจะไม่อยากยุ่งกับคุณ
- "เป็นโรคเจ็บคอ" - ผมลืมว่าควรจะพูดอะไร
โบ แค่พูดถึงตัวเองสามคำ
"เลียกระดานลื่น ที่สนามเด็กเล่นร้านแมคโดนัลด์"
ผมตัดหญ้า
หนุ่มนั่นเชียร์ตัวเองไม่เป็น
มา จะทำให้ดู
สามคำเหรอ ไม่รู้สิ
นี่สก็อตตี้ ซิมส์ กำลังไลฟ์สดจากย่านสลัมของฟลอริดา
แต่ไม่นานหรอก เพราะผม เป็นผู้ประกอบการสุดเจ๋งและมีแรงจูงใจ
ที่มีไอเดียปังๆ ด้านแฟชั่นและการดูแลผิว
สก็อตตี้ เกินสามคำแล้ว
สามคำที่บ่งบอกถึงตัวผม ก็คือ "ชายแห่งรสชาติ"
ชายผิวขาวที่น่าเบื่อ
และผมหมายความตามนั้นนะ
ผมสะสมวิสกี้หายาก
แบบแอบๆ
ผมแทบไม่ต้องซ่อนเลย เพราะแม่ไม่รู้เรื่องสักนิด
รู้สึกดีในปาก
ผมราฟาเอล การ์เซีย เรียกสั้นๆ ว่าราฟ
คนส่วนใหญ่เรียกผมว่าราฟ
อือ ไม่รู้สิ เดาว่าผม คงตื่นเต้นที่จะได้รู้จักทุกคน
ผมไม่เคยไปฮาวายมาก่อน
อันที่จริงไม่เคยขึ้นเครื่องบินมาก่อน
ผมจึงวิตกนิดหน่อย
- สิ่งที่ผมจะคิดถึง... - เข้ามา
คุณยิ้ม เป็นพัฒนาการที่ดีนะ
ฉันแค่กำลังชื่นชมกลุ่มควบคุมที่น่ารักของเรา
"ที่น่ารัก" เหรอ
- ไม่นึกว่าคุณจะเรียกแบบนั้น - 34 วัน แดเนียล
พวกเขาอยู่ได้ 34 วัน ในขณะที่พวกผู้หญิงอยู่ได้ 50 วันเต็มๆ
ฉะนั้น ให้ตายสิ การขอเงิน
และทำทุกอย่างเพื่อเอาใจพวกนักลงทุน...
มันคุ้มค่ามาก
พวกหนุ่มๆ เป็นความล้มเหลวตามที่เราต้องการเป๊ะ
- แล้วจะไม่ให้ฉันรักพวกเขาได้ยังไง - ครับ
เราจะเริ่มประมวลผลพวกเขา
- ผมแค่แวะมาบอก - คุณไหวไหมเนี่ย ดีน
- คุณดูวิตกนะ - ผมไม่เคย "วิตก"
ความรู้สึกที่ซับซ้อน เป็นเรื่องถนัดของแดนมากกว่า
ฉันรู้ว่านี่เป็นการทดลอง
แต่ฉันขอให้คุณสองคน ทำเต็มที่เป็นครั้งสุดท้าย
แน่นอนว่าพวกเขาสติแตก
ทันทีที่เรารู้ว่าสติแตกได้ยังไง
เราก็ชนะ
เอาละ ไปทำให้พวกเขาปริปาก
ถ้าเป็นไปได้ เริ่มจากหนุ่มหน้ามนคนนี้
ฉันอยากรู้ว่าเขาล้มได้ยังไง
ผมไม่รู้ว่าพวกคุณต้องการอะไรจากผม
แค่คุณเล่ามาว่าเกิดอะไรขึ้น
เราถอดมันออกให้ดีไหม
มันเป็นแค่มาตรการ "ป้องกันเกินกว่าเหตุ"
เพราะสิ่งที่ผมทำเหรอ
- ใช่ ราฟาเอล - ราฟ
ผมใช้ชื่อราฟ
เอาละ ราฟ เล่าให้เราฟังตั้งแต่วันแรกซิ
ผมจำได้ว่าไม่รู้จักชื่อใครเลย
ผมไม่เก่งเรื่องจำชื่อคนเลย
อาจเป็นเพราะใครๆ ก็จำชื่อผมไม่ได้
แต่ครับ นั่น...
วันแรกนั้น ผมรู้แค่เรื่องพื้นๆ
มีเพื่อนสนิทสองคนมาจากฟลอริดา
จอช คนเดียวที่ผมรู้จักในโรงเรียน
คนฉลาดที่ใส่เสื้อหรู
นักกีฬาลาครอส
เด็กอารมณ์อ่อนไหวที่ใส่แว่น
กับเซธ พี่ชายต่างแม่ของเขา
เป็นชื่อที่ไม่รู้ว่าทำไม...
ผมจำได้
อ้อ แล้วก็เด็กที่ใส่ชุดวอร์ม
ซึ่งเกลียดแม่ตัวเองมาก
ดีมากเลย แม่ เป็นความคิดที่เยี่ยมมาก
เอางี้... ส่งผมขึ้นเครื่องบิน
ไปที่ไกลความเจริญ กับพวกบ้าทำอะไรเพื่อตัวเอง...
"อาจจะสนุกนะ" เธอว่า "ใช่ ลูกอาจได้เรียนรู้อะไรบ้าง"
ผมอาจจะได้เรียนรู้ว่า เกือบจมน้ำตายมันเป็นยังไง
ผมอาจจะได้เรียนรู้ว่ามันเป็นยังไง
ที่มีน้ำเป็นตันๆ เข้าไปในจมูก
ผมอาจจะได้เรียนรู้ว่ามันเป็นยังไง ที่เกลียดแม่มากสุดๆ
แม่ซังกะบ๊วย
บ้าเอ๊ย
โทษที ฉันแกล้งทำว่ามันไม่ตลกไว้ไม่ไหว
"ซังกะบ๊วย"
หวัดดี
- นายไหวไหมเนี่ย - ไม่
- เฮนรี่ ไม่เอาน่า ไม่ใช่ตอนนี้ - อะไรล่ะ
พวกเราไม่หลงทาง ตาย หรือไม่ก็บาดเจ็บ ไม่มีใครไหว
ขอพูดใหม่นะ นายคิดว่านายไหวไหม
ทำไมถึงทำแบบนั้น
ทำอะไร
ร้องไห้
ที่จริงไม่เป็นไรนะ ดีซะอีก
และฉันว่าเราควรคิดว่าเป็นเรื่องปกติ
พับผ่าสิ ใครมากับเด็กคนนี้วะ
เขาเป็นแบบนี้ตลอดเหรอ
- ไม่รู้จริงๆ - เราเป็นเพื่อนคนละกลุ่ม
- หวัดดี ราฟ - ช่างเหอะ
ฟังนะ เรานั่งกันนานเกินไปแล้ว
เลิกร้องไห้แล้วทำอะไรสักอย่างดีกว่า
นี่ นายชื่ออะไรนะ
เขาจะบอกนายว่าชื่อคิริน แต่เราต่างรู้ว่าเขาเป็นนักฟันโดยกำเนิด
- อย่าหาเรื่อง เทย์เลอร์ - โอเค มีความหลังกัน
ฟังนะ คิริน เราปล่อยให้จอชเป็นตัวเขาไป
เราทุกคนตกมาในความฝันบ้าบอนี่
เราควรมองว่าปฏิกิริยา ที่เราต้องการเป็นเรื่องปกติ
เช่น ถ้านายอยากเรียกแม่นาย ว่าแม่ซังกะบ๊วย ก็เอาเลย
ฉันอยากจริงๆ แม่ห่วยแตก
เราหยุดคุยแล้วไปกันได้หรือยัง
- ไปไหนล่ะ - ไปหาของ
เกาะร้างไม่มีหรอก นี่เราเจอมันแล้วไง
ว่าแล้ว มันคือเรื่องจริง
เกาะพวกนี้ถูกคนรวยกว้านซื้อด้วยเงินลับ
เอาละ ทุกคนลุกขึ้น
ทำไมฉันถึงทำตามที่เขาสั่ง
มันเป็นเสียงของกัปตัน นายต้านไม่ได้หรอก
ฉันเกลียดเขามาตั้งแต่มัธยมต้น ฉันยังลุกขึ้นเลย
ฟังนะ แน่นอนว่าจะต้องมีคนมาช่วยเรา
แต่ถ้าแถวนี้มีโรงแรม
แต่เราขี้เกียจเดินไปหา
เราจะรู้สึกงี่เง่ามาก
ฉันเลยคิดว่าเราควรแยกย้ายกันไปหา
พอเจอ ก็ส่งคนกลับมาบอก
คนจากตรงนี้ไปเป็นหนึ่งกลุ่ม
ฉันหมายถึง...
ฉันหมายถึงจากตรงนี้ ที่เหลือตามฉันมา
ไปได้
มันยังคงเกิดขึ้น อย่างกับลำแสงรถแทรกเตอร์
เออนี่ นายโอเคไหม ดีขึ้นไหม
ดีขึ้นมาก อือ
ฉันร้องไห้แล้วมักมีความสุข
ดี
ฟังนะ ถึงฉันจะไม่ชอบ ฟังคำแนะนำจากคนสามหลัก...
- คนอะไรนะ - โทษที
มันเป็นสิ่งที่ฉันเรียกคนที่...
ได้คะแนนเอสเอทีสามหลัก
ขอบคุณที่หัวเราะ
ฟังนะ ฉันรู้ว่ามันเป็นการอวดดีและใจร้าย แต่ประเด็นคือเขาพูดไม่ผิด
ถ้าเรานั่งจมกับความคิดอยู่ตรงนี้ มันจะทำให้เราสิ้นหวัง
ฉะนั้นเราควรไปต่อ จะได้ออกจากที่นี่เร็วๆ
หนึ่งอาทิตย์
ผ่านมาหนึ่งอาทิตย์แล้ว ไม่รู้สินะ
มันรู้สึกพิลึก
พอขาดเธอ ทุกอย่างมันรู้สึกหนัก
แล้วเรเชลน่ะ ดูเหมือนตอนนี้เธอรู้จักแต่ความเจ็บปวด
แต่ฉันอยู่ตรงนี้กับเธอ เหมือนกับว่า...
เหมือนอะไร
ฉันอยากได้ยินเธอบรรยายถึงมัน
เหมือนฉันกำลังลอย เหมือนฉันอ่อนแอ
แต่ฉันชอบ
เหมือนฉัน...
กำลังเมายาทุกชนิด ที่พวกเขาเตือนเราตอนมัธยมต้น...
- ชักเศร้าเกินรับได้ละ - เธอให้ฉันพูดเองนะ
ฉันแกล้งแหย่เล่นน่ะ
แล้วก็อีกอย่าง...
ฉันก็มีความสุขมาก
แต่ที่รู้สึกผิดที่สุด...
เราจะทำยังไงกับเรื่องนั้น
เธอได้คุยกับพระเจ้าถึงเรื่องนั้นหรือยังล่ะ
ที่จริงหมู่นี้ฉันไม่ค่อยได้ทำแบบนั้น
ภาวนาน่ะ
เธอว่าพระองค์จะพูดว่ายังไง
ให้ยินดีกับสิ่งที่ดี
พระองค์จะคอยช่วยเราตลอดรอดฝั่ง
ขอให้เป็นงั้นเหอะ
ฉันโมโหมากที่ต้องพูดแบบนี้ รู้ไหม
มันจะไม่ทำให้ฉันโมโหเลย ที่พูดแบบนี้กับผู้ชนะประกวดนางงาม
ทำให้ฉันรู้สึกเหมือนพูดอะไรที่เห็นๆ อยู่แล้ว
เธอสวยมาก
ทำไมฉันถึงไม่แข็งแรงขึ้น
ฉันทั้งยกของและเก็บของป่ากิน
มันอาจจะมารวดเดียวก็ได้
แบบว่ากล้ามเนื้อเธอ จะทะลุออกมานอกเสื้อเหมือนฮัลค์
ดินฟ้าอากาศ ทำให้สมองเธอแข็งตัวจริงๆ ด้วย
- ตรงนี้แหละ - อือ
ชิ้นสุดท้าย
ใช่
ฉันรู้ว่าคราวก่อน มันไม่ช่วยอะไรเราเลย
แต่เราย้ายขึ้นเกาะ โดยไม่ทิ้งสัญลักษณ์ว่ามีคนอยู่ไม่ได้
เรามีนี่กับสัญญาณไฟ เราน่าจะโอเค
"เอสโอเอส" แปลว่าอะไรนะ
ฉันรู้สึกว่าฉันน่าจะรู้ แต่คิดไม่ออกเลย
รู้ไหมว่าใครน่าจะรู้
ทำให้ฉันนึกได้ ฉันต้องไปตรวจดูหน่อย
นี่ ขอนั่งด้วยได้ไหม
ได้เวลาเปลี่ยนผ้าพันแผลแล้ว
ถ้าเกิดฉันเริ่มให้จังหวะบีตบ็อกซ์ล่ะ
แร็พๆ หน่อย
ถ้าเกิดฉันเป็นคนงี่เง่า ที่คิดว่านั่นจะเป็นมุกที่ตลก
แต่เธอรู้ใช่ไหม ฉันไม่มีวันทำแบบนั้นกับเธอหรอก
ไม่ใช้มุกตลกรักษาใคร
ซึ่งแปลว่าพูดตรงไปตรงมากับเธอด้วย
ผ่านมาเจ็ดวันแล้ว ไม่น่าบวมขนาดนี้
และการอยู่บนชายหาดนี้ก็ไม่ช่วยเลย
มีทรายเข้าไป
เราจะย้ายกันวันนี้ เรเชล
และฉันต้องการให้เธอมากับเรา
- ของของเขาด้วย ทุกอย่างจะ... - ทิ้งไว้ที่นี่
มันต้องอยู่ที่นี่
เผื่อเขากลับมา
มาร์ธา
เธอปิดบังฉันนะ
ฉันรวบรวมของของเรา แล้วเจอนี่ในกระเป๋าของเธอ
นอร่า โรเบิตส์
นี่สิวรรณกรรม ฉันแค่อ่านผ่านๆ
แต่มันดีกว่าผ้าอ้อมแฉะๆ ของเจฟฟ์เป็นไหนๆ
มันมีประโยคสั้นๆ
ฉากมีอะไรกันในห้องนอน
ถ้าหล่อนจะไปตรงนั้นอีก
ไว้อ่านริมหาด
เรามีหนังสือสำหรับอ่านริมหาดแล้ว
แต่เรากำลังจะไปจากหาด
โทษที ฉันลืมไปว่ามี
เธอเป็นอะไรหรือเปล่า
ขอถามหน่อยสิ
เธอสังเกตเห็นความรู้สึกใหม่ๆ ระหว่างคนบางคนที่นี่ไหม
เธอหมายถึงความรู้สึกซึมเศร้า
ที่อยู่ทางขวามือเหรอ เพราะฉันคิดว่าเรเชลพูดถูก...
เปล่า ฉันไม่ได้หมายถึงความรู้สึกไม่ดี ฉันหมายถึง...
ความรู้สึกที่สดใส
อย่างเช่น...
ระหว่างคนสองคนที่อาจเป็นมากกว่าเพื่อน
โชนี่
เชลบี้กับโทนี่
ตายแล้ว เธอเพิ่งรู้เรื่องนี้เหรอ
- มีมาเป็นอาทิตย์แล้วนะ - เป็นอาทิตย์เหรอ
เธอเห็นพวกเขาได้กันในป่าเหรอ
ให้ตาย ฉันน่าจะรู้
ฉันตามหาพวกเขาให้มาช่วยฉันเก็บของ
ฉันมักได้กลิ่นการถึงจุดสุดยอดมาแต่ไกล สงสัยว่าฉันเป็นไซนัสรึเปล่า
อะไร
ไม่มีอะไร ก็แค่...
ฟืน สำหรับก่อไฟส่งสัญญาณอย่างที่เธอขอไง
ไม่ เหมาะเลย
ตามหลักน่ะนะ นึกว่าเธอจะหาฟืนมามากกว่านี้
- เธอหายตัวไปเป็นชั่วโมง - เธอเป็นหัวหน้างานฉันหรือไง
- จับเวลาฉันด้วยเหรอ - นี่
สนใจด้วยเหรอว่าฉันใช้เวลาทำอะไร
เพราะฉัน... คิดถึงเธอ
นอกจากเรื่องอื่นๆ
ฉันอยู่ตรงนี้ ไม่ได้ไปไหนทั้งนั้น
ฉันรู้ว่าเธอยังมองหามันอยู่
ฉันไม่หาไม่ได้ แฟทิน หลุมนั่นมัน...
เป็นทางเดียวที่จะรู้ว่าที่จริงฉันไม่ได้...
ลีอา มันเป็นภาพลวงตา
- จะไปไหนน่ะ - ฉันไม่ได้จะ... ไม่ใช่อย่างนั้น
ฉันกะว่าจะลองอีกครั้ง
ลองหาฟืนให้สมเพชน้อยลง
พยายามกู้หน้าคืนถ้าทำได้
จงอ่อนโยน
- กลัวเหรอ - เปล่าๆ
ให้ตาย ไม่รู้สินะ
มันมาเป็นพักๆ ความบ้าพวกนี้น่ะ
ทำให้ฉันเมาเรือ
ฉันมียาแก้เมาเรือนะ ถ้าจะเอา
นายเป็นคนดีมาก แต่ฉันไม่ได้เมาเรือหรอก
ฉันหมายถึงความรู้สึกน่ะ
น่าเสียดาย ฉันกับธรรมชาติไม่ค่อยลงรอยกันน่ะ
มันไม่ใช่สภาพแวดล้อม ที่ส่งเสริมพลังฉันเท่าไหร่นัก
โดยส่วนตัว และธรรมชาติก็ดีหรอกนะ แต่ไม่ค่อยเหมาะกับฉัน
แต่เหมาะกับกวีอย่างฟรอสต์ เทนนีสัน และคีตส์
และพวกคนขาวก็อ้างสิทธิ์นั้น เหมือนที่อ้างสิทธิ์อย่างอื่น
ฉันรู้ และฉัน...
ฉันเสียใจด้วย
- นายเป็นกวีหรือเปล่าเนี่ย - เช็ดโด้
ไม่อะ แต่หมอนั่นเป็น
นิ้วเท้าเขาหักแน่เลย นายเคยกระดูกหักไหม
ฉันเคยแขนหักตอนป.สี่
สมัยนั้นฉันไม่ค่อยมีเพื่อน ฉันเลยปลอมลายเซ็นบนเฝือก
จิตแพทย์ฉันบอกว่ามันเป็นแผลที่ฝังใจ
บ้าเอ๊ย
ฉันรู้นะว่าฉันควรสงสารเขา แต่ความเห็นใจมันแห้งเหือด
นายชื่อราฟใช่ไหม ฉันได้ยินบางคน เรียก "แรฟ" หรือ "เรฟ"
- ราฟ ใช่แล้ว - อืม
แต่ช่างเถอะ จริงๆ ฉันก็ได้ยิน มาทุกรูปแบบตลอดเวลา
ใช่ๆ แต่ราฟ ชื่อดีนะ
โอ๊ย พับผ่าสิ
พักห้านาที พักห้านาที
- ขอพักห้านาที - ไปกันเถอะ
ฉันรู้ว่ามันแค่นิ้วเท้า...
และถ้าฉันอยู่กับคนอื่นตอนนี้
ไอ้โง่สามหลักนั่นคงเรียกฉันว่าอ่อน
นายใช้คำว่า "สามหลัก"
ใช่ ดี ติดหูดี
นายมียาอะไรบ้างไหม
มี ฉันมีทุกอย่าง
จะเอายาแก้ปวดไอบูโพรเฟน หรืออะเซตามมีโนเฟนล่ะ
ทั้งคู่ได้ไหม
ถ้านายอยากเดินกลับไปก็ได้นะ
- ไม่มีใครต้องทำตัวเป็นฮีโร่ - พูดจริงเหรอ
ฉันมีแต่จะทำให้พวกนายเดินช้าลงน่ะ
อือ จริงๆ แล้วแต่นายเลย
ขอบใจนะ ทุกคน ขอบใจจริงๆ
ไม่เป็นไร
นี่ ทุกคน
โชคดีนะ
โอเค
ฉันไม่มั่นใจกับที่ใหม่นี่เลย
ฉันไม่ชอบต้นไม้ด้วยซ้ำ
คนคิดว่ามันสงบดีและมีคุณค่าต่อใจ
แต่รู้ไหมว่าฉันเรียกพวกเขาว่าอะไร แก่หงำเหงือกไง
บอกฉันอีกทีสิว่าทำไมเรา เดินออกจากชายหาด นี่มันบ้านะ
เราจะไม่ต้องตากแดดตากลม กลางคืนก็อุ่นกว่า...
และอยู่ไกลจากจุดที่เราเสียเขาไป
มันจะดีสำหรับทุกคน
นี่ มาร์ตี้ ฉันเตรียมที่สุดเจ๋ง ไว้ให้เราตรงนี้
เธอเป็นอะไรหรือเปล่า
เธอคิดถึงนอร่าหรือว่า...
เปล่า
งั้นเป็นอะไร
ฉันคิดว่าเราอยู่ด้วยกันมาหลายปี
ยังไม่ฆ่ากันตาย
มา มานั่งพัก
ที่จริง ฉันว่าฉันควรนอนคนเดียว
ตัวฉันร้อนเวลานอนน่ะ และที่มันคับแคบมาก ฉันแค่...
ฉันไม่อยากให้เธอเหงื่อแตก
ฉันควรจะไปนอนตรงนั้น
โอเค
แต่เธอให้คนอื่นมานอนแทนได้นะ
เช่น เชลบี้ มั้งนะ
เธอรู้สินะ
ฉันกะจะบอก แต่ยังไม่เจอจังหวะและ...
โทนี่ ไม่เป็นไร
เธอโอเคใช่ไหม
พับผ่าสิ
พวกเธอรู้ไหมว่าขวานอยู่ไหน
ฉันวางไว้รวมกับกองของ ที่ลีอาควรจะขนมา
- เธอน่าจะกลับมาตั้งหลายชั่วโมงแล้ว - พวกเธอว่าลีอาโอเคหรือเปล่า
โอเคสิ
เธอแค่ไม่รู้ว่าควรจะหยุดเมื่อไหร่
ฉันขอเสนอให้เราเดินกลับไป
เห็นๆ อยู่ว่านี่เป็นเกาะร้าง
เราจะหาจนเจอล่ะน่า
ไม่ทันพลบค่ำแน่
นายคอยทำนิ้วแบบนั้นทำไม
เพื่อวัดว่าพระอาทิตย์จะตกเมื่อไหร่ แต่ละนิ้วเท่ากับ 15 นาที
- นี่นายเป็นลูกเสือหรือไง - ใช่
ฉันลาออกตอนม.สาม
ฉันต้องการอย่างอื่นเพื่อตัวเอง ในทางศิลปะ
ว่าแล้วเชียว
ฉันไม่อยากเห็นด้วย กับไอ้หนุ่มฮอร์โมนพุ่งนี่หรอกนะ
แต่ฉันคิดว่าเราจะต้องเจอบางอย่าง
เราอาจจะกำลังจะเจอ บ้านที่เคยลงนิตยสารสถาปัตยกรรม
- ของมหาเศรษฐีสักคน - อือ หวังว่าไม่นะ
พูดอะไรของนาย เดเมียน
ฉันว่าเขาชื่อเฮนรี่นะ
ฉันว่าเพื่อนนายกำลังคิดว่า
ฉันเหมือนเด็กที่ต่อต้านพระเจ้า ในเรื่อง อาถรรพ์กำเนิดซาตานล้างโลก
แต่ฉันไม่อยากเจอบ้านของเศรษฐีผู้สันโดษ
- ทำไมล่ะ - เพราะเขาคงฆ่าเราแน่
คิดดูสิ
นายพลซาโรฟในโมสต์เดนเจอรัสเกม โพ โดเมรอนใน เอกซ์มาคิน่า
แดร็กคูลา
ฆ่าผู้บุกรุกเป็นเป้าหมายเดียวของพวกเขา
แดร็กคูลาไม่ใช่มหาเศรษฐี เขาเป็นผีดิบ
ถ้าคำนวณอัตราเงินเฟ้อเข้าไป เขาเป็นนะ
เงินกับการปลีกวิเวกทำให้พวกเขา
กลายเป็นคนประหลาดที่กระหายเลือด
ในฐานะมหาเศรษฐีตามโอกาส ฉันขอค้านไม่ให้นายวิจารณ์เรา
เรามีคนดีๆ อยู่บ้าง
เมลินดา เกตส์
แดดดี้ วอร์บักส์
มิสเตอร์พีนัท
เขาเป็นสุภาพบุรุษนะ เปิดหมวกแสดงความเคารพตลอด
แต่มิสเตอร์พีนัทเป็นมหาเศรษฐี หรือแว่นตาเดียวกันแน่
พวกนายช่วยแหกปากแล้ว เริ่มมองหาจริงๆ ได้ไหม
- "หุบ" "หุบปาก" - นั่นแหละ
เรากลับกันดีกว่า พวกไม่เอาไหน
หลังจากฉันฉี่เสร็จ
ฉันก็ต้องฉี่เหมือนกัน
ขอบใจเพื่อน
ขอบใจสำหรับความเป็นส่วนตัว นายเจ๋งมาก
อือ
ถามหน่อย
- เจ็บไหมเวลานายฉี่ - ไม่
คงจะมีรอยช้ำในบางจุด
ฉันอาจจะอยู่ในน้ำนานไป ตอนนี้ฉันมี...
- จู๋น้ำเค็ม - อือ นั่นน่ะเป็นโทษประหาร
- พูดจริงเหรอ - เปล่า จู๋น้ำเค็มไม่มีหรอก
- แต่ชีวิตน่ะเป็น - ชีวิตเป็นอะไร
โทษประหาร
อะไร
ฉันไม่มีอะไรใช้เช็ดให้แห้ง
นายต้องเลิกคิดแบบนั้น
นายเป็นคนเดียวที่ฉันรู้จัก ที่ไม่สามารถสลัดหรือลืมมันไปซะ
เอาละ ไหนดูซิว่าฉันมีอะไรบ้าง
เอ้า ลองนี่ ใบเสร็จร้านพับลิกซ์
- ทีนี้ฉันต้องทำยังไงกับมัน - แม่เจ้า ก็ทิ้งไปสิ
ให้คนรุ่นหลังรู้ว่าแม่ฉัน ให้ฉันออกมาซื้ออาหารแมวกับหลอดไฟ
นี่ ฉันว่านายทำแท่งกราโนลาหล่น
เวร ลืมไปเลยว่าฉันมี
ฟังนะ เรื่องแท่งนี้กับอาหารอื่นๆ ที่เราอาจมี
เราเก็บมันเป็นความลับไว้ก่อนนะ
ไม่ ฉันรู้
จะมีเครื่องบินมาช่วยพาเรา ออกไปจากที่เฮงซวยอีกไม่นาน
แต่แค่เผื่อไว้ว่าไม่มี เราต้องเริ่มคิดถึงตัวเอง
ดูลูกคนรวยพวกนั้นสิ
นายคิดว่าพวกเขา รู้วิธีจัดการทรัพยากรเหรอ
ไม่หรอก
เราต้องเก็บไว้เพื่อตัวเองบ้าง
นายควรเป็นคนเก็บไว้
อย่าเลย
โทษที ฉันแค่...
มือฉันทำไปเอง
เจออะไรก็รวบรวมเพื่อไปใช้ที่แคมป์ใหม่
ฉัน...
ฉันเห็นด้วยกับเธอนะ
คือว่าฉันก็ไม่แน่ใจนักว่าเราควรย้าย
มันเหมือนกับว่าเรากำลังยอมรับว่า นี่คือชีวิตของเราแล้ว
บ้านเราไม่ได้อยู่ที่นั่น มัน...
คือสิ่งที่เราต้องสร้างที่นี่
ทำไมเราถึงติดหล่ม
อยู่กับความคิดเรื่องการยอมรับ
การยอมรับเป็นอีกคำหนึ่ง สำหรับการยอมแพ้ไม่ใช่เหรอ
ฉันไม่อยากยอมแพ้ เรเชล
นี่อาจไม่ช่วยอะไรนะ แต่ว่า...
ฉันอยากให้เธอรู้ว่าฉันคิดถึงนอร่า
ฉันคิดถึงเขาทุกวัน
แบบว่า...
นอร่าเป็นต้นคิดให้มาเหรอ
จำได้ไหมว่านอร่าได้ยินเรื่องนี้มาจากไหน
ที่โรงเรียน หรือพ่อแม่ หรือ...
หรือมีคนอื่นเกี่ยวข้อง
ฉันไม่เข้าใจว่า ทำไมเธอถึงถามฉันเรื่องนี้
แค่พยายาม เรเชล พยายามนึก
ว่านอร่ารู้เรื่องนี้มาจากไหน และมาที่นี่ทำไม
เขากลัว
แล้วเขารู้เรื่องนี้มาจากไหน
เขากลัวว่าฉัน...
ว่าฉันจะตายและเขา...
แต่เขาได้ยินเรื่องที่พักนี้จากไหน
นั่นคือสาเหตุ โอเคไหม
- คิดสิ เรเชล คิด - นั่นคือสาเหตุ
นั่นคือสาเหตุ โอเคนะ
เขาต้องการสิ่งนี้เพื่อฉัน
เขาพยายามช่วยฉัน ไม่ให้ทำร้ายตัวเองและ...
ตอนนี้เขาตายแล้ว และเป็นความผิดของฉัน
เขาตายแล้ว และเป็นความผิดของฉัน
- เขาพาเธอมาที่นี่ได้ยังไง เรเชล - เขาตายแล้ว และเป็นความผิดของฉัน
- เขาตายแล้ว - เรเชล เรเชล เธอต้องบอกฉันมา
- เรเชล เรเชล - พอใจหรือยัง
เขาตายแล้วและเป็นความผิดของฉัน เธออยากรู้แบบนั้นใช่ไหม
เขาตายแล้ว และมันเป็นความผิดของฉัน
นั่นมันเรื่องบ้าอะไร
ฉันอยากรู้ว่าเรเชลรู้อะไรบ้าง
ชีวิตผู้หญิงคนหนึ่งแขวนอยู่บนเส้นด้าย แต่เธอกลับจะตัดด้ายเส้นนั้นเหรอ
เป็นบ้าอะไรของเธอ
เธอต้องเอาความหลงผิดกับทฤษฎีของเธอ
ไปฝังดินซะเดี๋ยวนี้
และถ้าเธอเอามันเข้าใกล้เรเชลอีกละก็
ฉันจะฆ่าเธอซะ
ความจริงบางอย่างมันยากเกินจะยอมรับ
น่ากลัวเกินไป
น่าเกลียดเกินไป
ใหญ่เกินไป
อย่างเช่นตอนแรกๆ ที่เราไปถึงที่นั่น
ไม่มีใครอยากยอมรับว่า พวกเรากลัวมากแค่ไหน
ไม่มีใครยอมรับจนกระทั่ง...
ภารกิจลาดตระเวน ไม่ค่อยประสบความสำเร็จนัก
เราจะต้องเจอบางอย่าง
คนอื่นๆ อาจจะเจอแล้วก็ได้
พวกเขากลับมาแล้ว
อะไรกันวะ
ฉิบหาย บ้าเอ๊ย
ฉิบหาย เวร
บ้าฉิบ
ดีเจ
- ครับ - คุณรู้ได้ยังไงว่าเกิดอะไรขึ้น
เราไม่รู้
เราคิดว่าเขาไปฉี่
ลื่นตกจากหิน โดนคลื่นซัดออกไป แล้ว...
โดนคลื่นซัดออกไป แล้ว...
ผมไม่รู้ แต่...
มันหลอกหลอนผม
เหมือนอะไรหลายๆ อย่าง ที่เกิดขึ้นบนเกาะนั้น
- ไม่เข้าใจเลย เป็นอย่างนี้ได้ยังไง - คลื่นไม่เคยปรานีใคร
เขาคงโดนคลื่นใหญ่ซัด แล้วโดนบางอย่างโจมตีแน่
เวรละ ธรรมชาติไม่ปรานีเลย
- เราจะจัดการกับเขายังไง - เราทิ้งเขาไว้ที่นี่ไม่ได้
สัตว์กินเนื้อทุกตัวบนเกาะนี้จะมากัดกินเขา
จากนั้นก็เรา
เราจัดงานศพแบบกองทัพเรือได้นะ
เหมือนเพื่อนพ่อฉันบางคนที่ตายในหน้าที่
ฉันหมายถึงลงทะเล
ไม่ได้
- ตัวที่กินเขาอยู่ในนั้นนะ - ไม่ๆ ทุกคน ฉันว่าโบพูดถูก
บ้าไปแล้ว
ถ้าเราหย่อนเขาลงไป โดยเราให้เขาอยู่ใกล้ๆ
เราก็จะปลอดภัย
โอซามา บิน ลาเดนถูกฝังในทะเล
ให้ตาย ใครสนตอนนี้ล่ะ
เอาละ งั้นใครจะเป็นคนหามล่ะ
เพราะถ้ามีบางอย่าง ที่ทำให้ใครหน้าเสียโฉมได้อยู่ในน้ำ...
ฉันว่าฉันไม่เอาด้วย
ฉันทำเอง
ฉันทำคนเดียวไม่ได้
ราฟ ช่วยหน่อยได้ไหม
ได้ ได้สิ
เขาเลือกผม
ผมไม่รู้ว่าทำไม แต่เขาเลือกผม
เขาเลือกผมให้เดินไปในความมืดกับเขา
และผมชอบ
ที่แคมป์ใหม่อุ่นกว่า
บรรยากาศก็ดี มาร์ธาทำพิธีแล้ว
ที่บอกนี่ ฉันไม่ได้มาเพื่อขับไล่เธอนะ
ถ้าเธอต้องอยู่ต่อ ก็อยู่ต่อ
ครูแนะแนวเคยให้แผ่นพับกับฉัน
เกี่ยวกับสิ่งที่เรียกว่า การรับมือความเศร้าโศกห้าขั้น
ปฏิเสธ ต่อรอง และอื่นๆ
งี่เง่า งี่เง่ามาก
ฉันใช้แผ่นพับนั่นจับแมงมุมไปนอกบ้าน
แล้วทิ้งมันลงถังขยะ
ไม่มีทางที่มันมีแค่ห้าขั้น
เวลาเราเสียใครไป
ทุกวินาทีรู้สึกเหมือนวัฏจักรนรกอีกรอบ
ฉันเลยคิดว่า
ไม่ว่าชีวิตเราที่ขาดพวกเขาแล้ว เหลืออยู่กี่วินาที
ความโศกเศร้าก็มีจำนวนเท่านั้น
เป็นพันล้านขั้น
ฉันเลยจะไม่เร่งรัดเธอ
มันไม่ได้ขึ้นอยู่กับฉัน ว่าเธอต้องการเวลามากแค่ไหน
ฉันแค่หวังว่าเธอจะไม่ว่าอะไรที่มีเพื่อน
เพราะฉันจะไม่ปล่อยให้เธอ อยู่ข้างนอกนี่ตามลำพัง
ว่าแต่เธอมีเกมดีๆ ที่เราเล่นได้ไหม
เพื่อฆ่าเวลาสักหน่อย
คุณแมรี่ แม็ค
ไม่คุ้นนะ
คุณแมรี่ แม็ค แม็ค แม็ค
แต่งตัวสีดำล้วน ล้วน ล้วน
กระดุมสีเงิน เงิน เงิน
เดี๋ยวนะ นั่นเป็นเกมตบแผละไม่ใช่เหรอ
เธอกำลังล้อฉันเล่น
ล้อตัวฉันเองเล่นต่างหาก
ฉันจะบอกให้ว่านี่คืออะไร
ฉันจะไม่ก้าวต่อไป
ไม่มีทางทำใจให้หลุดจากความรู้สึกนี้
ฉันแค่...
ฉันแค่เหนื่อย
และถึงเธอจะดีแสนดี
ฉันไม่อยากให้เธอมาคอยดูแลฉันแบบนั้น
นั่นเป็นงานของเขาตลอดมา
และฉันยังไม่พร้อมที่จะให้ใครมาทำแทน
เธอจะมาไหม
นี่เป็นการอัปเกรดใช่ไหม
ฉันรู้ว่าใช่
เกือบจะทุกๆ ทาง แต่รู้สึกว่าบางอย่างผิดปกติ
นั่นสิ มันเหมือนเราเปลี่ยน เครื่องทำเสียงกล่อม
จากเสียงทะเลไปเป็นเสียงป่า
ฉันไม่ค่อยอินเท่าไหร่
ฉันว่ามันก็แค่แตกต่าง
รู้แล้วว่าอะไร
ให้ตายสิ เกือบลืมแน่ะ
เราขาดใครบางคนไปนั่นเอง
เขามาแล้ว
ขอต้อนรับกลับบ้านนะ มาร์คัส
เกือบไปแล้ว
ขอโทษจ้ะ ที่รัก ไม่เป็นไรนะ จะไม่เป็นไรนะ
มันจะไม่เป็นไร
เราทุกคนจะไม่เป็นไร
หวังว่าจะเป็นอย่างนั้น
- เธอชื่ออะไรล่ะ - ไงนะ
ฉันเคยเห็นกำไลพวกนั้นมาก่อน
ถ้าเกี่ยวกันก็แปลว่านายมีแฟนแล้ว ถูกไหม
อ๋อ ใช่ มันงี่เง่า ฉันรู้
มันเหมือนแหวนแต่งงานสำหรับเด็กโง่ๆ
ฉันว่าเจ๋งดีออก ฉันว่านายก็คิดว่าเจ๋ง
นี่ อุปกรณ์ช่วยให้อุ่น
เสื้อกันหนาว กับเสื้อกันหนาวล่องหน
ไม่ได้กันหนาวจริง แต่นายรู้นะ
ซัดมาเกยฝั่งจากซากเรือมั้งนะ
"เสื้อนี้เป็นของจอช เฮอร์เบิร์ต"
แม่เขารักเขาเนอะ
แม่บ้านมากกว่า
ฉันควรบอกมาริซอลมั้งนะ ว่าตอนนี้ฉันตกเป็นของจอชแล้ว
มาริซอลสินะ
ฉันก็มีแฟน ชื่อจูเลีย
ฉันบอกเธอว่าฉันจะส่งโปสการ์ดไปหา
แต่คงต้องส่งข้อความในขวดไปแทนแล้วละ
นี่ ถามจริงๆ นะ นายไม่เป็นอะไรใช่ไหม
นายถามคนอื่นแบบนั้นบ่อยนะ
ฉันรู้ๆ ฉันมักทำแบบนั้น
จูเลียบอกว่าฉันเหมือนครูอนุบาล ในแคลิฟอร์เนียตอนเหนือ
ไม่ๆ ฉันหมายถึงฉันว่าเจ๋งดีน่ะ
ตกลงว่านายโอเคไหม
ก็ไม่เชิง
นายล่ะ
ไม่
แต่ในใจลึกๆ ฉันหวังว่า
"อะไรที่ไม่ทำให้เราถึงตาย จะทำให้เราแกร่งขึ้น"
แต่ผมไม่...
- คุณไม่อะไร - แข็งแกร่งขึ้น
แต่คุณเปลี่ยนไป
ผมว่าคุณคงยอมรับนะ
ยังไง
คุณไม่ใช่เด็กดี เงียบๆ นับถือคาทอลิก ที่มาจากติฮัวนา
ผมไม่ได้จะพูดว่า
คุณไม่ใช่แบบนั้นอีกต่อไป
เพียงแต่พูดว่ามีความแตกต่าง
สิ่งที่ผมเกลียด...
คือคุณควบคุมมันไม่ได้
สิ่งที่คุณเปลี่ยนไปเป็น
เราต่างก็เริ่มจากการอยากเป็นบางสิ่ง
เข้มแข็ง
เป็นที่รัก
ปลอดภัย
มีอำนาจ
มีส่วนร่วม
มีคนเห็น
ได้อยู่กับใครบางคน
เป็นเหมือนใครบางคน
เราอยากเป็นแบบนั้นทั้งหมด
เราอยากเป็นผู้ใหญ่
แต่ความจริงคือ...
พวกเราบางคนกลายเป็นคนโหดร้าย
ไม่ชอบเหรอ
ฉันไม่ค่อยดื่มมากนัก
นายเทให้ดีเจก็ได้นะ
เราต้องหนาวเพราะเขาก็จริง
แต่ก็เป็นการหวังดีนะ
ต้องอย่างนั้นสิ
- แด่ดีเจ - แด่ดีเจ
ไง
มันเลวร้ายอย่างที่ลูกคิดไว้หรือเปล่า
ตอบมาเวลาแม่ถาม
ก็ได้ ตอบก็ได้
มันเลวร้ายกว่าที่ผมจะนึกคิดได้เยอะ
และผมไม่อยากเชื่อเลย ว่าแม่จงใจให้ผมต้องเผชิญมัน
นั่นเป็นผลของการทำบาป เดวอน
ไปตายซะ
แม่ไม่อยากจะเชื่อว่าลูกไม่สำนึกบุญคุณ
หลังจากสิ่งที่ลูกทำ กับเส้นสายที่แม่วิ่งเต้น...
ผมบอกให้ "ไปตายซะ" ไม่ชัดเจนเหรอ แม่
แม่รู้ไหม ผมทำพลาดอย่างสง่างาม
ผมเป็นเด็กไม่เอาไหน ใช่
เด็กที่ไม่ประสีประสากับโลกนี้หรือตัวเอง
ที่จะไม่ทำลายอะไรๆ บ้าง
และผมต้องทนอยู่กับมันทุกวัน
มีคนตายเพราะการกระทำของผม
แต่แม่น่ะ
แม่เป็นผู้ใหญ่เต็มตัว ที่กำลังทำลายชีวิตเด็กๆ พวกนี้
และมันไม่ใช่อุบัติเหตุ
แม่วางแผนให้เป็นแบบนี้
และแม่สนุกกับมัน
ผมอาจจะทำพลาดมหันต์
แต่แม่เป็นโรคจิต
ขอบคุณที่ให้ความร่วมมือวันนี้
เราจะเรียกคุณกลับมาอีกนะ
อาจจะพรุ่งนี้เลย
เตรียมตัวไว้ล่ะ
ดูแลตัวเองนะ
อย่าร้องนะ
แด่ เจมี่ ที่รักของเรา
คำบรรยายโดย สุดาภรณ์ ปลื้มปิติวิริยะเวช
ผู้ตรวจสอบงานแปล ลลวรรณ