Nazwisko?
Rafael Garcia.
-Skąd jedziesz? -Z mojego domu. W Tijuanie.
-Dokąd zmierzasz? -Do szkoły w San Diego.
Dokąd myślałeś, że zmierzasz?
Kiedy wszedłeś na pokład samolotu, dokąd myślałeś, że lecisz?
Odpowiedz. Nie wiem, ile mam czasu.
Dokąd myślałeś, że zabiera was samolot?
Co pamiętasz z katastrofy?
-Na Hawaje... -Potem nastąpiła awaria mechaniczna.
Albo coś takiego.
-Dali wam coś do jedzenia? -Nie wiem.
-Jakieś ciasto, deser? -Może. Chyba ciasto.
Możemy przestać? Kim jesteś i co tu robisz?
Jestem tobą.
Oczywiście nie dosłownie, ale przytrafiło nam się to samo.
Katastrofa samolotu, wyspa, pobyt tutaj.
Te same sandały, ten sam dres, ten sam koszmar.
Nie zrozum mnie źle, ale myślę, że...
Nie! Nie rób tego!
Nikt za tymi drzwiami ci nie pomoże.
To miejsce, ta sytuacja,
ta cała pieprzona saga,
w której nie wiem, jak długo tkwisz,
to ustawka.
Katastrofa samolotu nie była wypadkiem,
tu nie ma Straży Przybrzeżnej, rodzice po nas nie płyną.
To więzienie.
I jeśli mamy szansę się stąd wydostać,
musisz zacząć mówić.
Wiem, jak to brzmi, jak ja brzmię,
ale ta świadomość ma znaczenie. Jestem świadoma.
Jestem całkowicie świadoma tego, jak szaleńczo muszę brzmieć.
Nie tylko szaleńczo.
Boisz się.
Tak.
W porządku. Albo zgodzę się na to,
albo będę ci ustępował, aż znikniesz.
Co wybierzesz?
Zastanawiam się.
Więc...
Co chcesz wiedzieć?
Wszystko.
Dzicz
Byliśmy zagubieni.
Cała nasza ósemka.
Nie, żebym miał gorzej, ale byłem podwójnie zagubiony.
Zagubiony sam ze sobą i na wyspie.
Co ja w ogóle robię?
Pomagasz mi ocalić twoje życie.
Wszystko, co mi powiesz, to kolejny szczebel drabiny.
Nie wiem nawet, jak się nazywasz.
Leah.
Tylko sprawdzam.
Ja jestem Raf.
Na co się gapisz?
Nie mogę się myć 5 minut,
żeby jakiś zbok nie gapił się na mojego kutasa?
-Co? -Patrzyłeś na mnie.
I wciąż patrzysz, zboczeńcu!
Nie... Nawet cię nie widziałem.
Nie możesz odwrócić wzroku. Pieprzony bezwstydniś.
Może załóż spodnie.
Nie zwalaj tego na mnie. To się nazywa...
„obwinianie ofiary”.
Nie patrzyłem na ciebie. Nie zrobiłbym tego.
Szczerze, Raf?
Nie wiem, co byś zrobił, a czego nie,
bo gówno o tobie wiem.
Jesteśmy tu od czterech dni, a ty powiedziałeś jakieś 11 słów.
Nie mogę wykluczyć opcji, że zerkasz czasem na kutasy.
Mam dziewczynę, do cholery!
Dobra, rozumiem.
Ale wiesz, że nie o to chodzi, prawda?
Nie obchodzi mnie, czy jesteś gejem,
tu chodzi o prywatność.
-Nie jestem gejem. -Mówię raz jeszcze. Nie o to chodzi.
Ale jeśli chciałbyś to udowodnić,
krzyczenie na całe gardło, że masz dziewczynę, nie pomoże.
To trochę desperackie.
Kirin, ja...
Nie jestem nikim.
Nikim, za kogo mnie masz. Ja...
Pójdę już.
Więc dużo czasu spędzałeś sam?
Na początku.
Inni uważali cię za cichą osobę?
Czemu patrzysz na mnie, jakby to było coś alarmującego?
Z mojego doświadczenia wynika,
że jeśli ktoś był cichy i dużo czasu spędzał sam,
ukrywał coś.
No cóż, to nie była jakaś cwana przykrywka.
Tylko wada charakteru.
Nie był przekonany co do tego, co robiłeś.
Dlaczego tak ciężko ci się wytłumaczyć?
Siedziałem tam
i nie znam, to znaczy nie znałem...
Czego nie znałeś?
Samego siebie.
Moje wcześniejsze życie...
To było...
Była ciemność.
Dezorientacja.
Dni były męczące, podobne do siebie, wszystko zlewało się razem...
Jakby mgła
wisiała nad moją głową.
Rafael.
To trzecia lekcja, ze mną masz dopiero szóstą.
Prawda.
Perdón. Przepraszam.
Mgła tak gęsta, że nie mogłem przez nią dojrzeć siebie.
Tylko jedno było jasne.
Tylko jedno miało sens.
Tylko jedna rzecz sprawiała, że ja miałem sens.
A nagle utknąłem na wyspie
tysiące mil od tego.
-Więc... -Zagubiony sam ze sobą i na wyspie.
Wiesz coś o tym.
Oj wiem.
-Koniec zmiany. Teraz ja? -Tak.
Spała coś?
Cholera. To już cztery dni.
Nie wiem, co sobie myśli,
ani dlaczego chciała odebrać sobie życie.
Nie traciłabym czasu na zastanawianie się.
Może ma głowę w chmurach,
może fantazjuje o jakimś chłopaku.
Najważniejsze, że żyje i w końcu jest cicho.
Przepraszam, ale nie będę przejmować się jej bezsennością.
Wiecie, co by pomogło? Benzo.
Ale wciągnęła je wszystkie, nim kazałyśmy jej wymiotować.
Wykopała sobie grób.
Tak, Fatin. Prawie.
Przepraszam.
Ale mam jej już dość.
-Nie mówisz poważnie. -Nie?
Wiem, kiedy ludzie gadają bzdury. Nie mówisz poważnie.
Miałaś jej później pilnować,
ale może wezmę podwójną zmianę.
Dziękuję.
Chętnie zaopiekuję się Rachel.
Jakby co mam niekończące się zapasy czasu na opiekowanie się.
Idziemy.
Nie będę słuchać, jak im mnie żal. Chodź.
Myślicie, że to dobrze?
Oczywiście, że nie, kurwa.
Robię dużo hałasu, jak jakaś amatorka.
Zazwyczaj chodzę delikatniej.
Wystraszysz go.
Jeśli pułapka go nie uwięziła, może się wydostać. Zostań tu.
Masz go! Jest piękny.
Myślałam, że przyda się moja wiedza,
ale okazuje się, że jest zbędna.
-Przepraszam. -Nie, jestem pełna podziwu.
No i mogę dawać wsparcie moralne.
Toni pomyślała, że może ci się przydać.
Toni cię tu ze mną wysłała?
Razem podjęłyśmy tę decyzję.
Mówiła mi o twoich królikach
i szetlandach, które miałaś,
i doszłyśmy do wniosku, że musi być ci bardzo ciężko
tak bardzo kochać zwierzęta,
a jednak przychodzić tu codziennie, znosić tak wiele, żebyśmy miały jedzenie.
Co jeszcze Toni ci o mnie mówiła?
Nie wiem, masę rzeczy.
Ale miała dobre intencje.
I szczerze mówiąc,
wiem, jak ciężko musi być...
odłożyć swoje wartości na bok
lub zmienić je, nie będąc na to gotowym.
-Chcemy dodać ci otuchy. -Wiem, dzięki.
Powinnyśmy już iść.
Nie wytrzyma tu długo.
Wygłodzenie to okropna śmierć.
Zaraz obok zatrucia promieniowaniem i ukrzyżowania.
Jezu, możesz przestać? Nikt nie umiera z głodu.
To nie jest wszystko, co zostało, prawda?
To niemożliwe...
Przepraszam, ale nie mogę tak skończyć.
Mama nie wie nawet, gdzie szukać mojej powieści,
jak mają ją opublikować po mojej śmierci?
Jest na Dysku Google, mamo!
Kliknij folder o nazwie powieść - wersja robocza...
Zamknij się, Taylor! Nic nam nie będzie, musimy tylko ograniczyć jedzenie,
bo pomoc, jak widać, nie...
Bo zajmuje im to dłużej, niż myśleliśmy.
Może w coś zagramy? Żeby się oderwać?
Ja zawsze gram na Xboksie, kiedy nie chcę jeść cukrów prostych.
-Mój dietetyk tak zalecił. -Niegłupi pomysł. Jakieś sugestie?
Teatr? Coś, co nas przedstawi.
-Zdecydowanie nie. -Świetnie.
„Dwie prawdy i jedno kłamstwo”?
Brzmi spoko. Ja zagram.
Tak jest, Rafe!
Nazywa się „Raf”.
No co ty? Raf?
Tak.
Super.
Znasz tę grę?
Mówisz dwie prawdy i jedno kłamstwo i zgadujemy.
Tam, skąd jesteś, mogą nazywać to inaczej,
Dos verdad, dos verdades.
Kumam.
Więc...
Chodzę do szkoły w San Diego, ale mieszkam w Tijuanie.
To prawda!
Przejeżdża przez granicę, to godne podziwu.
Nie powinieneś mówić rzeczy, które ktoś może zaraz potwierdzić.
-To zła taktyka. -Chyba że są w zmowie?
Cholera!
Kurwa, kocham zagwozdki.
Kontynuuj.
Druga rzecz.
Rodzina mojej dziewczyny ma firmę, która produkuje ten sos.
-Bzdura. -Na pewno?
To bzdura w ogóle, że ktoś zabiera
taki sos na weekend.
Mogę jeść tylko te o niskiej kwasowości, nie wiedziałem, czy będą je mieli.
Ale to, że twoja dziewczyna jest spadkobierczynią Veracruz Salsa,
to jeszcze większa bzdura.
I ostatnie.
Potajemnie lubię patrzeć na cudze fiuty.
Przyznał się! Cholera jasna!
Rafa zaczaił się na mnie, żeby zobaczyć mojego kutasa.
Nie. To było kłamstwo. O to chodzi...
Więc twoja dziewczyna posiada firmę z notowaniami na giełdzie?
Tak. Jej tata ma udziały w spółce macierzystej.
Więc to kłamstwo, a ty jesteś podglądaczem.
Jezu, nie! Spieprzyłem...
-Przepraszam. -Cholera.
-Ty, idioto! Mogliśmy to zjeść! -Przepraszam.
Niech nikt się nie rusza.
Nie dotykaj tego. Mogę? Dzięki.
Czy ktoś może mi wyjaśnić,
co do licha robi ten koleś?
Zdjęcia na żałosny profil w mediach społecznościowych.
To, że nie musiałem słuchać o „Spillz”, było jedynym pocieszeniem tutaj,
-a teraz przepadło. -Seth, „Spillz” to ty?
-Ten z „Z” na końcu? -Winny.
-Czym jest „Spillz”? -Nie słyszałeś o nim?
Jest na Insta i Twitterze, ocenia zdjęcia zmarnowanego jedzenia,
dodając przezabawne teksty. Boże!
-To nic wielkiego. -Słyszałem o tym.
Współpracujesz z markami i w ogóle.
Założę się, że ci płacą. Prawda? Czekaj.
Jak byś opisał ten sos? „Niechlujne tsunami piątego stopnia”?
Jakbyś to nazwał?
Może jakaś gra słów z pico de gallo?
Może „pico de-o-nie!”
Słabizna.
Raf, podejdź tu.
Co o tym myślisz?
Nie wiem.
Nie dorównuje aksamitnemu portretowi Seleny mojej mamy...
Nie wygłupiaj się.
Myślę, że też bym tak umiał.
Namalowałem kosz z owocami na plastyce i pani Wentz spytała: „Co to?”.
-Mam to we krwi. -Boże, nienawidzę cię.
-Kochasz mnie. -Zamkniesz się i spojrzysz ze mną?
Kolory są takie głębokie i nasycone.
Od razu mi cieplej, kiedy na to patrzę.
Gdzie dokładnie ci cieplej?
Raf, nie wiedziałam, że tu jesteś. Jak się masz?
I jesz kanapeczki.
Przepraszam. Miałem nie jeść?
Nie, śmiało, powiedz, co myślisz.
To degustacja przekąsek, które podamy w czwartek.
-Smakują mi te ciągnące się. -Z ośmiornicą? Pycha.
Masz dobry gust.
Przyjdzie w czwartek?
Nie, ma piłkę nożną w Carlsbad.
Może nie.
Nie zawsze mnie biorą do gry.
Co jest w czwartek?
Organizujemy zbiórkę pieniędzy z wystawą.
Cały dom wypełniony będzie rdzenną sztuką.
Gringos z masą gotówki.
Lub cenni dobroczyńcy, którzy pomogą przenieść dzieła
do Domu Kultury w Tijuanie,
bo zbyt długo już były w Stanach.
-Wspaniale. -Mi amor,
musimy już jechać.
-Do zobaczenia w czwartek? -Dobrze.
Pa.
Co mam założyć w czwartek?
Kiedy jestem z tobą, jestem niewidzialny,
ale nie chcę też być dziurą w powietrzu.
Gdzie twoja...
Zdjęłam ją do kąpieli, pewnie zostawiłam ją w łazience.
-Co tak odpływasz? -Całkowicie mnie to pochłonęło.
Całe piękno polega na prostocie,
zwykła kobieta w pracy, dla niej to codzienność,
ale nie zostanie wymazana ani zapomniana.
Dlatego sztuka jest niesamowita, to pamięć.
Odleciałam totalnie.
Nie, to twoja pasja.
Uwielbiam słuchać, kiedy tak mówisz.
Powinnaś zrobić pogadankę na TEDzie.
Co ty.
Ty to mnie zawsze wychwalasz.
Myślisz czasem, co jest twoją pasją?
Może, nie wiem.
Kiedyś to odkryję.
A jeśli nie, to i tak jest świetnie.
Pięknie pachniesz.
„Kiedy jej krew się rozpalała,
„przyciągnął ją bliżej do siebie i pocałował jeszcze mocniej.
„Delikatne szepty, aż wszystko się rozmazało.
„Stała się uległa,
„westchnęła i całkowicie się poddała”.
-Grubo, co? -Jak podczas srania.
Cała książka jest o napalonych organizatorkach wesel
w jakimś snobistycznym mieście o nazwie Green-wich w Connecticut.
Greenwich. Nie tylko one, w serii są cztery.
Cztery takie gówniary?
Nie chcą zrobić sequela Dystryktu 9,
a świat dostaje cztery takie badziewia.
Przeczytaj jeszcze kilka stron.
Może się wciągniesz, całkiem hot książeczka.
Ludzie naprawdę to lubią?
Trzymanie stosu papieru i poruszanie oczami w tę i z powrotem?
Boże.
Toni, pomóż mi.
Fatin próbuje mnie przekonać,
że naprawdę mogę się wciągnąć w czytanie tych romansideł.
Uwielbiam tę książkę.
Zjeżdżaj.
Nie taką białą, ultra hetero fanką jak Martha.
Mnie podoba się część o weselach.
-Co takiego? -Planowanie wesel.
Sprawia, że marzę o moim.
Ogromny tort z kremem, masa kwiatów,
elegancka kolacja.
Jak się mówi, kiedy to nie jest bufet? Podawane dania. Tego chcę.
-Niesamowite. -Kim ty jesteś?
Kim wy jesteście? Jestem obcą na obcej ziemi?
Wiem, co z tobą nie tak.
Twoje podopieczne odeszły, obóz jest gotowy,
i po raz pierwszy w życiu Dorothy nie ma nic do roboty.
A to problem, bo nie umie się rozluźnić.
Umie.
Dokąd idziesz?
Rozluźnić się.
Wszystko dobrze?
Leah, przepraszam...
za tamten dzień.
Rzuciłam się na ciebie.
Coś we mnie pękło.
A kiedy pomyślę, że...
mogłam...
-Że mogłam cię do tego popchnąć. -Nie zrobiłaś tego.
A ja nie...
Nie chciałam ze sobą skończyć.
Po prostu chciałam przestać czuć.
Wiem.
To najgorsze.
Powiem coś.
I niech wszechświat mnie za to spoliczkuje, ale...
Kiedy robimy pożyteczne rzeczy, czuję się lepiej.
-Odważne słowa z twojej strony. -Już tego żałuję.
Mnie też jest lepiej. Jakbym...
Zapomniałam, że moja krew chce krążyć.
Leah?
Chcesz, by zaczęła płynąć szybciej?
-Co to? -Sprawdźmy.
Nie.
Cholera.
Co to, kurwa?
Ja pierdolę.
Raf.
-Chodzą po mnie. -Cholera.
Spodnie. Ściągaj. Już. No, dalej.
Cholera...
Kurwa!
-Jezu. -Kurwa, ale piecze.
To działa.
Już ich nie masz.
Kurwa.
Boże.
Napadły cię mrówki ogniowe.
Powiedz mi, Rafael, jak się czujesz?
Nie najlepiej.
To coś prawie zjadło mnie żywcem...
Tylko ja to wiem.
Mój terapeuta powiedziałby, że jest nad czym pracować.
Ale nie lubię go, więc możemy uznać to za brednie.
To nie jest mój dzień.
Ani trochę.
Popytaj Scotty'ego i Bo o mrówki.
Są z Florydy, pewnie widzieli ich trochę.
A Josh zapewne ma dziesięć różnych kremów.
Nie wiem, na czym z nimi stoję.
Chcesz mojej opinii?
Wszyscy się cholernie boją.
Nieznane jest straszne, a ta wyspa to wielka, otwarta niewiadoma.
I bez urazy, ale ty też się boisz.
Ludzie chcą przykleić wszystkim jakieś łatki.
Weźmy mojego brata przyrodniego.
To król ciemności, ale da się go jakoś zaszufladkować.
Got, gracz... to znajome terminy, da się je oswoić.
Ale ty to co innego.
Musimy cię poznać.
Mówisz, jakby to było łatwe.
Chodź.
Dokąd?
Poszukać jedzenia. Owoce, cokolwiek.
Coś tu musi być.
Możesz być tym, który ogarnia żarcie. Wszyscy lubią taki osoby. Wszyscy.
JESTEŚ W DRODZE?
TAK!
A to co, przystojniaku?
Przymierzasz garnitur na bal?
Kochanie.
Spójrz na naszego chłopca. Mój Boże.
Wygląda jak tatuś.
Mężczyźni w rodzinie Garcia zawsze dobrze wyglądają w garniturach.
Nie jestem zaskoczony.
Dzięki, ale nie.
Idę na formalne przyjęcie, więc...
Ale jest czwartek.
Tata pracuje na trzecią zmianę, a ty na stoisku ze mną.
Umawialiśmy się przecież.
Wiem, przepraszam, ale...
To coś ważnego.
Ważnego, a nic o tym nie słyszeliśmy?
Szkoła wysyła e-maile o wszystkich...
To nie ze szkoły.
To wystawa dzieł Chicano...
W domu Núñezów.
Nie, to...
Zbierają pieniądze, by przywracać meksykańską kulturę w Tijuanie.
Więc to ważne.
Powiem ci, jak ja to widzę.
Rzuciłeś piłkę, by spędzać więcej czasu z tą dziewczyną.
Masz głowę tak wypełnioną fantazjami o niej i jej rodzinie,
że ledwo dostajesz trójki.
Nie rozumiesz chyba,
że Núñezowie i ich obrazy nie opłacają twojej nauki.
Są głównymi darczyńcami funduszu stypendialnego,
więc trochę tak.
Nie jesteś lepszy od nas.
Pośpiesz się!
Zabierz te tamale do furgonetki.
I zaczekaj na mamę.
To właśnie powinienem robić. Spotykać się z ludźmi jak oni.
Po to wysłaliście mnie do tej szkoły, prawda?
I wiecie, dobrze to o was świadczy, że w ogóle mnie tam chcą...
Zamknij się i posłuchaj,
bo powinieneś coś zrozumieć.
Ta dziewczyna
zapomni o tobie.
Jej rodzina o tobie zapomni.
Wyjedzie do college'u na drugim końcu kraju
i więcej się nie zobaczycie.
Może nie zarabiam dużo,
ale założę się o każdy cent, że tak właśnie będzie.
Nic nie wiesz.
Zobaczymy, ale w międzyczasie
zabierz tamales i poczekaj na swoją matkę.
No już.
Nie mam pojęcia, co robię, ale spójrz na te maleństwa.
Ciekawe, czy są jadalne.
Jest rymowanka o owocach leśnych...
„Błękit, fioletowy - będziesz zdrowy. Żółty i biały - zginiesz, mały."
Jednak masz jakąś wiedzę o naturze.
Henry mnie tego nauczył.
Jedyne, co wiem, to dzięki niemu.
Był kiedyś niezłym harcerzem.
Umie zawiązać 60 różnych węzłów.
-Nie wiedziałem, że jest ich aż tyle. -Tak.
Wiązał mi kiedyś kable od słuchawek,
żeby mnie wkurzyć.
Ale pojawiły się AirPodsy...
Nie wydajecie się jakoś super zżyci.
Aż tak to widać?
Co?
Tam.
Co ty do cholery znalazłeś?
Kurwa.
No dalej...
Chcesz...
Idź stąd!
Cholera.
Przepraszam.
Co z tobą, kurwa?
-Przeprosiłem. -Pieprzony gówniarz!
Nie umiesz się skupić?
Pierdol się! To był wypadek!
Kurwa!
Mam go.
Jasna cholera.
Jeszcze raz.
Gotowy?
Tak.
Jak myślisz, co tam jest?
Mając na uwadze moje szczęście dzisiaj, pewnie portal do piekła.
Ja zejdę pierwszy.
Seth?
Rafaelu Garcio,
informuję, że twój gówniany dzień
obrócił się w złoto.
Zejdź tu.
Stary.
To kopalnia złota.
Daj mi to pudło.
Cholera. Stary!
Co?
Jak myślisz, skąd to tu jest?
Nie wiem.
Wygląda na to, że badano tu dziką przyrodę.
Ostatni wpis jest z 2006 roku.
-Myślisz, że to jeszcze dobre? -Tak.
Daty ważności to tylko sugestie...
Coś na przetrwanie.
-Woda? -Też, ale i...
Podstawa przetrwania.
Znaleźliśmy to wszystko dzięki tobie.
Nie wątp w swoje instynkty, bo najwyraźniej są dobre.
-Poważnie. -Dzięki.
Dzwoń, do kogo chcesz.
Halo?
Jest tam ktoś?
Rafa?
Nikogo nie ma w domu.
Masz kogoś innego?
Cześć, nieznajoma.
Wszystko dobrze?
Obdzieram go ze skóry z wiatrem. Nie zawsze ładnie pachnie.
Na pewno wszystko dobrze?
Nie przeszkadza ci, że jestem z Shelby?
-Bo mówiła, że... -Shelby mówiła tobie, ty mówiłaś Shelby.
To mi się nie podoba.
Moje sprawy to moje sprawy. I chcę, żeby tak zostało.
Nigdy nie powiedziałabym nic, czego sama byś nie powiedziała.
W życiu.
A może nic nie będziesz jej mówić?
Na wszelki wypadek.
Jasne. Jak chcesz.
Przepraszam.
-Nie chciałam być... -W porządku.
Jestem z ciebie dumna.
Dlaczego?
Stałaś się taka silna. Jesteś wojowniczką.
Niespodzianka!
Niespodzianką jest to, że się nie pozabijałyście.
-Skąd to macie? -Wyciągnęłyśmy z wody.
-Co jest w środku? -Zobaczcie. Spodoba się wam.
Albo przynajmniej będziecie lekko zaskoczone?
Rzeczy na przyjęcie?
Melanż dla staruszki.
EMERYTURA
Staruszki o imieniu Barbara.
Dlaczego jesteście takie rozczarowane? Spójrzcie na to!
Plastikowe widelce?
To dobry plastik, odpowiedni do zmywarki!
Nie chcecie znów jeść widelcami?
Boże, jakie to cudne!
Stracisz dziewczynę na rzecz tego kiczu.
Potrafisz ją tak podniecić?
Barbara wie, jak się bawić!
Nie wiem, czy dam radę podnieść poprzeczkę.
Fatin.
Jest i coś dla ciebie.
Cofam wszystkie negatywne komentarze. Barbara, jesteś wielka.
Czekajcie. Czy to to, co myślę?
To piniata! I cukierki!
Cholera, Babs. Chciałaś pobić podobiznę twojego szefa?
Nie wiem, czy to punk rock, czy psychodela.
Wszystko dobrze, Leah?
Tak, ja...
Przepraszam, to ta piniata.
Mój tata ma kumpla o imieniu Top Ramen.
Tak naprawdę to Paul, ale nazywają go Top Ramen,
bo na wyjeździe na narty
spił się i wciągnął dziesięć kresek przyprawy do ramenu.
Ta piniata mi go przypomina.
Boże.
Dot będzie chciała to zinwentaryzować.
Gdzie ona jest?
Harcerzyku.
Nie wiesz, jak rozpalić ogień?
Wiem, ale tylko z Ferro.
-Z czym? -To narzędzie w kształcie pręta
zrobione ze stopu syntetycznego lub magnezu...
Dobra, starczy.
Bo-Bo.
Padasz?
Tylko trochę.
Rety.
-To zabawne. -Przysięgam na Boga,
jeśli znów śmiejesz się z jakiegoś obrazka na Spillz...
Ciągle mam je przed oczami.
Na czyjejś klawiaturze komputera była tikka masala...
-Przestań! -Zamknij się!
O mój Boże.
Zapomniałem o moich dzieciach.
Dobra, masz mnie.
Opowiedz mi o tych dzieciakach.
Włożyłem je do walizki.
I ukryłem w skarpecie.
Kwaśne dzieciaki? Kto, kurwa, nazywa je „dziećmi”?
-Wszyscy? -Nie, ale wiesz, podoba mi się to.
Kanibalizm staje się bardziej realną opcją.
Ja z chęcią je teraz zjem.
Joshua, mogę dostać dziecko?
Cholera.
-Zapomniałem, że zjadłem większość. -Cicho.
Co to, kurwa? Zapalniczka?
Cały czas ją miałeś?
No tak...
To od mojej świecy do uszu, gdyby za bardzo się zatkały...
Ty pieprzony kretynie!
Marzliśmy tu, kiedy mogliśmy rozpalić ognisko?
Ale przecież byłeś zbyt zajęty
pieprzeniem o tej cholernej stronie,
żeby przypomnieć sobie o pierdolonej zapalniczce!
Ktoś tu powinien ochłonąć.
Będziesz mi to powtarzać?
Pieprz się, nie mam zamiaru, Taylor!
O czym jeszcze zapomniałeś nam powiedzieć?
Może czas zobaczyć samemu?
-Jezu. -Rozlać coś?
Proszę! Jakbyś to nazwał?
Walizka siódmego stopnia coś tam kurwa,
kurewsko głupia cholerna katastrofa?
Kirin. Jeśli ukradniesz moje IP, będę musiał wystąpić o zamknięcie.
Głodni?
Boże, masło orzechowe...
Trzeciej kategorii, ale nie narzekam.
Znalazłeś to wszystko?
Nie ja. Raf.
Raf. Dzięki.
Ale nie zapominajmy o najważniejszym.
No tak. Mamy piwo.
W bunkrze jest tego więcej.
Chodźmy!
Kirin? Coś na przetrwanie?
Tak. Dzięki.
-Przecież nie pijesz. -Tak, ale myślałem o tym.
Czy to w ogóle ma sens?
Zdrowie. Chłopaki, podziękowania dla Rafa.
Za Rafa!
Rafael Garcia?
To ty, prawda?
Możesz iść.
Mari.
Dziękuję.
Jasne.
Raf, nie dostaniesz się do Stanów,
póki nie odblokują twojej wizy, ale myślę, że to nie potrwa długo.
Marisol przekaże ci prace domowe, żebyś nie miał zaległości.
Wiem, że to dla ciebie ważne.
A jeśli będzie coś nie tak,
skontaktuj się z tą organizacją.
Mój przyjaciel jest prawnikiem, zna się na tym,
mówi, że to świetne źródło.
Między nami wszystko gra?
Tak.
Mamo, możesz podgłośnić? To chyba Martha Molinar.
Zawsze potrzebowałem kogoś obok.
Żebym poczuł się pełny, cały.
Mniej zagubiony.
Ale teraz to się zmieniło.
Nic dobrego z tego nie wynika.
Nie wróży to dobrze.
Jak dla mnie.
To znaczy?
Proszę cię o zaufanie.
O współpracę.
Żebyś nie myślał, że zwariowałam. Chcę nas uwolnić.
Ale nie wydaje mi się, żebyś był na to gotowy.
Nie jestem.
Ale chyba nie mam wyboru.
Wyciągnę nas stąd.
Przysięgam na Boga.
Co robisz? Nie możesz tam iść!
Leah.
Cześć.
W porządku.
Usiądź, proszę.
Mam dla ciebie świetną historię.
-Chcesz ją usłyszeć? -Tak, proszę.
Pewnego razu
ustawiono dwie katastrofy lotnicze.
Ofiary zostały ogłuszone i umieszczone na dwóch wyspach.
Osiem osób na jednej i osiem na drugiej.
Chociaż ta liczba mogła ulec zmianie.
Poznałam dziś Rafaela.
Porozmawialiśmy sobie.
Ale wiedziałeś o tym, prawda? Przyglądacie się nam,
nie umieścilibyście go ze mną, gdybyście czegoś od niego nie chcieli.
Czegoś, czego nie możecie wyciągnąć.
A myślicie, że ja mogę.
Nie ty tu dowodzisz.
To boleśnie oczywiste.
Ale powiedz temu, kto rządzi,
że mogę dać mu to, czego chce.
Ale chcę czegoś w zamian.
Napisy:Aneta Adamczyk
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Krzysztof Wollschlaeger